این بزرگ‌ترین جنایت پزشکی در تمام دوران است. یک فاجعهٔ بشردوستانه در مقیاسی بی‌سابقه.
هیچ‌کس تو را بابت این نخواهد بخشید.
لطفاً فوراً این منطقه را ترک کنید!
ما مردم هستیم! ما مردم هستیم!
«آیا ماسک همراه دارید؟ لطفاً آن را ببندید، در غیر این صورت محل را ترک کنید!»
واکسیناسیون‌ها تا حدودی عاری از عوارض جانبی هستند.
در جمع ما، نُه نفر در خوابگاه‌مان در یک روز پس از دریافت واکسن جان باختند.
پزشکانی که اکنون واکسیناسیون می‌کنند، همگی باید در برابر اعمالشان پاسخگو باشند. و حداقل در پیشگاه خدا.
ما اینجا ویروس کشنده نداریم.
ما اینجا با یک همه‌گیری پزشکی مواجه نیستیم، بلکه با یک همه‌گیری برنامه‌ریزی‌شده جنایی روبرو هستیم.
در حال حاضر، ما واقعاً در حال تجربهٔ استبداد افراد واکسن‌نزده هستیم.
اکنون زمان آن است که اقدام قاطعی علیه این منکران ویروس کرونا و فعالان ضد واکسیناسیون انجام دهیم.
ما اینجا دموکراسی‌ای برای دفاع داریم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ «وحشت‌های همه‌گیری ویروس کرونا. برای برخی، این وحشت‌ها عمیق است؛ برای دیگران، گویی به پایان رسیده است.»
اما برای آن دسته از پزشکانی که در دوران ماسک‌ها و واکسیناسیون با شجاعت مقاومت کردند تا مردم را نجات داده و از
آنها محافظت کنند، این ماجرا هنوز به پایان نرسیده است.
برعکس، دور از چشم عموم، آنها هنوز هم توسط سیستمی انتقام‌جو، بی‌رحم و قدرتمند شکار، آزار و اذیت و طرد می‌شوند.
سیستمی که این واقعیت را نادیده نمی‌گیرد که مقاومت در برابر ویروس کرونا عمدتاً به لطف این پزشکان ممکن
شد، تا بتوانیم با هم به این حمله به بشریت پاسخ دهیم.
اگر حملهٔ بعدی رژیم جهانی‌گرا، که روزبه‌روز تهاجمی‌تر می‌شود، به مردم، اگر این حملهٔ بعدی به‌طور غیرمستقیم از
طریق بخش بهداشت انجام شود، آنگاه کسانی که تفکر متفاوتی دارند در راه حکومت جهانی مطلوب قرار می‌گیرند.
و به‌ویژه در این مسیر پزشکانی هستند که از دستورات سیاستمداران، نظامیان و صنعت داروسازی پیروی نمی‌کنند، بلکه می‌خواهند
مطابق سوگند بقراط به‌عنوان سپر محافظ بیماران باقی بمانند.
و به همین دلیل است که پزشکان قهرمان ما اکنون قرار است به‌طور خاموش و دور از چشم عموم نابود شوند.
این افراد شجاع که توسط رسانه‌ها ساکت شده‌اند، قرار است مجازات شوند، از نظر اقتصادی و اجتماعی نابود شوند و سپس فراموش گردند.
اما ما آنها را فراموش نکرده‌ایم.
به نمایندگی از سوی همه کسانی که با رژیم ویروس کرونا همکاری نکردند، از پانزده تن از این افراد شجاع بازدید کردیم.
در آلمان، اتریش، سوئیس، حتی تانزانیا.
زیرا جهان باید از سرنوشت پزشکان شجاع آگاه شود.
ما نشان می‌دهیم که چگونه این قهرمانان خاموش هنوز هم توسط سیستم آزار، اذیت و تعقیب می‌شوند.
«در عرض دو هفته از آغاز واکسیناسیون، مرگ‌هایی در خانه‌ها گزارش شد.»
بله، آن در ژانویهٔ ۲۰۲۱ بود. آن موقع گریه کردم. خدای من، بله.
می‌دانستم که اشتباه نخواهم کرد.
اما هرگز تصور نمی‌کردم اوضاع این‌قدر سریع بد شود.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من سوچاریت باکدی است. من متخصص میکروبیولوژی و اپیدمیولوژی بیماری‌های عفونی هستم.
«وقتی شروع شد، می‌دانستم، یک سال قبل می‌دانستم که چنین چیزی اتفاق خواهد افتاد.»
نام من هاینریش هابیگ است. من پزشک عمومی، طبیعت‌درمانگر، متخصص طب سوزنی و درمانگر دستی هستم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ در واقع خیلی زود برای من روشن شد که موضوع، ام، بهداشت عمومی نبود، بلکه نیتی پشت آن وجود داشت و این نیت
نه تنها شامل اجرای برخی، بگذارید بگوییم، توهمات در میان مردم بود، بلکه شامل خلق کلیشه‌های دشمنانه نیز می‌شد.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من توماس کولکن است. من پزشک عمومی هستم و طب آنتروپوسوفیک را تمرین می‌کنم.
«آن توسط مطبوعات به‌عنوان یک ویروس کشنده معرفی شد. بنابراین در ابتدا باید مراقب بود.»
نمی‌توانستم بهتر بدانم.
فقط به خاطر آموزش‌هایم در بیماری‌های عفونی، اپیدمیولوژی و دوره واکسیناسیون ارن‌گوت که هنوز در هامبورگ برایش
احترام زیادی قائلم، توانستم شک کنم که چیزی اشتباه است.
من نسبت به بیمارانم احساس تعهد می‌کنم. دستورالعمل‌های این موضوع توسط خود آقای بقراط تعیین شده‌اند.
و نمی‌توانم تصور کنم که ناگهان در سال ۲۰۲۰، تحت تأثیر سازمان جهانی بهداشت، این سوگند، این
تعهد وظیفه پزشکی در قبال بیماران، شکسته شود.
نام من جرالد کینکر است. من متخصص چشم‌پزشکی هستم.
من آموزش‌های تکمیلی در رشته‌های آسیب‌شناسی، پزشکی داخلی و مراقبت‌های ویژه دیده‌ام.
«۶۰٪ از پزشکان قانع بودند که این اقدامات صحیح بودند.»
و بنابراین توانستم همکارانم را مشاهده کنم و سپس تعجب کردم که چرا افراد زیادی در آن شرکت می‌کردند.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من دکتر والتر وبر است.
من یک پزشک داخلی در هامبورگ هستم و در روان‌تنی و درمان سرطان تخصص دارم. ۵۳ سال است که دارای پروانه طبابت هستم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ «برای من از همان ابتدا روشن بود، تا حدی به خاطر تجربیاتم در بیمارستان با همکارانی که به‌دلیل بازدم
مجدد زیر ماسک از هوش می‌رفتند، که ماسک خطر سلامتی دارد.»
و حتی در سال ۲۰۲۰، در ابتدای همه‌گیری، هیچ مدرکی وجود نداشت که ماسک‌ها بتوانند به هیچ وجه
در برابر بیماری‌های ویروسی محافظت ایجاد کنند.
نام من ولفگانگ اورمتزر است، من متخصص بیهوشی هستم و دارای مدارک اضافی در طب سوزنی، ناتوروپاتی و طب سنتی چینی.
این فقط به این دلیل کار کرد که مردم در چنین حالتی از روان‌پریشی جمعی بودند.
چون رسانه‌ها صرفاً با آن همراهی کردند. بدون رسانه‌ها، این کار جواب نمی‌داد.
بدون این… این تیراندازی، بدون همه این‌ها… حتی در مجلهٔ پزشکی و در نشریات تخصصی، چه مزخرفاتی نوشتند!
پنج سال پیش، این غیرقابل تصور بود. همه می‌گفتند: «مگر دیوانه شده‌اید؟»
نام من دکتر مونیکا جیانگ است. من متخصص طب عمومی هستم و دارای مدرک اضافی در ناتوروپاتی می‌باشم.
در ابتدا، من چیزهای زیادی دریافت کردم... تعداد باورنکردنی‌ای ایمیل در پاسخ به آن ویدیوهای اول دریافت کردم، با افرادی
که از من تشکر می‌کردند که به آن‌ها کمک کردم بر ترس‌هایشان غلبه کنند و می‌گفتند کاری که انجام می‌دهم چقدر مهم است.
و کلی ویدیو بود که می‌گفتند: «تو خیلی شجاعی.»
و گفتم، چرا من شجاعم؟ من فقط یک دکتر گوش و حلق و بینی هستم.
پزشک گوش و حلق و بینی متخصص سرماخوردگی است، چون این کار نان شب ما را تأمین می‌کند.
