Սա բոլոր ժամանակների ամենամեծ բժշկական հանցագործությունն է։ Աննախադեպ մասշտաբի մարդասիրական աղետ։
Ոչ ոք քեզ սա չի ների։
Խնդրում եմ անմիջապես լքեք այս տարածքը։
Մենք ժողովուրդն ենք! Մենք ժողովուրդն ենք!
«Դուք ձեզ մոտ դիմակ ունե՞ք։ Խնդրում եմ կրեք այն, հակառակ դեպքում լքեք տարածքը։»
"Վակցինացիաները ավելի-քիչ կողմնակի ազդեցություններից զերծ են։"
Իմ շրջապատում պատվաստում ստանալուց հետո մեկ օրվա ընթացքում մեր հանրակացարանում ինը մարդ է մահացել։
Բժիշկները, որոնք այժմ պատվաստում են, բոլորը ստիպված կլինեն պատասխան տալ իրենց
գործողությունների համար։ Եվ առնվազն Աստծո առջև։
Մեզ մոտ սպանող վիրուս չկա։
Մենք այստեղ չունենք բժշկական պանդեմիա, այլ հանցավոր պլանդեմիա։
Այս պահին մենք իսկապես ապրում ենք չպատվաստվածների բռնապետություն։
Հիմա ժամանակն է կայացուցիչ քայլեր ձեռնարկել այս կորոնավիրուսի ժխտողների և պատվաստումների դեմ քարոզիչների դեմ։
Մենք այստեղ պաշտպանելու դեմոկրատիա ունենք։
«Կորոնավիրուսային համաճարակի սարսափները։ Ոմանց համար դրանք խորն են; մյուսների համար, կարծես, ավարտվել են։»
Բայց նրանց համար, ովքեր քաջաբար դիմադրեցին դիմակների և պատվաստումների դարաշրջանում՝ մարդկանց
փրկելու և պաշտպանելու համար, դա դեռևս հեռու է ավարտից։
Հակառակ դեպքում, հանրության աչքից հեռու, նրանք դեռևս որսվում, հալածվում և մերժվում են
վրեժխնդիր, անողմն և գերակշռող համակարգի կողմից։
Մի համակարգ, որը չի ներում այն փաստը, որ կորոնավիրուսի դեմ դիմադրությունը մեծապես հնարավոր դարձավ այս
բժիշկների շնորհիվ, մինչև որ մարդկության վրա կատարված հարձակումը կարողացանք միասին հետ մղել։
Եթե գլոբալիստական ռեժիմի՝ օրեցօր ավելի ագրեսիվացող հաջորդ հարձակումը մարդկանց վրա իրականացվի անուղղակիորեն
առողջապահական ոլորտի միջոցով, ապա այլ կարծիք ունեցողները կանգնած են ցանկալի համաշխարհային կառավարության ճանապարհին։
Եվ հատկապես նրանք են բժիշկները, ովքեր չեն հետևում քաղաքական գործիչների, ռազմական ուժերի և դեղագործական
արդյունաբերության հրամաններին, այլ ցանկանում են մնալ հիվանդների պաշտպանական վահան՝ Հիպոկրատական երդմանը համապատասխան։
Եվ հենց դրա համար մեր հերոսական բժիշկները այժմ լուռ ոչնչացվելու են հանրության աչքից հեռու։
Մեդիայի լռեցրած այս քաջ մարդիկ պետք է պատժվեն, տնտեսապես և սոցիալապես ավերվեն, ապա մոռացվեն։
Բայց մենք նրանց չենք մոռացել։
Բոլոր նրանց անունից, ովքեր չեն համագործակցել կորոնավիրուսային ռեժիմի հետ, մենք այցելեցինք այս քաջ տասնհինգ անձանց։
Գերմանիայում, Ավստրիայում, Շվեյցարիայում, նույնիսկ Տանզանիայում։
Քանի որ աշխարհը պետք է իմանա քաջ բժիշկների ճակատագրի մասին։
Մենք ցույց ենք տալիս, թե ինչպես այս լուռ հերոսները մինչ օրս համակարգի կողմից հալածվում, ճնշվում և հետապնդվում են։
"Վակցինացիայի մեկնարկից երկու շաբաթվա ընթացքում տներում հաղորդվել են մահվան դեպքեր։
Այո, դա 2021 թվականի հունվարին էր։ Ես այն ժամանակ լաց եղա։ Իմ Աստված, այո։
Ես գիտեի, որ սխալ չեմ կարողանա անել։
Բայց ես երբեք չէի պատկերացնում, որ ամեն ինչ այդքան արագ կվատթարանա։
Իմ անունն է Սուչարիտ Բհակդի։ Ես միկրոբիոլոգիայի և վարակիչ հիվանդությունների էպիդեմիոլոգիայի մասնագետ եմ։
«Երբ դա սկսվեց, ես գիտեի, գիտեի մեկ տարի առաջ, որ նման բան կկատարվի։»
Իմ անունն է Հայնրիխ Հաբիգ։ Ես ընդհանուր պրակտիկ բժիշկ եմ, նատուրոպաթ, ակուպունկտուրիստ և մանուալ թերապևտ։
Իրականում ինձ համար բավական վաղ պարզ դարձավ, որ սա ոչ թե, էմ, բնակչության առողջության մասին էր, այլ որ դրա ետևում կանգնած էր մի
մտադրություն, որը ներառում էր ոչ միայն բնակչության շրջանում որոշ, ասենք, խելագար
պատկերացումներ տարածելը, այլև թշնամու ստերեոտիպներ ստեղծելը։
Իմ անունն է Թոմաս Կյուլկեն։ Ես ընդհանուր պրակտիկ բժիշկ եմ և ձգտում եմ կիրառել անտրոպոսոֆիական բժշկություն։
«Մամուլը այն ներկայացրեց որպես մահացու վիրուս։ Ուստի սկզբում պետք էր զգույշ լինել։»
Ես չէի կարող ավելի լավ իմանալ։
Միայն իմ վարակիչ հիվանդությունների, էպիդեմիոլոգիայի և Էրենգութի պատվաստանյութային դասընթացի ուսուցման շնորհիվ,
որը ես մինչ օրս մեծ հարգանքով եմ վերաբերվում Համբուրգում, կարողացա կասկածել, որ ինչ-որ բան այն չէ։
Ես նվիրված եմ իմ հիվանդներին։ Այս ուղեցույցները սահմանել է հենց Հիպոկրատը։
Ես չեմ կարող պատկերացնել, որ հանկարծ 2020 թվականին՝ Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպության ազդեցությամբ, այս երդումը՝ հիվանդների հանդեպ բժշկական պարտքի խոստումը, կարող է խախտվել։
Իմ անունն է Ջերալդ Քինեկեր։ Ես ակնաբուժության մասնագետ եմ։
Ես ունեմ լրացուցիչ պատրաստվածություն պաթոլոգիայի, ներքին բժշկության և ինտենսիվ թերապիայի բժշկության ոլորտներում։
"Բժիշկների 60%-ը համոզված էին, որ միջոցառումները ճիշտ էին։
Եվ այդպես ես կարողացա դիտարկել իմ գործընկերներին և հետո զարմանացի, թե ինչու այդքան շատ մարդիկ մասնակցում էին։
Իմ անունն է դոկտոր Վալթեր Վեբեր։
Ես Համբուրգում ներքին բժշկության մասնագետ եմ և մասնագիտացած եմ պսիխոսոմատիկայում և քաղցկեղի
բուժման մեջ։ Ես 53 տարի է, որ լիցենզավորված բժիշկ եմ։
«Սկզբից ինձ համար պարզ էր, մասամբ հիվանդանոցում ձեռք բերած փորձերիցս, երբ գործընկերներս դիմակի տակ
շնչառությունը կրկնելու պատճառով անգիտակից էին ընկնում, որ դիմակը առողջության համար վտանգ է ներկայացնում։»
Եվ նույնիսկ 2020 թվականին, համաճարակի սկզբին, որևէ ապացույց չկար, որ դիմակները որևէ կերպ
կարող են պաշտպանել վիրուսային հիվանդություններից։
Իմ անունն է Վոլֆգանգ Ուրմետցեր, ես անզգայացման մասնագետ եմ՝ հավելյալ որակավորումներով ակուպունկտուրայի,
նատուրոպաթիայի և ավանդական չինական բժշկության մեջ։
Դա միայն աշխատեց, որովհետև մարդիկ զանգվածային հոգեբանական խանգարման վիճակում էին։
Քանի որ լրատվամիջոցները պարզապես համաձայնվեցին դրան։ Լրատվամիջոցների բացակայության դեպքում դա չէր ստացվի։
Այս… այս կրակոցը, առանց այս ամենի… անգամ բժշկական ամսագրերում, մասնագիտական հանդեսներում, ինչ անհեթեթություններ գրեցին։
Հինգ տարի առաջ դա անհավանական կլիներ։ Բոլորը կասեին. «Դուք խելքներդ կորցրել եք՞»
Իմ անունն է դոկտոր Մոնիկա Ջիանգ։ Ես ընդհանուր բժշկության մասնագետ եմ՝ նատուրոպաթիայի հավելյալ որակավորմամբ։
Սկզբում ես շատ բան ստացա… Առաջին տեսանյութերին ի պատասխան ստացա անհավանական քանակությամբ էլեկտրոնային նամակներ, որոնցում մարդիկ
շնորհակալություն էին հայտնում ինձ վախերը հաղթահարելու հարցում օգնելու համար և ասում, թե որքան կարևոր է այն, ինչ ես անում էի։
Եվ կային շատ տեսանյութեր, որոնք ասում էին՝ դու իսկապես քաջ ես։
Ես ասացի՝ ինչո՞ւ եմ ես քաջ։ Ես ընդամենը ականջ-կոկորդ-լարանխի բժիշկ եմ։
Ական-կոկորդ-ճակատագիծ բժիշկը սառնահարության մասնագետ է, որովհետև այդպես ենք վաստակում մեր ամենօրյա հացը։
Եվ մենք ամեն ինչ գիտենք կորոնավիրուսների մասին։ Այդ առումով ես ձևավորել եմ կարծիք։
Ես փորձում եմ մարդկանց հանգստացնել; ես շտապօգնության բժիշկ եմ և դրա համար ինձ քաջություն պետք չէ։
Իմ անունն է դոկտոր Բոդո Շիֆֆման, ականջի, քթի և կոկորդի բժշկության և արտակարգ բժշկության մասնագետ։
