Гэта найвялікшая медыцынская злачынства за ўсю гісторыю. Гуманітарная катастрофа беспрэцэдэнтнага маштабу.
Ніхто табе гэтага не прабачыць.
Калі ласка, неадкладна пакіньце гэтую тэрыторыю!
Мы народ! Мы народ!
"Ці ёсць у вас маска? Калі ласка, надзеньце яе, інакш пакіньце памяшканне!"
"Вакцынацыі больш-менш свабодныя ад пабочных эфектаў."
У маім асяроддзі дзевяць чалавек памерлі ў нашым інтэрнаце за адзін дзень пасля вакцынацыі.
Усе дактары, якія цяпер вакцынуюць, павінны будуць адказаць за свае дзеянні. І перад Богам, у крайнім выпадку.
У нас тут няма смяротнага віруса.
У нас тут не медыцынская пандэмія, а злачынная пландэмія.
На дадзены момант мы сапраўды перажываем тыранію невакцынаваных.
Цяпер самы час прыняць рашучыя меры супраць гэтых адмаўленцаў ад каранавіруса і прыхільнікаў антывакцынных кампаній.
Нам тут трэба абараніць дэмакратыю.
"Жахі пандэміі каранавіруса. Для адных яны пранікальныя; для іншых, здаецца, ужо скончыліся.
Але для тых дактароў, якія мужна супраціўляліся ў эпоху масак і вакцынацыі, каб ратаваць і
абараняць людзей, гэта яшчэ далёка не канец.
Наадварот, па-за позіркам грамадскасці, іх па-ранейшаму палююць, гнаняць і выганяюць з
грамадства помслівая, бязлітасная і ўсёадольная сістэма.
Сістэма, якая не даравала таго, што супрацьстаянне каранавірусу было магчымым у значнай ступені дзякуючы гэтым
урачам, пакуль мы ўсе разам не адбілі гэты напад на чалавецтва.
Калі наступны ўдар глабалісцкага рэжыму, які з кожным днём становіцца ўсё больш агрэсіўным, па накіраванні на народ, калі
гэты ўдар будзе нанесены ўскосна праз сферу аховы здароўя, тады тыя, хто думае інакш,
стануць на шляху да жаданага сусветнага ўрада.
А асабліва на шляху тым дактарам, якія не падпарадкоўваюцца загадам палітыкаў, вайскоўцаў і фармацэўтычнай
прамысловасці, а хочуць заставацца ахоўным шчытом для пацыентаў у адпаведнасці з Гіпакратавай прысягай.
І таму нашых гераічных дактароў цяпер маюць намер ціха знішчыць, удалечыні ад вачэй грамадскасці.
Заглушаныя СМІ, гэтыя адважныя людзі павінны быць пакараныя, знішчаныя эканамічна і сацыяльна, а потым забытыя.
Але мы іх не забылі.
Ад імя ўсіх, хто не супрацоўнічаў з рэжымам каранавіруса, мы наведалі пятнаццаць з гэтых адважных людзей.
У Германіі, Аўстрыі, Швейцарыі, нават у Танзаніі.
Бо свет павінен даведацца пра лёс адважных дактароў.
Мы паказваем, як гэтыя маўклівыя героі і сёння пераследуюцца, зневажаюцца і прыгнятаюцца сістэмай.
"На працягу двух тыдняў пасля пачатку праграмы вакцынацыі ў дамах састарэлых паведамлялася пра смерці.
Так, гэта было ў студзені 2021 года. Я тады плакаў. Божа мой, так.
Я ведаў, што не памылюся.
Але я ніколі не ўяўляў, што справы так хутка пагоршацца.
Маё імя Сучарыт Бхакдзі. Я кансультант па мікрабіялогіі і эпідэміялогіі інфекцыйных захворванняў.
"Калі гэта пачалося, я ведаў, я ведаў за год да гэтага, што нешта падобнае адбудзецца.
Маё імя — Генрых Хабіг. Я — урач агульнай практыкі, натуропат, акупунктурыст і мануальны тэрапеўт.
"Насамрэч, мне стала зразумела даволі рана, што справа была не ў, э-э, здароўі насельніцтва, а што за гэтым стаяў намер, і
гэты намер уключаў не толькі ўкараненне пэўных, скажам так, ілюзій у насельніцтва, але і стварэнне воражых стэрэатыпаў.
Маё імя — Томас Кюлькен. Я — урач агульнай практыкі, і я практыкую антрапасафічную медыцыну.
"Прэса падавала гэта як смяротны вірус. Таму спачатку трэба было быць асцярожнымі."
Я не мог ведаць лепш.
Толькі дзякуючы маёй падрыхтоўцы ў галіне інфекцыйных хвароб, эпідэміялогіі і курса вакцынацыі Эрэнгута, які я дагэтуль
высока цаню ў Гамбургу, я змог падазраць, што нешта не так.
Я адданы сваім пацыентам. Кіруючыя прынцыпы для гэтага былі ўсталяваны самім Гіпакратам.
І я не магу ўявіць, што раптам у 2020 годзе пад уплывам СААЗ гэтую клятву, гэты абавязак
медыцынскай дапамогі пацыентам, можна парушыць.
Маё імя Джэральд Кінекер. Я спецыяліст па афтальмалогіі.
Я маю дадатковую падрыхтоўку ў галіне паталогіі, унутраных хвароб і анестэзіялогіі і рэаніматалогіі.
"60% дактароў былі перакананыя, што меры былі правільнымі.
І так я змог назіраць за сваімі калегамі і задумаўся, чаму ўдзельнічала так шмат людзей.
Маё імя — доктар Уолтэр Вебер.
Я тэрапеўт у Гамбургу і спецыялізуюся на псіхасаматыцы і лячэнні раку. Я маю ліцэнзію ўрача ўжо 53 гады.
"Мне было зразумела з самага пачатку, часткова дзякуючы майму досведу ў бальніцы, калі калегі страчвалі
прытомнасць ад удыхання выдыханага паветра пад маскай, што маска ўяўляе сабой рызыку для здароўя.
І нават у 2020 годзе, на пачатку пандэміі, не было ніякіх доказаў таго, што маскі хоць нейкім
чынам маглі абараніць ад вірусных захворванняў.
Маё імя — Вольфганг Урметцэр, я спецыяліст па анестэзіялогіі з дадатковай кваліфікацыяй у галіне
акупунктуры, натурапатыі і традыцыйнай кітайскай медыцыны.
Гэта спрацавала толькі таму, што людзі знаходзіліся ў стане масавага псіхозу.
Таму што СМІ проста пайшлі на гэта. Без СМІ гэта б не спрацавала.
Без гэтага... гэтага страляніна, без усяго гэтага... нават у медыцынскіх часопісах, у
спецыялізаваных выданнях, якія ж лухту пісалі!
Пяць гадоў таму гэта было б неўяўляльна. Усе б сказалі: «Вы з глузду з'ехалі?»
Маё імя — доктар Моніка Цзян. Я спецыяліст па агульнай медыцыне з дадатковай кваліфікацыяй у галіне натурапатыі.
Напачатку я атрымаў шмат... Я атрымаў неверагодную колькасць электронных лістоў у адказ на тыя першыя відэа, у
якіх людзі дзякавалі мне за тое, што я дапамог ім пераадолець іх страхі, і казалі, як важна тое, што я рабіў.
І было шмат відэа, дзе казалі: «Вы сапраўды адважныя».
І я спытаў: «Чаму я адважны? Я ж проста ЛОР-урач».
Ларынголаг — спецыяліст па прастудзе, бо гэтым мы зарабляем на хлеб надзённы.
І мы ведаем пра каранавірусы. Таму ў гэтым дачыненні я склаў сваё меркаванне.
