Ĉi tio estas la plej granda medicina krimo de ĉiuj tempoj. Humanitara katastrofo je senprecedenca skalo.
Neniu pardonos vin pro tio.
Bonvolu tuj forlasi ĉi tiun areon!
Ni estas la popolo! Ni estas la popolo!
Ĉu vi havas maskon kun vi? Bonvolu surmeti ĝin, alie forlasu la ejon!
"La vakcinadoj estas pli-malpli sen kromefikoj."
En mia rondo, naŭ homoj mortis en nia dormejo en unu sola tago post ricevo de la vakcino.
La kuracistoj, kiuj nun vakcinadas, ĉiuj devos respondi pri siaj agoj. Kaj antaŭ Dio, almenaŭ.
Ni ne havas mortigan viruson ĉi tie.
Ni ne havas ĉi tie medicinan pandemion, sed kriman pandemion.
Momente ni vere spertas tiranion de la nevakciniĝintoj.
Nun estas la tempo por fari decidan agon kontraŭ ĉi tiuj deniantoj de la kronviruso kaj
kontraŭ la kampanjantoj kontraŭ vakcinado.
Ni havas demokration defendendan ĉi tie.
"La hororoj de la kronvirusa pandemio. Por iuj, ili estas profundaj; por aliaj, ili ŝajnas esti pasintaj."
Sed por tiuj kuracistoj, kiuj kuraĝe rezistis dum la epoko de maskoj kaj vakcinadoj por savi
kaj protekti homojn, tio estas longe de fino.
Kontraŭe, for de la publika atento, ili ankoraŭ estas ĉasataj, persekutataj kaj ostracizataj
de venĝema, senkompata kaj superforta sistemo.
Sistemo, kiu ne pardonas la fakton, ke rezisto al la kronviruso estis ebligita grandparte de ĉi tiuj kuracistoj, ĝis la
atako kontraŭ la homaro povis esti forpelita de ni ĉiuj kune.
Se la sekva atako de la globalisma reĝimo, kiu de tago al tago fariĝas ĉiam pli agresema, kontraŭ la popolo, se ĉi tiu atako
estos farita nerekte per la sansektoro, tiam tiuj, kiuj pensas alimaniere, staras en la vojo de la dezirata mondregistaro.
Kaj precipe en la vojo estas kuracistoj, kiuj ne sekvas la ordonojn de politikistoj, de la militistaro kaj
de la farmacia industrio, sed kiuj volas resti protekta ŝildo por pacientoj laŭ la Ĥipokrata ĵuro.
Kaj tial niaj heroaj kuracistoj nun devas esti silente detruitaj, for de la publika atento.
Silencigitaj de la amaskomunikiloj, ĉi tiuj kuraĝaj homoj devas esti punataj, ekonomie kaj socie ruinitaj, kaj poste forgesitaj.
Sed ni ne forgesis ilin.
Ni vizitis dek kvin el tiuj kuraĝaj individuoj nome de ĉiuj, kiuj ne kunlaboris kun la kronvirusa reĝimo.
En Germanio, Aŭstrio, Svislando, eĉ Tanzanio.
Ĉar la mondo devas ekscii pri la sorto de la kuraĝaj kuracistoj.
Ni montras, kiel ĉi tiuj silentaj herooj ankoraŭ estas ĉikanataj, brutigataj kaj persekutataj de la sistemo hodiaŭ.
"Ene de du semajnoj post la komenco de la vakcinado, oni raportis mortojn en la hejmoj.
Jes, tio estis en januaro 2021. Mi ploris tiam. Ho mia Dio, jes.
Mi sciis, ke mi ne povus erari.
Sed mi neniam imagis, ke aferoj tiel rapide tiel malboniĝos.
Mia nomo estas Sucharit Bhakdi. Mi estas specialisto pri mikrobiologio kaj epidemiologio de infektaj malsanoj.
"Kiam ĝi komenciĝis, mi sciis, mi sciis jam unu jaron antaŭe, ke io tia okazos."
Mia nomo estas Heinrich Habig. Mi estas ĝenerala kuracisto, naturopato, akupunkturisto kaj manterapiisto.
"Fakte sufiĉe frue por mi klariĝis, ke ne temis pri, um, la sano de la loĝantaro, sed ke malantaŭ tio estis intenco, kaj ke tiu
intenco inkluzivis ne nur enkonduki certajn, ni diru, iluziojn en la loĝantaron, sed ankaŭ krei malamikajn stereotipojn."
Mia nomo estas Thomas Külken. Mi estas ĝenerala kuracisto kaj mi praktikas antropozofian medicinon.
"Ĝi estis prezentita de la gazetaro kiel mortiga viruso. Do vi devis esti singarda komence."
Mi ne povis scii pli bone.
Estis nur pro mia trejnado pri infektaj malsanoj, epidemiologio kaj la Ehrengut-vakcinada kurso, kiun mi ankoraŭ alte taksas
en Hamburgo, ke mi povis suspekti, ke io ne estis en ordo.
Mi sentas min devigita al miaj pacientoj. La gvidlinioj por tio estis starigitaj de sinjoro Hipokrato mem.
Kaj mi ne povas imagi, ke subite en 2020, sub la influo de la Monda Organizaĵo pri Sano, ĉi tiu ĵuro, ĉi tiu
promeso pri medicina devo al pacientoj, povas esti rompita.
Mia nomo estas Gerald Kienecker. Mi estas specialisto pri oftalmologio.
Mi havas plian trejnadon en patologio, interna medicino kaj intensiva prizorgomedicino.
"60% de kuracistoj estis konvinkitaj, ke la rimedoj estis ĝustaj."
Kaj tiel mi povis observi miajn kolegojn kaj poste mi demandis min, kial tiom da homoj partoprenis.
Mia nomo estas D-ro Walter Weber.
Mi estas internisto en Hamburgo kaj specialiĝas pri psikosomatiko kaj traktado de kancero.
Mi estas licencita kuracisto jam de 53 jaroj.
"Estis klare al mi ekde la komenco, parte pro miaj spertoj en la hospitalo kun kolegoj kolapsantaj pro
reenspiro sub la masko, ke la masko prezentas sanriskon."
Kaj eĉ en 2020, komence de la pandemio, tute ne ekzistis pruvo, ke maskoj povus iel protekti kontraŭ virusaj malsanoj.
Mia nomo estas Wolfgang Urmetzer, mi estas specialisto pri anestezio kun aldonaj kvalifikoj en
akupunkturo, naturopatio kaj tradicia ĉina medicino.
Ĝi funkciis nur ĉar homoj estis en tia stato de amasa psikozio.
Ĉar la amaskomunikiloj simple konsentis pri tio. Sen la amaskomunikiloj tio ne estus funkciinta.
Sen ĉi tio... ĉi tiu pafado, sen ĉio ĉi... eĉ en la medicina revuo, en la fakaj revuoj, kiaj sensencaĵoj ili skribis!
Antaŭ kvin jaroj tio estus neimagebla. Ĉiuj dirus: "Ĉu vi perdis la menson?"
Mia nomo estas D-ro Monika Jiang. Mi estas specialisto pri ĝenerala medicino kun aldona kvalifikado en naturopatio.
Komence mi ricevis multe... Mi ricevis nekredeblan nombron da retpoŝtoj responde al tiuj unuaj videoj, kun homoj
dankantaj min pro helpi ilin superi siajn timojn kaj dirante al mi, kiom grava estis tio, kion mi faris.
Kaj estis multaj videoj, kiuj diris: "Vi estas vere kuraĝa."
Kaj mi diris, kial mi estas kuraĝa? Mi estas nur otorinolaringologo.
Otorinolaringologo estas spertulo pri malvarmo, ĉar tiel ni gajnas nian ĉiutagan panon.