«Ես միշտ քննադատական մարդ եմ եղել։»
Երբ ինչ-որ բան վերևից առանց որևէ հիմնավորման պարտադրվում է, ինձ դժվար է դրան հարմարվել; սկզբունքորեն ես դա չեմ անում։
Ես միշտ գիտեմ, որ երբ ինչ-որ բան վաճառվում է վախով ու պանիկայով, առանց որևէ իրական փաստարկի, ինչ-որ բան սխալ է։
Իմ անունն է Ռոնալդ Վայքլ։
Ես գինեկոլոգ և ընդհանուր պրակտիկ բժիշկ եմ՝ մասնագիտացած նատուրոպաթիկ բժշկության մեջ, ինչպես նաև MWGFD-ի՝
«Բժիշկների և գիտնականների ընկերություն առողջության, ազատության և ժողովրդավարության համար» համահիմնադիրն ու փոխնախագահը։
«Այսպիսով, մեզ անընդհատ զրպարտում և քրեականացնում էին, և դա այնքան հեռու գնաց, որ մեզ՝ բժիշկներիս,
պարզապես վերաբերվում էին որպես լուրջ ահաբեկիչների։»
Փլատֆորմներով ճեղքելով մուտքի դռները, բժիշկներին գցելով հատակին և նրանց ձեռնաշղթաներ հագցնելով մեջքին՝ երեխաների աչքի առաջ։
Այո, հենց դա է, որովհետև Քրեական օրենսգրքի 278-րդ հոդվածի համաձայն, կամ ինչպես այն կոչվում է, ինձ
մեղադրում են, որ ես թողարկել եմ սխալ առողջական վկայականներ։
Իմ անունն է Ռոլֆ Կրոն, ես ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկ և հոմեոպաթ եմ։
«Ես փորձեցի անմիջապես տեղեկացնել քաղաքական գործիչներին, լրագրողներին և գործընկեր բժիշկներին կորոնավիրուսի վերաբերյալ
այս բոլոր սխալների մասին, սակայն երբեք պատասխան չստացա։»
Չկար անգամ «Թոմաս, դու խելագար ես» կամ նման որևէ պատասխան, ուղղակի ընդհանրապես ոչ մի արձագանք չկար։
Դա իսկապես սարսափելի էր։
Եվ հետո ես հասկացա, որ իմ ձերբակալությանը մասնակցած երկու փաստաբանները՝ և՛ զրպարտիչը, և՛ Արգաուի կանցոնի նախագահը, այսինքն՝
փաստաբաններ, կարծում էին, թե կորոնավիրուսի մասին ավելի շատ գիտեն, քան ես՝ որպես բժիշկ, ով ունի
իմունոլոգիայի և վիրուսաբանության գիտական դոկտորի աստիճան։
Ես նկատի ունեմ, դա ամեն ինչ ասում է, չէ՞։
Այսպիսով, հենց դրա համար ամբողջը ինձ ավելի շատ էներգիա տվեց։
Ես չեմ թույլ տալու, որ երկու մեծամիտ, անփորձ մարդիկ, որոնք կորոնավիրուսի մասին ոչինչ չեն հասկանում, ինձ
նսեմացնեն։ Ես չեմ թույլ տալու, որ նման մարդիկ ինձ ազդեն։
Ես այնպիսի մարդ չեմ, ով պետք է միշտ ճիշտ լինի։ Նրանք նստում են խորհրդարաններում և այլն։
Բայց եթե ես ճիշտ եմ, ապա կպաշտպանեմ իմ իրավունքները։
Եվ ամենից առաջ սա վերաբերում էր բնակչությանը, բնակչությանը տեղեկացնելուն։
Եվ դա ոչ թե աննշան հարց էր, այլ կյանքի ու մահվան հարց էր։
Իմ անունն է Թոմաս Բինդեր, ես սրտաբան և ներքին հիվանդությունների մասնագետ եմ, և ունեմ
իմունոլոգիայի և վիրուսաբանության դոկտորի աստիճան։
«Այս ամենը անհեթեթություն էր՝ տարեցներին մեկուսացնելը խնամքի տներում և այցելուների մուտքը արգելելը, թույլ տալով նրանց մահանալ
միայնակ ու մենակ, առանց այցելուների, և, ամենից առաջ, վնաս հասցնել երեխաներին՝
մանկապարտեզներն ու դպրոցները ամիսներ շարունակ փակելով։»
Ես բուժել և վկա եմ եղել բազմաթիվ երեխաների, որոնք այս ժամանակահատվածում ծանր դեպրեսիայի մեջ ընկան, որոնք իսկապես
սարսափելի երազներ ունեին, որոնք տառապում էին քնի խանգարումներից, որոնք զարգացրին սննդային խանգարումներ՝ կամ շատ էին ուտում, կամ
ընդհանրապես ոչինչ, և որոնք իրենց ողջ ժամանակը անցկացնում էին բջջային հեռախոսների, համակարգիչների կամ խաղային կոնսոլների վրա։
Նրանք ասացին, որ այլևս չեն ուզում ապրել, որովհետև որոշ երեխաների համար այս միջոցառումները կյանքի կեսն էին։
Դա ուղղակի խելագարություն էր, և ես ասացի, որ չեմ կարող լուռ մնալ դրա մասին։
Իմ անունն է դոկտոր Կարոլա Ջավիդ-Կիստել, ես հոմեոպաթ բժիշկ եմ։
«Ես դա նկատեցի, որովհետև համաճարակի բռնկման ժամանակ իմ պրակտիկան հանկարծ դատարկվեց, և նույնիսկ կանցոնալ
հիվանդանոցում, որտեղ այդ պահին հերթապահության կարգով պետք է աշխատեի, հանկարծ ոչինչ չէր կատարվում։»
Հիվանդանոցը դատարկ էր, մեզ ուղարկեցին տուն, մեզ անգամ թույլ չէին տալիս աշխատանքի ներկայանալ, քանի որ դա կնշանակեր
գումար ծախսել կոնտոնալ հիվանդանոցի համար, և ես ընդհանրապես չեմ հասկանում իմ գործընկեր բժիշկներին։
Այս ռոտացիայում աշխատում են ևս 70 ընդհանուր պրակտիկայի բժիշկներ, և միայն հինգն են համարձակվել համատեղ ստորագրել այն նամակը, որը
ես այդ ժամանակ գրել էի Շվեյցարիայի առողջապահության նախարարին։
Տասը մարդ ասացին, որ ես խելագար եմ, որ այն, ինչ ես անում էի, վտանգավոր է, և դա ինձ մղեց միանալ դիմադրությանը՝
ասելով, որ չեմ պատրաստվում դրան համաձայնվել և որ իմ բժշկի պարտականությունն է նաև բարձրացնել ձայնս։
Իմ անունն է Անդրեաս Հայսլեր, ես ընդհանուր և ներքին բժշկության մասնագետ եմ և 20 տարի է, ինչ իմ սեփական
պրակտիկայում աշխատում եմ որպես ընդհանուր պրակտիկ բժիշկ։
«Բժիշկների դեմ սկսվեց իսկական կախարդների որս, որոնք հրաժարվել էին ենթարկվել ճնշմանը։»
Այսպիսով, սկզբում կատարվեց խուզարկություն՝ հիմնված ամբողջությամբ հորինված մեղադրանքի վրա՝ առանց ստուգման վկայականներ տրամադրելու։
Այնուհետև, երբ նայեցին այստեղի ֆայլերին, պարզ դարձավ, որ դրանք բոլորը այստեղ են և որ հայտարարությունները փաստագրված են։
Այստեղ եղած և ինձնից վկայական ստացած հիվանդներին հետագայում նույնպես հարցաքննել են՝ արդյոք նրանք այցելել են պրակտիկա, ինչու
են այցելել պրակտիկա և ինչու չեն խնդրել իրենց ընտանեկան բժշկից վկայական, փոխարենը ճանապարհորդել են ավելի հեռու՝ Ստաուֆեն։
Այսպիսով, նրանք իսկապես պարզեցին ամեն ինչի էությունը, և ես ոստիկանությունից անուղղակիորեն տեղեկացել եմ, որ այս
հետաքննության համաձայն մեղադրանքը պետք է իրականում հետ վերցվի։
Եվ հետո մի ուսուցիչ, որը իր դպրոցում ստուգում է աշակերտների և գործընկերների վկայականները, ինձ դավաճանեց։
Նա պարզապես ոստիկանությանը հայտարարեց, որ տեսել է վկայականները, սակայն այդ վկայականների տերերը ընդհանրապես հիվանդ չէին։
Իրոք պետք է ասել, որ այս դատական լսումը սկզբից մինչև վերջ յուրաքանչյուր իրավիճակում անհեթեթ էր, այն աստիճան, որ դատավորը
չափազանց կողմնակալ էր և դեռևս վիրուսի պատճառով խուճապի մեջ էր։
Չնայած դատարանի դահլիճում և շենքում այլուր դիմակները այլևս պարտադիր չէին, այս դատավարության համար հատուկ պահանջվում էին FFP2
դիմակներ և պատվաստման վկայական, և սենյակը անընդհատ օդափոխվում էր։ Երբեք որ ես ինչ-որ բան ասեի, որը նրան նեղացնում
էր, նա միշտ ախտահանում էր ձեռքերը և… լավ, դա տարօրինակ էր։
"Մենք արդեն պատրաստել էինք ֆայլերը դիմակային վկայականներով, այսինքն՝ այն հիվանդներից, որոնք եկել էին բացառապես դիմակային
վկայականների համար, նման իրավիճակի համար, սակայն մենք դեռ զարմացած էինք, որ рейդը տեղի ունեցավ համեմատաբար ուշ փուլում։"
Իհարկե, սա նաև նշանակում է, որ դուք անխուսափելիորեն մի քանի անքնին գիշերներ կանցկացնեք, մինչև որոշ չափով կարողանաք իրավիճակը
հաղթահարել։ Այդ ժամանակ դուք գիտեք, որ ինչ-որ բան պատրաստվում է տեղի ունենալ, որ անցկացվելու են հետաքննություններ, կատարվելու են
հարցումներ, և կարող եք ակնկալել, որ կհետևեն քրեական վարույթներ։
«Ես ստացել եմ զանգեր մարդկանցից, որոնք հարցնում են՝ պարոն Քիենեկեր, արդյոք պետք է պատվաստվեմ?»
