Iki minangka kejahatan medis paling gedhé ing sajarah. Bencana kemanusiaan ing skala sing durung tau ana sadurungé.
Ora ana sing bakal ngapura kowe kanggo iki.
Mangga ninggalake wilayah iki saiki uga!
Kita wong-wong! Kita wong-wong!
"Apa sampeyan nggawa masker? Monggo pasang, yen ora, mangga metu saka kene!"
"Vaksinasi luwih utawa kurang bebas saka efek samping."
Ing kalangan kula, sangang wong tilar donya ing asrama kita ing siji dina sawisé nampa vaksinasi.
Para dhokter sing saiki lagi nyuntik vaksin kabeh bakal kudu tanggung jawab marang
tumindaké. Lan ing ngarsané Gusti Allah, paling telat.
Kita ora duwe virus mematikan ing kene.
Kita ora duwe pandemi medis ing kene, nanging pandemi kriminal sing dirancang.
Saiki, kita pancen lagi ngalami tirani wong sing durung divaksin.
Saiki wayahe tumindak tegas marang para penyangkal coronavirus lan para anti-vaksin.
Kita duwe demokrasi sing kudu kita pertahanake ing kene.
"Kengerian pandemi coronavirus. Kanggo sawenehing wong, kuwi jero banget; kanggo liyane, kayane wis rampung."
Nanging kanggo para dhokter sing kanthi wani nolak ing jaman nganggo masker lan vaksinasi kanggo
nylametake lan nglindhungi wong, iki durung rampung.
Kosok baline, adoh saka pandangan umum, dheweke isih diburau, disiksa, lan diasingake dening sistem sing
mbales dendam, tanpa welas asih, lan ngluwihi kakuwatan.
Sistem sing ora ngapura kasunyatan manawa perlawanan marang virus corona bisa kelakon amarga dhokter-dhokter
iki, nganti serangan marang kemanungsan bisa dipukul mundur bareng-bareng dening kita kabeh.
Yen serangan sabanjure saka rezim globalis, sing saben dina saya agresif marang rakyat, lan yen serangan iki ditindakake
sacara ora langsung liwat sektor kesehatan, mula wong-wong sing mikir beda bakal ngalangi pamaréntahan donya sing dikarepake.
Lan utamane ana para dhokter sing ora manut marang dhawuhe politisi, militer, lan industri farmasi,
nanging sing kepengin tetep dadi tameng pelindung kanggo pasien manut Sumpah Hipokrates.
Lan mulane para dhokter pahlawan kita saiki bakal diancurake kanthi meneng, adoh saka pandangan umum.
Dibungkam déning media, wong-wong sing wani iki bakal dihukum, dirusak sacara ekonomi lan sosial, banjur dilalekake.
Nanging kita ora lali marang wong-wong mau.
Atas jenengé kabèh wong sing ora kolaborasi karo rezim coronavirus, kita wis ngunjungi limalas wong sing wani iki.
Ing Jerman, Austria, Swiss, malah Tanzania.
Amarga donya kudu ngerti nasib para dhokter sing wani.
Kita nuduhaké carané para pahlawan bisu iki isih diganggu, diintimidasi, lan disiksa déning sistem saiki.
Sajeroning rong minggu wiwit diwiwiti program vaksinasi, ana laporan pati ing panti jompo.
Ya, kuwi ing Januari 2021. Aku nangis wektu kuwi. Ya Gusti.
Aku wis ngerti yèn aku ora bakal salah.
Nanging aku ora nate mbayangake yen kahanan bakal dadi elek banget kanthi cepet.
Jenengku Sucharit Bhakdi. Aku ahli mikrobiologi lan epidemiologi penyakit menular.
"Nalika diwiwiti, aku wis ngerti, aku wis ngerti setaun sadurunge yèn bakal ana kedadéan kaya ngéné iki."
Jenengku Heinrich Habig. Aku dhokter umum, naturopat, akupunkturis, lan terapis manual.
"Sejatine aku wis weruh wiwit awal manawa iki ora babagan, eh, kasehatan masyarakat, nanging ana niat ing mburi iki lan
niat iki ora mung kalebu ngetrapake sawetara, ayo diarani, delusi ing masyarakat, nanging uga nggawe stereotip mungsuh."