Kaj ni scias pri koronavirusoj. Do tiurilate mi formis opinion.
Mi provas trankviligi homojn; mi estas krizmedicinisto kaj mi ne bezonas esti kuraĝa por fari tion.
Mia nomo estas D-ro Bodo Schiffmann, specialisto pri otolaringologio kaj urĝa medicino.
"Mi ĉiam estis kritika persono."
Do kiam io estas trudita de supre sen ajna raciigo, mi trovas malfacile adaptiĝi al ĝi; principe mi tion ne faras.
Kaj mi ĉiam scias, ke kiam io estas vendita per timo kaj paniko, sen iuj realaj argumentoj, io estas suspektinda.
Mia nomo estas Ronald Weikl.
Mi estas ginekologo kaj ĝenerala kuracisto specialiĝanta pri naturopatia medicino, kaj ankaŭ kunfondinto kaj
vicprezidanto de la MWGFD, la Societo de Kuracistoj kaj Sciencistoj por Sano, Libereco kaj Demokratio.
Do oni konstante kalumniis nin kaj krimigis nin, kaj tio vere iris tiel malproksimen, ke ni
kuracistoj estis simple traktataj kiel seriozaj teroristoj.
Rompante frontajn pordojn, ĵetante kuracistojn sur la plankon kaj mankatenante ilin malantaŭ la dorsoj antaŭ iliaj infanoj.
Jes, ĝuste tio estas la afero, ĉar laŭ Sekcio 278 de la Kriminala Kodo, aŭ kiel ajn ĝi nomiĝas,
oni asertas, ke mi eldonis malĝustajn sanatestojn.
Mia nomo estas Rolf Kron, mi estas ĝenerala kuracisto kaj homeopato.
"Mi provis tuj informi politikistojn, ĵurnalistojn kaj kolegojn kuracistojn pri ĉiuj ĉi eraroj en la
rakonto pri la kronviruso, sed neniam ricevis respondon."
Eĉ ne respondo kiel "Thomas, vi estas freneza" aŭ io simila, nur tute neniu respondo.
Tio estis vere timiga.
Kaj tiam mi ekkomprenis, ke la du advokatoj implikitaj en mia aresto, nome la kalumnianto kaj la prezidanto de la kantono
Argovio, do advokatoj, pensis, ke ili scias pli pri la kronviruso ol mi kiel kuracisto, kiu ankaŭ
havas doktorecon pri imunologio kaj virusologio.
Nu, tio diras ĉion, ĉu ne?
Do tial la tuta afero donis al mi eĉ pli da energio.
Mi ne lasos, ke du pompozaj amatoroj, kiuj tute ne scias, pri kio ili parolas rilate al la kronviruso,
malaltigu min. Mi ne lasos, ke tiaj homoj influu min.
Mi ne estas la tipo de persono, kiu devas esti prava. Ili sidas en parlamentoj kaj tiel plu.
Sed se mi pravas, tiam mi defendos miajn rajtojn.
Kaj super ĉio, temis pri la loĝantaro, pri informi la loĝantaron.
Kaj ĝi ne estis bagatela afero, ĝi estis afero de vivo kaj morto.
Mia nomo estas Thomas Binder, mi estas kardiologo kaj internisto kaj mi havas doktoran gradon en imunologio kaj virusologio.
"Ĉio estis sensencaĵo: izoli la maljunulojn en prizorgejoj kaj ne permesi vizitantojn, lasi ilin morti solaj kaj solecaj
sen vizitantoj, kaj precipe damaĝi la infanojn kaj fermi la infanĝardenojn kaj lernejojn dum monatoj sinsekve."
Mi traktis kaj atestis tiom da infanoj, kiuj dum ĉi tiu tempo iĝis severe deprimitaj, kiuj vere havis koŝmarojn, kiuj havis
dormmalsanojn, kiuj evoluigis manĝmalsanojn, kiuj aŭ manĝis multe aŭ tute nenion, kiuj pasigis sian tutan
tempon per poŝtelefonoj, komputiloj aŭ ludkonzoloj.
Ili diris, ke ili ne plu volis vivi, ĉar por iuj infanoj ĉi tiuj rimedoj estis duono de ilia vivo.
Ĝi estis simple freneza, kaj mi diris, ke mi ne povis silenti pri tio.
Mia nomo estas d-ro Carola Javid-Kistel, mi estas homeopata kuracisto.
"Mi rimarkis tion, ĉar mia praktikejo subite malpleniĝis, kiam la pandemio frapis, kaj eĉ en la kantona hospitalo,
kie mi tiutempe devis deĵori laŭvoke, subite nenio okazis.
La hospitalo estis malplena, oni sendis nin hejmen, oni eĉ ne plu permesis al ni aperi ĉe la laboro, ĉar tio
estus kostinta al la kantona hospitalo monon, kaj mi tute ne komprenas miajn kolegojn kuracistojn.
Estas 70 aliaj ĝeneralpraktikaj kuracistoj, kiuj laboras en ĉi tiu rotacio, kaj nur kvin kuraĝis kunsubskribi la
leteron, kiun mi tiam skribis al la svisa ministro pri sano.
Dek homoj diris, ke mi estas freneza, ke tio, kion mi faris, estis danĝera, kaj tio kondukis min al la decido aliĝi al la
rezisto, en la senco ke mi diris, ke mi ne konsentos pri tio kaj ke mia devo kiel kuracisto estis ankaŭ levi mian voĉon.
Mia nomo estas Andreas Heisler, mi estas specialisto pri ĝenerala kaj interna medicino kaj jam dum 20 jaroj
laboras kiel ĝenerala kuracisto en mia propra praktiko.
"Komenciĝis vera sorĉistinĉasado kontraŭ kuracistoj, kiuj rifuzis cedi al premo."
Do, komence, okazis serĉo bazita sur tute elpensita akuzo: eldoni atestilojn sen ekzameno.
Tiam oni rigardis la dosierojn ĉi tie kaj vidis, ke ili ĉiuj estis ĉi tie, ke deklaroj estis dokumentitaj.
Pacientoj, kiuj estis ĉi tie kaj havis atestilon de mi, estis poste ankaŭ pridemanditaj pri tio, ĉu ili vizitis la praktikejon,
kial ili vizitis la praktikejon, kaj kial ili ne petis atestilon de sia familia
kuracisto, sed vojaĝis pli malproksimen al Staufen.
Do ili vere esploris ĝin ĝis la fundo, kaj mi ne rekte de la polico eksciis, ke laŭ ĉi
tiu enketo la akuzo fakte devus esti retirita.
Kaj tiam instruisto, kiu kontrolas la atestilojn de lernantoj kaj kolegoj en sia lernejo, raportis min.
Kaj li simple asertis al la polico, ke li vidis la atestilojn, sed ke la posedantoj de tiuj atestiloj tute ne estis malsanaj.
Oni vere devas diri, ke ĉi tiu kortuma aŭdienco estis absurda de komenco ĝis fino en ĉiu rilato, ĝis la grado, ke la
juĝisto estis tiel partia, ankoraŭ panikanta pri la viruso.
Kvankam maskoj ne plu estis devigaj en la juĝeja salono aŭ ie ajn en la juĝejo, FFP2-maskoj kaj pruvo de vakcinado estis postulataj
specife por ĉi tiu proceso, kaj la ĉambro estis konstante ventolita. Ĉiufoje kiam mi diris ion, kio ĝin ĉagrenis, ŝi
ĉiam desinfektis siajn manojn kaj... nu, tio estis bizara.
"Ni jam preparis la dosierojn kun maskoj-atestiloj, t.e. de pacientoj, kiuj venis nur por la
maskoj-atestiloj, por tia situacio, sed ni tamen surpriziĝis, ke la razio okazis je relative malfrua stadio."