Ես գոռացի հեռախոսով՝ «Ոչ!»
Հետևանքներով մերժում։ Կատարողականը եկավ և ամեն ինչ գլխիվայր շուռ տվեց։
Քիենեկերի գործընկեր Կլաուդիա Շյոնեն նույնպես ստիպված եղավ տանել սարսափելի փորձառություններ։
Փաստն այն է, որ այս տան խուզարկությունը, ներխուժումը կամ իմ պրակտիկայի վրա կատարված ռեյդը
ընդհանրապես դատարանի թույլտվությամբ չի իրականացվել։
Ես հարցրի այս հանրային կարգի յուրաքանչյուր աշխատակցին, որոնց ընդհանուր թիվը չորս էր,
ինչպես նաև ոստիկաններին դատարանի որոշման մասին։
Նրանք բոլորը հրաժարվեցին ներկայացնել իրենց անունները կամ ցույց տալ իրենց նույնականացման փաստաթուղթերը։
Ուստի նրանք սկզբից ի վեր գիտեին, որ ինչ-որ բան սխալ են անում։
Վերջիվերջո պարզ դարձավ, որ խոսքը մեկի խոստովանությունն էր, ով թույլ տվեց, որ բացահայտվի՝ ինքը առողջապահության
վարչության պետի անունից էր եկել ստուգելու, թե ամեն ինչ կարգին է։
Այսպիսի ավտորիտար համակարգերի ասացվածքներին ծանոթ ցանկացած մարդ գիտի, թե ինչ է դա նշանակում։
Դա նշանակում է ագրեսիա, դա նշանակում է բռնության դիմել, դա նշանակում է չափազանց կտրուկ դառնալ։
Այս բոլոր մարդիկ անընդհատ որոնում էին, մոտենում էին քեզ, անընդհատ փնտրում էին որևէ կերպ ֆիզիկական շփում։
Դա նշանակում է, որ դու պետք է պաշտպանես ինքդ քեզ։ Ճիշտ չէ՞։ Ուրեմն դա մաքուր պրովոկացիա էր։
Նրանք փնտրում էին պատերազմի պատճառ։ Հանկարծ լսեցի օգնության կանչ՝ «Ջերալդ, Ջերալդ, այո՞»։
Եվ հետո ես փոքրիկ դռնից, խորհրդատվական սենյակի հետևի մուտքից, տեսա մի հսկայական սև կերպար, որը վազում էր
Կլաուդիայի հետևից, բռնած բարձրացրած բռնկով, պատրաստ հարվածելու։
Խնդրում եմ ետ կանգնել։
Բարև՞ Ջերալդ՞ Բարև՞ Ջերալդ՞ Սա հանրային կարգի գրասենյակն է։
Խնդրում եմ հեռացիր և մի՛ դիպչիր ինձ։ Հեռացիր։ Հեռացիր։
Գնա՛ հեռու։ Դու այստեղ լինելու իրավունք չունես։ Դուրս արի՛։
"Լավ, համեմատած այն բանի հետ, ինչ լսել եմ գործընկերներից, ես բախտավոր էի տուն փնտրելիս։"
Ուրեմն սևամորթ տղամարդիկ չկային, բռնություն չկար, չկար այն, ինչ սովորաբար լսում ես՝ ավերված բնակարաններ
հետո կամ որևէ ոչնչացված գույք, և նման բան տեղի չունեցավ։
Բայց ես ունեցել էի մեկ այլ իրավիճակ, որը պարզապես անհավանական, անհավատալի և, ի վերջո, նաև պիղծ էր։
Ոստիկանները առավոտյան վեցին զանգահարեցին դռան զանգը, բայց ոչ ոք չպատասխանեց, որովհետև ես զանգը չլսեցի, և մեր տանը կա
մի առյուծ, որի մեջքի վրա օղակ կա, և նրանք դրա վրա ծեծեցին։
Դա ինձ արթնացրեց, և հետո տեսա, որ ամբողջ ունեցվածքի շուրջը, չգիտեմ, տասը, տասներկու ոստիկաններ լուսարձակներով,
Նրանք, փաստորեն, շրջափակել էին շենքը, լուսարձակներով լուսավորել շուրջը, և ապա չորս-հինգ հոգի ուժով ներս մտան։
Նրանք եկան առանց խուզարկման令ի; նրանք ուզում էին ինձ վկա բերել Նյուրնբերգում մի պացիենտի դեմ
դիմակին առնչվող գործով։ Սա էր նախապատմությունը։
Դա ընթացակարգն էր կեսօրին, անվերջ ժամանակ, ես կվարեի, ես ցույց տվեցի նրանց՝ ահա փաստաթղթերը, ահա իմ
պայուսակը, ամեն ինչ փաթեթավորված է, ես ինքս կվարեմ։
Ոչ, նրանք ինձ իրենց հետ տարան։
Նրանք իմ դստերս անկողնում էին, նա դեռ քնած էր, ամեն ինչ մութ էր, և նրանք նրա դեմքին լուսարձակեցին, կամ ավելի ճիշտ՝ էլեկտրալամպով։
Սրանք պարզապես տրավմա են, որոնք, ըստ իս, համակարգային են։
Այսպիսով, նրանց իսկապես հրահանգել են դա անել, որովհետև դա իմաստ չունի։
Հետո նրանք՝ երկու ոստիկաններ, ինձ այս վանում տարան Նյուրնբերգ, որը նույնպես ոչ մի շքեղություն չէր,
նման մի բանով՝ երկաթյա ցանցերի ետևում ճանապարհորդելը։
Այնուհետև ես Նյուրնբերգի շրջանային դատարանի ստորգետնյա բանտախցում էի ևս մեկ-երկու ժամ,
որովհետև, ինչպես ասացի, վաղ էր, չափազանց վաղ։
Դա նույնպես փորձառություն էր. դու այդ պահոցում էիր, այնտեղ կար տպավորություն, թե խորը բանտախուցում ես, հետո մի պահ ոստիկանն ինձ
այնտեղից հանեց ու ուղղակի տարավ դատավարության՝ միայն որպես վկա։
Այսպիսով, դա պարզապես օրենքի ու կարգի սահմաններից դուրս է։
Շվեյցարիայում դոկտոր Բինդերի գրասենյակն էլ ենթարկվեց մի առանձնահատուկ ռեյդի։
Դրա պատրվակը ավելի քան հետաքրքիր էր։
Այո, ինձ հիմնականում հալածողը ոչ թե իշխանությունն էր կամ պետությունը, այլ մի հայտնի զրպարտիչ, որը պնդում
էր, թե ես սպառնալիքներ եմ հնչեցրել, զինված էի և ունեցել եմ հոգեկան հիվանդության պատմություն։
Եվ հետո նրանք տեղեկացրին Արգաուի կանցոնի ոստիկանապետին, ով էլ սկսեց այս խելագար գործողությունը,
որին մասնակցում էին ընդհանուր առմամբ 60 ոստիկաններ։
Դա 2020 թվականի մարտի 12-ին էր, երբ ես ուզում էի մեկ շաբաթով արձակուրդ գնալ։
Եվ հենց ավարտելուս նախաշեմին, մոտավորապես տասն անց կեսին, ես արդեն ավարտած կլինեի, և տասն անց մի փոքր անց
ուզում էի այնտեղի փոքր խոհանոցում էսպրեսսո վերցնել։
Եվ հետո ես պարզապես անցա ապակյա մուտքի դռան կողքով։
Եվ հետո ես տեսա ոստիկաններին մուտքի դռնից դուրս միջանցքում։
Վերև տանող աստիճաններին՝ մոտ հինգից տասը, ներքև տանող աստիճաններին՝ մոտ հինգից տասը, և իսկապես կոշտ
ոստիկանները՝ վառ, կրակակայուն ժիլետներով, և զինված ուժերի անձնակազմի անդամները, որոնք ուղղված էին վարժանքի դռան վրա։
Ես անմիջապես վերադարձա համակարգչիս մոտ և Twitter-ում գրառում արեցի՝ մոտավորապես այսպես.
«Օգնեք, ոստիկանները գալիս են ինձ ձերբակալելու»:
Սա սոցիալական ցանցերում բավականին մեծ աղմուկ բարձրացրեց։
Եվ հետո ես կարողացա նաև զանգահարել դստերս, որովհետև մտածեցի՝ այո, հիմա ինձ հետ ինչ է լինելու։
Վերջում նրանք ինձ կրակեցին ու պնդեցին, որ դա ինքնապաշտպանություն էր, ուստի ուզում եմ որոշ մարդկանց տեղեկացնել, թե ինչ է
տեղի ունեցել, որովհետև այն ժամանակ դա վախեցնող իրավիճակ էր։
Այնուհետև ես ստացա զանգ իմ բջջային հեռախոսին։
Դա մի կին էր, նա ասաց՝ այո, բարև, դուք պետք է դուրս գաք դռան առջև, պրակտիկայի դռան առջև։
Այո, ինչո՞ւ պետք է դռան մոտ գամ։ Այո, մենք քեզ այդ ժամանակ կասենք, – ասաց նա։
Այո, հետո ես վազեցի դուրս՝ ձեռքումս բջջային հեռախոսը (ձախ ձեռքով), բացեցի դուռը, և նա ինձ ասաց. «Մնա բջջային հեռախոսը
ձեռքում, որպեսզի կարողանամ քեզ հրահանգներ տալ, հիմա բացիր դուռը»:
Ես բացեցի դուռը։ Հիմա դուրս եկեք և ձեռքերդ վեր բարձրացրեք։
Ես ձախ ձեռքում բջջային հեռախոս էի բռնել, աջ ձեռքս վեր էի բարձրացրել, ապա մեկ անգամ էլ շրջվեցի, որպեսզի նրանք տեսնեն, որ ես
տասը Կալաշնիկով, ձեռքի նռնակներ և նման այլ զենքեր չեմ կրում, չնայած որ ես ընդհանրապես զենք չունեի և բռնության
որևէ նշան չէր երևում։ Հետո նրանք ասացին. «Բռնեք նրան!»