و ما همه چیز را دربارهٔ ویروس‌های کرونا می‌دانیم. بنابراین در این زمینه، من به یک نظر رسیده‌ام.
من سعی می‌کنم مردم را آرام کنم؛ من پزشک اورژانس هستم و برای این کار نیازی به شجاعت ندارم.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من دکتر بودو شیفمان است، متخصص گوش، بینی و حلق و اورژانس پزشکی.
«من همیشه فردی انتقادی بوده‌ام.»
پس وقتی چیزی بدون هیچ دلیلی از بالا تحمیل می‌شود، برایم دشوار است که با آن کنار بیایم؛ اصولاً این کار را نمی‌کنم.
و من همیشه می‌دانم که وقتی چیزی با ترس و وحشت فروخته می‌شود، بدون هیچ استدلال واقعی، چیزی اشتباه است.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من رونالد ویکل است.
من یک متخصص زنان و پزشک عمومی متخصص در طب طبیعت‌گرا هستم و همچنین یکی از بنیان‌گذاران و نایب‌رئیس انجمن متخصصان و
دانشمندان پزشکی برای سلامت، آزادی و دموکراسی (MWGFD) می‌باشم.
«پس ما دائماً بدنام و مجرم‌سازی می‌شدیم و اوضاع تا آنجا پیش رفت که ما پزشکان صرفاً مانند تروریست‌های جدی رفتار می‌شدیم.»
شکستن درهای ورودی با انفجار، انداختن پزشکان روی زمین و دست‌بند زدن آن‌ها پشت سر در حضور فرزندانشان.
بله، دقیقاً همین است، چون طبق مادهٔ ۲۷۸ قانون مجازات، یا هر چه اسمش است، متهم شده‌ام که گواهی‌های سلامت نادرست صادر کرده‌ام.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من رولف کرون است، من پزشک عمومی و هومیوپات هستم.
«من سعی کردم فوراً سیاستمداران، روزنامه‌نگاران و همکاران پزشک را از تمام این خطاها در روایت
ویروس کرونا مطلع کنم، اما هرگز پاسخی دریافت نکردم.»
حتی پاسخی مثل «توماس، تو دیوانه‌ای» یا چیزی شبیه آن هم نداد، فقط هیچ پاسخی نداد.
واقعاً ترسناک بود.
و بعد متوجه شدم که دو وکیل درگیر در دستگیری‌ام، یعنی تهم‌زننده و رئیس کانتون آرگاو، هر دو فکر می‌کردند که از من
به عنوان یک پزشک که دکترای ایمنی‌شناسی و ویروس‌شناسی نیز دارد، در مورد ویروس کرونا بیشتر می‌دانند.
یعنی، این همه چیز را می‌گوید، مگر نه؟
پس به همین دلیل بود که کل ماجرا به من انرژی بیشتری داد.
نمی‌گذارم دو آدم متکبر و بی‌اطلاع که وقتی پای ویروس کرونا به میان می‌آید، کوچک‌ترین سرنخی از حرف‌هایشان ندارند، مرا
دلسرد کنند. نمی‌گذارم آدم‌هایی مثل آن‌ها روی من تأثیر بگذارند.
من از آن دسته آدم‌هایی نیستم که باید حق با آن‌ها باشد. آن‌ها در مجالس و امثال آن می‌نشینند.
اما اگر حق با من باشد، از حقوقم دفاع خواهم کرد.
و بالاتر از همه، این دربارهٔ جمعیت بود، دربارهٔ آگاه‌سازی مردم.
و این موضوع پیش‌پاافتاده نبود، بلکه مسئله‌ای حیاتی بود.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من توماس بایندر است، من متخصص قلب و داخلی هستم و دکترای ایمنی‌شناسی و ویروس‌شناسی دارم.
«همه‌اش مزخرف بود: پیرمردها را در خانه‌های سالمندان حبس می‌کردند و اجازهٔ ملاقات با هیچ‌کس را نمی‌دادند، می‌گذاشتند
تنها و منزوی بمیرند، و بالاتر از همه به کودکان آسیب می‌رساندند و مهدکودک‌ها و مدارس را ماه‌ها تعطیل می‌کردند.»
من در این مدت کودکان زیادی را درمان و شاهد حال آن‌ها بوده‌ام که دچار افسردگی شدید شدند، واقعاً کابوس می‌دیدند، اختلالات خواب
داشتند، دچار اختلالات خوردن شدند، یا زیاد غذا می‌خوردند یا اصلاً چیزی نمی‌خوردند، و تمام وقتشان را با
تلفن همراه، کامپیوتر یا کنسول‌های بازی می‌گذراندند.
آنها گفتند دیگر نمی‌خواهند زندگی کنند، زیرا برای برخی کودکان، این تدابیر نیمی از زندگی‌شان بود.
واقعاً دیوانه‌کننده بود و گفتم نمی‌توانم درباره‌اش سکوت کنم.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من دکتر کارولا جاوید-کیستل است، من یک پزشک هومیوپات هستم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ «من این را متوجه شدم چون وقتی همه‌گیری شروع شد، مطبم ناگهان خالی شد، و حتی در بیمارستان ایالتی که آن
زمان به‌صورت کشیک باید کار می‌کردم، ناگهان هیچ خبری نبود.»
بیمارستان خالی بود، ما را به خانه فرستادند و حتی اجازه نداشتیم سر کار حاضر شویم چون برای بیمارستان کانتونال
هزینه در بر داشت، و من اصلاً همکاران پزشک‌ام را درک نمی‌کنم.
۷۰ همکار پزشک عمومی دیگر در این چرخشی کار می‌کنند و تنها پنج نفر جرأت کردند نامهٔ من به
وزیر بهداشت سوئیس در آن زمان را هم‌امضا کنند.
ده نفر گفتند که من دیوانه هستم و کاری که انجام می‌دهم خطرناک است، و این باعث شد تصمیم بگیرم به مقاومت بپیوندم، به
این معنا که گفتم با آن همراهی نخواهم کرد و وظیفه‌ام به‌عنوان پزشک این است که صدایم را بلند کنم.
۱۲۳۴۳۲۱ نام من آندریاس هایسلر است، من متخصص طب عمومی و داخلی هستم و به مدت ۲۰ سال به عنوان پزشک عمومی در مطب شخصی‌ام کار کرده‌ام.
«یک شکار جادوگر واقعی علیه پزشکانی که از تسلیم شدن در برابر فشار امتناع کردند، آغاز شد.»
پس در ابتدا، جستجویی بر اساس اتهامی کاملاً ساختگی انجام شد: صدور گواهی‌نامه‌ها بدون بررسی.
سپس کسی به پرونده‌های اینجا نگاه کرد و دید که همه‌شان اینجا هستند و اظهارات مستندسازی شده‌اند.
بیمارانی که اینجا آمده بودند و از من گواهی دریافت کرده بودند، بعداً نیز مورد پرسش قرار گرفتند که آیا به مطب مراجعه کرده بودند،
چرا به مطب مراجعه کرده بودند و چرا از پزشک خانوادگی‌شان گواهی نخواسته بودند، اما برای دریافت آن تا شتاوِن سفر کرده بودند.
پس آنها واقعاً به ریشهٔ موضوع پی بردند و من به‌طور غیرمستقیم از پلیس می‌دانم که طبق این تحقیق، دادرسی باید عملاً متوقف شود.
و سپس معلمی که مدارک دانش‌آموزان و همکاران مدرسه‌اش را بررسی می‌کند، مرا گزارش داد.
او به سادگی به پلیس گفت که گواهی‌ها را دیده است، اما دارندگان این گواهی‌ها اصلاً بیمار نبوده‌اند.
واقعاً باید گفت که این جلسه دادگاه از ابتدا تا انتها در هر موقعیتی مضحک بود، تا حدی که قاضی
آن‌قدر جانبدار بود و هنوز هم از ویروس وحشت‌زده بود.
اگرچه استفاده از ماسک در دادگاه یا هیچ جای دیگری در ساختمان دادگاه دیگر اجباری نبود، اما برای این محاکمه به طور خاص ماسک‌های
FFP2 و مدرک واکسیناسیون الزامی بود و اتاق به طور مداوم تهویه می‌شد. هر وقت چیزی می‌گفتم که او را ناراحت
می‌کرد، همیشه دست‌هایش را ضدعفونی می‌کرد و... خب، عجیب بود.
«ما قبلاً پرونده‌ها را با گواهی‌های ماسک، یعنی از بیمارانی که صرفاً برای دریافت گواهی‌های ماسک مراجعه کرده بودند،
برای چنین وضعیتی آماده کرده بودیم، اما همچنان شگفت‌زده شدیم که یورش در مرحله‌ای نسبتاً دیر اتفاق افتاد.»
