Hau da historiako mediku-krimen handiena. Aurretik ikusi gabeko eskalaren giza-larrialdi humanitarioa.
Inork ez dizu hau barkatuko.
Mesedez, utzi eremu hau berehala!
Gu gara herria! Gu gara herria!
"Maskararik duzu? Mesedez, jar ezazu; bestela, irten lokaletik!"
Txertoek albo-ondorio gutxi edo batere ez dituzte.
Nire zirkuluan, bederatzi pertsona hil ziren gure dormitorian egun berean txertoa jaso ondoren.
Orain txertatzen ari diren mediku guztiek beren ekintzen erantzukizuna hartu
beharko dute. Eta, azkenik, Jainkoaren aurrean.
Hemen ez dugu hilgarri den birusik.
Hemen ez dugu pandemia medikorik, baizik eta krimen-pandemia bat.
Une honetan, benetan txertatu gabekoen tiranitatea bizi ari gara.
Orain da unea koronabirusa ukatzen dutenen eta txertoen aurkako kanpaina egiten dutenen aurka ekintza erabakigarriak hartzeko.
Hemen defendatu beharreko demokrazia bat dugu.
"Koronabirusaren pandemiaren izu-ikaragarrikeriak. Batzuentzat sakonak dira; beste batzuentzat, amaituta dirudite."
Baina maskaren eta txertaketaren garaian ausardiaz erresistitu ziren medikuentzat, jendea
salbatu eta babesteko, oraindik urrun dago amaieratik.
Alderantziz, publikoaren begietatik urrun, oraindik ere ehizatu, jazarri eta ostrazizatzen dituzte
sistema batek, mendekuzko, errukagabe eta nagusi batek.
Koronabirusaren aurkako erresistentzia gezurra zela ez barkatzen duen sistema bat, neurri handi batean mediku
hauek ahalbidetu zuten, gizateriaren aurkako erasoa denok batera uxatu ahal izan genuen arte.
Egunetik egunera gero eta erasokorrago bihurtzen ari den globalista erregimenak herriaren aurka egingo duen hurrengo
erasoa osasun sektorearen bidez zeharka gauzatuko balitz, orduan bestelako pentsamoldeak dituztenek
nahi duten mundu gobernuaren bidean oztopo dira.
Eta, bereziki, bidean daude politikarien, armadaren eta farmazeutika-industriaren aginduak jarraitzen ez
dituzten medikuak, baina Hipokratesen zinari jarraiki pazienteen babes-isile izaten jarraitu nahi dutenak.
Eta horregatik, gure heroiko medikuak orain isilean suntsitu nahi dituzte, publikoaren begietatik urrun.
Komunikabideek isilarazi dituzte ausart hauek; zigortu, ekonomikoki eta sozialki
suntsitu, eta gero ahaztu egingo dituzte.
Baina ez ditugu ahaztu.
Koronabirusaren erregimenarekin lankidetzan aritu ez ziren guztien izenean, ausart horietako hamabost bisitatu genituen.
Alemanian, Austrian, Suitzan, baita Tanzanian ere.
Munduak ausarten medikuen patua ezagutu behar du.
Erakusten dugu nola heroi isil hauek gaur egun ere sistemak jazarri, txantxistatu eta persekutatzen dituen.
Txertaketaren hasieratik bi aste barru, etxeetan heriotzak jakinarazi ziren.
Bai, hori 2021eko urtarrilean izan zen. Orduan negar egin nuen. Nire Jauna, bai.
Jakin nuen ezin nuela huts egin.
Baina inoiz ez nuen imajinatu gauzak hain azkar okerrera egingo zirenik.
Nire izena Sucharit Bhakdi da. Mikrobiologia eta infekzio-gaixotasunen epidemiologia espezialista naiz.
"Hasi zenean, jakin nuen, urtebete lehenago jakin nuen halako zerbait gertatuko zela."
Nire izena Heinrich Habig da. Mediku orokorra, naturopata, akupunturista eta terapeuta manuala naiz.
"Benetan, hasieratik argi nuen ez zela, um, osasun publikoari buruzkoa, baizik eta atzean asmo bat zegoela, eta asmo horrek
ez zuela soilik populazioan zenbait, esango bagenu, delirio ezartzea barne hartzen, baita etsai estereotipoak sortzea ere."
Nire izena Thomas Külken da. Mediku orokorra naiz eta antropsofiko medikuntza praktikatzen saiatzen naiz.
Prentsak hilgarria zen birusa bezala aurkeztu zuen. Beraz, hasieran kontuz ibili behar izan zenuen.
Hobeago jakin ezin nuen.
Hamburgon oraindik ere oso estimuan dudan infekzio-gaixotasunen, epidemiologiaren eta Ehrengut
txertaketa-ikastaroaren prestakuntzari esker bakarrik izan nintzen gai zerbait gaizki zegoela susmatzen.
Nire pazienteekiko konpromisoa sentitzen dut. Horretarako jarraibideak Hipokrates jaunak berak ezarri zituen.
Eta ezin dut irudikatu 2020an bat-batean, Osasunaren Mundu Erakundearen eraginez, pazienteekiko
mediku-betebeharraren zin hau, konpromiso hau, hausten denik.
Nire izena Gerald Kienecker da. Oftalmologiako espezialista naiz.
Patologian, barne medikuntzan eta zaintza intentsiboko medikuntzan prestakuntza osagarria dut.
"Medikuen %60ek konbentzituta zeuden neurriak zuzenak zirela."
Eta horrela nire lankideak behatu ahal izan nituen, eta gero pentsatu nuen zergatik hainbeste jende parte hartzen ari zen.
Nire izena Dr. Walter Weber da.
Hamburgon barne-medikua naiz eta psikosomatikan eta minbiziaren tratamenduan espezializatuta nago.
53 urte daramatzat mediku lizentziaduna naizela.
"Hasieratik argi nuen, zati batean ospitalean izandako esperientziengatik —maskararen azpian arnasa
berrerabiltzearen ondorioz lankideak erortzen ikusi nuelako—, maskara osasunerako arrisku bat dela."
Eta 2020an ere, pandemiaren hasieran, ez zegoen inolako frogarik maskarak birus-gaixotasunen aurka babestu zezakeenik.
Nire izena Wolfgang Urmetzer da, anestesiako espezialista naiz, akupuntura, naturopatia eta Txinako
medikuntza tradizionaleko gaitasun osagarriak ditudana.
Hori bakarrik funtzionatu zuen jendea masako psikosi egoera batean zegoelako.
Prestakumeek besterik gabe horrekin bat egin zuten. Prestaikumeik gabe, ez litzateke funtzionatuko.
Hau gabe... tiroketarik gabe, hau guztirik gabe... baita aldizkari medikoetan eta
espezializatuetan ere, zein txorokeri idatzi zuten!
Bost urte lehenago, hori pentsaezina izango zen. Denek esango zuten: "Burutik zoazte?"
Nire izena Dr. Monika Jiang da. Medikuntza orokorreko espezialista naiz, naturopatian kualifikazio osagarria dudala.
Hasieran asko jaso nuen... Lehen bideo horiei erantzunez mezu elektroniko kopuru harrigarria jaso nuen, jendeak beldurrak
gainditzen laguntzeagatik eskerrak ematen zizkidaten eta egiten ari nintzena zenbaterainoko garrantzitsua zen esaten zidaten.
Eta bideo asko zeuden esaten zutenak: "Hain ausarta zara".
Eta esan nuen: zergatik naiz ausarta? Ni ENT mediku bat besterik ez naiz.
ENT mediku bat hotzaren aditua da, izan ere horrela irabazten baitugu eguneroko ogia.
Eta koronabirusen inguruan dena dakigu. Beraz, alor horretan iritzi bat osatu dut.