Я спрабую супакоіць людзей; я доктар хуткай дапамогі, і для гэтага мне не трэба быць адважным.
Маё імя — доктар Бода Шыфман, спецыяліст па аўрыка-ларынгалогіі і неадкладнай медыцыне.
"Я заўсёды быў крытычным чалавекам.
Таму, калі нешта навязваюць зверху без усялякіх абгрунтаванняў, мне цяжка з гэтым пагадзіцца; па прынцыпе я так не раблю.
І я заўсёды ведаю, што калі нешта прадаецца з дапамогай страху і панікі, без якіх-небудзь рэальных аргументаў, то нешта не так.
Маё імя Рональд Вайкл.
Я гінеколаг і ўрач агульнай практыкі, які спецыялізуецца на натрапатычнай медыцыне, а таксама сузаснавальнік і
намеснік старшыні MWGFD — Асацыяцыі медыцынскіх работнікаў і навукоўцаў за здароўе, свабоду і дэмакратыю.
"Такім чынам, нас пастаянна паклёпвалі і крыміналізавалі, і гэта сапраўды дайшло да таго, што да нас,
дактароў, ставіліся проста як да сур'ёзных тэрарыстаў.
Зносячы ўваходныя дзверы, скідваючы дактароў на падлогу і надзяваючы на іх кайданкі за спінай на вачах у дзяцей.
Так, у гэтым і справа, таму што, згодна з артыкулам 278 Крымінальнага кодэкса, ці як яго там, я,
мабыць, выдаў непраўдзівыя медыцынскія даведкі.
Маё імя — Рольф Крон, я ўрач агульнай практыкі і гамеопат.
"Я спрабаваў неадкладна паведаміць палітыкам, журналістам і калегам-медыкам пра ўсе гэтыя памылкі ў наратыве
пра каранавірус, але так і не атрымаў ніякага адказу.
Нават не было ніякага адказу накшталт «Томас, ты з глузду з'ехаў» ці чагосьці падобнага, проста ніякага адказу ўвогуле.
Гэта было сапраўды жудасна.
І тады я зразумеў, што два юрысты, якія былі прыцягнутыя да майго арышту, — і паклёпнік, і прэзідэнт кантона Аргаў, — г.зн. юрысты,
— лічылі, што ведаюць пра каранавірус больш за мяне як за доктара, які таксама мае
навуковую ступень у галіне імуналогіі і віралогіі.
Ну, гэта ўсё кажа, ці не так?
Вось чаму ўсё гэта надало мне яшчэ больш энергіі.
Я не дазволю двум напышлівым аматарам, якія не маюць ні найменшага ўяўлення, пра што гавораць, калі
справа даходзіць да каранавіруса, прыніжаць сябе. Я не дазволю такім людзям выводзіць мяне з сябе.
Я не з тых, хто павінен быць правым. Яны сядзяць у парламентах і гэтак далей.
Але калі я маю рацыю, то я буду адстойваць свае правы.
І перш за ўсё, гэта тычылася насельніцтва, інфармавання насельніцтва.
І гэта была не дробязь, а справа жыцця і смерці.
Маё імя — Томас Біндэр, я кардыёлаг і тэрапеўт, і маю доктарскую ступень па імуналогіі і віралогіі.
«Усё гэта было глупствам: адпраўляць пажылых людзей у дамы састарэлых і не дазваляць наведвальнікаў, пакідаць
іх паміраць адных і самотных, наносячы найперш шкоду дзецям і месяцамі закрываючы дзіцячыя садкі і школы.
Я лячыў і бачыў так шмат дзяцей, якія ў гэты час моцна засмуціліся, якія сапраўды мелі кашмары, мелі парушэнні сну, у
якіх развіліся парушэнні харчавання, якія або шмат елі, або зусім нічога, якія праводзілі ўвесь свой час за
мабільнымі тэлефонамі, камп'ютарамі ці гульнявымі прыстаўкамі.
Яны сказалі, што больш не хочуць жыць, бо для некаторых дзяцей гэтыя меры былі паловай жыцця.
Гэта было проста вар'яцтва, і я сказаў, што не магу пра гэта маўчаць.
Маё імя — доктар Карола Явід-Кістэль, я гамеапатычны доктар.
"Я заўважыў гэта, таму што мая прыёмная раптам апусцела, калі пачалася пандэмія, і нават у кантональнай бальніцы, дзе я
ў той час працаваў на выкліках, раптам нічога не адбывалася.
Шпіталь быў пусты, нас адпусцілі дадому, нам нават больш не дазвалялі з'яўляцца на працу, бо гэта каштавала б кантональнаму
шпіталю грошай, і я зусім не разумею сваіх калег-урачоў.
У гэтай ратацыі працуюць яшчэ 70 калег-тэрапеўтаў, і толькі пяцёра адважыліся сумесна падпісаць ліст, які я
напісаў на той час міністру аховы здароўя Швейцарыі.
Дзесяць чалавек казалі, што я вар'ят, што тое, што я раблю, небяспечна, і гэта прывяло мяне да рашэння далучыцца да
супраціву ў тым сэнсе, што я заявіў: не буду з гэтым мірыцца і мой абавязак як доктара — таксама выказваць свой голас.
Маё імя Андрэас Хайслер, я спецыяліст па агульнай і ўнутранай медыцыне і ўжо 20 гадоў працую
ўрачом агульнай практыкі ў сваёй прыватнай практыцы.
"Пачалася сапраўдная паляванне на ведзьмаў супраць дактароў, якія адмовіліся пакланіцца.
Такім чынам, спачатку вялося расследаванне на падставе цалкам сфабрыкаванага абвінавачвання: выдачы сертыфікатаў без экзамену.
Тады паглядзелі на дакументы тут і ўбачылі, што ўсе яны тут, што сведчанні былі задакументаваныя.
Пацыентаў, якія былі тут і атрымалі ад мяне даведку, пасля гэтага таксама дапытвалі, ці наведвалі яны гэтую ўстанову, чаму
яны туды трапілі і чаму не папрасілі даведку ў свайго сямейнага доктара, а замест гэтага паехалі далей — у Штоўфэн.
Так што яны сапраўды дакапаліся да праўды, і я ведаю ад паліцыі, што, згодна з гэтым
расследаваннем, абвінавачванне павінна быць знята.
А потым настаўнік, які правяраў пасведчанні вучняў і калег у сваёй школе, на мяне паскардзіўся.
І ён проста заявіў паліцыі, што бачыў пасведчанні, але што іх уладальнікі зусім не хварэлі.
Сапраўды, трэба сказаць, што гэтае судовае пасяджэнне было абсурдным ад пачатку і да канца ва ўсіх акалічнасцях,
настолькі суддзя быў прадузятым, усё яшчэ ў паніцы з-за віруса.
Хоць маскі ўжо не былі абавязковымі ў судовай зале ці дзе-небудзь яшчэ ў будынку суда, для гэтага канкрэтнага працэсу патрабаваліся
маскі FFP2 і пацвярджэнне вакцынацыі, а памяшканне пастаянна праветрывалася. Кожны раз, калі я казаў
што-небудзь, што яе засмучала, яна заўсёды апрацоўвала рукі дэзынфікуючым сродкам і... ну, гэта было дзіўна.
"Мы ўжо падрыхтавалі файлы з маскавымі сертыфікатамі, г.зн. ад пацыентаў, якія прыйшлі выключна па маскавыя
сертыфікаты, на такі выпадак, але ўсё ж былі здзіўлены, што рэйд адбыўся на адносна позняй стадыі.