البته این موضوع همچنین به این معناست که ناگزیر چند شب بی‌خوابی را تجربه خواهید کرد تا زمانی که بتوانید تا حدی با این وضعیت کنار
بیایید. سپس می‌دانید که چیزی در شرف وقوع است، تحقیقات انجام خواهد شد، پرس‌وجوهایی صورت خواهد گرفت و
می‌توانید انتظار داشته باشید که مراحل کیفری آغاز شود.
«من تماس‌هایی از مردم دریافت کردم که می‌پرسیدند: آقای کینه‌کر، آیا باید واکسن بزنم؟»
در تلفن فریاد زدم: نه!
یک نه با پیامدها. مدیر اجرایی آمد و همه‌چیز را وارونه کرد.
شریک کینکر، کلودیا شونه، نیز مجبور بود تجربیات وحشتناکی را تحمل کند.
واقعیت این است که این جست‌وجوی خانه، یا ورود غیرمجاز، یا یورش به مطب من، اصلاً توسط دادگاه مجاز نبوده است.
من از تک‌تک این مأموران نظم عمومی، که در مجموع چهار نفر بودند، و همچنین از مأموران پلیس دربارهٔ حکم دادگاه پرسیدم.
همهٔ آن‌ها از دادن نام خود یا نشان دادن کارت شناسایی‌شان خودداری کردند.
پس آن‌ها از همان ابتدا می‌دانستند که کارشان اشتباه است.
در نهایت، آنچه برملا شد اعتراف کسی بود که ناخواسته فاش کرد که به نمایندگی از رئیس اداره بهداشت
آمده بود تا از منظم بودن همه چیز اطمینان حاصل کند.
هر کسی که با گفته‌های چنین نظام‌های اقتدارگرا آشنا باشد، می‌داند این یعنی چه.
این یعنی تهاجم، یعنی خشونت‌آمیز شدن، یعنی بسیار شدید و خشن شدن.
همهٔ این افراد مدام در حال جستجو بودند، به شما نزدیک می‌شدند و پیوسته به نوعی به دنبال تماس جسمانی بودند.
این یعنی باید از خودت دفاع کنی. درست است؟ پس این یک تحریک محض بود.
آنها به دنبال بهانه‌ای برای جنگ بودند. ناگهان فریاد کمک‌خواهی را شنیدم: «جرالد، جرالد، بله؟»
و سپس از این در کوچک، در ورودی پشتی اتاق مشاوره، یک هیولای سیاه عظیم‌الجثه را دیدم که پشت سر کلودیا
می‌دوید، مشتش را بالا برده بود و آمادهٔ ضربه زدن بود.
لطفاً عقب بایستید!
الو؟ جرالد؟ الو؟ جرالد؟ این دفتر نظم عمومی است.
لطفاً برو و به من دست نزن! برو! برو!
برو دور! تو هیچ حقی برای اینجا نداری! برو بیرون!
خب، در مقایسه با آنچه از همکارانم شنیده‌ام، در جستجوی خانه خوش‌شانس بودم.
پس هیچ مرد سیاهی‌پوستی نبود، خشونتی نبود، هیچ‌یک از آنچه معمولاً می‌شنوید—آپارتمان‌های
ویران‌شده بعداً یا هرگونه اموال تخریب‌شده—رخ نداد.
اما من با موقعیت دیگری مواجه شدم که به‌سادگی باورنکردنی، شگفت‌آور و در نهایت منحرفانه بود.
پس پلیس ساعت شش صبح زنگ در را زد، اما کسی جواب نداد چون من صدای زنگ را نشنیدم، و ما یک شیر
داریم که پشتش حلقه‌ای دارد، و آنها به آن ضربه زدند.
این باعث شد که از خواب بیدار شوم، و بعد دیدم که در اطراف ملک، نمی‌دانم، ده، دوازده افسر پلیس با چراغ‌های دستی بودند،
آنها عملاً ساختمان را محاصره کرده بودند، چراغ‌هایشان را اطراف روشن کرده بودند و سپس چهار یا پنج نفر از آنها با زور وارد شدند.
آنها بدون حکم بازرسی آمدند؛ می‌خواستند مرا به‌عنوان شاهد در پرونده‌ای علیه یک بیمار در نورنبرگ
در خصوص یک ماسک بازداشت کنند. این بود پیش‌زمینه.
آن روند در نیمروز بود، زمانی بی‌پایان. من می‌توانستم رانندگی کنم. به آن‌ها نشان دادم: این‌ها مدارک هستند، این
کیف من است، همه‌چیز بسته‌بندی شده، خودم رانندگی خواهم کرد.
نه، آنها مرا با خود بردند.
آن‌ها دخترم را در تختخواب خوابیده نگه داشته بودند، او هنوز در تختخواب خوابیده بود، همه‌جا تاریک بود و آن‌ها یک
چراغ‌قوه یا بهتر بگویم یک چراغ دستی را به سمت صورتش گرفتند.
این‌ها صرفاً تروماهایی هستند که من معتقدم سیستماتیک‌اند.
پس واقعاً به آن‌ها دستور داده شده که این کار را انجام دهند، چون منطقی نیست.
سپس آن دو افسر پلیس مرا با این ون به نورنبرگ بردند؛ وسیله‌ای که چندان لوکس نبود و در آن پشت میله‌های زندان سفر می‌کردم.
سپس در دادگاه منطقه‌ای نورنبرگ، در زیرزمین، در سلول، برای یک یا دو ساعت دیگر بودم، چون، همان‌طور که گفتم، صبح زود بود، خیلی زود.
آن هم یک تجربه بود؛ تو این خزانه بودی و حال و هوای بودن در اعماق یک سیاه‌چال را داشت، بعد از مدتی پلیس مرا
از آنجا بیرون برد و مستقیم به‌عنوان شاهد به دادگاه برد.
پس این صرفاً فراتر از قانون و نظم است.
«در سوئیس، دفتر دکتر بایندر نیز مورد یورش ویژه‌ای قرار گرفت.»
بهانه‌ی این کار بیش از حد کنجکاوی‌برانگیز بود.
بله، من عمدتاً توسط هیچ مقام یا دولتی آزار ندیدم، بلکه توسط یک تهمت‌زن شناخته‌شده مورد آزار قرار گرفتم که ادعا می‌کرد
من تهدید کرده‌ام، مسلح بوده‌ام و سابقه بیماری روانی دارم.
و سپس آنها رئیس پلیس کانتون آرگاو را مطلع کردند، که او این عملیات دیوانه‌وار را با مشارکت
مجموعاً ۶۰ مأمور پلیس آغاز کرد. ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱
آن در ۱۲ مارس ۲۰۲۰ بود که می‌خواستم برای یک هفته به تعطیلات بروم.
و درست قبل از اینکه کارم تمام شود، حوالی ساعت ده و نیم، کارم تمام می‌شد و کمی بعد از ساعت ده
می‌خواستم یک اسپرسو از آشپزخانهٔ کوچک آنجا بگیرم.
و بعد من فقط از کنار در ورودی که از شیشه ساخته شده بود، رد شدم.
و سپس مأموران پلیس را بیرون در راهرو، از طریق در ورودی دیدم.
روی پله‌های منتهی به طبقه بالا، حدود پنج تا ده نفر، روی پله‌های منتهی به طبقه پایین، حدود پنج تا ده نفر، و واقعاً
افسران پلیس سخت‌گیر با جلیقه‌های ضدگلوله روشن و مأموران پلیس نظامی که به در تمرین نشانه رفته بودند.
من فوراً برگشتم سر کامپیوترم و توی توییتر توییتی منتشر کردم، چیزی شبیه «کمک، پلیس دارد می‌آید تا مرا دستگیر کند.»
این موضوع در شبکه‌های اجتماعی جنجال زیادی به پا کرد.
و بعد توانستم به دخترم هم زنگ بزنم، چون با خودم فکر کردم: بله، حالا چه اتفاقی برایم خواهد افتاد؟
در نهایت آنها به من شلیک می‌کنند و می‌گویند دفاع از خود بوده، بنابراین می‌خواهم برخی افراد را در جریان
آنچه رخ داده قرار دهم، چون آن موقع اوضاع ترسناک بود.
سپس تماسی روی تلفن همراهم دریافت کردم.
او گفت: «یک خانم بود، بله، سلام، شما باید جلوی در، جلوی درِ مطب بیایید.»
بله، چرا باید به در بیایم؟ بله، بعد بهت می‌گوییم، او گفت.
بله، بعد با تلفن همراه در دستم، در دست چپم، بیرون دویدم و در را باز کردم، و او به من گفت: تلفن همراه را در دستت
نگه دار تا بتوانم به تو دستور بدهم، حالا در را باز کن!
در را باز کردم: حالا بیرون بیا و دست‌هایت را بالا نگه دار!