Kompreneble, tio ankaŭ signifas, ke vi neeviteble havos kelkajn senajn noktojn ĝis vi iel povos alfronti la situacion. Tiam vi
scias, ke io baldaŭ okazos, ke esploraj proceduroj estos faritaj, ke enketoj estos faritaj, kaj ke vi
povas atendi, ke krimaj procesoj estos komencitaj.
"Mi ricevis vokojn de homoj demandantaj: 'S-ro Kienecker, ĉu mi devus vakciniĝi?'"
Mi kriis en la telefonon: Ne!
Ne kun konsekvencoj. La ekzekutivo venis kaj renversis ĉion.
La partnero de Kienecker, Claudia Schöne, ankaŭ devis elteni terurajn spertojn.
La fakto estas, ke ĉi tiu serĉo de la domo, aŭ entrudiĝo, aŭ razio en mia praktiko, tute ne estis aŭtorizita de tribunalo.
Mi demandis ĉiun el ĉi tiuj oficiroj pri publika ordo, kvar entute, same kiel la policistojn, pri la kortuma ordono.
Ili ĉiuj rifuzis doni siajn nomojn aŭ montri siajn identigilojn.
Do ili sciis ekde la komenco, ke ili faris ion malĝustan.
Finfine aperis la konfesio de iu, kiu lasis sin eldiri, ke li venis nome de la estro de la
san-departemento por kontroli, ke ĉio estas en ordo.
Ĉiu, kiu konas la diraĵojn en tiaj aŭtoritataj sistemoj, scias, kion tio signifas.
Tio signifas agresemon, tio signifas iĝi perforta, tio signifas iĝi tre drasta.
Ĉiuj ĉi tiuj homoj konstante serĉis, alproksimiĝis al vi, konstante serĉis iel ajn fizikan kontakton.
Tio signifas, ke vi devus defendi vin. Ĉu ne? Do. Tio estis pura provoko.
Ili serĉis kialon por batali. Tiam subite mi aŭdis krion por helpo: Gerald, Gerald, jes?
Kaj tiam mi vidis tra ĉi tiu malgranda pordo ĉe la malantaŭa enirejo de la konsultejo, ke grandega nigra figuro
kuris post Claudia, kun la pugno levita alte, preta frapi.
Bonvolu retiriĝi!
Saluton? Gerald? Saluton? Gerald? Jen la Oficejo pri Publika Ordo.
Bonvolu foriri, kaj ne tuŝu min! Foriru! Foriru!
Foriru! Vi ne rajtas esti ĉi tie! Eliru!
Nu, kompare kun tio, kion mi aŭdis de kolegoj, mi estis bonŝanca pri la serĉado de domo.
Do ne estis nigraj viroj, ne estis perforto, ne okazis tio, pri kio oni kutime aŭdas: detruitaj apartamentoj
poste aŭ iu ajn detruita posedaĵo; nenio el tio okazis.
Sed mi havis alian situacion, kiu estis simple nekredebla, neimagebla kaj finfine ankaŭ perversa.
Do la polico sonoris la pordsonorilon je la sesa matene, sed neniu respondis, ĉar mi ne aŭdis ĝin, kaj ni
havas leonon kun ringo ĉe la dorso, kaj ili frapis ĝin.
Tio vekis min, kaj tiam mi vidis, ĉirkaŭ la tuta tereno, mi ne scias, dek, dek du policistojn kun serĉlumoj,
Ili preskaŭ ĉirkaŭis la konstruaĵon, lumigis ĉirkaŭe per siaj lumiloj, kaj tiam kvar aŭ kvin el ili perforte eniris.
Ili venis sen serĉmandato; ili volis konduki min kiel atestanton en kazo kontraŭ paciento
en Nurenbergo pri masko. Tio estis la fono.
Tio estis la proceduro je tagmezo, senfina tempo, mi estus veturinta, mi montris al ili, jen la
dokumentoj, jen mia sako, ĉio estas pakita, mi mem veturos.
Ne, ili prenis min kun si.
Ili metis mian filinon en la liton; ŝi ankoraŭ dormis en la liton; ĉio estis malluma; kaj ili lumigis
ŝian vizaĝon per reflektoro, aŭ pli ĝuste per torĉo.
Ĉi tiuj estas simple traŭmatoj, kiujn mi kredas esti sistemaj.
Do ili vere estas instrukciitaj fari tion, ĉar tio ne havas sencon.
Tiam ili, du policistoj, fortransportis min al Nurenbergo en tiu ĉi kamioneto, kiu ankaŭ ne
estas luksa, vojaĝante en io tia, malantaŭ kradoj.
Tiam mi estis en la subteretaĝo de la Nurenberga Regiona Tribunalo, en la ĉelo, dum ankoraŭ unu aŭ du
horoj, ĉar, kiel mi diris, estis frue, multe tro frue.
Tio ankaŭ estis sperto: vi estas en tiu trezorejo, ĝi havas tiun etoson kvazaŭ vi estus profunde en malliberejo, kaj
poste je iu momento la policisto elprenis min de tie kaj kondukis min rekte al la juĝproceso, nur kiel atestanto.
Do ĝi simple estas ekster leĝo kaj ordo.
"En Svislando, la oficejo de D-ro Binder ankaŭ estis submetita al speciala razio."
La preteksto por tio estis pli ol kurioza.
Jes, mi ne estis ĉefe persekutita de aŭtoritato aŭ de la ŝtato, sed de bone konata kalumnianto, kiu asertis, ke mi faris minacojn,
ke mi estis armita kaj havis historion de mensa malsano.
Kaj tiam ili informis la policestron de la kantono Aargau, kiu tiam lanĉis ĉi tiun frenezan operacion kun entute 60 policistoj.
Tio estis la 12-an de marto 2020, kiam mi volis iri ferii dum unu semajno.
Kaj ĝuste antaŭ ol mi finis, ĉirkaŭ la dek unu, mi estus jam fininta, kaj iom post la deka horo mi
volis preni espreson en la malgranda kuirejo tie.
Kaj tiam mi simple preterpasis la enirejan pordon, kiu estas el vitro.
Kaj tiam mi vidis policistojn ekstere en la koridoro tra la enireja pordo.
Sur la ŝtuparo supreniranta, ĉirkaŭ kvin ĝis dek, sur la ŝtuparo malsupreniranta, ĉirkaŭ kvin ĝis dek, kaj vere la
ekstremaj policistoj kun helaj kuglopruvvestoj kaj la militpoliciistoj celitaj al la praktikpordo.
Mi tuj revenis al mia komputilo kaj afiŝis tweeton en Twitter, ion similan al "Helpu, la polico venas aresti min."
Tio kaŭzis sufiĉe da tumulto en sociaj retoj.
Kaj tiam mi ankaŭ povis telefoni al mia filino, ĉar mi pensis al mi mem: jes, kio nun okazos al mi?
Fine ili pafas min kaj diras, ke tio estis memdefendo, do mi volas informi certajn homojn pri
tio, kio okazas, ĉar tiam estis timiga situacio.
Tiam mi ricevis vokon sur mian poŝtelefonon.
Estis sinjorino, ŝi diris: "Jes, saluton, vi devus eliri antaŭ la pordon, antaŭ la pordon de la kliniko."
Jes, kial mi devus veni al la pordo? Jes, ni tiam diros al vi, ŝi diris.
Jes, kaj tiam mi kuris eksteren kun la poŝtelefono en mia mano, en mia maldekstra mano, malfermis la pordon, kaj ŝi
diris al mi: Tenu la poŝtelefonon en via mano, por ke mi povu doni al vi instrukciojn, nun malfermu la pordon!