Jendea lasaitzen saiatzen naiz; larrialdietako medikua naiz eta hori egiteko ez dut ausart izan behar.
Nire izena Dr. Bodo Schiffmann da, belarri, sudur eta eztarri medikuntzako eta larrialdi medikuntzako espezialista.
"Betidanik pertsona kritikoa izan naiz."
Beraz, zerbait goitik arrazoirik gabe inposatzen denean, zaila egiten zait horretara egokitzea; printzipioz, hori ez dut egiten.
Eta beti dakit beldurrez eta panikaz saltzen denean, inolako argudio errealik gabe, zerbait gaizki dagoela.
Nire izena Ronald Weikl da.
Ni emakumeen ginekologo eta mediku orokorra naiz, naturopatiako medikuntzan espezializatua, eta, halaber, MWGFDren (Osasun,
Askatasun eta Demokraziarako Medikuntza Profesionalen eta Zientzialarien Elkartea)
sortzaileetako bat eta lehendakariordea naiz.
"Beraz, etengabe difamatu eta kriminalizatu gintuzten, eta benetan hain urrun joan zen ezen
medikuok terrorista larrien moduan tratatu gintuzten."
Ate nagusiak lehertuz, medikuak lurrean botatuz eta haien seme-alaben aurrean eskuak atzean lotuz.
Bai, hori da kontua, zeren eta Kodize Kriminalaren 278. atalean, edo nola deitzen den horretan, niri
osasun ziurtagiri okerrak igorri izana leporatzen didate.
Nire izena Rolf Kron da, mediku orokorra eta homeopata naiz.
"Koronabirusaren narrazioan zeuden akats guztiei buruz politikariei, kazetariei eta lankide
medikuei berehala jakinarazten saiatzen nintzen, baina inoiz erantzunik jaso ez nuen."
Ezta "Thomas, zoroa zara" bezalako erantzunik ere, ezer; erantzunik gabe.
Hori benetan beldurgarria zen.
Eta orduan konturatu nintzen nire atxiloketan parte hartu zuten bi abokatuak —kalumniatzailea eta Aargau kantonamenduaren
presidentea— abokatuak izanik, koronabirusari buruz ni baino gehiago zekitela uste zutela, ni immunologia eta
birologia arloetan doktore-titulua dudan medikua izanik.
Esan nahi dudana da hori guztia esaten duela, ezta?
Beraz, horregatik eman zidan gauza guztiak energia gehiago.
Ez dut utziko bi harroputz amatorek, koronabirusari buruz hitz egiten dutenean zer ari diren esaten ere ez
dakitenek, niregan eragina izatea. Ez dut utziko halako pertsonek nigan eragina izatea.
Ez naiz beti arrazoia izan behar duen pertsona mota. Parlamentuetan eta antzekoetan eserita daude.
Baina zuzen banago, nire eskubideak defendatuko ditut.
Eta, batez ere, hau biztanleriari buruzkoa zen, biztanleriari informazioa emateari buruzkoa.
Eta ez zen kontu hutsala, bizitza eta heriotzaren kontua zen.
Nire izena Thomas Binder da, kardiologo eta internista naiz eta immunologia eta birologia doktoretza dut.
"Denak zentzurik gabekoa izan zen: adinekoak egoitzetan giltzapetu eta bisitaririk onartzerik gabe utzi, bakarrik
eta bakardadean hiltzera utzi; eta, batez ere, haurrak kaltetzen, haurtzaindegi eta eskolak hilabete luzez itxi izana."
Garai honetan oso larri deprimitu ziren, benetako gaueko amesgaiztoak izan zituzten, lo-nahasmenduak zituzten,
elikadura-nahasmenduak garatu zituzten, asko jan edo batere jan ez zuten, eta euren denbora guztia telefono
mugikorretan, ordenagailuetan edo bideojoko-kontsoletan pasatzen zuten hainbeste haur tratatu eta ikusi ditut.
Esan zuten ez zutela gehiago bizitzeko gogorik, izan ere, haur batzuentzat neurri horiek beren bizitzaren erdia izan baitziren.
Erabat zoroa zen, eta esan nuen ezin nuela isilik egon horri buruz.
Nire izena Dr. Carola Javid-Kistel da, homeopatako medikua naiz.
"Hau ohartu nintzen pandemiaren eraginez nire kontsulta bat-batean hutsik geratu zenean, eta baita kantonaleko
ospitalean ere, non orduan deitu ninduten bakoitzean lan egin behar nuen, bat-batean ezer ez zen gertatzen."
Ospitalea hutsik zegoen, etxera bidali gintuzten, eta lanera agertzea ere debekatu ziguten, kantonaleko
ospitaleak dirua galduko zuelako, eta ezin ditut nire lankide medikuak batere ulertu.
Rotazio honetan beste 70 mediku orokor daude lanean, eta bost bakarrik ausartu ziren garai hartan Suitzako
Osasun Ministroari idatzitako gutuna batera sinatzera.
Hamar lagunek esan zuten ni zoroa nintzela, egiten ari nintzena arriskutsua zela, eta horrek eraman ninduen erresistentzian
bat egitera, hau da, ez nintzela horrekin bat egingo esan nuen eta mediku gisa nire betebeharra ere ahotsa altxatzea zela.
Nire izena Andreas Heisler da, medikuntza orokor eta barneko espezialista naiz eta 20 urte
daramatzat nire kabineteko mediku orokor gisa lanean.
Presioari men egiteari uko egin zioten medikuen aurka benetako sorgin ehiza hasi zen.
Beraz, hasieran, guztiz asmatutako akusazio batean oinarritutako bilaketa bat izan zen: azterketarik gabe ziurtagiriak ematea.
Orduan, hemen dauden fitxategiak aztertu eta ikusi zuten guztiak hemen zeudela, adierazpenak dokumentatuta zeudela.
Hemen egon eta nire ziurtagiria zuten pazienteak ere ondoren galdekatuta izan ziren ea praktikara joan ziren, zergatik joan
ziren praktikara eta zergatik ez zuten beren familiako medikuari ziurtagiririk eskatu,
baizik eta Staufenera urrunago bidaiatu zuten.
Beraz, benetan aztertu zuten sakon, eta poliziatik zeharka jakin dut ikerketa honen arabera
fiskaltza egiazki bertan behera utzi beharko litzatekeela.
Eta gero, bere eskolako ikasleen eta lankideen ziurtagiriak egiaztatzen dituen irakasle batek salatu ninduen.
Eta poliziari soilik esan zion ziurtagiriak ikusi zituela, baina ziurtagiri horien jabeek batere gaixorik ez zeudela.
Benetan esan behar da epaitegi-entzungune hau hasieratik amaierara arte egoera guztietan absurdoa
izan zela, epailea hain aurreiritziatua zegoelako eta birusaz oraindik panikatuta zegoelako.
Epaitegiko aretoan nahiz eraikin osoan maskak derrigorrezkoak ez baziren ere, epaiketa honetarako FFP2 maskak eta txertaketaren
froga eskatzen ziren, eta aretoa etengabe aireztatuta zegoen. Nik berari haserretzen zion zerbait esaten nion bakoitzean,
beti eskuak desinfektatzen zituen eta... ba, bitxia zen.
"Jada prest genituen maskara-ziurtagirietarako fitxategiak, hau da, maskara-ziurtagiriak bakarrik eskuratzera
etorritako pazienteenak, halako egoera baterako, baina harritu gintuen operazioa nahiko berandu egin izana."
Jakina, honek ere esan nahi du egoerari nolabaiteko neurritan aurre egin arte lo gabeko gau batzuk pasatuko dituzula. Orduan
badakizu zerbait gertatzear dagoela, ikerketak egingo direla, galdeketak egingo direla
eta prozedura penalak jarraituko dituzula.
"Jendeak deitu zidan galdetuz: 'Kienecker jauna, txertatu behar al naiz?'"