تلفن همراهم را در دست چپم گرفته بودم و دست راستم را بالا برده بودم، سپس یک‌بار دیگر برگشتم تا ببینند که من ده قبضه کلاشنکوف،
نارنجک و امثال آن حمل نمی‌کنم، هرچند اصلاً مسلح نبودم و هیچ نشانه‌ای از خشونت دیده
نمی‌شد. سپس فریاد زدند: «او را دستگیر کنید!»
و بعد حدود سه نفر از این پسرها به من حمله کردند، مرا به زمین کشیدند، سرم به زمین خورد و یک زخم کوچک برداشتم، جدی نبود، اما کمی
خون آمد، و بعد من روی شکم دراز کشیده بودم و آن‌ها دست‌هایم را پشتم به هم بستند، و بعد، زمانش را سخت می‌توان تخمین زد، اما احساس
می‌کنم بعد از چند دقیقه گفتم، هی بچه‌ها، الان نمی‌توانم نفس بکشم.
روزی در ایالات متحده پرونده‌ای مشهور بود که مربوط به مردی سیاه‌پوست می‌شد، و بله، بعد به من اجازه دادند که بایستم.
سپس دو افسر پلیس با یونیفرم معمولی از آسانسور بیرون آمدند و من آن‌ها را می‌شناختم.
بله، توماس، حالا آرام باش و ما به آن نگاه می‌کنیم.
بعد از دستگیری‌ام، آن‌ها پس از یک ساعت متوجه شدند که من هیچ قانونی را نقض نکرده‌ام و بنابراین نمی‌توانستند مرا بازداشت کنند.
اما بعد یک دکتر برایم فرستادند تا صلاحیتم را برای بازداشت ارزیابی کند، در حالی که اصلاً نمی‌توانستند مرا بازداشت
کنند، و او مرا برای خودم خطرناک و دیوانهٔ کرونا اعلام کرد.
او یک تشخیص جدید ابداع کرده است که در هیچ‌کجای ICD ذکر نشده است.
سلاح ادعایی من تپانچه ارتشم بود، اما در خانه نگهداری می‌شد.
در سال ۱۹۸۰ به ارتش سوئیس پیوستم، که البته مجبور بودم این کار را انجام دهم. در آن زمان به‌عنوان دانشجوی پزشکی عضو
یگان پزشکی بودم و در آنجا سلاح من تفنگ تهاجمی نبود، بلکه یک تپانچه بود که سلاح شخصی‌ام محسوب می‌شد.
من آن‌ها را پس از آن به‌عنوان ستوان یکم نگه داشتم و وقتی پانزده سال پیش از ارتش خارج شدم، آن‌ها را بدون مهمات در خانه
نگهداری کردم که در سوئیس کاملاً عادی و قانونی است. به‌طور معمول، پس از ترک ارتش، سلاح شخصی‌تان را نگه می‌دارید.
و آنجا به مدت پانزده سال نگهداری شده بود.
وقتی دستگیر شدم، مأموران پلیس طبیعتاً از من پرسیدند: «اسلحه کجاست؟ اسلحه کجاست؟»
چه اسلحه‌ای؟ بله، تو اسلحه داری. بله، صبر کن، منظورت تپانچه ارتشم است؟
بله، به مدت پانزده سال در خانه نگهداری شده است.
بعد بهشان گفتم کجا، بهشان هم گفتم، اما مگر قرار نیست حالا، نصف شب یا چیزی، آن را بگیرند؟
همسرم که می‌ترسد، اگر الان آنجا بروید، سکته قلبی خواهد کرد. لطفاً فردا برگردید.
آن‌ها با این حال ساعت یک صبح به اتاق همسرم آمدند. او صدای زنگ در را نشنید، بنابراین آن‌ها با کلید من وارد طبقهٔ پایین شدند و سپس
در حالی که در تختخواب خوابیده بود، به سبک رامبو به او حمله کردند.
پس ممکن است او آن شب سکته کرده باشد، واقعاً سنگین بود، و این رَمبو، باورنکردنی است آنچه آنجا انجام دادند.
و سپس به مدت ۳۶ ساعت در انفرادی نگهداری شدم.
در زبان عامیانه، آن را «سلول پددار» می‌نامند که از هر نظر دقیق است، جز اینکه هیچ پد یا نرم‌کننده‌ای ندارد؛ این صرفاً یک سلول
انفرادی است و تختش فقط یک تشک است و توالت و روشویی طوری طراحی شده‌اند که نتوانی خودت را
دار بزنی یا به هیچ شکلی به خودت آسیب برسانی.
و من آنجا سی و شش ساعت بودم، بدون اینکه بدانم چرا آنجا هستم و بدون اینکه قبلاً وکیلی را ملاقات کرده باشم.
منظورم این است که همه‌اش کاملاً غیرقانونی بود، مگر نه؟
و بعد برای ۳۶ ساعت در عید پاک تنها بودم، درسته؟
یکشنبه عید پاک، من آنجا روی این تشک دراز کشیده بودم، بیشترش داشتم دور تخت می‌دویدم، مگه نه؟
ابتدا این تشک را از دیوار دور کردم تا بتوانم دور تخت راه بروم.
هیچ‌کس نمی‌تواند ۳۶ ساعت در تخت دراز بکشد، مگر نه؟ نه صندلی هست، هیچ‌چیز.
و البته وقت زیادی برای فکر کردن داشتم، و بله، واقعاً کنجکاو بودم که اینجا چه خبر است؟
من نمی‌فهمم، مگر نه؟
به دلیل اوضاع، دکتر بودو شیفمان وطن خود را ترک کرد و اکنون با خانواده‌اش در تانزانیا زندگی می‌کند.
قبلاً در آلمان، او مجبور بود چندین یورش را تحمل کند.
«ما اتاق‌های خصوصی و اتاق‌های تمرین‌مان را بازرسی کردند و بعد از آن واقعاً آسیب روحی دیدیم.»
و این در فوریهٔ ۲۰۲۱ بود.
هدف اصلی گشت‌زنی‌های من در خانه‌ها این است که همسایه‌ها متوجه شوند و مردم ترسانده شوند.
و قضیه این است: تو از آن آسیب روحی می‌بینی، چون برای من این یک سرقت مسلحانه است که توسط
دولت انجام می‌شود، چون چیزها را از تو می‌گیرد.
و ما واقعاً این‌طور بودیم که وقتی پستچی با ماشین می‌آمد یا چیزی شبیه آن، همیشه فکر می‌کردیم پلیس دوباره آمده است.
در هر صورت، آنها آمدند.
فقط تصور کنید، سؤال این بود که آیا چند گواهی ماسک صادر شده بود، و آنها می‌خواستند کل سوابق
بیماران ما را که شامل ۸۵٬۰۰۰ بیمار بود، ضبط کنند.
و شایان ذکر است که اولین بازرسی عملی خانه منجر به آن شد که دادسرا رسماً پرونده را مختومه اعلام کند.
این یعنی او به گواهی‌ها نگاه کرد و سپس گفت: بله، آن‌ها موجه هستند، اشکالی ندارد.
و رسماً پرونده‌ای را که در آن ادعا شده بود ما گواهی‌های ماسک جعلی صادر کرده‌ایم، مختومه کرده است.
با این حال، آن‌ها دوباره برگشتند. این موضوع به کل ماجرا طعمی نسبتاً عجیب می‌دهد.
کسی می‌آید و یک تکه کاغذ را به شما نشان می‌دهد. حتی یک دادستان عمومی هم آنجا بود.
و سپس بلافاصله به ما گفت که دوباره همان تجهیزات را در اتاق‌های تمرین‌مان داریم.
و بعد به من گفتند که به مطب جراحی بروم، و همسرم تنها آنجا بود.
و فرزندان ما در طبقه بالا بودند. آنها نیز وارد اتاق‌های کودکان شدند.
چیزی از کودکان گرفته شد که اصلاً مجاز نیست.
هدف نابود کردن یک روش کاری بود.
مطمئناً، منظورم این است که اگر آن موارد را حذف کنید و سپس قاضی اجازه دسترسی به ۸۵٬۰۰۰ پرونده بیمار را امضا کند.
پس این دلیلش بود که من کارم را به‌عنوان پزشک پنل متوقف کردم.
این بدان معناست که ما هر دو گواهی اعتبار بیمه درمانی خود را بازگردانده‌ایم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ دکتر کارولا جاوید-کیستل، که به مکزیک گریخت، حتی در غیابش چندین بار توسط
مقامات مورد بازدید قرار گرفت. ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱
پس از آن که برای بیمارانم گواهی معافیت از ماسک صادر کردم، متهم شدم.
باید بگویم که ۸۰ تا ۹۰ درصد بیمارانم را کودکان و نوجوانان تشکیل می‌دهند و من گواهی‌های زیادی صادر کرده‌ام.
و من تعداد زیادی گواهی معافیت از واکسیناسیون صادر کردم که بعدها بهانه‌ای برای یورش‌های پلیس شد.