Mi malfermis la pordon: Nun eliru kaj tenu viajn manojn supren!
Mi tenis mian poŝtelefonon en la maldekstra mano kaj levis la dekstran manon; poste mi denove turniĝis, por ke ili vidu, ke mi
ne portis dek Kalashnikovojn, mangrenadojn kaj similajn, kvankam mi tute ne estis armita kaj ne estis
signoj de perforto; kaj tiam ili diris: "Kaptu lin!"
Kaj tiam ĉirkaŭ tri el tiuj uloj subite atakis min, trenis min al la tero, mia kapo frapis la plankon, mi ricevis malgrandan
vundon, nenio serioza, sed ĝi iomete sangis, kaj tiam mi kuŝis sur mia ventro, kaj ili ligis miajn manojn kune malantaŭ mia
dorso, kaj tiam, estas malfacile taksi la tempon, sed mi havas la senton, ke post kelkaj
minutoj mi diris, hej, knaboj, mi ne povas nun spiri.
Iam estis fama kazo en Usono pri nigra viro, kaj jes, tiam ili permesis al mi stari.
Tiam du policistoj en ordinara uniformo eliris el la lifto, kaj mi konis ilin.
Jes, Thomas, trankviliĝu nun, kaj ni rigardos ĝin.
Post mia aresto, post unu horo ili konstatis, ke mi ne rompis iujn ajn leĝojn kaj tial ne povis min deteni.
Sed tiam ili sendis al mi kuracistinon por taksi mian taŭgecon por detenco, kvankam ili tute ne povis min detenci, kaj
ŝi deklaris min danĝero por mi mem kaj kronvirus-frenezulo.
Ŝi inventis novan diagnozon, kiu nenie estas listigita en la ICD.
Mia supozata armilo estis mia armea pistolo, sed ĝi estis konservita hejme.
En 1980 mi aliĝis al la Svisa Armeo, kion mi kompreneble devis fari. Mi estis membro de la medicina korpo kiel
medicina studento tiutempe, kaj tie la armilo ne estis asalta fusilo, sed pistolo, kiu estis mia persona armilo.
Mi poste konservis ilin kiel unua leŭtenanto, kaj kiam mi forlasis la militistaron antaŭ 15 jaroj, mi konservis ilin hejme
sen municio, kio estas tute normala kaj laŭleĝa en Svislando. Kiel regulo, oni konservas sian
personan armilon post forlaso de la militistaro.
Kaj ĝi estis konservita tie dum dek kvin jaroj.
Kiam oni arestis min, la policistoj nature demandis min: "Kie estas la pafilo? Kie estas la pafilo?"
Kiu pafilo? Jes, vi havas pafilon. Jes, atendu, ĉu vi celas mian armean pistolon?
Jes, ĝi estis konservita hejme dum 15 jaroj.
Mi tiam diris al ili kie, mi ankaŭ diris al ili, sed ĉu ili ne ricevos ĝin nun, je noktomezo aŭ io tia?
Mia edzino, kiu timas, havos koratakon se vi nun eniros tien. Bonvolu reveni morgaŭ.
Ili tamen envenis je la unu matene en la ĉambron de mia edzino. Ŝi ne aŭdis la sonorilon, do ili uzis mian ŝlosilon
por eniri sube kaj poste atakis ŝin en la lito, Rambo-stile.
Do ŝi eble suferis apopleksion tiun nokton, do ĝi vere estis peza, do tiu Rambo, estas nekredeble, kion ili tie faris.
Kaj tiam oni metis min en solulan izolecon dum 36 horoj.
En populara parolmaniero oni nomas ĝin remburita ĉelo, kio estas ĝusta en ĉiu aspekto, krom ke ĝi ne havas remburadon. Ĝi estas
simple izola ĉelo, kaj la lito estas nur matraco. La necesejo kaj lavujo estas desegnitaj tiel, ke
vi ne povas pendi vin, vundi vin aŭ ion similan.
Kaj tie mi estis dum 36 horoj, sen scii kial mi estis tie, sen antaŭe vidi advokaton. Mi
volas diri, ĉio tio estis tute kontraŭleĝa, ĉu ne?
Kaj tiam mi estis sola dum 36 horoj dum Pasko, ĉu ne?
Dum Paska dimanĉo mi kuŝis tie sur ĉi tiu matraco, plejparte kurante ĉirkaŭ la lito, ĉu ne?
Unue, mi movis ĉi tiun matracon for de la muro, por ke mi povu ĉirkaŭiri la liton.
Neniu povas kuŝi en lito dum 36 horoj, ĉu ne? Ne estas seĝo, nenio.
Kaj kompreneble mi havis multan tempon por pensi, kaj jes, mi ja demandis min: kio ĉi tie okazas?
Mi ne komprenas, ĉu ne?
Pro la situacio, d-ro Bodo Schiffmann forlasis sian hejmlandon kaj nun loĝas kun sia familio en Tanzanio.
Antaŭe en Germanio, li devis elteni plurajn raziojn.
"Ni estis serĉitaj en niaj privataj ĉambroj kaj praktikĉambroj, kaj poste ni vere estis traŭmatigitaj."
Kaj tio estis en februaro 2021.
Miaj domserĉoj celas ĉefe certigi, ke la najbareco rimarku ilin kaj ke homoj estu timigitaj.
Kaj jen tiel: vi estas traŭmatigita de ĝi, ĉar por mi ĝi estas armita rabado farita de la ŝtato, ĉar ĝi forprenas aferojn de vi.
Kaj ni vere estis tiaj, ke kiam poŝtisto alveturis aŭ io simila, ni ĉiam pensis: jen denove venas la polico.
Ĉiuokaze, ili venis.
Imagu nur, la demando ĉi tie estis, ĉu kelkaj atestiloj pri vakcinado estis eldonitaj, kaj ili volis konfiski niajn
tutajn pacientajn registrojn, enhavantajn 85 000 pacientojn.
Kaj gravas noti, ke la unua domserĉo en la praktiko kondukis al tio, ke la publika prokuroro oficiale fermis la kazon.
Tio signifas, ke ŝi rigardis la atestilojn kaj poste diris: jes, ili estas pravigitaj, tio estas en ordo.
Kaj oficiale fermis la kazon, ke ni supozeble eldonis falsajn masko-atestilojn.
Kaj tamen ili revenis denove. Tio ja donas al la tuta afero sufiĉe strangan guston.
Iu envenas kaj montras al vi paperfolion. Tie eĉ estis publika prokuroro.
Kaj li tiam tuj diris al ni, ke ni denove havis la saman ekipaĵon en niaj praktikĉambroj.
Kaj tiam ili diris al mi veturi al la kirurgio, kaj mia edzino estis tie sola.
Kaj niaj infanoj estis supre. Ili ankaŭ iris en la infanajn ĉambrojn.
Io estis forprenita de la infanoj, kio tute ne estas permesita.
La celo estis detrui laborpraktikon.
Kompreneble, mi volas diri, se vi forprenas la aferojn kaj poste juĝisto aprobas permesi aliron al 85 000 pacientaj dosieroj.
Do tio estis la kialo, kial mi ĉesis labori kiel panela kuracisto.
Tio signifas, ke ni redonis ambaŭ niajn akreditojn pri sanasekuro.
Doktoro Carola Javid-Kistel, kiu fuĝis al Meksiko, ricevis plurajn vizitojn de la aŭtoritatoj, eĉ dum ŝia foresto.
Do oni akuzis min, ĉar mi eldonis atestilojn pri escepto de masko por miaj pacientoj.
Mi devas diri, ke 80 ĝis 90 procentoj de miaj pacientoj estas infanoj kaj adoleskantoj, kaj mi eldonis multajn atestilojn.