Telefonoan oihukatu nuen: Ez!
Ondorioekin ez. Exekutiboak etorri eta dena hankaz gora jarri zuen.
Kienecker-en bikotea den Claudia Schöne-k ere esperientzia izugarriak jasan behar izan zituen.
Egia da etxe-bilaketa hau, edo nire praktikara egindako sarrera edo eraso hau, ez zela inolaz ere epaitegi batek baimendu.
Epaitegiaren aginduari buruz, ordena publikoko ofizial hauei guztiei, guztira lau, eta
baita poliziako ofizialei ere, galdetu nien.
Denek uko egin zioten beren izenak emateari edo nortasun-agiria erakusteari.
Beraz, hasieratik jakin zuten zerbait gaizki egiten ari zirela.
Azken finean, atera zena osasun sailburua ordezkatuta etorri zela eta dena ondo zegoela
egiaztatzera zetorrela aitorpen bat izan zen.
Halako sistema autoritarioetako esanak ezagutzen dituen edonork badaki zer esan nahi duen.
Horrek agresioa esan nahi du, horrek bortitz bihurtzea esan nahi du, horrek oso drastiko bihurtzea esan nahi du.
Pertsona hauek guztiak etengabe bilatzen ari ziren, zuregana hurbiltzen, nolabaiteko kontaktu fisikoa etengabe bilatuz.
Horrek esan nahi du zure burua defendatu behar duzula. Ezta? Beraz, hura puru provokazioa izan zen.
Borrokatzeko arrazoia bilatzen ari ziren. Bat-batean laguntza-oihu bat entzun nuen: "Gerald, Gerald, bai?"
Eta orduan kontsultategiaren atzeko sarrerako ate txiki honetatik ikusi nuen figura beltz erraldoi bat Claudiaren
atzetik korrika zihoala, ukabilak altxatuta, jotzeko prest.
Mesedez, atzera egin!
Kaixo? Gerald? Kaixo? Gerald? Ordena Publikoaren Bulegoa da hau.
Mesedez, alde egin eta ez ukitu! Alde egin! Alde egin!
Joan zaitez! Ez duzu hemen egoteko eskubiderik! Atera zaitez!
"Bada, lankideengandik entzun dudanarekin alderatuta, etxearen bilaketan zortea izan nuen."
Beraz, ez zegoen gizon beltzik, ez zen indarkeriarik izan, ez zen ohiko moduan entzuten dena gertatu:
ondoren suntsitutako etxebizitzarik edo higiezin suntsiturik; hori guztia ez zen gertatu.
Baina beste egoera bat izan nuen, sinestezina, harrigarria eta, azken batean, perbertitzailea.
Poliziak goizeko seiak aldera ate-kanpaiari jo zion, baina inork ez zuen erantzun, nik kanpairik entzun ez
nuelako, eta atzealdean eraztun bat duen lehoi bat daukagu, eta horri kolpeak eman zizkioten.
Hori esnatu ninduen, eta gero ikusi nuen jabetza osoan, ez dakit, hamar edo hamabi polizia-agente argi-proiektoreekin.
Eraikina ia guztiz inguratuta zuten, inguruan beren argiak piztu zituzten, eta lau edo bost lagunek indarrez sartu ziren.
Bilaketa-agindurik gabe etorri ziren; Nurembergeko paziente baten aurkako maskara bati buruzko kasu batean
lekuko gisa eraman nahi ninduten. Hori izan zen testuingurua.
Hori zen prozedura eguerdian, amaierarik gabeko unean: nik gidatuko nuen, erakutsi nien, hona hemen dokumentuak,
hona hemen nire poltsa, dena prest dago, nik gidatuko dut.
Ez, beraiek nirekin eraman ninduten.
Nire alaba ohean zuten, oraindik ohean lo zegoen, dena ilun zegoen, eta proiektore bat edo, hobeto
esanda, lintern bat bere aurpegian argiztatu zioten.
Hauek trauma soilak dira, eta uste dut sistematikoak direla.
Beraz, benetan hala egiteko aginduta daude, zentzurik ez duelako.
Ondoren, bi polizia-agenteek furgoneta honetan eraman ninduten Nurembergera, luxuzkoa ere ez den
honetan, halako batean, burdin-barrak atzean bidaiatuz.
Orduan Nurembergeko Eskualde Auzitegiaren lurpeko ziegan nengoen, beste ordu bat edo bi, esan dudan bezala, goiz zen, oso goiz.
Hori ere esperientzia bat izan zen: gordeleku batean nengoen, kartzela sakon baten erdian nengoela sentiarazten zuen
giroarekin; baina une batean poliziak bertatik atera ninduen eta zuzenean epaiketara eraman ninduen, lekuko gisa soilik.
Beraz, legearen eta ordenaren mugetatik haratago doa.
Suitzan, Dr. Binder-en bulegoa ere mota bereziko eraso baten menpe egon zen.
Honetarako aitzakia oso bitxia baino gehiago zen.
Bai, ez ninduten nagusiki agintari edo estatuak jazarri, baizik eta oso ezaguna den kalumniatzaile batek, niri
mehatxuak egiten nituela, armaturik nengoela eta osasun mentaleko aurrekariak nituela egotzita.
Eta gero Aargau kantonamenduko polizia-buruari jakinarazi zioten, eta hark, ondoren, guztira 60 polizia-agente
inplikatzen zituen eroputik egindako operazio hau abiatu zuen.
Hori 2020ko martxoaren 12an izan zen, aste batez oporretara joan nahi nuenean.
Eta amaitzeko puntuan nengoela, hamar eta erdietan inguru bukatuko nintzela, hamarretik gutxira han
dagoen sukalde txikian espresoa hartzera joan nahi nuen.
Eta gero beiraz egindako sarrera-atearen ondotik besterik gabe pasatu nintzen.
Eta gero, sarrera-atearen ondoko korridorean kanpoan polizia-agenteak ikusi nituen.
Goiko eskaileretan, bostetik hamar inguru, beheko eskaileretan ere bostetik hamar inguru, eta benetan gogor
aritzen ziren polizia-agenteak, distiratsu balak-aurkako txaketekin, eta praktika-ateari begira zeuden MP-ak.
Berehala nire ordenagailura itzuli nintzen eta Twitterren txio bat argitaratu nuen, honelako zerbait:
"Lagundu, poliziak niri atxiloketa egitera datoz."
Honek sare sozialetan nahiko zalaparta sortu zuen.
Eta gero nire alabari ere deitzeko gai izan nintzen, pentsatu bainuen: bai, zer gertatuko zait orain?
Azken finean, tiro egin zidaten eta autodefentsa izan zela esan zuten, beraz, gertatzen ari dena zenbait
pertsoni jakinarazi nahi diet, orduan beldurgarria izan zelako.
Ondoren, nire telefono mugikorrean dei bat jaso nuen.
Emakume bat zen, esan zuen, bai, kaixo, atearen aurrean, praktikako atearen aurrean atera beharko zinateke.
Bai, zergatik etorri behar naiz atearen onera? Bai, orduan esango dizugu, esan zuen hark.
Bai, eta orduan korrika atera nintzen, telefono mugikorra eskuan neukala, ezkerreko eskuan, eta atea ireki nuen, eta
hark esan zidan: Telefono mugikurra eskuan eutsi, instrukzioak eman diezazkizudan, orain ireki atea!
Ateari ireki nuen: Orain irten eta eskuak altxatuta eutsi!
Nire telefono mugikorra ezkerreko eskuan nuen eta eskuineko esku altxatuta nuen; ondoren berriro bira eman nuen, haiek ikus
zezaten ez nintzela hamar Kalashnikov, eskuko granadak eta antzekoak eramaten, nahiz eta batere
armaturik ez nengoen eta indarkeriaren seinaleik ere ez zen ikusten. Orduan esan zuten: "Atxilotu!"