Jenengku Thomas Külken. Aku dhokter umum lan aku nglakoni praktik kedokteran antroposofik.
"Iku dipresentasikake minangka virus mateni déning pers. Mula kowe kudu ati-ati ing wiwitan."
Aku ora bisa ngerti luwih apik.
Mung amarga latihan ing penyakit menular, epidemiologi, lan kursus vaksinasi Ehrengut sing isih tak ajeni
ing Hamburg, aku bisa curiga yèn ana sing ora bener.
Aku rumangsa setya marang pasien-pasienku. Pedoman kanggo iki wis ditemtokake déning Pak Hippocrates dhéwé.
Lan aku ora bisa mbayangake menawa ujug-ujug ing taun 2020, ing sangisore pangaribawa WHO, sumpah
iki, janji tugas medis marang pasien, bisa dilanggar.
Jenengku Gerald Kienecker. Aku ahli oftalmologi.
Aku uga nduwé pelatihan luwih ing patologi, kedokteran internal, lan kedokteran perawatan intensif.
"60% saka dhokter yakin manawa langkah-langkah kasebut bener.
Mula aku bisa ngamatake kanca-kancaku lan banjur gumun kenapa akèh wong padha melu.
Jenengku Dr Walter Weber.
Aku dhokter spesialis internal ing Hamburg lan ahli ing psikosomatika lan perawatan
kanker. Aku wis dadi dhokter resmi suwéné 53 taun.
"Wis cetha marang aku wiwit wiwitan, sebagean amarga pengalaman ing klinik nalika kanca-kanca ambruk amarga ambegan maneh
liwat masker, manawa masker kuwi nyebabake risiko kesehatan."
Lan sanajan ing taun 2020, ing wiwitan pandemi, ora ana bukti apa-apa manawa masker bisa
nglindhungi saka penyakit virus kanthi cara apa wae.
Nama kula Wolfgang Urmetzer, kula ahli anestesi kanthi kualifikasi tambahan ing akupunktur,
naturopati, lan kedhokteran tradhisional Cina.
Iku mung bisa amarga wong-wong ana ing kahanan psikosis massal.
Amarga media mung manut wae. Tanpa media, kuwi ora bakal bisa.
Tanpa iki... penembakan iki, tanpa kabèh iki... malah ing jurnal medis, ing jurnal dagang, apa waé omong kosong sing ditulis!
Lima taun kepungkur, kuwi mesthi ora bisa dibayangake. Kabeh wong mesthi bakal kandha, "Apa kowe padha edan?"
Jenengku Dr. Monika Jiang. Aku spesialis kedokteran umum kanthi kualifikasi tambahan ing naturopati.
Ing wiwitan, aku nampa akèh... Aku nampa jumlah email sing nggumunake minangka tanggapan marang video-video pisanan
kuwi, karo wong-wong padha matur nuwun amarga wis mbantu ngatasi rasa wedi lan kandha sepira wigatine apa sing tak lakoni.
Lan ana akèh video sing kandha, kowe pancen wani.
Lan aku kandha, kenapa aku wani? Aku mung dhokter ENT.
Dokter THT iku ahli babagan pilek amarga kuwi carane kita ngupadi roti saben dina.
Lan kita wis ngerti kabeh babagan koronavirus. Dadi ing babagan kuwi, aku wis nduwé panemu.
Aku nyoba nenangake wong; aku dhokter darurat lan aku ora perlu wani kanggo nindakake kuwi.
Nama kula Dr Bodo Schiffmann, spesialis ing kedokteran kuping, irung, lan tenggorokan lan kedokteran darurat.
Aku tansah dadi wong sing kritis.
Dadi nalika ana prekara sing dipaksakake saka ndhuwur tanpa alesan, aku angel adaptasi karo
kuwi; miturut prinsip, aku ora nindakake kuwi.
Lan aku tansah ngerti yen ana barang sing didol nganggo wedi lan panik, tanpa alesan sing nyata, mesthi ana sing ora bener.
Jenengku Ronald Weikl.