Вядома, гэта таксама азначае, што вам гарантавана некалькі бяссонных начэй, пакуль вы не зможаце ў пэўнай ступені справіцца
з сітуацыяй. Тады вы ведаеце, што нешта вось-вось адбудзецца, што будуць праведзены расследаванні, зроблены
запыты, і што вы можаце чакаць пачатку крымінальнага працэсу.
"Я атрымліваў званкі ад людзей, якія пыталіся: «Спадар Кінекер, ці варта мне вакцынавацца?»"
Я крыкнуў у тэлефон: «Не!»
Не з наступствамі. Выканаўчая ўлада прыйшла і ўсё перавярнула з ног на галаву.
Партнёрка Кінекера Клаўдзія Шоне таксама мусіла перажыць жахлівыя выпрабаванні.
Справа ў тым, што гэты ператрус, або ўварванне, або рэйд на маю практыку, зусім не быў санкцыянаваны судом.
Я спытаў кожнага з гэтых супрацоўнікаў грамадскага парадку, іх усяго было чацвёра, а таксама паліцэйскіх, пра судовы загад.
Усе яны адмовіліся назваць свае імёны або паказаць дакументы.
Такім чынам, яны з самага пачатку ведалі, што робяць нешта няправільна.
У выніку атрымалася прызнанне таго, што ён, неўпрыцям, выказаў, што прыйшоў ад імя кіраўніка
дэпартамента аховы здароўя, каб праверыць, ці ўсё ў парадку.
Кожны, хто знаёмы з выслоўямі ў такіх аўтарытарных сістэмах, ведае, што гэта значыць.
Гэта азначае агрэсію, гэта азначае станаўленне жорсткім, гэта азначае станаўленне вельмі радыкальным.
Усе гэтыя людзі пастаянна шукалі, падыходзілі да цябе, увесь час неяк імкнуліся да фізічнага кантакту.
Гэта значыць, што вы павінны абараняцца. Так? Так. Гэта была чыстая правакацыя.
Яны шукалі нагоду пасварыцца. Потым раптам я пачуў крык аб дапамозе: «Джэральд, Джэральд, так?»
І тады я ўбачыў праз гэты вузкі дзвярны праём, у задніх дзвярах кабінета, як велізарная чорная постаць гналася за
Клаўдзіяй, з паднятай высока ўверх кулаком, гатовая ўдарыць.
Калі ласка, адступіце!
Алло? Джэральд? Алло? Джэральд? Гаворыць Упраўленне грамадскага парадку.
Калі ласка, ідзі і не чапай мяне! Ідзі! Ідзі!
Адчапіся! У цябе няма права тут быць! Вон!
"Ну, у параўнанні з тым, што я чуў ад калег, мне пашанцавала з пошукам дома.
Такім чынам, не было ніякіх чарнаскурых мужчын, не было ніякага гвалту, не было нічога з таго, пра што звычайна
чуеш: спустошаных пасля кватэр ці якога-небудзь разбуранага маёмасці — нічога з гэтага не было.
Але са мной здарылася яшчэ адна сітуацыя, якая была проста неверагоднай, непадвержнай веры і, у рэшце рэшт, вычварнай.
Так вось, а шостай гадзіне раніцы паліцыя пазваніла ў дзвярны званок, але ніхто не адчыніў, бо я не пачуў яго, а ў
нас за спінай у льва ёсць кольца, і яны пачалі ў яго грукаць.
Гэта мяне абудзіла, і тады я ўбачыў, што вакол усёй тэрыторыі, не ведаю, дзесяць ці дванаццаць паліцэйскіх з пражэктарамі,
Яны фактычна абступілі будынак, асвятлілі навакол промнямі, а потым чацвёра ці пяцёра з іх прарваліся ўнутр.
Яны прыйшлі без ордэра на ператрус; яны хацелі дапытаць мяне ў якасці сведкі па справе супраць пацыента ў
Нюрнбергу, якая тычылася маскі. Вось такі быў кантэкст.
Гэта была працэдура апоўдні, бясконцы час, я б паехаў, я паказаў ім, вось дакументы, вось мая сумка, усё спакавана, я паеду сам.
Не, яны забралі мяне з сабой.
Яны трымалі маю дачку ў ложку, яна ўсё яшчэ спала, усё было цёмна, і яны накіравалі на яе ў твар промень ліхтарыка.
Гэта проста траўмы, якія, на маю думку, з'яўляюцца сістэматычнымі.
Такім чынам, ім сапраўды даюць інструкцыю так рабіць, таму што гэта не мае сэнсу.
Потым яны, два паліцэйскія, загрузілі мяне ў гэты фургон і адвезлі ў Нюрнберг. Падарожнічаць у
такім, за кратамі, — гэта таксама не асаблівая раскоша.
Потым я быў у падзямеллі Нюрнбергскага акруговага суда, у камеры, яшчэ гадзіну-дзве, бо, як
я ўжо казаў, была ранняя, занадта ранняя пара.
Гэта таксама быў досвед: ты знаходзішся ў гэтай камеры захоўвання, адчуваецца, быццам ты глыбока ў
падзямеллі, а потым у нейкі момант паліцэйскі вывеў мяне адтуль і правёў проста на суд, толькі ў якасці сведкі.
Так што гэта проста па-за межамі закона і парадку.
"У Швейцарыі офіс доктара Біндэра таксама падвергся рэйду асаблівага роду.
Прэтэкст для гэтага быў больш чым дзіўным.
Так, пераследавалі мяне ў першую чаргу не ўлады ці дзяржава, а хутчэй вядомы паклёпнік, які сцвярджаў, што я
пагражаў, быў узброены і меў гісторыю псіхічных захворванняў.
А потым яны паведамілі начальніку паліцыі кантона Аргаў, які затым распачаў гэтую
вар'яцкую аперацыю з удзелам агулам 60 паліцэйскіх.
Гэта было 12 сакавіка 2020 года, калі я хацеў паехаць у адпачынак на тыдзень.
І проста перад тым, як я скончыў, каля паловы на адзінаццатую, я захацеў выпіць эспрэса на той маленькай кухні.
І потым я проста прайшоў міма ўваходных дзвярэй, якія зроблены з шкла.
І тады я ўбачыў паліцэйскіх у калідоры за дзвярыма ўваходу.
На лесвіцы, што вяла ўверх, каля пяці-дзесяці, на лесвіцы, што вяла ўніз, каля пяці-дзесяці, і сапраўды
жорсткія паліцэйскія ў яркіх бронекамізэльках, а таксама вайскоўцы, нацэленыя на дзверы для практыкі.
Я адразу ж вярнуўся да камп'ютара і напісаў твіт у Твітары, нешта накшталт: «Дапамажыце, паліцыя ідзе мяне арыштаваць».
Гэта выклікала ажыўленую рэакцыю ў сацыяльных сетках.
І потым я змагла патэлефанаваць і дачцэ, бо падумала пра сябе: так, што ж са мной цяпер будзе?
Урэшце мяне застрэлілі і сказалі, што гэта была самаабарона, таму я хачу паведаміць пэўным
людзям, што адбываецца, бо тады была страшная сітуацыя.
Потым мне патэлефанавалі на мабільны тэлефон.
Гэта была жанчына, яна сказала: «Так, алё, вам трэба выйсці перад дзвярыма, перад дзвярыма кабінета».
Так, чаму б мне адчыніць дзверы? Так, мы тады вам скажам, сказала яна.
Так, а потым я выбег, з мабільным тэлефонам у левай руцэ, адчыніў дзверы, і яна мне сказала: Трымай мабільны тэлефон у
руцэ, каб я магла даваць табе інструкцыі, а цяпер адчыні дзверы!
Я адчыніў дзверы: Цяпер выйдзіце на вуліцу і трымайце рукі ўверх!