Eta orduan, mutiko horietako hiru inguru niregan jauzi egin zuten, lurrera eraman ninduten, burua lurrean jo nuen, zauri
txiki bat hartu nuen, ezer larri gabe, baina pixka bat odola isuri zen, eta sabelean etzanda nengoen, eta eskuak bizkarrean
lotu zizkidaten, eta gero, denbora neurtzea zaila da, baina iruditzen zait minutu batzuen ondoren esan
nuela: "Ei, mutilak, ezin dut arnasa hartu orain."
Behin AEBetan gizon beltz batekin zerikusia zuen kasu ospetsu bat egon zen, eta bai, orduan altxatzen utzi zidaten.
Orduan, ohiko uniformearekin zeuden bi polizia-agente atera ziren igogailutik, eta nik ezagutu nituen.
Bai, Thomas, lasai orain, eta begiratuko diogu.
Nire atxiloketa egin ondoren, ordubete igaro ostean ohartu ziren lege bat ere ez nuela hautsi eta, beraz, ezin nindutela atxiki.
Baina orduan mediku bat bidali zidaten nire atxiloketarako egokitasuna ebaluatzeko, nahiz eta ezin ninduten
batere atxilotu, eta hark arriskuan nengoela eta koronabirusaren zoroa nintzela deklaratu zuen.
ICDen inon agertzen ez den diagnostiko berri bat asmatu du.
Nire ustezko arma nire armadako pistola zen, baina etxean gordeta zegoen.
1980an Suitzako Armadara sartu nintzen, noski, egin behar nuen. Orduan mediku ikasle nintzenez, mediku-korpsuko
kidea nintzen, eta han ez zuten eraso-riflerik, baizik eta norberaren armak ziren pistola bat.
Ondoren lehen teniente gisa gorde nituen, eta 15 urte lehenago armadatik irten nintzenean, etxean gorde nituen munizio
gabe, Suitzan erabat normala eta legezkoa dena. Orokorrean, armadatik irten ondoren zure arma pertsonala gordetzen duzu.
Eta han 15 urtez gordea egon zen.
Atxilotu nindutenenean, polizia-agenteek naturalki galdetu zidaten: "Non dago pistola? Non dago pistola?"
Zein pistola? Bai, pistola bat duzu. Bai, itxaron, nire armadako pistola esan nahi duzu?
Bai, 15 urtez etxean gorde da.
Ondoren esan nien non, baita ere, baina ez al dute orain jasoko, gauerdian edo horrelako zerbaitetan?
Nire emaztea, beldurtzen dena, bihotzeko bat izango du han sartzen bazara orain. Mesedez, biharko itzuli.
Goizeko batetan oraindik nire emaztearen logelara sartu ziren. Ez zuen ate-kanpairik entzun, beraz, beheko solairura sartzeko nire
giltza erabili zuten eta gero ohean Rambo estiloz erasotu zuten.
Beraz, litekeena da gau hartan iktus bat izan izana, eta benetan astuna izan zen; Rambok egin zuten hori sinestezina da.
Eta ondoren 36 orduz bakartze-zigorrean sartu ninduten.
Jendearen artean "zelda belztatua" deitzen diote, eta alderdi guztietan egia da, salbu eta belztaturik ez duelako.
Isolamendu-zelda hutsa da, eta ohea matratza bat besterik ez da. Komuna eta esku-ontzia modu horretan diseinatu dituzte
ezin izan dezazun zintzilikatu, zauritu edo antzeko ezer egin.
Eta han nengoen 36 orduz, zergatik nengoen han jakin gabe, aurretik abokaturik ikusi gabe. Esan
nahi dut, hori guztia guztiz ilegal zen, ezta?
Eta gero, Pazkoan 36 orduz bakarrik nengoen, ezta?
Pazko igandean, matratze honetan etzanda nengoen, gehienbat ohearen inguruan korrika ibiltzen, ezta?
Lehenik, matratza hau hormatik urrundu nuen ohearen inguruan ibili ahal izateko.
Inork ezin du 36 orduz ohean etzanda egon, ezta? Ez dago aulkirik, ezer ere.
Eta, noski, pentsatzeko denbora asko izan nuen, eta bai, galdetu nion neure buruari: zer gertatzen ari da hemen?
Ez dut ulertzen, ezta?
Egoeragatik, Dr. Bodo Schiffmann-ek bere jaioterria utzi zuen eta orain bere familiarekin Tanzanian bizi da.
Alemanian lehenago, hainbat eraso jasan behar izan zituen.
"Gure gelak pribatuak eta praktikako gelak miatu zituzten, eta ondoren benetan traumatizatuta geratu ginen."
Eta hori 2021eko otsailean izan zen.
Nire etxe-bilaketak batez ere auzoak ohartaraztea eta jendea beldurtzea dute helburu.
Eta hona hemen nola den: horrek traumatizatuta uzten zaitu, niretzat estatuak egindako lapurreta
armaturiko bat delako, eta horrek gauzak kendu dizkizulako.
Eta benetan horrela ginen: postari bat autoz etorri edo antzeko zerbait gertatzen zenean, beti
pentsatzen genuen: berriro ere poliziak etortzen ari direla.
Edonola ere, etorri ziren.
Imajinatu besterik ez: hemen galdera zen ea maskara-ziurtagiri batzuk bakarrik eman ziren, eta gure pazienteen erregistro
guztiak, 85.000 pazienterekin, konfiskatu nahi zituzten.
Eta garrantzitsua da ohartaraztea praktikan egindako lehen etxeko bilaketak fiskaltzak kasua ofizialki ixtea ekarri zuela.
Horrek esan nahi du ziurtagiriak aztertu zituela eta gero esan zuela: bai, zilegiak dira, ondo dago.
Eta ofizialki itxi du kasua, non leporatzen ziguten maskara-ziurtagiri faltsuak igorri genituela.
Eta hala ere, berriro itzuli ziren. Hori guztioari nahiko zapore bitxia ematen dio.
Norbaitek sartzen da eta paper-zati bat erakusten dizu. Han fiskal publiko bat ere zegoen.
Eta gero berehala esan zigun berriro ere gure praktikako gelatan ekipamendu bera genuela.
Eta gero ebakuntza-gelara gidatzeko esan zidaten, eta nire emaztea han bakarrik zegoen.
Eta gure seme-alabak goiko solairuan zeuden. Haiek ere haurren geletara sartu ziren.
Haurrengandik zerbait kendu zuten, eta hori batere ez da onargarria.
Helburua lan-praktika bat suntsitzea zen.
Noski, esan nahi dudana da gauzak kendu eta gero epaile batek 85.000 pazienteren erregistroetara sartzea onartzen duen.
Hori izan zen panel-mediku gisa lan egiteari utzi nion arrazoia.
Honek esan nahi du gure osasun-aseguruaren bi akreditazioak itzuli ditugula.
Mexikora ihes egin zuen Dr. Carola Javid-Kistel-ek agintarien hainbat bisita jaso zituen, bere falta zenean ere.
Beraz, nire pazienteentzat maskaren salbuespen ziurtagiriak eman nituenez, kargatu egin ninduten.
Esan behar dut nire pazienteen %80etik %90era bitarte haur eta nerabeak direla, eta ziurtagiri asko eman ditudala.
Eta nik txertaketatik salbuetsitako ziurtagiri ugari eman nituen, eta horiek geroago
poliziaren operaketarako arrazoia bihurtu ziren.
Hori guztia ondoren beste hiru aldiz gertatu zen, azkenean erreskate-kordea tiratu nuen arte, eta, oinarrizkoan,
bulegoan giltzapetu nintzen eta etxean ere giltzapetu nintzen.