تمام ماجرا سه بار دیگر هم تکرار شد تا اینکه بالاخره ریسمان نجات را کشیدم و عملاً خودم را در
دفترم حبس کردم و در خانه هم خودم را قفل کردم.
و پس از سومین یورش پلیس، که در اوایل فوریه ۲۰۲۲ بود، من دچار اختلال اضطراب فراگیر پس از سانحه یا اختلال استرس پس از سانحه
شدیدی شدم که واقعاً خودم را از همه منزوی کردم و فقط افراد منتخب را به مطب یا خانه‌ام راه می‌دادم، کابوس می‌دیدم، خواب می‌دیدم که
مرا می‌برند، که آنها نه تنها پرونده‌هایم را می‌بردند، اما مرا می‌بردند و زندانی می‌کردند و سپس سعی می‌کردند با زور
واکسن کووید-۱۹ را به من تزریق کنند. در خوابم چاقویی در دست داشتم و به آنها ضربه زدم، سپس خیس عرق از خواب بیدار شدم.»
و آن موقع بود که به خودم گفتم حتماً باید همین حالا از آلمان بروم و بنابراین یک تعطیلات استراحت‌بخش در مکزیک رزرو کردم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ تعطیلات به دو سال تبدیل شد. دو حملهٔ دیگر در غیاب او رخ داد.
دکتر جاوید کیستل نمی‌خواست به آلمان بازگردد. اما آنچه دلتنگش بود خانواده‌اش بود.
«من فردی خانوادگی هستم.»
من خودم سه فرزند بزرگ‌سال دارم، چهار نوه دارم و البته در آلمان مادری دارم و یک پدر ناتنی و خواهر و برادر و غیره.
و حالا تعداد زیادی از آن‌ها را ندیده بودم – در واقع بیشترشان را – و دو سالی بود که وقتی در مکزیک بودم اصلاً آن‌ها را ندیده بودم.
و سپس ما جرات کردیم که به سادگی قرار بگذاریم تا در سوئیس، در زوریخ، همدیگر را ببینیم.
و من گفتم، باشه، سوئیس آلمان نیست. سوئیس بی‌طرف است.
سوئیس هم عضو اتحادیه اروپا نیست. مشکلی پیش نمی‌آید.
متأسفانه در این فاصله نپرسیدم که آیا حکم بازداشتی برای من صادر شده است یا نه.
من فکر کردم، باشه، حکم بازداشت بین‌المللی در واقع فقط برای جرایم خشونت‌آمیز و جرایم مستوجب مجازات اعدام، مثل
قتل، قتل غیرعمد، تشکیل سازمان تروریستی، قاچاق انسان، قاچاق اسلحه و امثال آن صادر می‌شود.
سپس گفتم: «باشه، این اصلاً در مورد من با گواهی‌های پزشکی‌ام صدق نمی‌کند.»
آنها جرات نمی‌کنند. بله، اصلاً چنین چیزی نیست.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ من در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۲۳، یعنی سال گذشته، به فرودگاه زوریخ رسیدم.
و من هنگام ورود، گذرنامه‌ام را در کنترل گذرنامه ارائه کردم.
و دیدم که چهرهٔ مأموری که آن را اسکن می‌کرد چگونه تغییر کرد.
و او بلافاصله به من گفت: در آلمان چیزی علیه تو هست.
نمی‌توانم بگذارم از اینجا عبور کنی. باید همین حالا با من بیایی.
و بعد گفتند: «بله، عملاً باید من را زندانی کنند» و مرا در یک سلول دو در دو متری، در اتاقی شبیه آن، انداختند.
من مجبور شدم کاملاً لباس‌هایم را درآورم و به‌طور کامل تفتیش شدم.
من تازه توانستم مانع ورود آن‌ها به هیچ‌یک از سوراخ‌های بدنم شوم، چون گفتم که هیچ‌وقت با مواد مخدر سروکار نداشته‌ام، حتی یک بار
هم در عمرم حشیش نکشیده‌ام و هیچ مواد مخدری هم در هیچ‌جا پنهان نکرده‌ام، پس باید دست بردارند وگرنه خیلی بلند فریاد می‌زنم!
و این به‌خاطر ۱۶ گواهی ماسک بود. ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ یک حکم بازداشت اروپایی به‌خاطر ۱۶ گواهی ماسک!
من فکر نمی‌کردم این امکان‌پذیر باشد و مدام درباره‌اش سؤال می‌کردم. همچنین می‌خواستم از آن عکس بگیرم و فوراً برای وکیلم بفرستم.
و بعد گفتند که اجازه ندارم و البته همه‌چیز را از من گرفتند.
پولم، گذرنامه‌ام، تلفن‌های همراهم، چمدان‌هایم، همه‌چیزم از بین رفته بود.
سپس کاملاً تنها در این سلول بودم و فکر کردم: «خب، حالا دنیا دارد به پایان می‌رسد.»
و سپس به مدت مجموعاً دوازده روز بازداشت شدم، یازده روز در زوریخ.
و بعد با وکیل سوئیسی مذاکره کردم، کسی که هنوز باید درگیر می‌شد؛ خب، مذاکره نبود، نه، او به من گفت که باید خودم را به
آلمان استرداد کنم، چون اگر خودم را استرداد نمی‌کردم، روند استرداد در سوئیس ممکن بود تا یک سال طول بکشد.
و در مقابل وثیقه‌ای به مبلغ ۳۰٬۰۰۰ یورو که خانواده‌ام مجبور بودند در مدت زمان بسیار کوتاهی تأمین کنند – هیچ‌یک از ما چنین مبلغی را
نداشتیم – سرانجام در ۱۲ دسامبر از زندان شوابیش گمولد، جایی که در روز یازدهم به آن منتقل شده بودم، آزاد شدم. –
بنابراین یک روز دیگر در شوابیش گمولد بودم – و سپس آزاد شدم.»
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ دکتر بیانکا ویتشل به‌عنوان یک پزشک مخالف در کشورش آلمان باقی ماند.
این همان چیزی بود که باعث نابودی‌اش شد.
در فوریهٔ ۲۰۲۳، دستگاه قضایی زاکسن او را دستگیر و در بازداشت پیش از محاکمه قرار داد.
اتهام، جعل اسناد در بیش از ۵۰۰ مورد برای صدور گواهی‌های ماسک و گواهی‌های معافیت از واکسیناسیون بود.
ما می‌خواستیم در طول زندان با دکتر ویتزل، پزشک شجاع، صحبت کنیم، اما زندان هر تلاشی برای تماس با او را مسدود کرد.
بیاینکا ویتشل حتی از درخواست‌های مکرر ما مطلع نشد و به ما اجازه فیلمبرداری داده نشد.
تلاش‌های مکرر برای تماس بی‌نتیجه ماند.
دکتر بیانکا ویتشل نزدیک به یک سال و نیم را در سیاه‌چال ویروس کروناِ رژیم واکسیناسیون گذراند.
«من از هیچ گناهی آگاه نبودم.»
من همه گواهی‌ها را مرتب در پوشه‌ها جمع‌آوری کردم چون فکر می‌کردم دارم کار خوبی انجام می‌دهم.
می‌توانم با اطمینان بگویم که شخصاً همهٔ بیمارانی را که برایشان گواهی صادر کرده‌ام ملاقات کرده‌ام، یا
می‌دانستم که این بیماران وجود دارند و شکایتی دارند.
تا لحظه‌ای که این جستجو ناگهان به سراغم آمد، واقعاً مطمئن بودم که این اتفاق برایم نخواهد افتاد.
و سپس شانزدهم دسامبر ۲۰۲۰ فرا رسید.
من در آن زمان در خانه بودم چون چند هفته قبل در اثر سقوط مهره‌ام شکسته بود.
من نتوانستم هشت هفته کار کنم و مجبور بودم با عصا راه بروم و کorset ببندم.
کمی بعد از ساعت هشت بود که همسرم ناگهان گفت: «اما تعداد زیادی خودروی پلیس دارند به سمت خانه‌مان می‌آیند.»
چه خبره؟ من هنوز تو رختخواب بودم و بعد بلند شدم.
سپس آن‌ها آمدند: ما حکم بازرسی داریم و باید کل خانه را بازرسی کنیم.
من فقط فکر کردم، ببخشید؟ بله، به‌خاطر گواهی‌های ماسک شما.
داری تو مطبم، تو خونه‌م چیکار می‌کنی؟ شاید تو مطبم، اما چرا می‌گردی؟ این رو میشه به روش‌های دیگه روشن کرد.
بله، آنها دستور دارند و باید همه چیز را پیگیری کنند.