Եվ հետո մոտ երեք հոգի նրանցից վրա թափվեցին ինձ վրա, քաշեցին գետնին, գլուխս հարվածվեց հատակին, ստացա փոքր վերք, ոչ լուրջ, բայց
մի փոքր արյունահոսեց, հետո ես պառկած էի փորի վրա, նրանք կապեցին ձեռքերս մեջքիս ետևում, և մի քիչ անց, դժվար է
ժամանակը ճշգրիտ գնահատել, բայց կարծես մի քանի րոպե անց ասացի՝ «էյ, տղերք, հիմա չեմ կարող շնչել»:
Մի անգամ ԱՄՆ-ում կար մի հայտնի գործ, որը վերաբերում էր սևամորթ տղամարդուն, և այո, հետո նրանք թույլ տվեցին ինձ ոտքի կանգնել։
Այնուհետև երկու ոստիկաններ սովորական համազգեստով դուրս եկան վերելակից, և ես նրանց ճանաչեցի։
Այո, Թոմաս, հանգստացիր հիմա, և մենք կնայենք դրան։
Ինձ ձերբակալելուց հետո մեկ ժամ անց նրանք հասկացան, որ ես որևէ օրենք չեմ խախտել, ուստի չեն կարողացել ինձ կալանավորել։
Բայց հետո նրանք ինձ մոտ ուղարկեցին բժիշկ՝ գնահատելու իմ կալանավորման համար պիտանի լինելը, չնայած որ նրանք
ընդհանրապես չէին կարող ինձ կալանավորել, և նա հայտարարեց, որ ես ինձ համար վտանգ եմ և կորոնավիրուսով խելագարված։
Նա հորինել է նոր ախտորոշում, որը ICD-ում ոչ մի տեղ նշված չէ։
Իմ ենթադրյալ զենքը բանակային ատրճանակս էր, բայց այն պահվում էր տանը։
1980 թվականին ես միացա Շվեյցարիայի բանակին, ինչը, իհարկե, պարտադիր էր։ Այդ ժամանակ ես բժշկական կորպուսի
անդամ էի որպես բժշկական ուսանող, և այնտեղ զենքը հարձակողական հրացան չէր, այլ անձնական զինատեսակ՝ պիստոլը։
Ես դրանք պահեցի որպես առաջին լեյտենանտ, և երբ 15 տարի առաջ լքեցի զինծառայությունը, դրանք տանը պահեցի առանց փամփուշտների, ինչը
Շվեյցարիայում լիովին նորմալ և օրինական է։ Ընդհանուր կանոն է, որ զինծառայությունից հետո մարդը պահում է իր անձնական զենքը։
Եվ այն այնտեղ պահվել էր 15 տարի։
Երբ ինձ ձերբակալեցին, ոստիկանները բնականաբար հարցրին ինձ. «Որտե՞ղ է զենքը? Որտե՞ղ է զենքը?»
Որ զենքը՞ Այո, դու զենք ունես։ Այո, սպասիր, նկատի ունե՞ս իմ զինվորական ատրճանակը։
Այո, այն տանը պահվել է 15 տարի։
Ես հետո նրանց ասացի, թե որտեղ, ես նրանց նաև ասացի, բայց չէ՞ որ նրանք հիմա, կեսգիշերին կամ ինչ-որ ժամանակ, չեն ստանալու։
Իմ կինը, որը վախենում է, սրտի կաթված կստանա, եթե դու հիմա այնտեղ մտնես։ Խնդրում եմ վաղը վերադառնալ։
Նրանք այնուամենայնիվ գիշերվա մեկին մտան իմ կնոջ սենյակ։ Նա դռան զանգը չլսեց, ուստի նրանք իմ բանալին օգտագործեցին ներքև
մտնելու համար, ապա անկողնում նրան հարձակվեցին՝ Ռամբո ոճով։
Այսպիսով, նա, ամենայն հավանականությամբ, այդ գիշեր ինսուլտ է ստացել, և դա իսկապես ծանր էր, իսկ այս
Ռամբոն՝ անհավանական է, թե ինչ արեցին նրանք այնտեղ։
Եվ հետո ինձ 36 ժամով մեկուսացրին։
Ընդհանուր խոսքում դա «փափուկ բջիջ» է, ինչը բոլոր առումներով ճիշտ է, բացի նրանից, որ այն փափուկ ծածկույթ չունի։ Դա պարզապես
մեկուսացման բջիջ է, իսկ մահճակալը՝ ընդամենը մատրաս։ Անձեռոցը և լվացարանը նախագծված են այնպես, որ չես
կարող կախվել, վնասել ինքդ քեզ կամ նման որևէ բան անել։
Եվ ահա ես 36 ժամ այնտեղ էի՝ առանց իմանալու, թե ինչու եմ այնտեղ, առանց նախապես փաստաբան տեսնելու։
Իմաստն այն է, որ դա ամբողջությամբ ապօրինի էր, չէ՞։
Եվ հետո ես Զատիկի տոնին 36 ժամ միայնակ էի, չէ՞։
Զատկի կիրակի օրը ես պառկած էի այս մահճակալին, հիմնականում մահճակալի շուրջ վազվազում էի, չէ՞։
Նախ ես այս մահճակալը հեռացրի պատից, որպեսզի կարողանայի մահճակալի շուրջը շրջվել։
Ոչ ոք չի կարող 36 ժամ անկողնում պառկած մնալ, չէ՞? Աթոռ չկա, ոչինչ չկա։
Եվ, իհարկե, ինձ մոտ շատ ժամանակ կար մտածելու, և այո, ես իսկապես զարմանում էի՝ ինչ է այստեղ կատարվում։
Ես չեմ հասկանում, չէ՞?
Իրավիճակի պատճառով դոկտոր Բոդո Շիֆֆմանը լքել է իր հայրենիքը և այժմ իր ընտանիքի հետ ապրում է Տանզանիայում։
Նախկինում Գերմանիայում նա ստիպված էր հանդուրժել մի քանի ռեյդեր։
"Մեր անձնական սենյակներում և պրակտիկայի սենյակներում խուզարկություն անցկացրին, և
դրանից հետո մենք իսկապես տրավմացված էինք։"
Եվ դա 2021 թվականի փետրվարին էր։
Իմ տուն որոնումները հիմնականում նախատեսված են, որպեսզի թաղամասը նկատի և մարդիկ վախենան։
Եվ այսպես է. դու դրանից տրավմացված ես, որովհետև ինձ համար դա պետության կողմից իրականացված զինված
կողոպտում է, քանի որ այն քեզնից ամեն ինչ խլում է։
Եվ մենք իսկապես այդպիսին էինք, որ երբ փոստատարը մեքենայով գալիս էր կամ նման մի բան, մենք միշտ
մտածում էինք՝ ահա, կրկին ոստիկաններն են գալիս։
Ինչևէ, նրանք եկան։
Պարզապես պատկերացրեք՝ հարցը այն էր, թե արդյոք մի քանի maske-վկայականներ էին տրամադրվել, և նրանք
ուզում էին բռնագրավել մեր բոլոր հիվանդների՝ 85 000 հիվանդ պարունակող բժշկական տվյալները։
Եվ կարևոր է նշել, որ գործնականում առաջին տան խուզարկությունը հանգեցրեց հանրային դատախազության կողմից գործի պաշտոնապես փակմանը։
Դա նշանակում է, որ նա նայեց վկայականներին և հետո ասաց՝ այո, դրանք արդարացված են, դա նորմալ է։
Եվ պաշտոնապես փակել է գործը, ըստ որի մենք, իբր, կեղծ դիմակային վկայականներ ենք տրամադրել։
Եվ այնուամենայնիվ նրանք կրկին վերադարձան։ Դա ամբողջին բավականին տարօրինակ համ է հաղորդում։
Մի մարդ գալիս է և ցույց է տալիս ձեզ մի թղթի կտոր։ Այնտեղ նույնիսկ հանրային դատախազ կար։
Եվ նա անմիջապես մեզ ասաց, որ մեր վարժասենյակներում կրկին նույն սարքավորումներն ունենք։
Եվ հետո նրանք ինձ ասացին, որ գնամ վիրահատարան, և իմ կինը այնտեղ միայնակ էր։
Եվ մեր երեխաները վերևի հարկում էին։ Նրանք նույնպես մտան երեխաների սենյակներ։
Երեխաներից ինչ-որ բան վերցվել է, ինչը ընդհանրապես թույլատրված չէ։
Նպատակը աշխատանքային պրակտիկան ոչնչացնելն էր։
Իհարկե, նկատի ունեմ, եթե դուք հանեք այդ նյութերը, և հետո դատավորը թույլատրի 85 000 հիվանդների բժշկական ռեկորդներին մուտք գործել։
Այսպիսով, դա էր պատճառը, որ ես դադարեցի աշխատել որպես պանելային բժիշկ։
Սա նշանակում է, որ մենք վերադարձրել ենք մեր երկու առողջապահական ապահովագրության հավատարմագրերը։
Դոկտոր Կարոլա Ջավիդ-Կիստելը, որը փախել էր Մեքսիկա, ստացավ իշխանությունների մի քանի այցեր, անգամ իր բացակայության ժամանակ։
Ուստի ինձ մեղադրանք առաջադրվեց, որովհետև ես իմ հիվանդների համար դիմակազերծման վկայականներ էի տվել։
Պետք է նշեմ, որ իմ պացիենտների 80–90 տոկոսը երեխաներ և դեռահասներ են, և ես շատ բազմաթիվ վկայականներ եմ տվել։
Ես տրամադրեցի շատ մեծ թվով պատվաստումից ազատման վկայականներ, որոնք հետագայում դարձան ոստիկանության рейդերի պատճառ։