Eta hirugarren polizia-operazioaren ondoren, 2022ko otsailaren hasieran izan zena, Hain larri bat izan nuen trauma osteko
antsietate nahasmendu edo trauma osteko estres nahasmendu, ezen benetan isolatu nintzen nonahi eta hautatutako pertsona batzuk
bakarrik onartzen nituen nire praktikara edo nire etxera; gaueko amets txarrak izan nituen, amestu nuen eraman egingo nindutela,
ez zituztela nire fitxategiak bakarrik hartuko, baina ni eraman eta giltzapetu, eta gero COVID-19aren aurkako txertoa indarrez
jartzen saiatuko zirela. Nire ametsetan, eskuan labana bat nuen eta haiei eraso nien, eta gero izerdiz bustita esnatu nintzen.
Eta orduan esan nuen neure buruari: orain ezinbestekoa zela Alemaniatik irtetea, eta, beraz, Mexikon
errekuperaziorako opor moduko bat erreserbatu nuen.
Oporra bi urtez luzatu zen. Bere ezean beste bi eraso gertatu ziren.
Dr. Javid Kistel ez zuen Alemaniara itzuli nahi. Baina faltan botatzen zuena bere familia zen.
"Ni familia-pertsona naiz.
Ni neu hiru seme-alaba heldu ditut, lau biloba ditut eta, noski, Alemanian ama bat,
aitaorde bat, anai-arrebak eta abar ere ditut.
Eta orain ez nituen asko ikusi – gehienak – bi urtez, Mexikon nengoenean, batere ikusi ez nituen.
Eta gero ausartu ginen, besterik gabe, Suitzan, Zurichen elkartzeko hitzordua antolatzera.
Eta nik esan nuen: ondo da, Suitza ez da Alemania. Suitza neutrala da.
Suitza ere ez dago EBn. Ondo egongo da.
Zoritxarrez, bitartean niretzat atxiloketa-agindurik zegoen ala ez galdetu ez nuen.
Uste nuen, ondo, nazioarteko atxiloketa-agindu bat benetan bakarrik indarkeriazko delituetarako eta heriotza-zigorra
jasotzen duten delituetarako eman daitekeela, hala nola hilketa, giza hilketa, erakunde terrorista bat
sortzea, giza trafikoa, arma trafikoa edo antzeko zerbait.
Orduan esan nuen, ondo, hori nire mediku ziurtagiriekin batere ez dela aplikagarria.
Ez dute ausartuko. Bai, urrun dago horretatik.
2023ko abenduaren 1ean iritsi nintzen Zuricheko aireportura, hau da, iaz.
Eta sartzean pasaporte kontrolerako nire pasaportea aurkeztu nuen.
Eta ikusi nuen eskaneatu zuen funtzionarioaren aurpegia nola aldatu zen.
Eta berehala esan zidan: Alemanian zure aurka zerbait dago.
Ez zaitut pasatzen utziko. Orain nirekin etorri behar duzu.
Eta gero esan zuten: bai, orain, oinarrizkoan, ni espetxeratu behar gaituztela, eta bi metroko eta bi
metroko zelda batean sartu ninduten, halako gela batean.
Erabat desnudatu behar izan nuen eta sakonki miatu ninduten.
Nire gorputzeko edozein zulotara sartzea galarazi ahal izan diet, drogarekin inoiz zerikusirik izan ez nuela esan nuelako, bizitzan
inoiz joint bat ere erretatu ez dudalako eta ez dudalako inon droga ezkutaturik; beraz,
utzi egin behar dute, bestela oihuka egingo nuke!
Eta hori 16 maskara-ziurtagiriengatik izan zen. Europako atxiloketa-agindu bat 16 maskara-ziurtagiriengatik!
Ez nuen uste posible zenik eta etengabe galdetzen jarraitu nuen. Gainera, argazki bat atera nahi
nuen eta berehala bidali nahi nuen nire abokatuari.
Eta gero esan zuten hori ez zela baimenduta eta, noski, dena kendu zidaten.
Nire dirua, nire pasaportea, nire telefono mugikorrak, nire maletak, dena desagertu egin zen.
Orduan, zelda honetan guztiz bakarrik nengoen eta pentsatu nuen: ondo da, orain mundua amaitzear dago.
Eta orduan guztira hamabi egun atxiki ninduten, horietatik hamaika Zurichen.
Eta gero Suitzako abokatuarekin negoziatu nuen, oraindik ere inplikatu behar zena; bueno, ez nuen negoziatu, ez, hark esan
zidan Alemaniara extraditatzea besterik ez nuela onartu behar, zeren eta extraditatzea onartzen ez banuen,
Suitzako extradizio-prozedurek urtebete arte iraun zezakeelako.
Eta 30.000 euroko fianza-ordainketa baten truke, nire familiak denbora oso laburrean bildu behar izan zuena – inork ez genuen
hainbeste dirurik – abenduaren 12an askatu ninduten Schwäbisch Gmündeko espetxetik, han 11. egunean eraman
ninduten – beraz, Schwäbisch Gmünd-en beste egun batez egon nintzen – eta ondoren askatu ninduten.
Dr. Bianca Witzschel Alemanian, bere jaioterrian, disidente mediku gisa geratu zen.
Hori izan zen haren porrota.
2023ko otsailean, Sajoniako justiziak atxilotu eta epaiketaren aurreko espetxealdian sartu zuen.
Egotzi zuten delitua dokumentu faltsutzea zen, 500 kasutik gorakoetan maskara-ziurtagiriak eta
txertaketatik salbuesteko ziurtagiriak emateagatik.
Bere espetxeratzealdian ausarta den Dr. Witzschel doktorearekin hitz egin nahi genuen, baina espetxeak harenkin
harremanetan jartzeko egindako saiakera guztiak galarazi zituen.
Bianca Witzscheli ez zioten gure behin eta berriro egindako eskaerei buruz jakinarazi
ere, eta ez ziguten filmatzeko baimenik eman.
Harremanetan jartzeko saiakera errepikatuek ez zuten ezer lortu.
Bianca Witzschel doktoreak ia urte eta erdi eman zuen txertaketa-erregimenaren koronabiruseko kartzelan.
"Ez nuen inolako errurik sumatzen."
Ziurtagiri guztiak karpetetan txukun bildu nituen, hemen zerbait ona egiten ari nintzela pentsatu nuelako.
Ziurtasun osoz esan dezaket nik neuk pertsonalki ezagutu ditudala ziurtagiri bat eman dietan paziente guztiak, edo paziente
horiek existitzen zirela eta kexak zituztela jakin nuela.
Beraz, bilaketa honek bat-batean niregan talka egin zuen arte, benetan ziur nengoen hori ez zitzaidala gertatuko.
Eta gero, 2020ko abenduaren 16a iritsi zen.
Une hartan etxean nengoen, aste batzuk lehenago erori nintzenean bizkarrezurra apurtu nuelako.
Zortzi astez ezin izan nuen lan egin eta muletak eta korsetea jantzita ibili behar izan nuen.
Zortziak pasata gutxira, nire emazteak bat-batean esan zuen: "Baina gure etxera polizia-auto asko hurbiltzen ari dira."
Zer gertatzen ari da? Oraindik ohean nengoen, eta gero altxatu nintzen.
Orduan etorri ziren: bilaketa-agindua dugu eta etxea osoa miatu behar dugu.
Orain pentsatu dut, barkatu? Bai, zure maskara-ziurtagiriak direla-eta.
Zer egiten ari zara nire praktiketan, nire etxean? Nire praktiketan, agian, baina zergatik
bilatu? Hau beste modu batzuetan argitu daiteke.
Bai, aginduak dituzte, eta dena bete-betean bete behar dute.