سپس این ده نفر از همه اتاق‌ها عبور کردند، لپ‌تاپ‌ها و تلفن‌های همراه ما را برداشتند، از جمله لپ‌تاپ همسرم – دخترم هنوز آنجا بود
– اتاق‌های بچه‌ها را تفتیش کردند، همه کمدها و میزهای کنار تخت را باز کردند، داخلشان را دیدند، این چه ربطی به گواهی‌ها دارد؟
تمام ماجرا چهار ساعت طول کشید و در همان زمان، در مطب – دستیارم به من اطلاع داد که او اینجا کارهای اداری را انجام می‌داد
– عملیاتی نیز در جریان بود که در طی آن افسر ارشد پلیس که هدایت تحقیقات را بر عهده داشت، به دستیارم پرخاش کرد:
تو باید شهادت دهی که رئیس‌ات یک جنایتکار است.
سپس این را در دادگاه، کلمه به کلمه، ثبت کردیم.
پس این نوع تعصب باعث شد که او را ترساندند و او بعداً مشکلات زیادی داشت.
ما هم، خب، من شوکه شده بودم، فکر می‌کردم این نمی‌تواند اتفاق بیفتد، و احساس می‌کنی که مورد تجاوز قرار
گرفته‌ای، کتک خورده‌ای و بعدش کاملاً خسته و فرسوده می‌مانی.
کودکان به‌ویژه تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و شدیدترین علائم را نیز تجربه کرده‌اند.
آن‌ها دیگر نمی‌توانستند تمرکز کنند. احساس تهوع داشتند و سردردشان گرفته بود.
برخی از آن‌ها در مدرسه زیر ماسک‌هایشان از هوش رفتند و من در مطبم والدین بسیار زیادی داشته‌ام که با گریه این را به من گفته‌اند، از
جمله کودکانی که گریه کرده‌اند، و کاملاً روشن است که به‌عنوان پزشک باید در اینجا اقدام کنم و به این افراد گواهی پزشکی صادر کنم.
یک نمونه به‌ویژه غم‌انگیز، یکی از بسیاری نمونه‌های غم‌انگیز بیماران، مربوط به دختری جوان بود که در نوامبر
۲۰۲۰ به همراه مادرش از جنگل باواریا آمد. این دختر واکنش شدیدی به ماسک نشان داده بود که با تهوع،
سردرد، بی‌اشتهایی و مادر از من خواست چنین گواهی‌ای صادر کنم. کودک اینجا حضور داشت.
البته که این کار را کردم، و شش ماه بعد، در ۶ مه ۲۰۲۱، آنها برمی‌گردند.
کنجکاوم بدانم، آیا به گواهی دیگری نیاز دارید؟
بله، ما به آن نیاز داریم. ما به‌زودی مراسم عشای ربانی را برگزار خواهیم کرد و مایل هستیم گواهی معتبری داشته باشیم.
مراسم عشای ربانی تا جایی که می‌دانم در نهم مه برگزار شد و دوشنبهٔ بعد مادر تماس گرفت و خبر وحشتناکی به من داد. او گفت: «تصور کن، ما
با بستگان‌مان در کلیسا نشسته بودیم، دخترمان برای این مراسم عشای ربانی خیلی هیجان‌زده بود، کشیش به همراه خدمتکاران محراب وارد
می‌شد و ناگهان مراسم را متوقف کرد چون متوجه شد که این دختر در ردیف جلو یا روی نیمکت ماسک نزده بود، مادر دختر را به اتاق کشیش
می‌خواند، مراسم عشای ربانی را متوقف می‌کند – همه منتظر هستند، همه به این دختر نگاه می‌کنند – و بعد می‌گوید: «بله، شما گواهی دارید؟»
و بعد می‌بیند که گواهی از ویکل است: بله، همان دکتر ماسک است، این قابل قبول نیست، او پلیس را خبر می‌کند،
و فکر می‌کنم کل ماجرا باعث تأخیر بیش از سی دقیقه شد.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ پلیس از من پرسید: آیا دخترتان می‌تواند ماسک بزند یا نه؟ و من گفتم: نه.
واکنش کشیش بیش از حد و وحشتناک بود و مراسم عشای ربانی را خراب کرد.
«من این را از زبان یک وزیر، که قرار است به رفاه مردم اهمیت دهد، بسیار غیرقابل‌بیان و بی‌احساس می‌دانم.»
آنها ساعت شش صبح آمدند و تقریباً درِ ورودی خانه‌تان را شکستند.
با این همه سر و صدا، طبیعتاً می‌روی پایین تا ببینی چه خبر است، درست است؟
و بعد فقط پایم را جلوی در گذاشتم و آن را باز کردم.
من گفتم: بله، پلیس، آیا حالا شما مافیای روسی هستید که یونیفورم‌هایتان را اینجا در کاباره‌ی ما قرض کرده‌اید؟
اول می‌خواهم شماره شناسایی سرویس شما و حکم جستجو را ببینم. نه، در را همین حالا باز کن!
سپس می‌گویم: نه، اول می‌خواهم حکم جستجو را ببینم.
نه، تو همین حالا در را باز کن! و فشار روی در هر لحظه بیشتر می‌شد.
یک مرد دو متری آنجا ایستاده بود، کاملاً مسلح، و یک انبار بزرگ اسلحه از افراد آنجا بود.
و بله، بعدش تقریباً مرا به اتاق انتظارم هل دادند.
آنها می‌خواستند مرا مجبور کنند در خانه‌ی خودم ماسک بزنم، بنابراین گفتم که قطعاً در خانه‌ی خودم ماسک نخواهم زد.
بله، در واقع، فکر می‌کنم این دیگر کمی زیاده‌روی است.
و سپس مرا در اتاق انتظارم بازداشت کردند.
همان‌طور که گفتم، باید با وکیلم تماس می‌گرفتم، پس اشتباه کردم چون گوشی‌ام را در دست داشتم و گفتم که می‌خواهم با وکیلم تماس بگیرم.
نه، تو داری به کسی زنگ نمی‌زنی! این‌طوری بود که او فهمید من تلفن همراهم را در جیب پشتی شلوارم گذاشته‌ام.
و بعد آن را هم از من گرفتند.
آنها دو تلفن همراه، دو لپ‌تاپ، هارددیسک‌ها، پرونده‌های مالیاتی و حتی نامه‌های بیماران را که روی بوفه در
آپارتمان خصوصی من در طبقه بالا قرار داشتند، برداشتند.
بله، آن‌ها حتی به یک آپارتمان اجاره‌ای در طبقه بالا هم یورش بردند.
آنها طویله را جستجو کردند، گاراژها را جستجو کردند.
واقعاً باید از خودتان این سؤال را بپرسید. آنها دنبال چه چیزی هستند؟ آنها دنبال چه چیزی هستند؟
خب، اگر در گاراژم پورنوگرافی کودکان یا در طویله‌ام یک پاکت کوکائین پیدا می‌کردند، اصلاً تعجب
نمی‌کردم، فقط برای اینکه به نحوی من را به دام بیندازند.
هیچ ایده‌ای ندارم، هیچ ایده‌ای ندارم. ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ خب، واقعاً احساس می‌کنی که یک تروریست جدی هستی.
و همین موضوع دارد آزارم می‌دهد.
می‌گویم بله، خدا را شکر که آن صبح تنها بودم، چون فکر نمی‌کنم پسرم این‌قدر آسان از آن جان سالم به در می‌برد.
و بالاتر از همه، مطبوعات در نهایت چه نتیجه‌ای از آن می‌گیرند.
آنها در روزنامه عکسی منتشر کردند که در آن یک صف طولانی از افسران پلیس دیده می‌شد که سطل‌های آبی را حمل می‌کردند.
بله، و شواهد زیادی به‌دست آمد.
آنها اینجا را به‌هم‌ریختند، واقعاً باورنکردنی بود.
و بله، وقتی آنها بروند چه چیزی باقی خواهد ماند؟
من اینجا نشسته بودم و می‌لرزیدم، بله، و بیمارانم وارد شدند و این تنش هم… من ناگهان به گریه
افتادم چون واقعاً احساس می‌کنی… غیرقابل توصیف است.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ اوضاع در خانهٔ هاینریش هابیگ نیز به‌طرز غیرقابل‌توصیفی داغ شد.
بازدید بدون دعوت از دفتر دادستانی با بازداشت پایان یافت.
«پس، همان‌طور که آن روز فهمیدم، دادسرای عمومی مرا به صدور گواهی‌های واکسیناسیون نادرست یا، برای مثال،
تزریق محلول نمک به‌جای واکسن در ۶۰۰۰ بیمار متهم کرد.»
حدود ساعت ده صبح – یک روز کاری معمولی – در باز شد و دفتر دادستانی بوخوم به‌سادگی وارد شد.