У мяне ў левай руцэ быў мабільны тэлефон, а правую я падняў. Потым я яшчэ раз павярнуўся, каб яны ўбачылі, што ў мяне няма
дзесяці АК, ручных гранат і падобных рэчаў, хоць я быў зусім не ўзброены і не было ніякіх
прыкмет гвалту. Тады яны крыкнулі: «Схапіце яго!»
І тады на мяне накінуліся прыкладна трое з іх, кінулі на зямлю, мая галава стукнулася аб падлогу, я атрымаў невялікую рану,
нічога сур'ёзнага, але крыху крывавіла, і потым я ляжаў на жываце, і яны звязалі мне рукі за спінай, і потым, цяжка
сказаць, колькі часу прайшло, але, здаецца, праз некалькі хвілін я сказаў: «Эй, хлопцы, я цяпер не магу дыхаць».
Аднойчы ў ЗША быў знакаміты выпадак, звязаны з чарнаскурым чалавекам, і так, тады мне дазволілі падняцца.
Потым з ліфта выйшлі два паліцэйскія ў звычайнай форме, і я іх пазнаў.
Так, Томас, супакойся, і мы на гэта зірнем.
Пасля майго арышту праз гадзіну яны зразумелі, што я не парушаў ніякіх законаў, і таму не маглі мяне затрымліваць.
Але потым яны даслалі да мяне доктара, каб ацаніць мой стан для затрымання, хоць мяне ўвогуле не маглі
затрымаць, і яна абвясціла, што я небяспечная для сябе і хварэю на каронавірусны вар'яцтва.
Яна вынайшла новы дыягназ, які нідзе не пазначаны ў МКХ.
Маё нібыта зброю — пісталет, але ён быў дома.
У 1980 годзе я пайшоў у швейцарскую армію, што, вядома, трэба было зрабіць. У той час я быў студэнтам-медыкам і
служыў у медыцынскім корпусе, і там зброяй быў не аўтамат, а пісталет, які быў асабістай зброяй.
Пасля я іх захаваў як першы лейтэнант, і калі 15 гадоў таму пакінуў службу, я пакінуў іх дома без боепрыпасаў, што ў
Швейцарыі цалкам нармальна і законна. Як правіла, пасля звальнення са службы вы захоўваеце сваю асабістую зброю.
І там яно захоўвалася 15 гадоў.
Калі мяне арыштавалі, паліцэйскія, натуральна, спыталі ў мяне: «Дзе пісталет? Дзе пісталет?»
Якая зброя? Так, у цябе ёсць зброя. Так, пачакай, ты пра мой армейскі пісталет?
Так, яно захоўвалася дома 15 гадоў.
Потым я ім сказаў, дзе, я таксама ім сказаў, але хіба яны не будуць гэта атрымліваць цяпер, апоўначы ці што?
Мая жонка, якая спалохаецца, атрымае сардэчны прыступ, калі вы зараз туды ўвойдзеце. Калі ласка, прыйдзіце заўтра.
Яны ўсё роўна прыйшлі а палове на другую ночы ў кватэру маёй жонкі. Яна не пачула званок, таму яны адкрылі
дзверы маім ключом, а потым напалі на яе ў ложку, як Рэмба.
Так што ў яе цалкам магло здарыцца інсульт той ноччу, так што было сапраўды цяжка, а
гэты Рэмба — неверагодна, што яны там зрабілі.
І потым мяне змясцілі ў адзіночную камеру на 36 гадзін.
Папросту кажучы, гэта «засланка», і гэта дакладна, толькі што ў ёй няма засланак; гэта проста ізалятар, а ложак —
проста матрац, а туалет і ўмывальнік зроблены так, каб нельга было павесіцца ці якім-небудзь чынам параніць сябе.
І вось я прабыў там 36 гадзін, не ведаючы, чаму я там быў, не бачыўшыся перад гэтым з адвакатам. Я маю
на ўвазе, усё гэта было цалкам незаконна, ці не так?
І потым я быў адзін 36 гадзін на Вялікдзень, так?
На Велікодную нядзелю я ляжаў на гэтым матрацы, у асноўным бегаючы па ложку, так?
Спачатку я адсунуў гэты матрац ад сцяны, каб мог хадзіць вакол ложка.
Ніхто ж не можа ляжаць у ложку 36 гадзін, ці не так? Ні крэсла, нічога.
І, вядома, у мяне было шмат часу на разважанні, і так, я сапраўды задаваўся пытаннем: што тут адбываецца?
Я не разумею, так?
З-за сітуацыі доктар Бода Шыфман пакінуў сваю радзіму і цяпер жыве са сваёй сям'ёй у Танзаніі.
Раней у Германіі яму давялося вытрываць некалькі рэйдаў.
"У нас правялі вобшук у прыватных пакоях і на трэніровачных, і пасля гэтага мы былі сапраўды траўмаваныя.
І гэта было ў лютым 2021 года.
Мае ператрусы ў доме ў першую чаргу прызначаны для таго, каб суседзі заўважылі і каб людзі напалохаліся.
І вось як гэта: ты ад гэтага траўмуешся, таму што для мяне гэта ўзброены рабаванне,
здзейсненае дзяржавай, бо яна ў цябе ўсё забірае.
І мы сапраўды так думалі: калі пад'язджаў поштар ці нешта ў гэтым родзе, мы заўсёды думалі, што зноў прыехала паліцыя.
У любым выпадку, яны прыйшлі.
Толькі ўявіце сабе, пытанне было ў тым, ці былі выдадзены некалькі сертыфікатаў аб вакцынацыі, а яны хацелі канфіскаваць
усе нашы медыцынскія запісы, якія ўключаюць 85 000 пацыентаў.
І важна адзначыць, што першы ў практыцы ператрус у доме прывёў да таго, што пракуратура афіцыйна спыніла справу.
Гэта значыць, што яна паглядзела на сертыфікаты і потым сказала: так, яны абгрунтаваныя, усё ў парадку.
І афіцыйна закрыў справу аб тым, што мы нібыта выдалі падробленыя сертыфікаты на маскі.
І ўсё ж яны зноў вярнуліся. Гэта надае ўсяму справе даволі дзіўны прысмак.
Хтосьці заходзіць і паказвае вам папяровы ліст. Там нават быў дзяржаўны пракурор.
І потым ён адразу ж сказаў нам, што ў нашых рэпетыцыйных пакоях зноў ёсць тая ж апаратура.
А потым мне сказалі ехаць у хірургію, а мая жонка была там адна.
І нашы дзеці былі наверсе. Яны таксама зайшлі ў дзіцячыя пакоі.
У дзяцей забралі нешта, чаго рабіць зусім нельга.
Мэтай было знішчыць практыку працы.
Вядома, я маю на ўвазе, калі выключыць гэтыя рэчы, а потым суддзя дае дазвол на доступ да 85 000 медыцынскіх карт пацыентаў.
Вось чаму я перастаў працаваць панэльным доктарам.
Гэта азначае, што мы здалі абедзве нашы ліцэнзіі на касу.
Доктар Карола Явід-Кістэль, якая ўцякла ў Мексіку, атрымала некалькі візітаў ад улад, нават у яе адсутнасць.
Такім чынам, мне выставілі абвінавачванне, таму што я выдаваў сваім пацыентам даведкі аб вызваленні ад нашэння маскі.
Мушу сказаць, што 80-90 працэнтаў маіх пацыентаў — гэта дзеці і маладыя людзі, і я выдаў вельмі шмат даведкаў.
І я выдаў вельмі шмат пасведчанняў аб вызваленні ад вакцынацыі, што пазней стала прычынай паліцэйскіх рэйдаў.
Пасля гэтага ўсё яшчэ тры разы паўтаралася, пакуль я нарэшце не выцягнуў за шнур і фактычна
не зачыніўся ў сваім кабінеце, а таксама і дома.