Ondoren, hamar pertsona hauek gela guztiak zeharkatu, gure ordenagailu eramangarriak eta telefono mugikorrak hartu zituzten,
nire emaztearenak barne – nire alaba oraindik han zegoen –, haurren gelak miatu, armairu guztiak eta ohe
ondoan dauden mahai txikiak ireki, bertan zer zuten ikusi, eta zer lotura dute horrek ziurtagiriekin?
Guztira lau ordu behar izan zituen, eta aldi berean, bulegoan – nire laguntzaileak jakinarazi zidan hemen administrazio-lanak
egiten ari zela – bilaketa bat ere egiten ari zen, eta bilaketa horretan ikerketa zuzentzen ari zen goi-mailako
polizia-arduradunak nire laguntzailea oihuka egin zion:
Ziurtatu behar duzu zure nagusia delinkuentea dela.
Ondoren, hau epaitegian hitzez hitz erregistratu genuen.
Beraz, mota honetako aurreiritzi batek beldurtu egin zuten, eta ondoren benetan arazo handiak izan zituen.
Guk ere, bueno, ni astinduta geratu nintzen, pentsatu nuen hau ezin zitekeela gertatu, eta bortxatu eta kolpatu izan
balitz bezala sentitzen zara, eta ondoren guztiz nekatuta zaude.
Haurren artean eragin handiena izan da eta sintoma larrienak ere haiek jasan dituzte.
Ez zuten gehiago kontzentratu ahal izan. Goragalea sentitu zuten eta buruko minak zituzten.
Haien artean batzuk eskolan beren maskaren azpian erori ziren, eta nire kontsultan negarrez hori kontatu didaten guraso asko
izan ditut, baita negar egin duten haurrak ere; eta argi dago mediku gisa hemen ekin eta pertsona
horiei mediku ziurtagiri bat eman behar nieiela.
Bereziki tristea zen pazienteen adibide triste askoren artean bat, 2020ko azaroan bere amarekin Bavariako Basotik
etorri zen neska gaztearena. Neska gazteak maskara jartzeari erreakzio larri bat izan zuen, goragalea tarteko,
Buruko minak, gose-galera, eta amak halako ziurtagiri bat emateko eskatu zidan. Haurra hemen zegoen.
Jakina, hori egin nuen, eta sei hilabete geroago, 2021eko maiatzaren 6an, itzuliko dira.
Galdetzen dut, beste ziurtagiri bat behar al duzu?
Bai, behar dugu. Laster komunio-ospakizun bat egingo dugu eta indarrean dagoen ziurtagiri bat izatea gustatuko litzaiguke.
Komunio-ospakizuna maiatzaren 9an izan zen, nire ustez, eta hurrengo astelehenean amak deitu ninduen eta zerbait izugarri
txarra kontatu zidan. Esan zuen: irudika ezazu, Gure senideekin elizan eserita geunden, gure neska komunio honekin hain pozik
zegoen, apaiza jada altar-laguntzaileekin sartzen ari zen eta bat-batean meza eten zuen, aurreko ilaran edo bankuan eserita
zegoen neska honek maskara jantzita ez zuela ikusi zuelako, neskaren ama sakristiara deitu eta meza eten egiten
du – denek itxaroten dute, denek neska horri begira daude – eta gero dio: 'Bai, ziurtagiririk duzu?'
Eta gero ikusten du ziurtagiria Weiklentzat dela: bai, maskaren doktorea da, hori ez da onargarria, poliziari deitzen dio,
eta uste dut guztia 30 minututik gorako atzerapena eragin zuela.
"Poliziak galdetu zidan: Zure alabak maskara jantzi dezake ala ez? Eta nik esan nuen: Ez."
Apaizaren erreakzioa gehiegizkoa eta izugarria izan zen, eta komunioa hondatu zuen.
"Hitz egin ezin moduan sintzik gabekoa iruditzen zait, jendearen ongizatea zaintzeko ardura duen ministro batek esanda."
Goizeko seiak aldera etorri ziren eta ia zure aurreko atea bota zuten.
Hainbeste zarata guztiekin, naturalki beheko solairura jaitsi zara zer gertatzen den ikustera.
Eta gero, oin bat atearen aurrean jarri eta ireki nuen.
Nik esan nuen: Bai, polizia, orain gure kabaretean uniformeak maileguan hartu dituzuen Errusiako mafia al zarete?
Lehenik zure zerbitzu-identifikatzailea eta bilaketa-agindua ikusi nahi nituzke. Ez, ireki atea orain!
Orduan esaten dut: Ez, lehenik bilaketa-agindua ikusi nahi dut.
Ez, orain zuk ireki atea! Eta atearen gaineko presioa gero eta handiagoa bihurtu zen.
Bi metroko altuerako gizon bat zutik zegoen haren aurrean, oso armaturik, eta han kanpoan jende-armategi handi bat zegoen.
Eta bai, eta gero gutxi gorabehera nire itxarongelara bultzatu ninduten.
Nire etxean maskara janztera behartu nahi ninduten, beraz, esan nuen nire etxean inola ere maskara ez nuela jantziko.
Bai, egia esan, uste dut orain hori apur bat gehiegizkoa dela.
Eta gero nire itxarongelan atxilotu ninduten.
Esan nuen bezala, abokatuari deitu behar nion, beraz, akats bat egin nuen, telefonoa eskuan
neukalako eta abokatuari deituko niola esan nuelako.
Ez, ez duzu inor deituko! Horrela ikusi zuen nik atzeko poltsikoan mugikorra nuela.
Eta gero hori ere kendu zidaten.
Bi telefono mugikor, bi ordenagailu eramangarri, disko gogorrak, zerga-fitxategiak eta baita nire goiko
solairuko etxebizitza pribatuko aparadorean zeuden pazienteentzako gutunak ere hartu zituzten.
Bai, gainera goiko solairuko alokatutako etxebizitza batean ere sartu ziren.
Garaia bilatu zuten, garajeak ere bilatu zituzten.
Benetan galdetu behar diozu zeure buruari hori. Zer bilatzen ari dira? Zer bilatzen ari dira?
Ba, ez nintzateke harrituta egongo haiek nire garajean haurren pornografia edo nire ganbaran kokaina-poltsa bat
aurkitu izan balute, niri nolabaiteko kalte egiteko asmoz.
Ez dakit, ez dakit. Beno, benetan terrorista serio bat bezala sentitzen zara.
Eta hori jada nekatzen ari nau.
Bai esaten dut, eskerrak Jainkoari goize hartan bakarrik nengoelako, ez dut uste nire
semea hain erraz bizirik atera izango zenik.
Eta, batez ere, prentsak azken batean zer ondorio ateratzen dion.
Egunkarian argazki bat jarri zuten, bertan polizia-agenteen ilara luze bat ageri zen, urdin koloreko kuboak eramaten ari zirela.
Bai, eta froga asko lortu ziren.
Hemen nahaspila bat utzi zuten, benetan sinestezina zen.
Eta bai, zer geratuko da haiek alde egingo dutenean?
Hemen eserita nengoen dardarka, bai, eta nire pazienteak sartu ziren, tentsio hori ere – negarrez lehertu nintzen,
zeren eta benetan sentitzen duzulako... hitzetan ezin da azaldu.
Heinrich Habigen etxean ere gauzak ezin deskribatu moduan berotu ziren.
Fiskaltzaren gonbidatu gabeko bisita atxiloketan amaitu zen.
"Beraz, egun hartan ulertu nuenez, fiskaltzak leporatu zidan txerto-ziurtagiri okerrak ematea edo, adibidez, txertoaren ordez
soluzio fisiologikoa injektatzea, eta hori 6.000 pazientetan."
Goizeko hamar inguru – egun lan arrunt batean – atea ireki eta Bochumeko fiskaltza publikoa barrura sartu zen.
Pentsatu nuen: zer gaizki egin dut?