Kaj mi eldonis multajn atestojn pri escepto de vakcinado, kiuj poste fariĝis kialo por la policaj razioj.
La tuta afero okazis ankoraŭ trifoje post tio, ĝis mi finfine tiris la ripkordon kaj
esence ŝlosis min en mia oficejo kaj ankaŭ hejme.
Kaj post la tria polica razio, kiu okazis en februaro, frua februaro 2022, Mi evoluigis tiel severan posttraŭmatan angoran
malordon aŭ posttraŭmatan stresmalordon, ke mi vere izolis min ĉie kaj enlasis en mian praktikejon aŭ mian hejmon nur elektitajn
homojn, ke mi havis koŝmarojn, ke mi sonĝis, ke ili forprenus min, ke ili ne nur prenus miajn dosierojn, sed forprenus min kaj
enfermus min, kaj poste ankaŭ volus perforte vakcini min kontraŭ Kovid-19, kaj mi tenis tranĉilon en mia mano en la
sonĝo kaj tiam ponardis ilin kaj vekiĝis trempita de ŝvito.
Kaj tiam mi diris al mi mem, ke mi absolute devas tuj foriri el Germanio, kaj tial mi rezervis ian resanigan ferion en Meksiko.
La ferio fariĝis du jaroj. Dum ŝia foresto okazis du pliaj atakoj.
Doktoro Javid Kistel ne volis reveni al Germanio. Sed tio, kion ŝi sopiris, estis ŝia familio.
"Mi estas familiulo."
Mi mem havas tri plenkreskajn infanojn, mi havas kvar nepojn kaj, kompreneble, mi ankaŭ havas patrinon en
Germanio, paŝpatrinon, fratojn kaj fratinojn, kaj tiel plu.
Kaj mi ne vidis multajn el ili – fakte la plej multajn – mi tute ne vidis ilin dum du jaroj, kiam mi estis en Meksiko.
Kaj tiam ni kuraĝis simple aranĝi renkontiĝon en Svislando, en Zuriko.
Kaj mi diris, bone, Svislando ne estas Germanio. Svislando estas neŭtrala.
Svislando ankaŭ ne estas en la EU. Ĉio estos en ordo.
Bedaŭrinde, mi ne demandis, ĉu en la intertempo estis eldonita arestmandato kontraŭ mi.
Mi pensis, ke internacia arestmandato povas vere esti eldonita nur por perfortaj krimoj, kapitalaj deliktoj,
kiel murdo, hommortigo, formado de terorista organizo, homtrafikado, armiltrafikado, io tia.
Tiam mi diris, bone, tio tute ne validas por mi kun miaj medicinaj atestiloj.
Ili ne kuraĝos. Jes, tute ne.
Mi alvenis al la Zurika Flughaveno la 1-an de decembro 2023, t.e. pasintjare.
Kaj mi prezentis mian pasporton tie ĉe la eniro, ĉe la pasportkontrolo.
Kaj mi vidis, kiel ŝanĝiĝis la vizaĝo de la oficisto, kiu ĝin skanis.
Kaj ŝi tuj diris al mi: Estas io kontraŭ vi en Germanio.
Mi ne povas lasi vin pasi. Vi devas nun veni kun mi.
Kaj tiam ili diris: "Jes, ni devas esence malliberigi min nun," kaj ili metis min en
du-metra-ĉe-du-metra ĉelon tie, en ĉambron tian.
Mi devis tute senvestiĝi kaj estis detale serĉita.
Mi ĵus sukcesis malhelpi ilin eniri iun ajn el miaj korpaj orificoj, ĉar mi diris, ke mi neniam havis ion ajn rilatan al
drogoj, mi eĉ neniam fumis jointon en mia vivo kaj mi ne havis iujn ajn drogojn kaŝitajn ie
ajn, do ili devus ĉesi aŭ mi krios tre laŭte!
Kaj tio estis pro 16 maskoj-atestiloj. Eŭropa arestmandato pro 16 maskoj-atestiloj!
Mi ne pensis, ke tio eblas, kaj mi daŭre demandis pri ĝi. Mi ankaŭ volis foti ĝin kaj tuj sendi ĝin al mia advokato.
Kaj tiam ili diris, ke tio ne estis permesita, kaj kompreneble forprenis ĉion de mi.
Miaj monoj, mia pasporto, miaj poŝtelefonoj, mia bagaĝo, ĉio malaperis.
Mi tiam estis tute sola en ĉi tiu ĉelo kaj pensis: bone, la mondo nun finiĝas.
Kaj mi tiam estis detenita entute dum dek du tagoj, el kiuj dek unu en Zuriko.
Kaj tiam mi negocis kun la svisa advokato, kiu ankoraŭ devis esti implikita; nu, ne vere negocis, ne, li diris al mi, ke mi simple
devus permesi mian ekstradicion al Germanio, ĉar se mi ne permesus mian ekstradicion, la
ekstradicia proceduro en Svislando povus daŭri ĝis unu jaro.
Kaj kontraŭ kaŭcio de 30 000 eŭroj, kiun mia familio devis kolekti en tre mallonga tempo – neniu el ni havis tiom da mono –
mi estis tiam liberigita la 12-an de decembro el la malliberejo de Schwäbisch Gmünd, kien mi estis translokita la
11-an tagon – do mi estis en Schwäbisch Gmünd ankoraŭ unu tagon – kaj poste mi estis liberigita.
D-ro Bianca Witzschel restis en sia hejmlando Germanio kiel disidenta kuracistino.
Tio estis ŝia pereo.
En februaro 2023, la saksa justico arestigis ŝin kaj metis ŝin en antaŭprocesan areston.
La akuzo estis falsado de dokumentoj en pli ol 500 kazoj por eldono de atestiloj pri maskoj kaj atestiloj pri vakcina escepto.
Ni volis paroli kun la kuraĝa kuracistino d-ro Witzschel dum ŝia malliberigo, sed la malliberejo blokis ĉiun provon kontakti ŝin.
Bianca Witzschel eĉ ne estis informita pri niaj ripetitaj petoj, kaj ni ne ricevis permeson filmi.
Ripetaj provoj kontakti ne rezultis.
Doktoro Bianca Witzschel pasigis preskaŭ jaron kaj duonon en la koronavirusa malliberejo de la vakcina reĝimo.
"Mi ne konsciis pri iu ajn kulpo."
Mi ordigis ĉiujn atestilojn en dosierujojn, ĉar mi pensis, ke mi faras ion bonan ĉi tie.
Mi povas diri kun certeco, ke mi persone renkontis ĉiujn pacientojn, por kiuj mi eldonis atestilon, aŭ ke mi
sciis pri la ekzisto de tiuj pacientoj kaj pri iliaj plendoj.
Do, ĝis la momento kiam ĉi tiu serĉo subite koliziis kun mi, mi fakte estis certa, ke tio ne okazos al mi.
Kaj tiam venis la 16-a de decembro 2020.
Mi estis hejme tiutempe, ĉar mi rompis mian vertebron en falo kelkajn semajnojn pli frue.
Mi ne povis labori dum ok semajnoj kaj devis marŝi sur krukoj kaj porti korseton.
Ĝi estis ĵus post la oka horo, kiam mia edzino subite diris: "Sed multaj policaj aŭtoj veturas al nia domo."
Kio okazas? Mi ankoraŭ estis en la lito, kaj poste mi leviĝis.
Tiam ili venis: Ni havas serĉmandaton kaj devas traserĉi la tutan domon.
Mi ĵus pensis, pardonu? Jes, pro viaj atestiloj pri maskoj.
Kion vi faras en mia praktiko, en mia domo? En mia praktiko, eble, sed kial serĉi? Tion eblas klarigi alimaniere.