А пасля трэцяга рэйду паліцыі, які адбыўся ў лютым, на пачатку лютага 2022 года, У мяне развілася такая моцная паслятраўматычная
трывожнасць або паслятраўматычнае стрэсавае расстройства, што я сапраўды замкнуўся і пускаў у сваю практыку ці свой дом толькі
асобных людзей, у мяне былі кашмары, я марыў, што мяне забяруць, што яны забяруць не толькі мае справы, але і забяруць мяне, і
зачыняць, а потым паспрабуюць прымусова вакцынаваць ад COVID-19. У сне ў мяне ў руцэ быў нож, і
я закалоў іх, а потым прачнуўся, абліты потам.
І тады я сказаў сабе, што мне абсалютна неабходна зараз з'ехаць з Германіі, і таму я забраніраваў
сабе нешта накшталт аднаўленчага адпачынку ў Мексіцы.
Свята ператварылася ў два гады. Падчас яе адсутнасці адбыліся яшчэ два рэйды.
Доктар Джавід Кістэль не хацела вяртацца ў Германію. Але ёй не хапала сваёй сям'і.
"Я сямейны чалавек.
У мяне самой трое дарослых дзяцей, чацвёра ўнукаў, і, вядома, у мяне яшчэ ёсць маці ў
Германіі, айчым, браты і сёстры і гэтак далей.
І я іх цяпер мала бачыў – большасць з іх – я не бачыў іх зусім два гады, калі быў у Мексіцы.
І потым мы адважыліся проста дамовіцца сустрэцца ў Швейцарыі, у Цюрыху.
І я сказаў: добра, Швейцарыя — гэта не Германія. Швейцарыя нейтральная.
Швейцарыя таксама не ў ЕС. Усё будзе добра.
На жаль, я не спытаў, ці быў у гэты час на мяне выдадзены ордар на арышт.
Я думаў, што міжнародны ордар на арышт можа быць выдадзены, па сутнасці, толькі за гвалтоўныя злачынствы, злачынствы, што
цягнуць за сабой смяротнае пакаранне, такія як забойства, ненаўмыснае забойства, стварэнне тэрарыстычнай арганізацыі,
гандаль людзьмі, гандаль зброяй — нешта ў гэтым родзе.
Тады я сказаў: «Добра, гэта да мяне зусім не датычыцца з-за маіх медыцынскіх даведкаў».
Яны не адважацца. Так, далёка не так.
Я прыбыў у аэрапорт Цюрыха 1 снежня 2023 года, г.зн. у мінулым годзе.
І я прад'явіў свой пашпарт там пры ўездзе, на пашпартным кантролі.
І я ўбачыў, як змянілася твар чыноўніка, які яго сканаваў.
І яна адразу ж сказала мне: «У Германіі нешта супраць цябе».
Я не магу вас прапусціць. Вы павінны ісці са мной зараз.
І тады яны сказалі: «Так, мы павінны цяпер, па сутнасці, пасадзіць мяне ў турму», — і пасадзілі мяне ў
камеру памерам два на два метры, у такую вось камеру.
Мяне прымусілі цалкам распрануцца і старанна абшукалі.
Мне ўдалося толькі таму перашкодзіць ім пранікаць у любыя адтуліны майго цела, што я сказаў, што ніколі не меў нічога
агульнага з наркотыкамі, нават у жыцці не пакурыў ніводнай папіроскі, і ў мяне нідзе не было схавана ніякіх наркотыкаў, таму
яны павінны былі спыніцца, інакш я буду вельмі гучна крычаць!
І ўсё гэта з-за 16 сертыфікатаў маскі. Еўрапейскі ордар на арышт з-за 16 сертыфікатаў маскі!
Я не думаў, што гэта магчыма, і працягваў пра гэта пытацца. Я таксама хацеў сфатаграфаваць
гэта і адразу ж даслаць фота свайму адвакату.
А потым яны сказалі, што гэта забаронена, і, вядома, усяго ў мяне забралі.
Мае грошы, мой пашпарт, мае мабільныя тэлефоны, мой багаж — усё знікла.
Тады я застаўся зусім адзін у гэтай камеры і падумаў: «Добра, свет ідзе да канца».
І мяне тады затрымалі на агульную колькасць дванаццаць дзён, адзінаццаць дзён у Цюрыху.
А потым я веў перамовы з швейцарскім адвакатам, якога ўсё яшчэ трэба было прыцягнуць, ну, не веў перамовы, не, ён сказаў мне,
што я павінен проста даць згоду на сваю экстрадыцыю ў Германію, таму што калі я не дам згоду на экстрадыцыю,
працэдура экстрадыцыі ў Швейцарыі можа заняць да года.
І пад заклад у 30 000 еўра, які мая сям'я мусіла сабраць за вельмі кароткі час — у нікога з нас не было такой вялікай сумы —
мяне вызвалілі 12 снежня з турмы Швабیش-Гмунда, куды я быў пераведзены 11-га чысла – так я прабыў у
Швабюш-Гмюндзе яшчэ адзін дзень – і потым мяне вызвалілі».
Доктар Б'янка Вітшэль заставалася ў сваёй роднай Германіі ў якасці дысідэнцкага доктара.
Гэта і стала яе гібеллю.
У лютым 2023 года саксонскія суддзі яе арыштавалі і змясцілі пад варту.
Абвінавачванне было ў падробцы дакументаў у больш чым 500 выпадках для выдачы сертыфікатаў
аб маскі і даведкі аб вызваленні ад вакцынацыі.
Мы хацелі паразмаўляць з адважнай доктаркай доктарам Вітшэль падчас яе зняволення, але
турма блакавала кожную спробу звязацца з ёй.
Біянку Вітшэль нават не паінфармавалі пра нашы неаднаразовыя запыты, і нам не далі дазволу на здымкі.
Паўторныя спробы наладзіць кантакт не прывялі ні да чаго.
Доктарка Б'янка Вітшэль правяла амаль паўтара года ў каронавіруснай камеры вакцынацыйнага рэжыму.
"Я не адчуваў ніякай віны.
Я акуратна сабраў усе сертыфікаты ў папкі, бо думаў, што раблю тут нешта добрае.
Я магу з упэўненасцю сказаць, што асабіста сустракаў усіх пацыентаў, якім я выдаў пасведчанне, або
ведаў пра існаванне гэтых пацыентаў і пра іх скаргі.
Такім чынам, да таго моманту, як гэтае ператрусненне раптам, так бы мовіць, не пачалося, я быў
цалкам упэўнены, што яно не адбудзецца ў мяне дома.
І вось настаў 16 снежня 2020 года.
У той час я быў дома, бо некалькі тыдняў раней зламаў пазваночнік упадкам.
Я не мог працаваць восем тыдняў і мусіў хадзіць на кастылях і ў карсэце.
Адразу пасля васьмі мая жонка раптам сказала: «Але да нашага дома пад'язджае шмат паліцэйскіх машын».
Што адбываецца? Я яшчэ быў у ложку, а потым устаў.
Потым яны прыйшлі: «У нас ёсць ордар на ператрус, і мы павінны ператрэсці ўвесь дом».
Я проста падумаў, прабачце? Так, з-за вашых сертыфікатаў на маску.
Што ты робіш у маёй практыцы, у маім доме? У маёй практыцы, магчыма, але навошта
шукаць? Гэта можна ўдакладніць іншымі спосабамі.
Так, у іх ёсць загад усё праверыць.
Потым гэтыя дзесяць чалавек прайшлі па ўсіх пакоях, забралі нашы ноўтбукі, мабільныя тэлефоны, у тым ліку і жончын — мая дачка
была яшчэ там — ператрэслі дзіцячыя пакоі, адкрылі ўсе шафы, тумбачкі, што там ёсць, якое дачыненне гэта мае да дакументаў?