Ամբողջը դրանից հետո ևս երեք անգամ կրկնվեց, մինչև որ ես վերջապես քաշեցի փրկօղակը և, փաստորեն, փակվեցի իմ գրասենյակում և նաև տանը։
Եվ երրորդ ոստիկանական рейդից հետո, որը տեղի ունեցավ 2022 թվականի փետրվարի սկզբին, Ես զարգացրի այնքան ծանր հետտրավմատիկ
անհանգստության խանգարում կամ հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարում, որ իսկապես փակվեցի բոլորից և միայն ընտրված մարդկանց էի թույլ տալիս
մտնել իմ պրակտիկա կամ տուն, ունեցա սարսափելի երազներ, երազում էի, որ նրանք ինձ կտանեն, որ նրանք ոչ միայն իմ ֆայլերը կվերցնեն, այլևս
ոչ միայն իմ ֆայլերը վերցնելու, այլև ինձ տարան, բանտարկեցին, ապա փորձեցին բռնի կերպով պատվաստել COVID-19-ի
դեմ։ Երազում ձեռքիս դանակ կար, և ես հարվածեցի նրանց, հետո արթնացա՝ ամբողջովին քրտնված։
Եվ հենց այդ ժամանակ ես ինքս ինձ ասացի, որ անպայման հիմա պետք է դուրս գամ Գերմանիայից, ուստի
պատվիրեցի Մեքսիկայում վերականգնողական հանգիստ։
Տոնը երկու տարի տևեց։ Նրա բացակայության ընթացքում տեղի ունեցան ևս երկու ռեյդեր։
Դոկտոր Ջավիդ Կիստելը չէր ուզում վերադառնալ Գերմանիա։ Բայց ինչը նա կարոտում էր, դա իր ընտանիքն էր։
«Ես ընտանեկան մարդ եմ։»
Ես ինքս երեք մեծահասակ երեխա ունեմ, ունեմ չորս թոռ, և, իհարկե, Գերմանիայում ունեմ մայր,
կենսաբանական ոչ հայր, եղբայրներ ու քույրեր և այլն։
Եվ ես նրանցից շատերին չէի տեսել – նրանց մեծամասնությունը – երկու տարի ամբողջությամբ չէի տեսել, երբ Մեքսիկայում էի։
Եվ հետո մենք համարձակվեցինք պարզապես հանդիպելու համար հանդիպման ժամանակ նշանակել Շվեյցարիայում, Ցյուրիխում։
Ես ասացի՝ լավ, Շվեյցարիան Գերմանիա չէ։ Շվեյցարիան չեզոք է։
Շվեյցարիան նույնպես ԵՄ-ում չէ։ Ամեն ինչ լավ կլինի։
Ցավոք, ես այդ ընթացքում չհարցրի, թե արդյոք իմ նկատմամբ ձերբակալության令 է՞ր արձակվել։
Ես կարծում էի, որ միջազգային ձերբակալման令ը իրականում կարող է տրվել միայն բռնի հանցագործությունների և մահապատժի ենթակա
հանցագործությունների համար, օրինակ՝ սպանություն, անզգուշ սպանություն, ահաբեկչական կազմակերպություն ստեղծելը, մարդկանց
առևանգումը, զենքերի ապօրինի շրջանառությունը և նման այլ դեպքերում։
Այնուհետև ես ասացի՝ լավ, դա իմ բժշկական վկայականների դեպքում ինձ ընդհանրապես չի վերաբերում։
Նրանք չեն համարձակվի։ Այո, դրանից շատ հեռու է։
Ես ժամանել եմ Ցյուրիխի օդանավակայան 2023 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, այսինքն՝ անցյալ տարի։
Եվ մուտքի ժամանակ անձնագիրս ներկայացրի անձնագրային հսկողությանը։
Ես տեսա, թե ինչպես փոխվեց այն պաշտոնյայի դեմքը, ով այն սկանավորեց։
Եվ նա անմիջապես ինձ ասաց՝ Գերմանիայում քո դեմ ինչ-որ բան կա։
Ես չեմ կարող թույլ տալ, որ դու անցնես։ Դու պետք է հիմա ինձ հետ գաս։
Եվ հետո նրանք ասացին՝ այո, հիմա մեզ համար անհրաժեշտ է ինձ բանտարկել, և նրանք ինձ այնտեղ դրեցին երկու մետր երկարությամբ
և երկու մետր լայնությամբ մի խուցում, նման սենյակում։
Ես ստիպված էի ամբողջությամբ հանել հագուստս և մանրակրկիտ զննվեցի։
Ես հենց նոր կարողացա նրանց խուսափեցնել իմ մարմնի որևէ անցքից ներս մտնելուց, որովհետև ասացի, որ թմրանյութերի հետ երբեք որևէ
առնչություն չեմ ունեցել, կյանքումս անգամ մի գիջ չեմ ծխել և ոչ մի թմրանյութ որևէ տեղ թաքցված չունեմ, ուստի
նրանք պետք է դադարեն, այլապես ես շատ բարձր կգոռայի։
Եվ դա տեղի ունեցավ 16 դիմակային վկայականների պատճառով։ Եվրոպական ձերբակալման令ը 16 դիմակային վկայականների պատճառով։
Ես չէի կարծում, որ դա հնարավոր է, և շարունակ էի դրա մասին հարցնում։ Ես նաև ուզում էի դրա
լուսանկար անել և անմիջապես ուղարկել այն իմ փաստաբանին։
Եվ հետո նրանք ասացին, որ դա թույլատրված չէ, և, իհարկե, ամեն ինչ ինձանից վերցրին։
Իմ գումարը, իմ անձնագիրը, իմ բջջային հեռախոսները, իմ բեռը, ամեն ինչ անհետացել էր։
Ես այդ պահին ամբողջովին միայնակ էի այս խուցում և մտածեցի՝ լավ, հիմա աշխարհը ավարտվում է։
Եվ ես այնուհետև կալանավորվեցի ընդհանուր առմամբ տասներկու օր, որոնցից տասնմեկը՝ Ցյուրիխում։
Եվ հետո ես բանակցեցի շվեյցարացի փաստաբանի հետ, որը դեռ պետք է ներգրավված լիներ, ճիշտ է, ոչ թե բանակցեցի, այլ նա ինձ ասաց, որ
պարզապես պետք է թույլ տամ ինձ արտահանձնել Գերմանիային, որովհետև եթե չթույլ տայի ինձ արտահանձնել, Շվեյցարիայում
արտահանձման ընթացակարգերը կարող էին տևել մինչև մեկ տարի։
Եվ 30 000 եվրոյի գրավի դիմաց, որը իմ ընտանիքը ստիպված էր շատ կարճ ժամանակում հավաքել — ոչ ոք մեզնից այդքան գումար չուներ —, ես
դեկտեմբերի 12-ին ազատ արձակվեցի Շվեբիշ Գմյունդի բանտից, որտեղ տեղափոխվել էի 11-րդ օրը – այսպիսով ես Շվեբիշ
Գմյունդում մնացի մեկ օր ավելի – և հետո ազատ արձակվեցի։
Դոկտոր Բիանկա Վիցշելը մնաց իր հայրենի Գերմանիայում որպես դիսսիդենտ բժիշկ։
Դա նրա կործանումն էր։
2023 թվականի փետրվարին Սաքսոնիայի դատական իշխանությունը նրան ձերբակալել և նախնական կալանքի տակ է առել։
Մեղադրանքը վերաբերում էր ավելի քան 500 դեպքում փաստաթղթերի կեղծմանը՝ դիմակազերծման վկայականներ և
պատվաստումից ազատման վկայականներ տրամադրելու համար։
Մենք ցանկանում էինք խոսել քաջ բժիշկ Դոկտոր Վիցշելի հետ նրա բանտարկության ընթացքում, սակայն
բանտը խափանեց նրա հետ կապվելու բոլոր փորձերը։
Բիանկա Վիցշելին անգամ չեն տեղեկացրել մեր բազմիցս ներկայացված խնդրանքների մասին, և մեզ չեն թույլատրել նկարահանել։
Կապ հաստատելու բազմակի փորձերը ապարդյուն էին։
Բժիշկ Բիանկա Վիցշելը պատվաստումների ռեժիմի կորոնավիրուսային բանտախցում գրեթե մեկ ու կես տարի անցկացրեց։
«Ես որևէ մեղքի զգացում չունեի։»
Ես բոլոր վկայականները կարգապահորեն թղթապանակներում հավաքեցի, որովհետև կարծում էի, որ այստեղ ինչ-որ լավ բան եմ անում։
Կարող եմ վստահությամբ ասել, որ անձամբ հանդիպել եմ բոլոր այն հիվանդներին, որոնց համար տվել եմ վկայագիր, կամ
գիտեի, որ այդ հիվանդները գոյություն ունեն և բողոքներ ունեն։
Այսպիսով, մինչև այն պահը, երբ այս որոնումը հանկարծակի ներխուժվեց, ես իրականում վստահ էի, որ դա ինձ հետ չի պատահի։
Եվ ապա եկավ 2020 թվականի դեկտեմբերի 16-ը։
Ես այդ պահին տանը էի, քանի որ մի քանի շաբաթ առաջ ընկնելու ժամանակ վիզոսկրս կոտրվել էր։
Ես ութ շաբաթ չկարողացա աշխատել և ստիպված էի քայլել հենակներով ու կրել կորսետ։
Ժամը նոր էր անցել ութը, երբ կինս հանկարծ ասաց. «Բայց մեր տան մոտ բազմաթիվ ոստիկանական մեքենաներ են մոտենում»:
Ի՞նչ է կատարվում։ Ես դեռ անկողնում էի, հետո վեր կացա։
Այնուհետև նրանք եկան. «Մեզ մոտ կա խուզարկման令, և մենք պետք է խուզարկենք ամբողջ տունը.»