Jes, ili havas ordonojn, ili devas ĉion plenumi.
Tiam ĉi tiuj dek homoj trairis ĉiujn ĉambrojn, prenis niajn porteblajn komputilojn kaj poŝtelefonojn, inkluzive de tiu de mia
edzino – mia filino ankoraŭ estis tie – traserĉis la infanajn ĉambrojn, malfermis ĉiujn ŝrankojn kaj
nokttablojn, kio estas tie, kion tio havas kun la atestiloj?
La tuta afero daŭris kvar horojn, kaj samtempe, en la kliniko – mia asistantino informis min, ke ŝi faris ĉi tie iom da administra
laboro – okazis ankaŭ serĉo, dum kiu la altranga policisto, kiu gvidis la enketon, akre riproĉis mian asistantinon:
Vi devas atesti, ke via estro estas krimulo.
Ni tiam registris tion en la tribunalo vorton post vorto.
Do, tiu speco de antaŭjuĝo, ili timigis ŝin, kaj ŝi vere havis grandajn problemojn poste.
Ni ankaŭ, nu, mi estis skuita; mi pensis, ke tio ne povas okazi, kaj vi sentas kvazaŭ oni vin
seksperfortis kaj batis, kaj poste vi estas tute detruita.
Infanoj estas aparte trafitaj kaj ankaŭ spertis la plej severajn simptomojn.
Ili ne plu povis koncentriĝi. Ili sentis naŭzon kaj havis kapdolorojn.
Kelkaj el ili kolapsis en la lernejo sub siaj maskoj, kaj mi havis ĉi tie en mia praktiko multajn, multajn gepatrojn, kiuj
tion diris al mi plorante, inkluzive de infanoj kiuj ploris, kaj estas tute klare, ke kiel kuracisto mi devas
agi ĉi tie kaj doni al tiuj homoj medicinan atestilon.
Partikularne malĝoja ekzemplo, unu el multaj malĝojaj ekzemploj de pacientoj, estis tiu de juna knabino, kiu venis kun
sia patrino en novembro 2020 el la Bavarlanda Arbaro. La knabino havis severan reagon al la masko, kun naŭzo,
Kapdoloroj, manko de apetito, kaj la patrino petis min eldoni tian atestilon. La infano estis ĉi tie.
Kompreneble, mi faris tion, kaj ses monatojn poste, la 6-an de majo 2021, ili revenas.
Mi scivolas, ĉu vi bezonas alian atestilon?
Jes, ni bezonas ĝin. Ni baldaŭ okazigos komunian celebron kaj ni ŝatus havi nun validan atestilon.
La komunioseremonio okazis la 9-an de majo, laŭ mia scio, kaj la sekvan lundon la patrino vokis min kaj diris al mi ion teruran.
Ŝi diris, imagu, ni sidis en la preĝejo kun niaj parencoj, nia knabino estis tiel ekscitita pri tiu komunio, la pastro jam
eniris kun la altaraj knaboj kaj subite haltigis la meson, ĉar li malkovris, ke tiu ĉi knabino en la unua vico aŭ en la benko ne
portis maskon, vokas la patrinon de la knabino al la sakristio, interrompas la meson – ĉiuj atendas, ĉiuj rigardas tiun knabinon
– kaj tiam diras: 'Nu, ĉu vi havas kuracistan atestilon?
Kaj tiam li rimarkas, ke la atestilo estas de Weikl: Jes, tio estas la maskdoktoro, tio ne estas akceptebla,
li vokas la policon, kaj mi pensas, ke la tuta afero kaŭzis prokraston de pli ol 30 minutoj.
"La polico demandis min: Ĉu via filino povas porti maskon aŭ ne? Kaj mi diris: Ne."
– La reago de la pastro estis troa kaj terura, kaj ĝi ruinigis la komunion.
"Mi trovas tion tiel neesprimeble senempatian, venantan de ministro, kiu supozeble zorgas pri la bonfarto de la homoj."
"Ili venis je la sesa matene kaj preskaŭ rompis vian frontan pordon."
Kun tiom da bruo, vi nature iras malsupren por vidi, kio okazas.
Kaj tiam mi simple metis mian piedon antaŭ la pordon kaj malfermis ĝin.
Mi diris: Jes, polico, ĉu vi nun estas la rusa mafio, kiu pruntis uniformojn ĉi tie en nia kabaredo?
Mi ŝatus unue vidi vian servan identigilon kaj la serĉmandaton. Ne, malfermu la pordon nun!
Tiam mi diras: Ne, mi volas unue vidi la serĉmandaton.
Ne, malfermu la pordon nun! Kaj la premo sur la pordon ĉiam pligrandiĝis.
Estis tie ekstere antaŭ ĝi du-metra viro, peze armita, kaj granda arsenalo da homoj tie ekstere.
Kaj, jes, kaj tiam ili pli-malpli puŝis min en mian atendĉambron.
Ili volis devigi min porti maskon en mia propra hejmo, do mi diris, ke mi certe ne portos maskon en mia propra hejmo.
Jes, fakte, mi pensas, ke tio nun iĝas iom troa.
Kaj tiam ili arestis min en mia atendĉambro.
Kiel mi diris, mi devintus telefoni al advokato, do mi faris eraron, ĉar mi tenis mian telefonon en
la mano kaj diris, ke mi telefonos al mia advokato.
Ne, vi ne vokas iun ajn! Tiel li vidis, ke mi havis mian poŝtelefonon en mia malantaŭa poŝo.
Kaj tiam ili ankaŭ forprenis tion de mi.
Ili prenis du poŝtelefonojn, du porteblajn komputilojn, malmolajn diskojn, impostajn dosierojn kaj eĉ leterojn de pacientoj,
kiuj kuŝis sur la flanka tablo en mia privata apartamento supre.
Jes, ili eĉ enrompis en luatan loĝejon supre.
Ili traserĉis la ŝedon, traserĉis la garaĝojn.
Vi vere devas demandi vin tion. Kion ili serĉas? Kion ili serĉas?
Nu, mi ne estus surprizita, se ili estus trovintaj infanpornografion en mia garaĝo aŭ sakon da
kokaino tie en mia ŝurejo, nur por iel damaĝi min.
Neniu ideo, neniu ideo. Nu, vi vere sentas vin kiel serioza teroristo.
Kaj tio jam ĝenas min.
Mi diras jes, dank' al Dio mi estis sola tiun matenon, ĉar mi ne pensas, ke mia filo tiel facile supervivus ĝin.
Kaj super ĉio, kion la gazetaro finfine faras el tio.
Ili publikigis en la gazeto foton montrantan longan vicon da policistoj elportantaj bluajn sitelojn.
Jes, kaj granda kvanto da pruvoj estis akirita.
Ili lasis ĉi tie malordon, tio estis vere nekredebla.
Kaj jes, kio restos kiam ili foriros?
Mi sidis ĉi tie tremante, jes, kaj miaj pacientoj envenis, kaj tiu streĉo ankaŭ – mi ekploris, ĉar
oni vere sentas kvazaŭ... estas neeble priskribi.
Ankaŭ ĉe Heinrich Habig la situacio neesprimeble varmiĝis.
La neinvita vizito de la publika prokurorejo finiĝis per aresto.
"Do, laŭ mia kompreno tiun tagon, la prokuroro akuzis min pri eldonado de malĝustaj atestoj pri vakcinado aŭ,
ekzemple, pri injektado de salina solvo anstataŭ la vakcino, kaj tio rilate al 6 000 pacientoj."
Iam ĉirkaŭ la 10a matene – dum normala labortago – la pordo malfermiĝis kaj la publika prokuroro de Bochum simple eniris.