فکر کردم، چه اشتباهی مرتکب شده‌ام؟
همه چیز باید باز می‌شد، همه چیز باید بررسی می‌شد، همه کاغذها جمع‌آوری شدند، برخی از بسته‌های واکسن،
سطل‌های زباله، سطل‌های کاغذ، هر جایی که ممکن بود مشکوک باشد، سرنگ‌ها و غیره، همه چیز جمع‌آوری شد.
کسانی که به مطبم می‌آمدند، وقتی پیش من بودند، آن‌ها را با خود می‌آوردند و می‌گفتند:
اگر کارت واکسیناسیون دارید، با ما بیایید، ما نمونه خون می‌گیریم! و بعضی‌ها وکیل‌شان را می‌خواستند، اما اجازه داده نشد، و غیره.
آنها می‌خواستند پول زیادی پیدا کنند، اما هیچ پولی پیدا نکردند، زیرا ادعا کرده بودند که من از بیماران مبالغ گزافی بابت گواهی‌های
واکسیناسیون دریافت کرده‌ام، ادعایی که دادسرای عمومی سپس به‌دلیل شهادت شهود در بیانیهٔ پایانی خود نتوانست آن را حفظ کند.
و سپس دادستان ناگهان به همسرم گفت: «اوه، همین الان تصمیم گرفتم که تو را هم گزارش کنم و در موردت تحقیق کنم.»
یک‌باره، بی‌خبر. او چطور به این فکر افتاد؟
خب، بعدش گفتند حالا می‌رویم خانه‌ات، بگو خانه‌ات کجاست وگرنه در را می‌شکنیم.
و بعد آنها در خانه‌ی ما به دنبال چیزی گشتند.
حدس می‌زنم آنها به این کار ادامه می‌دادند و هر چند روز یک‌بار احتمالاً بهانه‌ای می‌تراشیدند و
خانه‌ام را به بهانهٔ چیز و چرندیات گشت‌زنی می‌کردند.
و سپس به ساختمانی مستقل متعلق به برادر همسرم که در دورتموند به ما پیشنهاد کرده بود نقل مکان کردیم،
داخل آن شدیم و هر روز از آنجا مطب را اداره می‌کردیم.
یعنی من وسایل را فروختم؛ وسایل‌هایی مثل قفسه‌ها، میزها، صندلی‌ها و هر چیزی که تقریباً در یک
مطب دارید و نمی‌توانید به‌سرعت جایی نگهشان دارید.
دادستان عمومی سپس مرا متهم کرد که کالاها را زیر قیمت واقعی‌شان فروخته‌ام و این کار را عمداً انجام داده‌ام چون نیاز
داشتم سریعاً پول نقد جمع‌آوری کنم تا فرارم را تأمین مالی کنم.
پس بالاخره آنها دلیلی داشتند.
پس در بازداشت موقت باید تصور کنید که صبح به شما گفته می‌شود امروز ملاقاتی خواهید داشت، سپس ساعت ۷:۳۰ صبح
سوارتان می‌کنند، به اتاقی می‌برند و آن زن منتظر شماست.
اما اکنون، شما ساعت ۸ صبح سوار نمی‌شوید، نه ساعت ۹، نه ساعت ۱۰ و نه ساعت ۱۱، و هیچ‌کس به شما اطلاع نمی‌دهد.
و بعد می‌گویم: خب، در مورد بازدید چه خبر؟
ما نمی‌دانیم، باید با پذیرش تماس بگیریم، آن‌ها هم هیچ چیزی نمی‌دانند.
پس تو همیشه کمی فریب می‌خوری.
بله، همیشه فهمیدم که آنجا بی‌دلیل بوده‌ام، بعد اجازه نگرفتم، بعد نوه‌ها می‌خواستند به
دیدنم بیایند اما آن هم تأیید نشد، و الی‌آخر.
پس این‌طور بود، مدام... بله، خرابکاری می‌شد.
این خرابکاری و عدم قطعیت برای فاطمه حبیگ غیرقابل‌تحمل بود.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ «وحشتناک بود. نمی‌توانی تصور کنی چقدر وحشتناک بود.»
به نوعی شوهرم را از من گرفتند. ما هرگز از هم جدا نبودیم، همیشه با هم کار می‌کردیم، همه‌چیز
را با هم انجام می‌دادیم و ناگهان او ناپدید شد.
وقتی آمدند تا او را ببرند، حتی فرصت نکردم به او خداحافظی بگویم.
اولین تظاهرات، که توسط همسرم سازمان‌دهی شده بود، خب، من واقعاً متوجه آن نشدم.
بیرون، تظاهرات عظیمی با طبل‌زن‌ها و پلاکاردها برگزار شده بود.
بله، و بسیاری از مردم هم تی‌شرت‌هایی به تن داشتند که روی آن‌ها نوشته بود «آزادی برای هاینریش». آن‌ها با این
تی‌شرت‌ها به دادگاه آمدند که طبیعتاً قاضی از آن خوشش نیامد.
و سپس آنها آهنگ‌هایی دربارهٔ آزادی خواندند، بله، و بله، این تأثیرگذار بود.
آن علامت فوق‌العاده‌ای از بیرون بود. بله، می‌دانستم که آن‌ها مرا فراموش نکرده بودند. واقعاً عالی بود.
و بعد یک قاضی وارد شد، یادم می‌آید، آقای یلماز، یک قاضی ترک، که ناگهان گفت: وسایلتان از قبل بسته‌بندی شده‌اند.
پس حالا می‌دانستم که اگر وسایلم در انبار آماده باشد، مرخصی‌ام قریب‌الوقوع است.
و سپس به من اجازه داده شد که بیرون بروم.
همه آنجا بودند. بچه‌ها، پسرعموها و دخترعموها، همه دوستان، وکلا، غریبه‌های مطلق، بعضی‌ها از شهرهای دیگر.
آن هم یکی دیگر از نکات برجسته بود.
«اما صداهای به‌شدت خشمگینانه‌ای نیز از میان مردم برمی‌خاست.»
توهین‌ها، اتهامات و حتی تهدید به مرگ.
دکتر کولکن، شما در اصل یک دلقک مضحک هستید، یا دقیق‌تر بگویم، یک قاتل که با سخنرانی‌های متعصبانه و تهاجمی‌تان پیروانتان
را به خودداری از اتخاذ اقدامات معقول برای مهار همه‌گیری تحریک می‌کنید (راستی، اصلاً می‌دانید همه‌گیری چیست؟).
پس همهٔ افراد همین تجربه را داشتند. آنها تهدید به مرگ شدند.
اداره تحقیقات جنایی به برخی از تهدیدها نگاهی دقیق‌تر انداخت، زیرا آن‌ها کمی عجیب بودند.
«این یکی از دلایلی بود که ما رفتیم، چون تهدید به مرگ علیه خانواده دریافت کردیم.»
پس علیه من نبود، بلکه علیه خانواده بود. تلاشی برای به قتل رساندن من صورت گرفت.
ماشین ناگهان کاهش فشار در لاستیک جلو سمت راست را نشان داد.
فوراً ماشین را به سمت راست کنار کشیدم و در کمترین زمان ممکن، باد لاستیک خالی شد.
بعدش کسی را پیدا کردم که آن را به کارگاه ببرد، او لاستیک‌ها را باز کرد و گفت که داخلش سوراخ‌کاری شده بود.
این اتفاق نیفتاد. من هم عکس‌هایش را دارم.
پس آنها می‌گویند که این قطعاً همین‌طور است و تا به حال چیزی شبیه به آن ندیده‌اند.
این قطعاً با مته انجام شده است، تا وقتی که با سرعت کافی در بزرگراه رانندگی می‌کنید، آن چیز بتواند باز شود.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ و این فرار هنوز هم برای دکتر مکت‌هیلد شیف‌مان تحملش دشوار است.
«دلم برای خیابانی که قبلاً در آن زندگی می‌کردیم تنگ شده است.»
این خانه بود. نوعی ریشه‌کنی رخ داده است.
«در دادگاه بدوی، به دو سال و نه ماه حبس بدون آزادی مشروط محکوم شدم.»
و دفتر دادستانی عمومی در ابتدا درخواست تجدیدنظر کرد زیرا آنها حکم را بیش از حد سبک می‌دانستند.
پس آنها در آغاز محاکمه، یعنی در مرحله تجدیدنظر، بیش از سه سال حبس خواستند و سپس در سخنرانی‌های پایانی خود درخواست‌شان را به چهار
سال حبس بدون آزادی مشروط، یعنی چهار سال زندان، افزایش دادند.
«سی روز مذاکره بود که خیلی زیاد است.»
در روز دوم محاکمه، به من پیشنهادی داده شد: اعتراف به گناه در قبال صد گواهی سلامت جعلی.
سپس جریمه بسیار سنگینی با حداکثر ۷۲۰ برابر نرخ روزانه، که در صورت ۱۰۰ یورو در روز معادل ۷۲٬۰۰۰ یورو خواهد بود.