Ես պարզապես մտածեցի, ներող ե՞ս։ Այո, ձեր դիմակի վկայականների պատճառով։
Ի՞նչ ես անում իմ պրակտիկայում, իմ տանը? Իմ պրակտիկայում, գուցե, բայց ինչո՞ւ փնտրել? Սա կարելի է պարզաբանել այլ կերպ։
Այո, նրանք հրամաններ ունեն, նրանք պետք է ամեն ինչ մինչև վերջ հասցնեն։
Այնուհետև այդ տասը մարդիկ շրջեցին բոլոր սենյակներով, վերցրին մեր նոութբուքները, բջջային հեռախոսները, այդ թվում՝ իմ կնոջը պատկանողը
(իմ դուստրը դեռ այնտեղ էր), խուզարկեցին երեխաների սենյակները, բացեցին բոլոր պահարանները, գիշերային սեղանները՝
տեսնելու, թե այնտեղ ինչ կա, և ինչ կապ ունի դա վկայականների հետ։
Ամբողջ գործընթացը տևեց չորս ժամ, և նույն ժամանակահատվածում պրակտիկայում՝ ինչպես իմ օգնականը տեղեկացրեց, նա այստեղ վարչական
աշխատանք էր կատարում, տեղի էր ունենում նաև խուզարկություն, որի ընթացքում քննությունը ղեկավարող ավագ ոստիկանության
աշխատակիցը կտրուկ տոնով նկատողություն արեց իմ օգնականին։
Դուք պետք է վկայեք, որ ձեր ղեկավարը հանցագործ է։
Այնուհետև մենք դա դատարանում բառ առ բառ արձանագրում ենք։
Այսպիսով, այսպիսի կողմնակալություն ցուցաբերեցին, վախեցրին նրան, և դրանից հետո նա իսկապես մեծ խնդիրներ ունեցավ։
Մենք էլ, ճիշտն ասած, ցնցված էինք։ Ես մտածում էի՝ սա չի կարող լինել։ Եվ դու զգում ես, կարծես քեզ
բռնաբարել ու ծեծել են, և հետո ամբողջովին ավերված ես։
Երեխաները հատկապես տուժել են և ունեցել են ամենաուժեղ ախտանիշները։
Նրանք այլևս չէին կարողանում կենտրոնանալ։ Նրանց սրտխառնոց էր, և գլխացավեր ունեին։
Նրանցից ոմանք դպրոցում՝ դիմակների տակ, փլվել են, և իմ պրակտիկայում շատ-շատ ծնողներ են եղել, որոնք արցունքներով են ինձ
այս մասին պատմել, այդ թվում՝ երեխաներ, որոնք լաց են եղել, և որպես բժիշկ ակնհայտ է, որ պետք է
միջամտեմ և տամ այդ մարդկանց բժշկական վկայական։
Մասնավորապես տխուր, հիվանդների բազմաթիվ տխուր օրինակներից մեկը, մի փոքրիկ աղջկա պատմությունն էր, որը 2020 թվականի
նոյեմբերին իր մոր հետ Բավարական անտառից եկել էր։ Աղջիկը դիմակին ծանր արձագանք էր ունեցել՝ սրտխառնոցով,
Գլխացավեր, ախորժակի կորուստ, և մայրը խնդրեց ինձ տրամադրել նման վկայական։ Երեխան այստեղ էր։
Իհարկե, ես դա արեցի, և վեց ամիս անց, 2021 թվականի մայիսի 6-ին, նրանք վերադառնում են։
Ես զարմանում եմ, արդյոք քեզ հարկավոր է մեկ այլ վկայական՞
Այո, մեզ դա անհրաժեշտ է։ Մենք շուտով պատարագ ենք անցկացնելու և ցանկանում ենք ունենալ ներկայումս վավերական վկայական։
Ինչքան ես գիտեմ, հաղորդության արարողությունը տեղի ունեցավ մայիսի 9-ին, և հաջորդ երկուշաբթի մայրը զանգեց ինձ և պատմեց մի սարսափելի
բան։ Նա ասաց՝ պատկերացրու, մենք մեր հարազատների հետ եկեղեցում նստած էինք, մեր աղջիկը շատ ոգևորված էր այս հաղորդության համար,
քահանան արդեն մուտք էր գործում խորանային տղաների հետ, և հանկարծ դադարեցրեց պատարագը, քանի որ պարզեց, որ առաջին շարքում նստած այս
աղջիկը դիմակ չի կրում, կանչում է աղջկա մորը սարկաստիա, ընդհատում է պատարագը – բոլորը սպասում են, բոլորը նայում
են այս աղջկան – և հետո ասում է. «Այո, ունե՞ք վկայական?»
Եվ հետո նա տեսնում է, որ վկայականը Վեյքլից է. «Այո, սա դիմակավոր բժիշկն է, սա անընդունելի է», — ասում է նա,
զանգում է ոստիկանություն, և, իմ կարծիքով, ամբողջ այս պատմությունը ավելի քան 30 րոպե ուշացրեց։
Ոստիկանները ինձ հարցրին՝ «Ձեր դստերն կարո՞ղ է դիմակ կրել, թե ոչ?» Ես ասացի՝ «Ոչ»:
Քահանայի արձագանքը չափազանցված և սարսափելի էր, և դա խաթարեց հաղորդությունը։
«Ես դա անչափ անխղճալի եմ համարում մի նախարարի կողմից, որը պետք է հոգ տանի մարդկանց բարօրության մասին։»
"Նրանք եկան առավոտյան ժամը վեցին և գրեթե գցեցին ձեր մուտքի դուռը։"
Այդ բոլոր աղմուկից հետո բնականաբար իջնում ես ներքև՝ տեսնելու, թե ինչ է կատարվում, չէ՞։
Եվ հետո ես պարզապես ոտքս դրեցի դռան առջև ու բացեցի այն։
Ես ասացի՝ Այո, ոստիկաններ, արդյո՞ք դուք հիմա ռուսական մաֆիան եք, որոնք մեր կաբարեում են վերցրել համազգեստները։
Ես նախ կցանկանայի տեսնել ձեր ծառայողական նույնականացուցիչը և հետախուզման մանդատը։ Ոչ, բացեք դուռը հիմա։
Այնուհետև ես ասում եմ՝ ոչ, ես նախ ուզում եմ տեսնել խուզարկման թույլտվությունը։
Ոչ, հիմա դու բացիր դուռը։ Եվ ճնշումը դռան վրա ավելի ու ավելի մեծացավ։
Այնտեղ, դրա առջև, կանգնած էր երկու մետր բարձրությամբ մի տղամարդ, ծանր զինված, այնտեղ մեծ զինանոցով մարդիկ կային։
Եվ այո, հետո նրանք ինձ ավելի-քիչ ստիպեցին մտնել իմ սպասասրահ։
Նրանք ուզում էին ստիպել ինձ իմ սեփական տանը դիմակ կրել, այնպես որ ես ասացի, որ անպայման չեմ կրելու դիմակ իմ սեփական տանը։
Այո, իրականում, ես կարծում եմ, որ դա հիմա մի փոքր չափազանց է։
Եվ հետո նրանք ինձ ձերբակալեցին իմ սպասասրահում։
Ինչպես ասացի, պետք է զանգահարեի փաստաբանին, ուստի սխալվեցի, քանի որ հեռախոսս ձեռքումս էր, և
ասացի, որ պատրաստվում եմ զանգահարել փաստաբանիս։
Ոչ, դու ոչ մեկին չես զանգահարում։ Այդպես նա նկատեց, որ ես բջջային հեռախոսս դրել էի հետևի գրպանում։
Եվ հետո նրանք դա էլ ինձանից վերցրին։
Նրանք վերցրին երկու բջջային հեռախոս, երկու նոութբուք, կոշտ սկավառակներ, հարկային փաստաթղթեր և նույնիսկ
հիվանդների նամակներ, որոնք դրված էին վերին հարկի իմ անձնական բնակարանի կողային սեղանին։
Այո, նրանք նույնիսկ վերևի հարկի վարձակալած բնակարան ներխուժեցին։
Նրանք խուզարկեցին տնակը, խուզարկեցին ավտոկայանատեղերը։
Դու իսկապես պետք է ինքդ քեզ այդ հարցը տաս։ Նրանք ինչ են փնտրում։ Նրանք ինչ են փնտրում։
Լավ, ես չէի զարմանա, եթե նրանք իմ գարաժում մանկական պոռնոգրաֆիա կամ իմ տնակում կոկաինի մի պարկ լինեին
գտել, ուղղակի որպեսզի ինչ-որ կերպ ինձ վնաս հասցնեին։
Ոչ մի գաղափար, ոչ մի գաղափար։ Լավ, իսկապես զգում ես քեզ լուրջ ահաբեկիչ։
Եվ դա արդեն ինձ նյարդայնացնում է։
Ես ասում եմ՝ այո, շնորհակալ Աստծուն, որ այդ առավոտը միայնակ էի, որովհետև չեմ կարծում, որ իմ որդին դրան այդքան հեշտ կհաղթահարեր։
Եվ ամենից առաջ՝ թե մամուլը ի վերջո ինչ եզրակացություն կանի դրա վերաբերյալ։
Նրանք թերթում դրեցին մի լուսանկար, որտեղ պատկերված էր ոստիկանների երկար շարք, որոնք դուրս էին բերում կապույտ դույլեր։
Այո, և մեծ քանակությամբ ապացույցներ ձեռք բերվեցին։
Նրանք այստեղ խառնաշփոթ թողեցին, դա իսկապես անհավանական էր։
Եվ այո, նրանց հեռանալուց հետո ի՞նչ կմնա։
Ես նստած էի այստեղ դողալով, այո, և իմ հիվանդները ներս մտան, և այդ լարվածությունն էլ… ես հուզվեցի ու սկսեցի լաց
լինել, որովհետև իսկապես զգում ես… դա անհնար է նկարագրել։
Հայնրիխ Հաբիգի մոտ նույնպես իրավիճակը աննկարագրելիորեն թեժացավ։
Հանրային դատախազության անպահանջված այցը ավարտվեց ձերբակալությամբ։
«Այսպիսով, ինչպես ես այդ օրը հասկացա, հանրային դատախազությունը ինձ մեղադրում էր սխալ պատվաստման վկայականներ
տրամադրելու կամ, օրինակ, պատվաստանյութի փոխարեն ֆիզիոլոգիական լուծույթ ներարկելու մեջ, և դա 6000 հիվանդների դեպքում։»
Մոտավորապես առավոտյան 10-ի սահմաններում՝ սովորական աշխատանքային օրվա ընթացքում, դուռը բացվեց, և Բոխումի
հանրային դատախազության գրասենյակը ուղղակիորեն ներս մտավ։
Ես մտածեցի՝ ի՞նչ եմ սխալ արել։
Ամեն ինչ պետք էր բացել, ամեն ինչ պետք էր զննել, բոլոր թղթերը հավաքվել էին, պատվաստանյութի մի քանի խմբաքանակներ,
աղբամանները, թղթե աղբամանները, այն բոլոր վայրերում, որտեղ կարող էր կասկած լինել, ներարկիչներ և այլն՝ ամեն ինչ հավաքվել էր։
Իմ պրակտիկայի մոտ եկած մարդիկ, կարելի է ասել, իրենց հետ տարան նրանց, երբ նրանք ինձ մոտ էին, և ասացին:
Եթե ունեք պատվաստման քարտ, եկեք մեզ հետ, մենք կվերցնենք արյան նմուշ։ Ոմանք ուզում էին իրենց
փաստաբանին, բայց դա թույլատրված չէր, և այդպես շարունակ։
Նրանք ուզում էին գտնել մեծ քանակությամբ գումար, բայց ոչինչ չգտան, քանի որ պնդում էին, որ ես հիվանդներից չափազանց մեծ գումարներ եմ
գանձել պատվաստման վկայականների համար, ինչը մեղադրող կողմը իր եզրափակիչ ելույթում վկաների
ցուցմունքների պատճառով չկարողացավ հիմնավորել։
Եվ ապա դատախազը հանկարծ ասաց իմ կնոջը. «Օ, ես նոր եմ որոշել, որ քեզ էլ կհաղորդեմ, քեզ էլ կհետաքննեմ»:
Պարզապես այդպես, անսպասելիորեն։ Նա դա ինչպես հորինեց?