Mi pensis, kion mi faris malbone?
Ĉio devis esti malfermita, ĉio devis esti ekzamenita, ĉiuj paperoj estis kolektitaj, kelkaj el la vakcinaj
serioj, la rubujoj, la paperujoj, kie ajn oni povus suspekti ion, injektiloj kaj tiel plu, ĉio estis kolektita.
La homoj, kiuj venis al mia praktiko, kunportis ilin kun si, tiel diri, kiam ili estis kun mi, kaj diris:
Se vi havas vakcinan karton, venu kun ni, ni prenos sangoprovon! Kaj iuj volis sian
advokaton, sed tio ne estis permesita, kaj tiel plu.
Ili volis trovi multan monon, sed ili trovis nenion, ĉar ili asertis, ke mi ŝargis al pacientoj eksterordinarajn sumojn
por atestiloj pri vakcinado, kion la prokuroro poste ne povis subteni en sia fina parolado pro atestaĵoj de atestantoj.
Kaj tiam la prokuroro subite diris al mia edzino: Ho, mi ĵus decidis, ke mi ankaŭ raportos vin, mi ankaŭ esploros vin.
Tute tiel, el la bluo. Kiel ŝi elpensis tion?
Nu, kaj tiam ili diris: "Nun ni iros al via apartamento, diru al ni kie ĝi estas, alie ni rompos la pordon."
Kaj poste ili serĉis ion ĉe nia domo.
Mi supozas, ke ili daŭrigus tion, kaj ĉiun kelkajn tagojn oni verŝajne traserĉus mian
domon sub iu ajn preteksto, pro kia ajn kialo.
Kaj tiam ni translokiĝis en sendependan konstruaĵon apartenantan al la frato de mia edzino, kiu ofertis ĝin al
ni en Dortmund, do ni translokiĝis, enloĝiĝis kaj ĉiutage de tie administris la praktikon.
Tio signifas, ke mi vendis la aĵojn: mi havis homojn... bretojn, tabloj, seĝoj, ĉion, kion oni pli-malpli havas
en praktiko, kaj kion oni ne povas simple rapide stoki ie.
La prokurorejo tiam akuzis min pri vendado de la aĵoj sub ilia valoro, kaj pri tio farita intence, ĉar mi
bezonis rapide akiri kontantan monon por financi mian eskapon.
Do, finfine ili havis kialon.
Do, en remando, vi devas imagi, ke oni diras al vi matene, ke vi havos hodiaŭ viziton; poste oni prenas vin je la 7:30
matene, kondukas vin al ĉambro, kaj tie atendas vin tiu virino.
Sed nun oni ne prenas vin je la 8a matene, nek je la 9a, nek je la 10a, nek je la 11a, kaj neniu informas vin.
Kaj tiam mi diras: Kial, kio pri la vizito?
Ni ne scias, ni devas telefoni al la ricevejo, ili ankaŭ nenion scias.
Do vi estas iomete trompata la tutan tempon.
Jes, mi ĉiam eksciis, ke mi estis tie senutile, kaj poste mi ne ricevis permeson, kaj poste la nepoj volis
viziti min, sed tio ankaŭ ne estis aprobita, kaj tiel plu.
Do tiel estis, ĝi estis konstante sabotata.
Ĉi tiu sabotado kaj necerteco estis neelteneblaj por Fatima Habig.
"Ĝi estis terura. Vi ne povas imagi, kiom terura ĝi estis."
Iel ili forprenis de mi mian edzon. Ni neniam estis apartaj, ni ĉiam laboris kune, ni faris
ĉion kune, kaj subite li simple ne plu estis tie.
Mi eĉ ne povis diri adiaŭ, kiam ili venis lin preni.
La unua manifestacio, kiun organizis mia edzino, nu, mi ĝin ne vere rimarkis.
Ekstere estis grandega manifestacio kun tamburistoj kaj standardoj.
Jes, kaj multaj homoj ankaŭ portis T-ĉemizojn kun la surskribo "Liberecon por Heinrich". Ili venis al la tribunalo portante
tiujn T-ĉemizojn, kio kompreneble ne plaĉis al la juĝisto.
Kaj tiam ili kantis kantojn pri libereco, jes, kaj jes, tio estis impona.
Tio estis bonega signo el ekstere. Jes, mi sciis, ke ili ne forgesis min. Tio estis vere bonega.
Kaj tiam eniris juĝisto, mi memoras, estis sinjoro Yilmaz, turka juĝisto, kiu subite diris: Viaj aĵoj jam estas pakitaj.
Do, nun mi sciis, ke se miaj aĵoj estis pretaj en la magazeno, mia eldisiĝo devas esti tuja.
Kaj tiam oni permesis al mi eliri.
Ĉiuj estis tie. Infanoj, kuzoj, ĉiuj amikoj, la advokatoj, tute nekonataj homoj, kelkaj el aliaj urboj.
Tio estis alia kulmino.
"Sed ankaŭ estis amare koleraj voĉoj el la loĝantaro.
Insultoj, akuzoj kaj eĉ mortminacoj.
D-ro Külken, vi esence estas patetika bufono, aŭ pli precize, murdisto, instiganta viajn sekvantojn per viaj fanatikaj,
agresemaj paroladoj ne preni prudentajn rimedojn por limigi la pandemion (cetere, ĉu vi eĉ scias, kio estas pandemio?).
Do ĉiuj travivis la saman aferon. Ili ricevis mortminacojn.
La krima enketo-departemento pli detale ekzamenis kelkajn minacojn, ĉar ili estis iom strangaj.
"Tio estis unu el la kialoj, kial ni foriris, ĉar ni ricevis mortminacojn kontraŭ la familio."
Do ne kontraŭ mi, sed kontraŭ la familio. Oni provis atenti mian vivon.
La aŭto subite indikis perdon de premo en la antaŭa dekstra pneŭo.
Mi tuj haltis ĉe la dekstra flanko, kaj en rekorda tempo la aero eliris.
Kaj tiam mi trovis iun, kiu prenis la aferon al la laborejo, kaj li demetis la pneŭojn kaj diris, ke oni boris en ĝin.
Tio ne okazis. Mi ankaŭ havas fotojn pri tio.
Do ili diras, ke tio sendube estas la kazo; ili neniam antaŭe vidis ion similan.
Ĉi tion oni sendube faris per borilo, tiel ke kiam vi veturas sufiĉe rapide sur la aŭtovojo, la afero povas eksplodi.
Kaj ĉi tiu eskapo ankoraŭ estas malfacile elportebla por d-ro Mechthild Schiffmann hodiaŭ.
"Mi sopiras la straton, kie ni antaŭe loĝis."
Ĝi estis hejmo. Okazis ia elradikigo.
"En la magistrata kortumo, mi estis kondamnita al du jaroj kaj naŭ monatoj da malliberigo sen parolo."
Kaj la prokurorejo komence apelaciis, ĉar ili konsideris la punon tro milda.
Do ili postulis pli ol tri jarojn komence de la proceso, t.e. en apelacio, kaj poste en siaj finaj argumentoj
plialtigis sian postulon al kvar jaroj da malliberejo sen parolo, t.e. kvar jaroj da malliberejo.
"Estis 30 tagoj da aŭdiencoj, kio estas multe."
En la dua tago de la proceso oni proponis al mi interkonsenton: konfeso de kulpo pri 100 falsaj sanatestoj.
Poste tre alta monpuno kun maksimumo de 720 tagaj tarifoj, kio respondus al 72 000 eŭroj je 100 eŭroj tage.
Kaj tio finfine kondukas al la revoko de la licenco por praktiki medicinon, kompreneble.
"Jes, la verdikto kompreneble ankaŭ estis farson."