و این، البته، در نهایت به لغو پروانه طبابت منجر می‌شود.
«بله، حکم البته یک مسخره بود.»
در نهایت، کل ماجرا قبلاً بین دادستان، قاضی و وکیلم مورد بحث قرار گرفته بود.
حکم پذیرفته شد و در نهایت – همان‌طور که معلوم شد – ۱۴ ماه تعلیق مشروط به مدت سه سال و پرداخت جریمه‌ای به مبلغ ۱۰۰۰ یورو بود.
این بدان معناست که در مجموع پنج اتهام وجود داشت.
پس دو اتهام مربوط به گواهی‌های سلامت، و سپس هر کدام یک اتهام برای تحریک به نفرت، توهین به یک مقام دولتی و افترا علیه یک همکار.
پس دو اتهام لغو شده‌اند.
آنها همچنین به من اطمینان دادند که پس از گذراندن این حکم تعلیقی، می‌توانم آلمان را ترک کرده و به مکزیک بازگردم.
«واقعاً برای خبرنگاران یک ضیافت واقعی بود، مگه نه؟»
روزنامه‌نگاران سپس توانستند به مدت پانزده ماه هر بار که من حرفی می‌زدم یا بیش از حد در انظار ظاهر می‌شدم، بارها مطلب بنویسند:
بله، دکتر بایندر، او همان آشنایی است، دیوانه‌ای که با اتهامات کیفری روبه‌روست.
«در ۲۲ ژوئن، دفتر دادستانی عمومی کیفرخواست را برای من ارسال کرد.»
در همان زمان، بیانیه‌ای مطبوعاتی منتشر شد که در آن اسامی‌ای ذکر شده بود:
دکتر والتر وبر از وینتروده متهم است.
و برای یک روز کامل، تصویر من در مترو نمایش داده شد.
در قرون وسطی، به این کار «تخته‌گلی کردن» می‌گفتند.
«دادگاه فدرال عدالت باید، البته، به تقریباً ۱۰۰۰ صفحهٔ درخواست تجدیدنظر که وکیل نوشته است رسیدگی کند.»
پس این بدان معناست که قضات دادگاه فدرال عدالت باید به آن رسیدگی کنند و سپس توجیه متناسبی بنویسند.
و این می‌تواند به هر دو صورت پیش بیاید.
در حین بازداشت، من همچنین با افرادی ملاقات کردم که یک سال برای تجدیدنظر خود منتظر مانده بودند.
«قاضی‌ای که او هم از سرسخت‌ها بود، هنوز عقلش سَر نرفته بود و هیچ استدلالی را نمی‌پذیرفت، سپس
برایم ۲۰۰ جریمه روزانه، هر کدام ۱۰۰ یورو، تعیین کرد.»
این یعنی من البته سابقهٔ کیفری دارم. این مبلغ ۲۰٬۰۰۰ یورو است.
و ما بار دیگر درخواست تجدیدنظر کردیم و استدلال کردیم که عمدتاً هیچ مدرک علمی برای اثبات این پرونده وجود ندارد و همچنین ماده
۲۷۸ کاملاً نامناسب است و در واقع انحراف از عدالت محسوب می‌شود.
و اکنون، با وجود وضعیت کنونی در RKI و پرونده‌های RKI، این موضوع بار دیگر عملاً نادیده گرفته
شده، زیر فرش جارو شده و بی‌اهمیت تلقی شده است.
بنابراین حکم نهایی است و به نظر می‌رسد که اکنون من یک مجرم محکوم‌شده از نظر قانونی هستم.
«بزرگ‌ترین مجازات این است که با احکام زندان بین سه تا پنج سال تهدید می‌شویم.»
آنها هنوز مثل شمشیر داموکلس بالای سرم آویزان هستند.
و حتی آن محرومیت حرفه‌ای سه‌ساله و جریمهٔ ۱۰٬۰۰۰ یورویی که به‌تازگی بر پزشکان تحمیل شده، برایم پول پیش‌پاافتاده است، چون
سه سال است که در مرخصی استعلاجی هستم و قادر به کار کردن نیستم.
بعد از این یورش، من دیگر نتوانستم کار کنم.
با این حال، حساب‌های من تا زمان پایان مراحل قضایی همچنان با مبالغ مصادره غیرمنطقی مسدود مانده‌اند.
یک بانک حسابم را بست؛ حساب‌هایم به مدت پانزده ماه مسدود شده بودند. این دردناک بود.
«آنها می‌خواهند استادیم را از من بگیرند، اما هنوز این اتفاق نیفتاده است چون اول باید به تحریک نفرت و یهودستیزی محکوم شوم.»
خوشبختانه، با این حال، این اتفاق نیفتاد.
خب، واقعیت این است که خود دفتر دادستان کل علیه این حکم قاضی بدوی درخواست تجدیدنظر کرده است.
از این نظر، موضوع اکنون از نو آغاز می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ پزشکان شجاع نتوانستند در جنایت ویروس کرونا شرکت کنند.
وجدان و وظیفه مراقبت‌شان نسبت به بیمارانشان اجازه نمی‌داد.
«واقعاً دیوانه‌کننده بود و گفتم نمی‌توانم درباره‌اش سکوت کنم.»
تحقیر و طرد خانواده اغلب پیامدها بودند.
«شریکم هم در آن زمان مرا ترک کرد.»
من پنج سال و نیم با او بودم و او همچنین گفت: «بله، تو با این موضوع همراهی نمی‌کنی و من از
تدابیر پیروی می‌کنم و دیگر نمی‌توانم با تو باشم.»
پس در واقع تمام زندگی‌ام پشت سرم از هم پاشیده است.
حتی برخی از اعضای خانواده‌ام در ابتدا با من مخالف بودند.
«تا جایی که به خانواده‌ام مربوط می‌شود، من البته خیلی خوشحالم.»
همسرم و دختر بزرگم – بله، از اینجا احساسات شروع می‌شود – بسیار حمایت‌کننده بوده‌اند، در حالی که سایر اعضای
خانواده حمایت نکرده‌اند، همان‌طور که در همه‌جا چنین است.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، این ناکامی‌های شخصی باعث نشد که آنها در باورهای خود یا اقداماتشان شک کنند.
«قطعاً ارزشش را داشت. قطعاً ارزشش را داشت که آن ریسک را بپذیریم، حتی برای خودمان.»
بیماران و حامیان سپاسگزارشان به قهرمانان ویروس کرونا که پیش از این زندانی بودند، در این روزهای سخت،
نیروی و حمایتی را که به شدت به آن نیاز داشتند، بخشیدند.
«در آن لحظات وقتی صدای مردم بیرون را شنیدی چه احساسی داشتی؟»
غیرقابل توصیف بود... عالی بود.
نمی‌تونی اینو بگی...
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ «اما ما به آن گفتیم.»
با استفاده از این ۱۵ داستان، نشان دادیم که سیستم چگونه بی‌رحمانه از کسانی که تابع آن نیستند انتقام می‌گیرد.
مستندهایی مانند این در مبارزه با این بی‌عدالتی فوق‌العاده مهم هستند.
لطفاً به حمایت از کار ما ادامه دهید. اما امروز، تمرکز ما بر قهرمانان همه‌گیری ویروس کرونا است.
من توانستم از همهٔ این افراد شجاع دیدن کنم. داستان‌هایشان را شنیدم.
و وقتی به چشمانشان نگاه کردم و از نزدیک آنچه بر سر آنها و خانواده‌هایشان آمده بود را تجربه و احساس کردم، عمیقاً تکان خوردم.
شکار شده، تعقیب شده، طرد شده. از نظر اجتماعی و اقتصادی ویران شده.
بخش زیادی از این‌ها قابل جبران نیست. اما حالا می‌توانیم از آن‌ها حمایت کنیم.
از نظر اخلاقی، با اطمینان از اینکه فراموش نشوند، و همچنین از طریق کمک مالی.
زیرا این افراد با ویرانی اقتصادی روبه‌رو هستند.
دادرسی‌های کیفری پرهزینه، مسدود شدن دارایی‌ها، ممنوعیت‌های حرفه‌ای.
این پزشکان محترم اکنون در آستانهٔ ورشکستگی هستند، زیرا آن زمان همه‌چیزشان را فدا کردند.
برای بیمارانشان، برای ما و برای فرزندانمان.
و اکنون می‌خواهیم در کنار این افراد باشیم.
AUF1 از امروز برای این پزشکان کمک‌های مالی جمع‌آوری می‌کند.
به کسانی کمک کنید که آن زمان همه چیز را به خطر انداختند و تمام وجودشان را برای ما فدا کردند.
لطفاً همین حالا کمک کنید! هر کمک به حساب می‌آید. متشکریم! ۱۲۳۴۳۲۱