Уся справа заняла чатыры гадзіны, і ў той жа час у кабінеце — мая памочніца, якая тут займалася адміністрацыйнай працай, паведаміла
мне — таксама праводзіўся вобшук, падчас якога старэйшы афіцэр паліцыі, які ўзначальваў
расследаванне, рэзка выказаўся ў адрас маёй памочніцы:
Вы павінны сведчыць, што ваш начальнік — злачынец.
Затым мы зафіксавалі гэта ў судзе, слова ў слова.
Так што з-за такой прадузятасці яе запалохалі, і потым у яе сапраўды былі вялікія праблемы.
Мы таксама, ну, я была шакіраваная, я думала: «Гэта не можа адбывацца», і адчуваеш сябе так, быццам цябе
згвалтавалі, збілі, і пасля гэтага ты цалкам спустошаная.
Дзеці асабліва пацярпелі і таксама перанеслі самыя цяжкія сімптомы.
Яны больш не маглі засяродзіцца. Іх ванітавала і балела галава.
Некаторыя з іх страцілі прытомнасць у школе пад маскамі, і ў мяне ў практыцы было вельмі шмат бацькоў, якія з слязамі расказвалі
мне пра гэта, у тым ліку і дзеці, якія плакалі, і як доктару, мне цалкам зразумела, што я павінен тут
дзейнічаць і выдаць гэтым людзям медыцынскую даведку.
Асабліва сумны, адзін з многіх сумных прыкладаў пацыентаў, быў выпадак маладой дзяўчынкі, якая прыйшла са сваёй
маці ў лістападзе 2020 года з Баварскага лесу. У дзяўчынкі адбылася моцная рэакцыя на маску, з млоснасцю,
Былі галаўныя болі, страта апетыту, і маці папрасіла мяне выпісаць такі даведку. Дзіця было тут.
Вядома, я гэта зрабіў, і праз шэсць месяцаў, 6 мая 2021 года, яны вяртаюцца.
Я цікаўлюся, ці вам патрэбны яшчэ адзін сертыфікат?
Так, нам гэта трэба. Неўзабаве мы будзем святкаваць прычасце, і мы хацелі б мець дзейсны сертыфікат.
Паводле маіх звестак, цырымонія прычасця адбылася 9 мая, а ў наступны панядзелак маці патэлефанавала мне і сказала нешта
жахлівае. Яна сказала: «Уяві сабе, мы сядзелі ў царкве з сваякамі, наша дзяўчынка была так узрушана гэтай споведдзю,
святар ужо ўваходзіў з алтарнымі хлопчыкамі, і раптам спыніў імшу, бо выявіў, што гэтая дзяўчынка ў першым радзе ці на лаўцы
не надзела маску, выклікаў маці дзяўчынкі ў сакрыстыю, перапыніў імшу — усе чакаюць, усе глядзяць на
гэтую дзяўчынку — і кажа: «Так, у вас ёсць сертыфікат?
А потым ён бачыць, што сертыфікат выдадзены Вайклем: «Так, гэта доктар-маска, гэта непрымальна», — ён выклікаў паліцыю,
і, я думаю, усё гэта затрымала нас больш чым на 30 хвілін.
"Паліцыя спытала ў мяне: Ці можа ваша дачка насіць маску ці не? І я адказала: Не."
– Рэакцыя святара была празмернай і жахлівай, і яна сапсавала прычасце.
"Я лічу гэта невымоўна несімпатычным, калі такое гучыць ад міністра, які павінен клапаціцца пра дабрабыт людзей."
"Яны прыйшлі а шостай гадзіне раніцы і ледзь не знеслі ваш галоўны дзверы.
Ад усяго гэтага шуму вы, натуральна, спускаецеся ўніз, каб даведацца, што адбываецца.
І тады я проста паставіў нагу перад дзвярыма і адчыніў іх.
Я сказаў: Так, паліцыя, ці вы цяпер расійская мафія, якая запазычыла ў нас у кабарэ ўніформу?
Спачатку я хацеў бы ўбачыць ваш службовы нумар і ордар на абшук. Не, адчыніце дзверы зараз!
Тады я кажу: «Не, спачатку я хачу ўбачыць ордар на ператрус».
Не, адчыняй дзверы зараз! І ціск на дзверы станавіўся ўсё мацнейшым.
Там, перад ім, стаяў двухметровы мужык, моцна ўзброены, і там быў вялікі арсенал людзей.
І так, і потым яны больш-менш запхнулі мяне ў маю прыёмную.
Яны хацелі прымусіць мяне насіць маску ў мяне дома, таму я сказаў, што ні ў якім разе не буду насіць маску ў сябе дома.
Так, насамрэч, я думаю, што гэта ўжо занадта.
І потым яны затрымалі мяне ў маім чакальні.
Як я ўжо казаў, мне варта было патэлефанаваць адвакату, таму я памыліўся, бо трымаў тэлефон у руцэ, і
сказаў, што збіраюся патэлефанаваць свайму адвакату.
Не, ты нікому не тэлефануеш! Вось так ён заўважыў, што ў мяне ў заднім кішэні мабільны тэлефон.
І потым яны забралі ў мяне і гэта.
Яны забралі два мабільныя тэлефоны, два ноўтбукі, цвёрдыя дыскі, падатковыя дакументы і нават лісты пацыентаў,
якія ляжалі на серванце ў маёй прыватнай кватэры наверсе.
Так, яны нават прарваліся ў здымную кватэру наверсе.
Яны абшукалі хлеў, абшукалі гаражы.
Вы сапраўды павінны спытаць сябе пра гэта. Што яны шукаюць? Што яны шукаюць?
Ну, я б не здзівіўся, калі б яны знайшлі ў маім гаражы дзіцячую парнаграфію ці пакунак какаіну ў
маёй хляве, проста каб як-небудзь мяне скруціць.
Нічога не ведаю, нічога не ведаю. Ну, ты сапраўды адчуваеш сябе сур'ёзным тэрарыстам.
І гэта ўжо мяне раздражняе.
Я кажу так, дзякуй Богу, што ў той раніцы я быў адзін, бо не думаю, што мой сын перажыў бы гэта так лёгка.
І, што самае галоўнае, якую выснову прэса ўрэшце з гэтага зробіць.
У газеце апублікавалі фотаздымак, на якім відаць доўгі шэраг паліцэйскіх, што выносяць сінія вёдры.
Так, і было атрымана шмат доказаў.
Яны тут навязалі, гэта было проста неверагодна.
І так, што застанецца, калі яны сыдуць?
Я сядзела тут і дрыжэла, так, і мае пацыенты заходзілі, і гэтая напружанасць таксама – я разрыдалася,
таму што сапраўды адчуваеш... гэта немагчыма апісаць.
У Генрыха Хабіга таксама невымоўна разгарэлася.
Незапрошаны візіт з боку пракуратуры скончыўся затрыманнем.
"Такім чынам, наколькі я зразумеў у той дзень, пракуратура абвінавачвала мяне ў выдачы няправільных пасведчанняў аб
вакцынацыі або, напрыклад, у увядзенні фізіялагічнага раствору замест вакцыны, і гэта ў дачыненні да 6000 пацыентаў.
Каля 10-й гадзіны раніцы — у звычайны працоўны дзень — адчыніліся дзверы, і проста зайшла пракуратура Бохума.
Я падумаў: што я зрабіў не так?
Усё трэба было адкрыць, усё агледзець, усе дакументы сабралі, некаторыя партыі вакцыны, смеццевыя кантэйнеры,
папяровыя кантэйнеры, усюды, дзе толькі можна было падазраваць, шпрыцы і гэтак далей — усё сабралі.