Aku dhokter kandungan lan dokter umum sing spesialis ing pengobatan naturopati, uga dadi salah siji pangadeg
lan wakil ketua MWGFD, Asosiasi Profesional Medis lan Ilmuwan kanggo Kesehatan, Kabebasan, lan Demokrasi.
"Dadi kita terus-terusan difitnah lan dikriminalake, lan pancen tekan nganti kita para dhokter dianggep kaya teroris serius."
Nggledhaki lawang ngarep, nglontaraké dhokter menyang lantai lan masang borgol ing mburiné ing ngarepé anak-anaké.
Ya, kuwi masalahé, amarga miturut Pasal 278 Kitab Undang-Undang Hukum Pidana, utawa apa waé jenengé, aku
kuduné wis nerbitaké sertifikat kesehatan sing salah.
Jenengku Rolf Kron, aku dhokter umum lan homeopatis.
"Aku wis nyoba ngandhani para politikus, wartawan, lan kanca-kanca dhokter langsung babagan kabeh kesalahan iki
ing narasi coronavirus, nanging ora tau nampa tanggapan."
Ora ana balesan kaya, "Thomas, kowe edan" utawa apa wae kaya ngono, mung ora ana balesan babar pisan.
Iku pancen medeni tenan.
Lan banjur aku nyadari yèn loro pengacara sing melu panangkepanku, yaiku si panyebar fitnah lan présidhèn kanton
Aargau, padha nganggep yèn dhèwèké luwih ngerti babagan coronavirus tinimbang aku minangka dhokter
sing uga nduwèni gelar PhD ing imunologi lan virologi.
Maksudku, kuwi wis nerangake kabeh, ta?
Dadi, kuwi sababé kabèh mau malah maringi aku energi luwih akèh.
Aku ora bakal ngidini awakku diremehake dening loro amatir sombong sing ora ngerti apa-apa babagan coronavirus.
Aku ora bakal ngidini wong kaya ngono ngganggu atiku.
Aku dudu wong sing kudu bener. Wong-wong kuwi lungguh ing parlemen lan sapiturute.
Nanging yen aku bener, aku bakal mbela hak-hakku.
Lan ing ndhuwur kabèh, iki babagan populasi, babagan maringi kabar marang populasi.
Lan iku dudu prakara sepele, nanging prakara urip lan pati.
Jenengku Thomas Binder, aku ahli jantung lan internis lan aku duwe gelar doktor ing imunologi lan virologi.
"Kabeh iku omong kosong, ngurung wong tuwa ing panti jompo lan ora ngidini pengunjung, nganti padha mati piyambakan lan sepi
tanpa ana sing sowan, lan sing paling parah ngrusak bocah-bocah kanthi lockdown
pirang-pirang wulan, nutup taman kanak-kanak lan sekolah."
Aku wis nambani lan weruh akèh bocah sing dadi depresi abot ing wektu iki, sing pancèn ngalami ngimpi elek, sing duwé gangguan
turu, sing ngalami gangguan mangan, sing mangan akèh banget utawa malah ora mangan babar pisan, sing ngentèkaké
kabèh wektu ing ponsel, komputer, utawa konsol dolanan.
Padha kandha yèn padha ora péngin urip manèh, amarga kanggo sawatara bocah, langkah-langkah kuwi wis dadi separo uripé.
Iku pancen edan, lan aku kandha yen aku ora bisa meneng bab kuwi.
Nama kula Dr Carola Javid-Kistel, kula dhokter homeopati.
"Aku nyadari iki amarga praktikku dumadakan kosong nalika pandemi teka, lan malah ing rumah sakit kantonal, ing ngendi aku kudu
kerja jaga wektu kuwi, dumadakan ora ana apa-apa sing kedadeyan."
Rumah sakit kosong, kita dikirim mulih, kita malah ora diijini teka kerja maneh amarga kuwi bakal ngentekake dhuwit rumah sakit
kantonal, lan aku ora bisa ngerti kanca-kanca dokterku sakabehe.
Ana 70 kanca GP liyane sing makarya ing rotasi iki, lan mung lima sing wani nandatangani bareng surat sing
tak tulis marang Menteri Kesehatan Swiss wektu semana.