Լավ, հետո նրանք ասացին՝ հիմա գնում ենք քո բնակարան, ասա՝ որտե՞ղ է այն, այլապես կկոտրենք դուռը։
Եվ հետո նրանք մեր տանը ինչ-որ բան փնտրեցին։
Կարծում եմ՝ նրանք կշարունակեին դա անել, և ամեն մի քանի օրը մեկ, հավանաբար, որևէ պատրվակով իմ տունը խուզարկելու էին։
Եվ հետո մենք տեղափոխվեցինք իմ կնոջ եղբոր պատկանող առանձին շենք, որը նա մեզ առաջարկել էր Դորտմունդում,
այնպես որ մենք տեղափոխվեցինք, տեղավորվեցինք այնտեղ և ամեն օր այնտեղից վարեցինք պրակտիկան։
Դա նշանակում է, որ ես վաճառել եմ իրերը՝ դարակներ, սեղաններ, աթոռներ՝ ամեն ինչ, ինչ, այսպես ասած, կա
պրակտիկայում և որը հնարավոր չէ պարզապես արագ մի տեղ պահել։
Հանրային դատախազը ապա ինձ մեղադրեց, որ դիտավորյալ վաճառել եմ իրերը իրենց արժեքից ցածր, քանի որ ինձ անհրաժեշտ էր
արագ կանխիկ գումար ստանալ փախուստս ֆինանսավորելու համար։
Այսպիսով, վերջապես նրանք պատճառ ունեցան։
Այսպիսով, վերադարձի ընթացքում պետք է պատկերացնեք, որ առավոտյան ձեզ ասում են, որ այսօր այցելություն կունենաք,
հետո ձեզ առավոտյան 7:30-ին վերցնում են, տանում մի սենյակ, և այնտեղ ձեզ է սպասում մի կին։
Բայց հիմա քեզ չեն վերցնում ոչ առավոտյան 8:00-ին, ոչ 9:00-ին, ոչ 10:00-ին, ոչ էլ 11:00-ին, և ոչ ոք քեզ չի տեղեկացնում։
Եվ հետո ես ասում եմ՝ ինչո՞ւ, այցի մասին ի՞նչ կա։
Մենք չգիտենք, ստիպված ենք զանգել ընդունարան, նրանք էլ ոչինչ չեն գիտի։
Այսինքն՝ քեզ միշտ մի փոքր խաբում են։
Այո, ես միշտ պարզում էի, որ այնտեղ ոչինչի համար էի, հետո թույլտվություն չստացա, հետո թոռները ուզում էին
ինձ այցելել, բայց դա էլ չհաստատվեց, և այդպես շարունակ։
Այսպիսին էր վիճակը՝ այն անընդհատ... այո, վանդալացվում էր։
Այս սաբոտաժը և անորոշությունը Ֆաթիմա Հաբիգի համար անհանդուրժելի էին։
"Դա սարսափելի էր։ Դուք անգամ պատկերացնել չեք կարող, թե որքան սարսափելի էր դա։"
Ինչ-որ կերպ նրանք իմ ամուսնուն ինձնից տարան։ Մենք երբեք առանձին չէինք, միշտ միասին էինք աշխատում, ամեն
ինչ միասին էինք անում, և հանկարծ նա պարզապես անհետացավ։
Ես անգամ չհասցրի նրան հրաժեշտ տալ, երբ նրանք եկան նրան տանելու։
Առաջին ցույցը, որը կազմակերպել էր իմ կինը, ну, ես այն իրականում չնկատեցի։
Դրսում մեծ ցույց էր՝ թմբկահարներով և պաստառներով։
Այո, և շատ մարդիկ նույնպես կրում էին «Ազատություն Հայնրիխի համար» գրված թիշերտներ։ Նրանք դատարան եկան այդ
թիշերտներով, ինչը, բնականաբար, դուր չեկավ դատավորին։
Եվ հետո նրանք երգեցին ազատության մասին երգեր, այո, և այո, դա տպավորիչ էր։
Դա հրաշալի ազդանշան էր դրսից։ Այո, գիտեի, որ նրանք ինձ չեն մոռացել։ Դա իսկապես հրաշալի էր։
Եվ հետո, ինչպես հիշում եմ, ներս մտավ դատավորը՝ պարոն Յիլմազը, թուրք դատավորը, ով հանկարծ ասաց. «Ձեր իրերը արդեն պատրաստ են»:
Այսպիսով, հիմա ես հասկացա, որ եթե իմ իրերը պահեստում պատրաստ էին, ապա իմ արձակումը անմիջապես պետք է տեղի ունենար։
Եվ հետո ինձ թույլ տվեցին դուրս գնալ։
Բոլորը այնտեղ էին։ Երեխաներ, զարմիկներ, բոլոր ընկերները, փաստաբանները, լրիվ անծանոթներ, ոմանք՝ այլ քաղաքներից։
Դա ևս մեկ առանձնահատուկ պահ էր։
«Բայց բնակչության շրջանում էլ կային կծու զայրույթով լեցուն ձայներ։»
Վիրավորանքներ, մեղադրանքներ և նույնիսկ մահվան սպառնալիքներ։
Դոկտոր Քյուլքեն, դուք, ըստ էության, մի ողորմելի ծաղրածու եք, կամ, ավելի ճիշտ ասած, մարդասպան, ձեր ֆանատիկ, ագրեսիվ ելույթներով
հրահրելով ձեր հետևորդներին չձեռնարկել խելամիտ միջոցներ համաճարակը զսպելու համար (հետաքրքիր է՝ գոնե գիտե՞ք, թե ինչ է համաճարակը):
Ուրեմն բոլորը նույնը ապրեցին։ Նրանք ստացան մահվան սպառնալիքներ։
Քրեական հետաքննության բաժինը ավելի մանրակրկիտ ուսումնասիրեց մի քանի սպառնալիքներ, քանի որ դրանք մի փոքր տարօրինակ էին։
«Դա մեկ պատճառ էր, որ մենք հեռացանք, քանի որ մեր ընտանիքի նկատմամբ ստացանք մահվան սպառնալիքներ։»
Ուրեմն ոչ թե իմ դեմ, այլ ընտանիքի դեմ։ Փորձ արվեց իմ կյանքին։
Մեքենան հանկարծ ցույց տվեց առջևի աջ անվադողում ճնշման կորուստ։
Ես անմիջապես աջ կողմ քաշվեցի, և ռեկորդային ժամկետում օդը դուրս եկավ։
Եվ հետո ես գտա մեկին, ով այն տարավ արհեստանոց, նա հանեց անվադողերը և ասաց, որ այնտեղ անցքեր էին փորված։
Դա այդպես չէր։ Ես դրա նկարներն էլ ունեմ։
Այսպիսով, նրանք ասում են, որ դա անշուշտ այդպես է, նրանք երբեք նման բան չեն տեսել։
Սա անշուշտ արվել է բորանով, որպեսզի երբ մայրուղով բավականաչափ արագ եք երթևեկում, այն կարողանա պայթել։
Եվ այս փախուստը մինչ օրս դժվար է տանել դոկտոր Մեխթիլդ Շիֆֆմանի համար։
«Ես կարոտում եմ այն փողոցը, որտեղ մենք նախկինում ապրում էինք։»
Դա տունն էր։ Մի տեսակ արմատախիլ լինելու զգացողություն է առաջացել։
«Մագիստրատի դատարանում ինձ դատապարտեցին երկու տարի ինը ամիս ազատազրկման՝ առանց պայմանական վաղաժամկետ ազատման հնարավորության։»
Եվ հանրային դատախազությունը սկզբում բողոքարկեց դատավճիռը, քանի որ այն համարեց չափազանց մեղմ։
Այսպիսով, դատավարության սկզբում, այսինքն՝ բողոքի քննության ժամանակ, նրանք պահանջում էին երեք տարուց ավելի ազատազրկում, իսկ
վերջին ելույթներում իրենց պահանջը բարձրացրին մինչև չորս տարվա ազատազրկում առանց պայմանական վաղաժամկետ
ազատման, այսինքն՝ պարզապես չորս տարվա ազատազրկում։
«Բանակցությունները տևեցին 30 օր, ինչը շատ է։»
Դատավարության երկրորդ օրը ինձ առաջարկեցին գործարք՝ 100 կեղծ առողջական վկայականների մեղք ընդունել։
Այնուհետև շատ մեծ տուգանք՝ առավելագույնը 720 օրական դրույքաչափ, որը 100 եվրո օրական հաշվարկով կկազմի 72 000 եվրո։
Եվ դա, ի վերջո, անշուշտ, հանգեցնում է բժշկական պրակտիկայով զբաղվելու լիցենզիայի հետկանչմանը։
«Այո, վճիռը ակնհայտ կեղծիք էր։»
Վերջիվերջո, ամբողջ հարցը նախապես քննարկվել էր դատախազի, դատավորի և իմ փաստաբանի միջև։
Վճիռը համաձայնեցվեց, և ի վերջո՝ ինչպես պարզվեց, դա 14 ամսվա փորձաշրջան էր, որը երեք տարով կասեցված էր, և 1000 եվրո տուգանք։
Դա նշանակում է, որ ընդհանուր առմամբ եղել են հինգ մեղադրանքներ։
Այսպիսով՝ երկու մեղադրանք առողջության վկայականների հետ կապված, և մեկական՝ ատելության հրահրման, պետական պաշտոնյային
վիրավորելու և գործընկերոջ հեղինակությունը վարկաբեկելու համար։
Այսինքն՝ երկու մեղադրանքները հանվել են։
Նրանք նաև ինձ հավաստիացրին, որ այս կասեցված դատավճիռը կրելուց հետո ես կկարողանամ լքել Գերմանիան և վերադառնալ Մեքսիկա։
«Դա լրագրողների համար իսկական հաճույք էր, չէ՞?»