Людзі, якія прыходзілі да мяне на прыём, бралі іх з сабой, так бы мовіць, калі яны былі са мной, і казалі:
Калі ў вас ёсць картка прышчэпак, ідзіце з намі, мы возьмем пробу крыві! А некаторыя хацелі свайго
адваката, але гэта было не дазволена, і гэтак далей.
Яны хацелі знайсці вялікія грошы, але не знайшлі нічога, бо сцвярджалі, што я спаганяў з пацыентаў непамерныя сумы за
даведкі аб вакцынацыі, што пракуратура потым не змагла падтрымаць у сваёй заключнай прамове з-за паказанняў сведак.
І тады пракурор раптам сказаў маёй жонцы: О, я толькі што вырашыў, што і на цябе падам заяву, і буду цябе расследаваць таксама.
Проста так, з ніадкуль. Адкуль яна такое ўзяла?
Ну, а потым яны сказалі: «Цяпер мы ідзём да цябе ў кватэру, кажы, дзе яна, інакш мы выб'ем дзверы».
А потым яны нешта шукалі ў нас дома.
Мяркую, яны б працягвалі так рабіць, і кожныя некалькі дзён, напэўна, у мяне б ладзілі вобшук
дома пад нейкім нагодам і ў пошуках чаго-небудзь.
А потым мы пераехалі ў асобны будынак, які належаў брату маёй жонкі, што прапанаваў нам яго ў Дортмундзе, так мы
туды пераехалі, заехалі і кожны дзень вялі практыку адтуль.
Гэта значыць, што я прадаў рэчы: у мяне былі людзі... паліцы, сталы, крэслы, усё, што больш-менш ёсць у
кабінеце, і што нельга проста так хутка дзе-небудзь схаваць.
Затым дзяржаўны пракурор абвінаваціў мяне ў тым, што я наўмысна прадаў рэчы ніжэй за іх кошт, бо мне трэба было
тэрмінова атрымаць грошы для фінансавання свайго ўцёку.
Нарэшце ў іх была прычына.
Такім чынам, пад вартай вам трэба ўявіць, што вам раніцай паведамляюць, што сёння да вас прыйдзе візіт, потым вас
забіраюць а 7:30 раніцы, вязуць у пакой, і там вас чакае жанчына.
Але цяпер вас не забіраюць а 8-й раніцы, ні а 9-й, ні а 10-й, ні а 11-й, і ніхто вас не інфармуе.
А потым я кажу: «Чаму, а як наконт візіту?»
Мы не ведаем, нам давядзецца тэлефанаваць на рэцэпцыю, яны таксама нічога не ведаюць.
Так што цябе ўвесь час трохі падманваюць.
Так, я заўсёды даведваўся, што прыехаў нікуды, потым мне не давалі дазволу, потым унукі хацелі да мяне
прыехаць, але і гэта не ўхвалялі, і гэтак далей, і таму падобна.
Так яно і было, яго пастаянна... так, сабатавалі.
Гэты сабатаж і нявызначанасць былі невыноснымі для Фатымы Хабіг.
"Гэта было жахліва. Вы нават не можаце ўявіць, наколькі жахліва было."
Неяк так атрымалася, што яны забралі майго мужа ў мяне. Мы ніколі не былі разам, мы заўсёды працавалі
разам, мы ўсё рабілі разам, і раптам яго проста не стала.
Я нават не паспеў яму развітацца, калі па яго прыйшлі.
Першую дэманстрацыю, якую арганізавала мая жонка, ну, я яе амаль не заўважыў.
На вуліцы была велізарная дэманстрацыя з барабаншчыкамі і плакатамі.
Так, і многія людзі таксама былі апранутыя ў футболкі з надпісам «Свабоду Генрыху». Яны прыйшлі ў суд у
гэтых футболках, што, натуральна, не спадабалася суддзі.
А потым яны спявалі песні пра свабоду, так, і, так, гэта было ўражліва.
Гэта быў выдатны сігнал звонку. Так, я ведаў, што яны не забыліся пра мяне. Гэта было сапраўды выдатна.
І тут, памятаю, увайшоў суддзя, спадар Ільмаз, турэцкі суддзя, які раптам сказаў: «Вашы рэчы ўжо гатовыя».
Такім чынам, цяпер я ведаў, што калі мае рэчы былі гатовыя ў кладоўцы, то мая демобілізацыя павінна была быць зусім блізкай.
І потым мне дазволілі выйсці.
Усе былі там. Дзеці, стрыечныя, усе сябры, адвакаты, зусім незнаёмыя людзі, некаторыя з іншых гарадоў.
Гэта быў яшчэ адзін выдатны момант.
"Але былі і галасы з насельніцтва, поўныя горачых гневаў.
Абразы, абвінавачванні і нават пагрозы смерці.
Доктар Кюлькен, вы, па сутнасці, жалюгідны клоўн, а дакладней — забойца, які сваімі фанатычнымі, агрэсіўнымі прамовамі заклікае
сваіх паслядоўнікаў устрымацца ад прыняцця разумных мер па стрымліванні пандэміі
(дарэчы, вы наогул ведаеце, што такое пандэмія?).
Такім чынам, усе перажылі тое ж самае. Яны атрымалі пагрозы смерці.
Дэпартамент крымінальных расследаванняў прыгледзеўся да некаторых пагроз, бо яны былі крыху дзіўнымі.
"Гэта была адна з прычын, чаму мы з'ехалі, бо мы атрымалі пагрозы смерці ў адрас сям'і.
Такім чынам, не супраць мяне, а супраць сям'і. На маё жыццё быў здзейснены замах.
Машына раптоўна паказала падзенне ціску ў пярэднім правым коле.
Я адразу ж заехаў на правую поўку, і ў рэкордна кароткі час паветра выйшла.
Потым я знайшоў кагосьці, каб адвезці тую рэч у майстэрню, і ён зняў шыны і сказаў, што ў яе прасвідравалі.
Не так адбылося. У мяне таксама ёсць здымкі.
Таму яны кажуць, што гэта дакладна так, яны ніколі раней нічога падобнага не бачылі.
Гэта дакладна было зроблена дрыллю, каб, калі вы едзеце дастаткова хутка па аўтамагістралі, гэтая штука магла разарвацца.
І дагэтуль доктар Мехтільд Шыфманн цяжка перажывае гэты ўцёк.
"Я сумую па вуліцы, дзе мы раней жылі.
Гэта быў дом. Адбылося нешта накшталт вырвання з коранем.
"У судзе магістрата мяне прысудзілі да двух гадоў і дзевяці месяцаў пазбаўлення волі
без права на ўмоўна-датэрміновае вызваленне.
І пракуратура першапачаткова падала апеляцыю, бо лічыла прысуд занадта мяккім.
Такім чынам, на пачатку судовага разбору, г.зн. у апеляцыі, яны запытвалі тры гады і больш, а потым у заключных прамовах павысілі
свой патрабаванне да чатырох гадоў пазбаўлення волі без права на ўмоўна-датэрміновае
вызваленне, г.зн. чатыры гады пазбаўлення волі.
"Было 30 дзён слуханняў, што вельмі шмат.
На другі дзень суда мне прапанавалі здзелку: прызнаць віну за 100 падробленых медыцынскіх даведак.
Затым вельмі вялікі штраф у памеры да 720 дзённых ставак, што пры стаўцы ў 100 еўра ў дзень адпавядае 72 000 еўра.
І ў канчатковым выніку гэта, вядома ж, прыводзіць да пазбаўлення ліцэнзіі на практыку медыцыны.
"Так, прысуд быў відавочнай фарсам.