Do finfine la tuta afero estis antaŭe diskutita inter la prokuroro, la juĝisto kaj mia advokato.
La juĝa puno estis interkonsentita kaj finfine konsistis el 14 monatoj da provlibereco, suspendita dum tri
jaroj, plus monpuno de 1 000 eŭroj, kio ĝuste okazis.
Tio signifas, ke entute estis kvin akuzoj.
Do, du akuzoj rilataj al sanatestoj, kaj po unu akuzo pri instigado al malamo, pri insultado de
publika oficisto, kaj pri kalumnio kontraŭ kolego.
Do du akuzoj tiam estis retiritaj.
Ili ankaŭ certigis al mi, ke post kiam mi plenumos ĉi tiun suspenditan punon, mi
povos forlasi Germanion kaj reveni al Meksiko.
"Tio estis vera regalaĵo por la ĵurnalistoj, ĉu ne?"
La ĵurnalistoj tiam, kompreneble, povis ripete skribi pri tio dum 15 monatoj ĉiufoje kiam mi
diris ion ajn aŭ fariĝis tro videbla publike:
Jes, D-ro Binder, li estas tiu konato, frenezulo, kiu alfrontas krimajn procedurojn.
"La 22-an de junio la publika prokurorejo sendis al mi la akuzon."
Samtempe estis publikigita gazetara komuniko, kiu nomis nomojn:
D-ro Walter Weber el Winterhude estas akuzita.
Kaj dum tuta tago mia bildo estis montrata en la metroo.
En la Mezepoko, tio estis nomata 'ŝtiparumado'.
"La Federacia Kortumo de Justeco devas, kompreneble, trakti la preskaŭ 1 000 paĝojn de apelacio, kiujn la advokato verkis."
Do tio signifas, ke la juĝistoj ĉe la Federacia Kortumo de Justeco devas pritrakti ĝin kaj poste verki respondan pravigon.
Kaj tio povus iri ambaŭmaniere.
Dum mi estis en aresto, mi ankaŭ renkontis homojn, kiuj jam dum unu jaro atendis sian apelacion.
Juĝisto, ankaŭ rigida, kiu ankoraŭ ne vidis la racion kaj ne akceptis iujn ajn argumentojn, tiam
kondamnis min al 200 ĉiutagaj monpunoj po 100 eŭroj.
Tio signifas, ke mi kompreneble havas kriman dosieron. Tio estas 20 000 eŭroj.
Kaj ni apelaciis denove, denove, argumentante ĉefe, ke ne ekzistis sciencaj pruvoj por subteni la kazon,
sed ankaŭ ke Sekcio 278 estis tute netaŭga kaj ke ĝi fakte konsistigis perversion de justeco.
Kaj nun, malgraŭ la nuna situacio ĉe la RKI kaj la RKI-dosieroj, tio denove estis praktike
forĵetita, sub la tapiŝo balaita, konsiderita nerelevanta.
La verdikto do estas fina, kaj ŝajnas, ke mi nun estas laŭleĝe kondamnita krimulo.
"La plej granda puno estas, ke oni minacas nin per malliberejaj punoj de tri ĝis kvin jaroj."
Ili ankoraŭ pendas super mi kiel la glavo de Damoklo.
Eĉ la profesia malpermeso kontraŭ la kuracistoj, tri-jara profesia malpermeso kaj monpuno de 10 000 eŭroj,
estas por mi malgranda afero, ĉar mi jam tri jarojn estas en malsanotempo kaj ne povas labori.
Post ĉi tiu atako, mi ne plu povis labori.
Tamen miaj kontoj ankoraŭ estas frostigitaj kun absurdaj konfiskosumoj ĝis la proceduroj estos finitaj.
Unu banko nuligis mian konton; ĉiuj miaj kontoj estis frostigitaj dum 15 monatoj. Tio doloris.
"Ili volas forpreni de mi mian profesorecon, sed tio ankoraŭ ne okazis, ĉar unue mi devus esti
kondamnita pro instigado de malamo kaj antisemitismo."
Feliĉe, tamen, tio ne okazis.
Nu, la fakto estas, ke la Oficejo de la Ĝenerala Prokuroro mem apelaciis kontraŭ ĉi tiu juĝo de la magistrato.
Rilate al tio, la afero nun komenciĝas denove.
Kuraĝaj kuracistoj ne povis partopreni en la krimo de la kronviruso.
Ilia konscienco kaj ilia devo de zorgo al siaj pacientoj ne permesus tion.
"Ĝi estis simple freneza, kaj mi diris, ke mi ne povis silenti pri tio."
Familia malestimo kaj ekskludo ofte estis la konsekvencoj.
"Mia partnero ankaŭ forlasis min tiutempe."
Mi estis kun li dum kvin jaroj kaj duono, kaj li ankaŭ diris: "Jes, vi ne konsentas pri tio, mi
sekvas la mezurojn kaj mi ne plu povas esti kun vi."
Do mia tuta vivo vere diseriĝis malantaŭ mi.
Do eĉ kelkaj membroj de mia familio komence kontraŭis min.
"Koncerne mian familion, mi kompreneble estas tre feliĉa."
Mia edzino kaj mia plej aĝa filino – jes, tie komenciĝas la emocio – estis tre
subtenemaj, dum aliaj familianoj ne, kiel okazas ĉie.
Tamen ĉi tiuj personaj malvenkoj ne igis ilin dubi pri siaj konvinkoj aŭ siaj agoj.
"Ĝi sendube valoris la penon. Sendube valoris riski tion, ankaŭ por ni mem."
Iliaj dankemaj pacientoj kaj subtenantoj donis al siaj jam malliberigitaj koronavirusaj herooj la forton kaj subtenon,
kiujn ili tiel urĝe bezonis en ĉi tiuj malfacilaj tempoj.
"Kiel vi sentis vin en tiuj momentoj, kiam vi aŭdis la homojn ekstere?"
Ĝi estis nedeskribebla... Ĝi estis bonega.
Vi ne povas diri tion...
"Sed ni diris al ĝi."
Per ĉi tiuj 15 rakontoj ni montris, kiel brutale la sistemo venĝas sin kontraŭ tiuj, kiuj ne konformas.
Dokumentfilmoj kiel ĉi tiu estas ekstreme gravaj en la batalo kontraŭ ĉi tiu maljusteco.
Bonvolu daŭre subteni nian laboron. Hodiaŭ, tamen, ni koncentriĝas pri la herooj de la kronvirusa pandemio.
Mi povis viziti ĉiujn ĉi kuraĝajn homojn. Mi aŭdis iliajn rakontojn.
Kaj profunde skuis min rigardi iliajn okulojn kaj persone sperti kaj senti tion, kio estis farita al ili kaj al iliaj familioj.
Ĉasita, postkurita, ostracita. Socie kaj ekonomie ruinigita.
Granda parto de tio ne povas esti nuligita. Sed ni nun povas subteni ilin.
Moraleme, certigante, ke ili ne estu forgesitaj, sed ankaŭ per financa helpo.
Ĉar ĉi tiuj homoj alfrontas ekonomian ruiniĝon.
Kostaj krimaj proceduroj, frostigitaj fondusoj, profesiaj malpermesoj.
Tiuj honorindaj kuracistoj nun alfrontas ruinon, ĉar ili tiam donis ĉion, kion ili havis.
Por siaj pacientoj, por ni kaj por niaj infanoj.
Kaj nun ni volas esti tie por ĉi tiuj homoj.
AUF1 kolektas donacojn por ĉi tiuj kuracistoj ekde hodiaŭ.
Donacu al tiuj, kiuj tiam riskis ĉion kaj donis sian tuton por ni.
Bonvolu donaci nun! Ĉiu kontribuo gravas. Dankon!