Այնուհետև լրագրողները 15 ամիս շարունակ կարող էին բազմիցս գրել ամեն անգամ, երբ ես ինչ-որ բան ասում
էի կամ հանրության մեջ չափազանց տեսանելի դառնում էի։
Այո, դոկտոր Բինդեր, նա հենց այն ծանոթն է՝ խելագար, ով քրեական հետապնդման է ենթարկվում։
«Հունիսի 22-ին հանրային դատախազությունը ինձ ուղարկեց մեղադրական ակտը։»
Միևնույն ժամանակ հրապարակվեց մամուլի հաղորդագրություն, որտեղ նշվում էին անուններ։
Վինթերհուդեից դոկտոր Վալթեր Վեբերին մեղադրանք է առաջադրվել։
Եվ ամբողջ օրվա ընթացքում իմ պատկերը ցուցադրվեց ստորգետնյա անցումում։
Միջնադարում սա կոչվում էր «պիլորիավորում»։
«Ֆեդերալ արդարադատության դատարանը, իհարկե, պետք է զբաղվի փաստաբանի գրած գրեթե 1000 էջանոց բողոքով։»
Դա նշանակում է, որ Դաշնային արդարադատության դատարանի դատավորները պետք է դրանով զբաղվեն և հետո կազմեն համապատասխան հիմնավորում։
Եվ դա կարող է գնալ ցանկացած ուղղությամբ։
Կալանքի տակ գտնվելու ժամանակ ես նաև հանդիպեցի մարդկանց, որոնք մեկ տարի սպասում էին իրենց բողոքի քննությանը։
"Դատավորը, որը նույնպես կոշտ դիրքորոշում ուներ, դեռևս բանականություն չէր տեսնում և չէր ընդունում որևէ փաստարկ,
ապա ինձ օրական 100 եվրո տուգանքի 200 օրվա չափով նշանակեց։"
Դա, իհարկե, նշանակում է, որ ես քրեական ռեկորդ ունեմ։ Դա 20 000 եվրո է։
Եվ մենք կրկին, ևս մեկ անգամ բողոքարկեցինք՝ հիմնականում պնդելով, որ գործը հիմնավորող գիտական ապացույցներ չկան,
ինչպես նաև որ 278-րդ հոդվածը ամբողջությամբ անպիտան էր և, փաստորեն, արդարադատության խեղաթյուրում էր։
Եվ հիմա, չնայած RKI-ում առկա իրավիճակին և RKI-ի ֆայլերին, սա կրկին գործնականում
անտեսվել է, գորգի տակ է քաշվել և անտեղի է համարվել։
Վճիռը, հետևաբար, վերջնական է, և, թվում է, որ այժմ ես օրինականորեն դատապարտված հանցագործ եմ։
"Մեծագույն պատիժը այն է, որ մեզ սպառնում են երեքից մինչև հինգ տարվա ազատազրկմամբ։"
Նրանք դեռ կախված են ինձ վրա, ինչպես Դամոկեսի սուրը։
Եվ նույնիսկ բժիշկների նկատմամբ կիրառված երեք տարվա մասնագիտական արգելքը և 10 000 եվրոյի տուգանքը ինձ համար
փոքր գումար է, քանի որ ես երեք տարի է, ինչ հիվանդության արձակուրդում եմ և չեմ կարող աշխատել։
Այս հարձակմանից հետո ես այլևս չկարողացա աշխատել։
Այնուամենայնիվ, մինչև դատավարության ավարտը իմ հաշիվները դեռևս սառեցված են անհեթեթ բռնագանձման գումարների չափով։
Մեկ բանկը փակեց իմ հաշիվը; իմ բոլոր հաշիվները 15 ամիս սառեցված էին եղել։ Դա ցավոտ էր։
"Նրանք ուզում են զրկել ինձ պրոֆեսորի կոչումից, բայց դա դեռ չի տեղի ունեցել, որովհետև նախ պետք է ինձ
դատապարտեն ատելություն և հակասեմիտիզմ հրահրելու համար։"
Բարեբախտաբար, սակայն, սա տեղի չունեցավ։
Իրականում Գլխավոր դատախազության գրասենյակը ինքն է բողոքարկել մագիստրատի այս վճիռը։
Այդ առումով հարցը այժմ նորից է սկսվում։
Համարձակ բժիշկները չէին կարող մասնակցել կորոնավիրուսային հանցագործությանը։
Նրանց խիղճը և հիվանդների հանդեպ հոգատարության պարտքը դա թույլ չէին տա։
«Դա ուղղակի խելագարություն էր, և ես ասացի, որ չեմ կարող լուռ մնալ դրա մասին։»
Ընտանեկան արհամարհանքն ու բացառումը հաճախ հետևանքներ էին։
«Իմ զուգընկերն էլ այդ ժամանակ ինձ լքեց։»
Ես նրա հետ 5,5 տարի էի, և նա նաև ասաց. «Այո, դու այս ամենին չես միանում, ես հետևում եմ
միջոցառումներին, և այլևս չեմ կարող քեզ հետ լինել»:
Այսպիսով, իմ ամբողջ կյանքը ամբողջությամբ փլուզվել է իմ ետևում։
Այսպիսով, անգամ իմ ընտանիքի որոշ անդամներ սկզբում դեմ էին ինձ։
Ինչ վերաբերում է իմ ընտանիքին, ես, իհարկե, շատ երջանիկ եմ։
Իմ կինն ու մեծ դուստրս՝ այո, հենց այստեղ է, որ սկսվում է հուզմունքը, շատ են աջակցել, մինչդեռ ընտանիքի
մյուս անդամները չեն աջակցել, ինչպես որ ամենուր է լինում։
Այնուամենայնիվ, այս անձնական անհաջողությունները նրանց չեն ստիպել կասկածել իրենց համոզմունքներին կամ գործողություններին։
«Դա անշուշտ արժեր։ Անշուշտ արժեր այդ ռիսկը ստանձնել, նաև մեր համար։»
Նրանց երախտապարտ հիվանդներն ու աջակիցները իրենց արդեն բանտարկված կորոնավիրուսային հերոսներին տվեցին այն ուժն ու աջակցությունը,
որոնց այդքան հուսահատորեն կարիք ունեին այս դժվարին ժամանակներում։
«Ինչպե՞ս էիք զգում ձեզ այն պահերին, երբ լսում էիք դրսում գտնվող մարդկանց?»
Անբացատրելի էր... Դա հիանալի էր։
Դու չես կարող դա ասել…
«Բայց մենք նրան ասացինք։»
Այս 15 պատմությունների միջոցով մենք ցույց ենք տվել, թե որքան դաժանորեն է համակարգը վրեժ լուծում նրանցից, ովքեր չեն ենթարկվում։
Այսպիսի փաստագրական ֆիլմերը չափազանց կարևոր են այս անարդարության դեմ պայքարում։
Խնդրում ենք շարունակեք աջակցել մեր աշխատանքին։ Այսօր, սակայն, մենք կենտրոնացած ենք կորոնավիրուսային համաճարակի հերոսների վրա։
Ես կարողացա այցելել բոլոր այս քաջ մարդկանց։ Ես լսեցի նրանց պատմությունները։
Եվ նրանց աչքերին նայելն ու անձամբ զգալն ու փորձելը, թե ինչ է արվել նրանց և նրանց ընտանիքների հետ, խորապես ցնցեց ինձ։
Հետապնդված, որսված, օտարված։ Սոցիալապես և տնտեսապես ավերված։
Այս ամենից մեծ մասը այլևս չի կարելի չեղարկել։ Բայց հիմա մենք կարող ենք նրանց աջակցել։
Բարոյապես՝ ապահովելով, որ նրանց չմոռանան, և նաև ֆինանսական աջակցության միջոցով։
Քանի որ այս մարդիկ տնտեսական կործանման են բախվում։
Թանկ քրեական վարույթներ, սառեցված միջոցներ, մասնագիտական արգելքներ։
Այս պատվավոր բժիշկները այժմ կործանման եզրին են, քանի որ այն ժամանակ նրանք տվել են իրենց ամեն ինչը։
Նրանց հիվանդների, մեզ և մեր երեխաների համար։
Եվ հիմա մենք ուզում ենք լինել այդ մարդկանց կողքին։
AUF1-ը այսօրվանից սկսած հավաքում է նվիրատվություններ այս բժիշկների համար։
Նվիրաբերեք նրանց, ովքեր այն ժամանակ ամեն ինչ վտանգեցին և մեզ համար իրենց ամբողջը տվեցին։
Խնդրում ենք նվիրաբերել հիմա։ Յուրաքանչյուր նվիրաբերություն կարևոր է։ Շնորհակալություն։