Такім чынам, у рэшце рэшт, усё гэта было абмеркавана загадзя паміж пракурорам, суддзёй і маім адвакатам.
Прысуд быў узгоднены, і ў выніку — як у выніку высветлілася — гэта было 14 месяцаў умоўнага зняволення з
адтэрмінаваннем на тры гады, а таксама штраф у памеры 1000 еўра.
Гэта азначае, што ўсяго было пяць абвінавачванняў.
Такім чынам, два абвінавачванні, якія тычацца медыцынскіх даведак, і яшчэ па адным у распальванні
нянавісці, абразе дзяржаўнага служачага і паклёпе на калегу.
Значыць, два абвінавачанні былі знятыя.
Яны таксама запэўнілі мяне, што па адбыцці гэтага ўмоўнага пакарання я змагу пакінуць Германію і вярнуцца ў Мексіку.
"Гэта была сапраўдная пачастунак для журналістаў, ці не так?
Пасля гэтага журналісты маглі пісаць зноў і зноў на працягу 15 месяцаў кожны раз, калі я нешта
казаў або занадта актыўна з'яўляўся на публіцы:
Так, доктар Біндэр, гэта той знаёмы, вар'ят, супраць якога вядзецца крымінальная справа.
"22 чэрвеня пракуратура даслала мне абвінаваўчы акт.
У той жа час было апублікавана прэс-рэліз, у якім назвалі прозвішчы:
Доктар Уолтэр Вебер з Вінтэрхюдэ абвінавачваецца.
І цэлы дзень мой вобраз быў выстаўлены ў метро.
У Сярэднявеччы гэта называлася «стыдзенне».
"Федэральны суд па справядлівасці, вядома ж, павінен разгледзець амаль 1000-старонкавую апеляцыю, якую напісаў салісітар.
Такім чынам, суддзі Федэральнага суда па справядлівасці павінны разгледзець гэта, а затым напісаць адпаведнае абгрунтаванне.
І гэта можа быць як тое, так і другое.
Пакуль я быў пад вартай, я таксама сустракаў людзей, якія чакалі разгляду сваёй апеляцыі цэлы год.
"Суддзя, таксама ўпарты чалавек, які ўсё яшчэ не бачыў прычын і не прымаў ніякіх аргументаў, тады
наклаў на мяне 200 штодзённых штрафаў па 100 еўра кожны."
Гэта значыць, што ў мяне, вядома, ёсць судзімасць. Гэта 20 000 еўра.
І мы звярнуліся з апеляцыяй зноў, яшчэ раз, галоўным чынам сцвярджаючы, што няма навуковых доказаў у падтрымку
справы, а таксама што раздзел 278 быў цалкам недарэчным і фактычна ўяўляў сабой вычварэнне справядлівасці.
І цяпер, нягледзячы на бягучую сітуацыю з RKI і файламі RKI, гэта зноў было практычна
адкінута, замятена пад дыван, прызнана неістотным.
Такім чынам, прысуд канчатковы, і, здаецца, цяпер я з'яўляюся законна асуджаным злачынцам.
"Найвялікшае пакаранне — нам пагражаюць турэмнымі тэрмінамі ад трох да пяці гадоў."
Яны ўсё яшчэ вісяць нада мной, як меч Дамакла.
І нават прафесійная забарона, накладзеная на дактароў, — трохгадовая дыскваліфікацыя і штраф у 10 000 еўра — для мяне гэта
малая цана, бо я ўжо тры гады на хваробе і не магу працаваць.
Пасля гэтага рэйду я страціў працаздольнасць.
Аднак мае рахункі па-ранейшаму заблакаваныя на абсурдныя сумы спагнання да завяршэння судовага разбору.
Адзін банк скасаваў мой рахунак; усе мае рахункі былі заблакаваныя на 15 месяцаў. Гэта было балюча.
"Яны хочуць пазбавіць мяне звання прафесара, але гэтага яшчэ не адбылося, таму што спачатку мяне павінны
прызнаць вінаватым у распальванні нянавісці і антысемітызму.
Аднак, на шчасце, гэтага не адбылося.
Ну, справа ў тым, што само Генеральнай пракуратуры падала апеляцыю на гэтае рашэнне магістрата.
У гэтым дачыненні справа пачынаецца з нуля.
Мужныя дактары не маглі ўдзельнічаць у злачынстве з каранавірусам.
Іх сумленне і іх абавязак перад пацыентамі не дазвалялі гэтага.
"Гэта было проста вар'яцтва, і я сказаў, што не магу пра гэта маўчаць."
Часта наступствамі былі пагарда і адчужэнне з боку сям'і.
"Мой партнёр таксама пакінуў мяне ў той час.
Мы былі разам пяць з паловай гадоў, і ён таксама сказаў: «Так, ты не згаджаешся з гэтым, я
прытрымліваюся мер, і я больш не магу быць з табой».
Так што ўсё маё жыццё, па сутнасці, развалілася.
Так што нават некаторыя члены маёй сям'і спачатку былі супраць мяне.
Што тычыцца маёй сям'і, я, вядома, вельмі шчаслівы.
Мая жонка і мая старэйшая дачка — так, менавіта з гэтага пачынаюцца эмоцыі — вельмі мяне
падтрымлівалі, а іншыя члены сям'і — не, як і паўсюль.
Аднак гэтыя асабістыя няўдачы не прымусілі іх сумнявацца ў сваіх перакананнях ці сваіх дзеяннях.
"Гэта, безумоўна, было вартае таго. Безумоўна, варта было рызыкнуць, таксама і дзеля сябе."
Іх удзячныя пацыенты і прыхільнікі далі сваім ужо зняволеным героям, якія змагаліся з каранавірусам, сілу і падтрымку,
якія ім так адчайна былі неабходныя ў гэтыя цяжкія часы.
«Што вы адчувалі ў тыя моманты, калі чулі людзей там, звонку?»
Гэта было невымоўна... Гэта было цудоўна.
Ты не можаш гэтага сказаць...
"Але мы яму сказалі.
На прыкладзе гэтых 15 гісторый мы паказалі, як жорстка сістэма мсціць тым, хто не падладжваецца пад яе.
Такія дакументальныя фільмы маюць велізарнае значэнне ў барацьбе з гэтай несправядлівасцю.
Калі ласка, працягвайце падтрымліваць нашу працу. Але сёння мы засяроджваемся на героях пандэміі каранавіруса.
Мне ўдалося наведаць усіх гэтых адважных людзей. Я пачуў іх гісторыі.
І мяне глыбока скаланула, калі я паглядзеў у іх вочы і на ўласныя вочы ўбачыў і адчуў, што было зроблена з імі і іх сем'ямі.
Палююць, пераследуюць, выганяюць. Сацыяльна і эканамічна знішчаныя.
Шмат чаго з гэтага нельга выправіць. Але мы можам падтрымаць іх цяпер.
Маральна, забяспечваючы, каб іх не забылі, а таксама праз фінансавую дапамогу.
Таму што гэтыя людзі стаяць перад эканамічным крахам.
Дорагае крымінальнае пераследаванне, замарожаныя сродкі, прафесійныя забароны.
Гэтыя паважаныя дактары цяпер стаяць перад галечай, бо тады яны аддалі ўсё, што мелі.
Дзеля сваіх пацыентаў, дзеля нас і дзеля нашых дзяцей.
І цяпер мы хочам быць побач з гэтымі людзьмі.
З сёння AUF1 збірае ахвяраванні для гэтых дактароў.
Зрабіце ахвяраванне тым, хто тады рызыкаваў усім і аддаў усё за нас.
Калі ласка, зрабіце ахвяраванне зараз! Кожны ўнёсак мае значэнне. Дзякуй!