Dena ireki behar izan zen, dena aztertu behar izan zen, paper guztiak bildu ziren, txerto-batzu batzuk,
zaborrontziak, paper-ontziak, susmoa egon zitekeen edozein lekutan, xiringak eta abar; dena bildu zuten.
Nire praktikara etorri ziren pertsonak, nirekin zeudenean, esateko moduan, beraiek eraman zituzten, eta esan zuten:
Txerto-txartela baduzu, zatoz gurekin, odol-lagina hartuko dizugu! Eta batzuek beren abokatuarekin
egon nahi zuten, baina hori ez zen onartu, eta abar.
Diru asko aurkitu nahi zuten, baina ez zuten ezer aurkitu, pazienteei txertaketa-ziurtagiriak izugarri garesti kobratu
niela egotzi zidatelako, eta fiskaltzak ezin izan zuen hori bere amaierako hitzaldian mantendu lekukoen testigantzak direla-eta.
Eta orduan fiskalak bat-batean esan zion nire emazteari: Ai, oraintxe erabaki dut ni ere
salatuko zaituela, eta zu ere ikertuko zaituela.
Hala, bat-batean. Nola bururatu zitzaion hori?
Ba, eta gero esan zuten: "Orain zure etxebizitzara goaz; esan iezaguzu non dagoen, bestela atea apurtuko dugu."
Eta gero gure etxean zerbait bilatu zuten.
Uste dut horrela jarraituko zutela, eta egun batzuetatik behin, agian, etxea edozein aitzakiagatik miatuko zidatela.
Eta gero, nire emaztearen anaia batek Dortmunden eskaini zigun bere eraikin independente batera lekualdatu ginen;
bertan sartu eta egunero bertatik praktika kudeatu genuen.
Horrek esan nahi du gauzak saldu nituela; nituen pertsonalak... apalak, mahaiak, aulkiak, praktiketan gutxi gorabehera
dituzun gauza guztiak, eta ezin dituzunak azkar nonbait gorde.
Ondoren, fiskal publikoak akusatu ninduen ondasunak beren balioaren azpitik saldu izana, asmoz,
ihesaldia finantzatzeko dirua azkar lortu behar nuelako.
Beraz, azkenean arrazoia zuten.
Beraz, espetxean, irudikatu behar duzu goizean esaten dizutela gaur bisita bat izango duzula, ondoren
7:30etan jasotzen zaituztela, gela batera eramaten zaituztela, eta han emakume honek zain duzula.
Baina orain ez zaituzte goizeko 8:00etan jasotzen, ezta 9:00etan, ezta 10:00etan, ezta
11:00etan ere, eta inork ez dizu ezer jakinarazten.
Eta orduan esaten dut: Zergatik, zer gertatu da bisitarekin?
Ez dakigu, harrera deitu beharko dugu, haiek ere ez dakite ezer.
Beraz, etengabe pixka bat engainatzen zaituzte.
Bai, beti konturatu izan naiz han alferrik nengoela, eta gero baimenik ez nuen jaso, eta gero bilobek niri bisita egin
nahi zidaten, baina hori ere ez zen onartu, eta abar, eta abar.
Hala zen, etengabe... bai, sabotaia jasaten ari zen.
Sabotaje eta ziurgabetasun hau Fatima Habigarentzat jasanezina zen.
"Izugarria izan zen. Ez duzu irudika ere egin dezakeen nola izugarria zen."
Nolabait, nire senarra kendu zidaten. Ez ginen inoiz banandu; beti elkarrekin lan egin genuen, dena
elkarrekin egin genuen, eta bat-batean desagertu egin zen.
Hark jasotzera etorri zirenean, agur esateko ere ez nuen lortu.
Lehenengo manifestazioa, nire emazteak antolatutakoa, bai, ez nuen benetan ohartu.
Kanpoan, danborjoleekin eta pankartekin manifestazio erraldoi bat egon zen.
Bai, eta jende askok ere "Heinrichentzat askatasuna" zioen kamiseta jantzita zetozten. Kamiseta horiek jantzita epaitegira
etorri ziren, eta epaileak, jakina, hori ez zuen gustuko.
Eta gero askatasunari buruzko abestiak abestu zituzten, bai, eta bai, harrigarria izan zen.
Hura kanpotik zetorren seinale bikaina izan zen. Bai, jakin nuen ez nindutela ahaztu. Hori benetan bikaina izan zen.
Eta orduan epaile bat sartu zen, gogoratzen dut, Yilmaz jaunak, turkiar epaile batek,
bat-batean esan zuena: Zure gauzak jada bilduta daude.
Beraz, orain jakin nuen nire gauzak gelan prest balorik, nire alta gertu zegoela.
Eta gero kanpora ateratzeko baimena eman zidaten.
Denak han zeuden. Haurrak, lehengusuak, lagun guztiak, abokatuak, guztiz ezezagunak, batzuk beste herrietatik etorritakoak.
Hori beste nabarmendutako une bat izan zen.
Baina herritarren artean ere haserre mingotsako ahotsak izan ziren.
Irainak, akusazioak eta baita heriotza-mehatxuak ere.
Dr Külken, oinarrizkoan bufoi penagarria zara, edo zehatzago esateko, hiltzailea; zure jarraitzaileak zure fanatiko eta
erasokor diskurtsoekin bultzatzen dituzu pandemiaren hedapena murrizteko neurri zentzuzkoak hartzea
saihestera (bidenabar, badakizu zer den pandemia bat?).
Beraz, denek gauza bera bizi izan zuten. Heriotza-mehatxuak jaso zituzten.
Delitu-ikerketa sailak mehatxu batzuei arreta handiagoa eskaini zien, apur bat bitxiak zirenez.
"Hori izan zen gure alde egin genuen arrazoietako bat, familiaren aurkako heriotza-mehatxuak jaso genituelako."
Beraz, ez niri aurka, baizik eta familiari aurka. Nire bizitza erasotzeko saiakera bat egin zuten.
Autoak bat-batean adierazi zuen aurreko eskuineko gurpileko pneumatikoan presioa galtzen ari zela.
Berehala eskuinera gelditu nintzen, eta denbora gutxian airea hustu egin zen.
Eta gero norbaitek gauza hori tailerrera eramateko konbentzitu nuen, eta hark gurpileko
pneumatikoak kendu eta bertan zulatu zutela esan zuen.
Ez zen hori gertatu. Nik ere argazkiak ditut horretarako.
Beraz, diote hori zalantzarik gabe hala dela, inoiz ez dutela halakorik ikusi.
Hau zalantzarik gabe zulagailu batekin egin zuten, autobidean nahikoa azkar zihoazenean gauza hori lehertu egin zedin.
Eta ihes hori oraindik ere Dr. Mechthild Schiffmann-entzat jasateko zaila da gaur.
"Lehen bizi ginen kalea faltan botatzen dut."
Etxea zen. Deserriratze moduko bat gertatu da.
"Magistratu epaitegian, bi urte eta bederatzi hilabeteko espetxe-zigorra ezarri zidaten,
askatasun baldintzapean askatzeko aukerarik gabe."
Eta fiskaltzak hasieran helegitea aurkeztu zuen, zigorra arin samarra zela uste baitzuten.
Beraz, epaiketaren hasieran, alegia helegitean, hiru urte baino gehiago eskatu zituzten, eta amaierako argudioetan beren eskaera
lau urteko espetxe-zigorrera, baldintzapean askatzeko aukerarik gabe, handitu zuten, alegia lau urteko espetxe-zigorra.
"Negoziazioak 30 egun iraun zituen, eta hori asko da."
Epaiketaren bigarren egunean, akordio bat eskaini zidaten: 100 osasun-ziurtagiri faltsuengatik erruduntasuna onartzea.
Ondoren, oso isun handia, gehienez 720 eguneko tasarekin, eguneko 100 euroko tasan 72.000 eurora iritsiko litzatekeena.
Eta hori, noski, azken finean medikuntza praktikatzea baimentzen duen lizentzia kentzera eramaten du.
"Bai, epaia argi eta garbi farsa bat izan zen."
Azken finean, dena aurretik eztabaidatu zuten fiskalak, epaileak eta nire abokatuak.
Epaia adostu zuten eta, azkenik, hiru urteetan zehar banatutako 14 hilabeteko probazioa eta 1.000 euroko
isuna ezarri zituzten, eta hori da zehazki gertatu zena.
Horrek esan nahi du guztira bost karga zeudela.
Beraz, osasun ziurtagiriekin lotutako bi kargu, eta ondoren gorrotoa pizteagatik, funtzionario publiko bati irain
egiteagatik eta lankide baten aurkako difamazioagatik kargu bana.
Beraz, bi kargu bertan behera utzi dituzte, beraz.
Era berean, ziurtatu zidaten epaia atzeratuta bete ondoren Alemaniatik irten eta Mexikora itzuli ahal izango nuela.
Kazetarientzat benetako gozamen bat izan zen, ezta?
Kazetariek, noski, ondoren 15 hilabetez behin eta berriro idatzi zezakeen horri buruz, nik zerbait esaten nuen bakoitzean
edo publikoan gehiegi ikusgai egiten nintzen bakoitzean:
Bai, Dr. Binder, ezagun hori da, prozedura penalak jasaten ari den zoro bat.
Ekainaren 22an, fiskaltzak akusazio-agiria bidali zidan.
Era berean, prentsa-ohar bat argitaratu zen izenak aipatuz:
Winterhudeko Dr. Walter Weber akusatuta dago.
Eta egun oso batez, nire irudia lurpean erakutsi zuten.
Erdi Aroan, hau 'pillorying' deitzen zen.
"Jakina, Auzitegi Federal de Justiziak abokatuak idatzitako ia 1.000 orrialdeko helegitea aztertu behar du."
Horrek esan nahi du Justizia Auzitegi Federaleko epaileek horri aurre egin behar diotela eta
ondoren dagokion justifikazio bat idatzi behar dutela.
Eta hori edozein modutan gerta daiteke.
Atxilotuta nengoela, helegitea urtebetez zain egon ziren pertsonak ere ezagutu nituen.
Epaile bat, gogorki jokatutakoa ere, oraindik ere ez zuen arrazoirik ikusi eta ez zuen inolako argumenturik
onartu; ondoren, egunero 100 euroko 200 isun ezarri zizkidan.
Horrek esan nahi du, noski, delitu-erregistro bat dudala. Hori 20.000 euro dira.
Eta berriro ere helegitea jarri genuen, batez ere kasua babesteko zientifikoki frogarik ez zegoela argudiatuz, baina
baita 278. atala guztiz egokitzat ez zegoela eta, egiaz, justiziaren perbertsio bat osatzen zuela ere.
Eta orain, RKIko egoera egungoari eta RKIko fitxategiei erreparatuta ere, hau berriro ere praktikan
baztertu, tapiz azpian gorde eta garrantzirik gabe jo izan da.
Beraz, epaia behin betikoa da, eta dirudienez orain legez kondenatutako delinkuentea naiz.
"Zigor handiena da hiru eta bost urte bitarteko espetxe-zigorrekin mehatxatzen gaituztela."
Oraindik ere nire gainean Damoklesen ezpata bezalaxe zintzilik daude.
Eta medikuei orain berri ezarritako hiru urteko debeku profesionala eta 10.000 euroko isuna ere niretzat
txanpon txiki bat besterik ez dira, hiru urte daramatzat gaixotasun-baimen egoeran eta ezin naiz lan egin.
Eraso honen ondoren, ezin izan nuen lan egin.
Hala ere, nire kontuak oraindik izoztuta daude kopuru absurdezko bahiketekin, prozedurak amaitu arte.
Banku batek nire kontua itxi zuen; nire kontu guztiak 15 hilabetez izoztuta egon ziren. Hori min egin zidan.
"Nire katedra kendu nahi didate, baina hori oraindik ez da gertatu, lehenik eta behin gorrotoa eta
antisemitismoa bultzatzeagatik kondenatu beharko nindutelako."
Zorionez, hala ere, hori ez zen gertatu.
Bada, egia da Fiskal Nagusiaren Bulegoak berak magistratuaren ebazpen honen aurka helegitea aurkeztu duela.
Hori kontuan hartuta, orain berriro hasten da kontua.
Ausartak diren medikuek ezin izan zuten koronabirusaren krimenean parte hartu.
Haien kontzientziak eta pazienteekiko zaintza-betebeharrak ez zuten hori onartuko.
"Erabat zoroa zen, eta esan nuen ezin nuela isilik egon horri buruz."
Familiaren mespretxua eta bazterketa askotan ondorio izaten ziren.
"Nire bikotekideak ere utzi ninduen garai hartan.
Berarekin bost urte eta erdi egon nintzen, eta hark ere esan zuen: 'Bai, ez duzu honekin bat egiten, neurriak
jarraitzen ari naiz eta ezin naiz gehiago zurekin egon.'
Beraz, nire bizitza osoa benetan atzean apurtu egin da.
Beraz, nire familiako kide batzuk ere hasieran nire aurka zeuden.
Nire familiaren aldetik, noski, oso zoriontsu nago.
Nire emaztea eta nire alaba nagusia – bai, han hasten da emozioa – oso lagungarriak izan dira, familiako
beste kide batzuek ez bezala, nonahi gertatzen den bezala.
Hala ere, atzerapen pertsonal horiek ez zituzten beren konbentzioetan edo ekintzetan zalantzan jartzera eraman.
"Benetan merezi izan zuen. Benetan merezi izan zuen arrisku hori hartzea, baita guretzat ere."
Haien eskertuta zeuden pazienteek eta babesleek beren koronabirusaren aurkako heroi preso zeudenei behar
zuten indarra eta laguntza eman zizkieten une zail hauetan.
"Nola sentitu zinen une horietan, kanpoan zeuden jendea entzuten zenuenean?"
Hitzetan ezin zitekeen azaldu... Bikaina izan zen.
Ezin duzu hori esan...
"Baina guk esan genion."
15 istorio hauekin erakutsi dugu sistemak nola krudelki hartzen duen errekerespena konformatu ez direnekin.
Hala-nolako dokumentalak oso garrantzitsuak dira injustizia honen aurkako borrokan.
Mesedez, jarraitu gure lana babesten. Baina gaur, koronabirusaren pandemiaren heroiei arreta jarri diegu.
Gizon ausart hauek guztiak bisitatu ahal izan nituen. Haien istorioak entzun nituen.
Haien begietara begiratzeak eta haiei eta haien familiei egindakoa lehen eskutik bizitzeak sakon astindu ninduen.
Jazarrita, ehizatuak, ostrazizatuak. Gizartean eta ekonomian hondatuta.
Horren zati handi bat ezin da atzera bota. Baina orain haiei lagundu diezaiekegu.
Moral aldetik, ahaztu ez daitezen ziurtatuz, baita laguntza ekonomikoaren bidez ere.
Zeren eta pertsona hauek suntsipen ekonomikoaren aurrean daude.
Kostu handiko prozedura penalak, izoztutako funtsak, debeku profesionalak.
Mediku ohoregarri hauek orain suntsipenaren ertzean daude, garai hartan dena eman zutelako.
Haien pazienteentzat, guretzat eta gure seme-alabentzat.
Eta orain pertsona horientzat bertan egon nahi dugu.
AUF1-ek gaur hasi eta doktore hauentzat dohaintzak biltzen ari da.
Orduan dena arriskuan jarri eta guengatik dena eman zuten horiei dohaintzan eman.
Mesedez, egin orain dohaintza! Dohaintza bakoitza kontatzen da. Eskerrik asko!