Sepuluh wong padha kandha aku edan, yen apa sing tak lakoni iku mbebayani, lan kuwi ndadekake aku mutusake gabung karo
perlawanan, kanthi makna aku kandha yen aku ora bakal melu lan yen tugasku minangka dhokter uga kanggo ngangkat swaraku.
Nama kula Andreas Heisler, kula ahli ing kedokteran umum lan internal lan sampun makarya minangka
dokter umum ing praktik kula dhéwé salami 20 taun.
"Pemburuan penyihir sejati diwiwiti marang para dhokter sing nolak sujud.
Dadi, ing wiwitan, ana panaliten adhedhasar tuduhan sing sakabehe digawe-gawe: maringi sertifikat tanpa mriksa.
Banjur ana wong sing ndeleng berkas-berkas ing kene lan weruh yen kabeh ana ing kene, lan
pernyataan-pernyataan wis didokumentasikake.
Pasien-pasien sing wis teka ing kene lan nduwéni sertifikat saka aku uga ditakoni sawisé apa padha wis menyang praktik, kenapa
padha menyang praktik, kenapa ora takon marang dhokter kulawargané kanggo sertifikat,
nanging malah lunga luwih adoh menyang Staufen.
Dadi pancen padha nyelidiki nganti tekan intine, lan aku ngerti saka polisi kanthi ora langsung manawa miturut
penyelidikan iki, tuntutané saktenané kudu dibatalaké.
Lan banjur ana guru sing mriksa sertifikat murid-murid lan kanca-kanca kerjane ing sekolahé banjur nglapor aku.
Lan dhèwèké mung ngaku marang polisi yèn dhèwèké wis weruh sertifikat-sertifikat kuwi, nanging
para duwèné sertifikat kuwi ora lara babar pisan.
pancen kudu diomongake yen sidang pengadilan iki absurd wiwit wiwitan nganti pungkasan ing saben bab, nganti
hakimé dadi bias banget lan isih panik babagan virus.
Sanajan masker ora wajib maneh ing ruang sidang utawa ing endi wae ing gedhong pengadilan, masker FFP2 lan bukti vaksinasi
dibutuhake khusus kanggo sidang iki, lan ruangane tansah diudhara. Saben aku ngomong apa wae sing nggawe
dheweke nesu, dheweke mesthi nyemprotake tangané nganggo disinfektan lan... ya, kuwi aneh tenan.
"Kita wis nyiapake berkas-berkas karo sertifikat masker, yaiku saka pasien-pasien sing teka mung kanggo sertifikat
masker, kanggo kahanan kaya ngono, nanging kita isih kaget yèn razia kuwi kelakon ing tahap sing relatif telat."
Mesthi wae, iki uga ateges sampeyan bakal ngalami sawetara wengi tanpa turu nganti sampeyan bisa ngadhepi kahanan iki nganti
sawenehing tingkat. Banjur sampeyan bakal ngerti yen ana sing arep kelakon, yen panaliten bakal ditindakake, yen pitakon bakal
ditakokake, lan sampeyan bisa ngarepake diwiwiti proses pidana.
"Aku nampa telpon saka sawetara wong, Pak Kienecker. Apa aku kudu divaksinasi?"
Aku njerit ing telpon: Ora!
Ora sing ana akibaté. Eksekutif teka lan mbalikake kabèh dadi bolak-balik.
Pasangané Kienecker, Claudia Schöne, uga kudu ngalami pengalaman sing nggegirisi.
Kasunyatane, panaliten omah iki, utawa panyusupan, utawa razia ing praktikku, ora tau diwenangake dening pengadilan.
Aku takon marang saben siji saka petugas ketertiban umum iki, sing cacahé ana papat, uga marang
para petugas polisi, babagan prentah pengadilan.
Kabeh padha nolak menehi jeneng utawa nuduhake identitasé.
Dadi padha ngerti wiwitane yen padha nindakake sing salah.
Pungkasané, sing metu ya iku pangakuan saka wong sing kélangan omong yèn dhèwèké teka atas jenengé kepala
dinas kesehatan kanggo mriksa yèn kabèh wis tertib.
Sapa waé sing wis kenal karo paribasan ing sistem otoriter kaya ngono, mesthi ngerti apa tegese.
Iku ateges agresif, iku ateges dadi kasar, iku ateges dadi banget drastis.
Kabeh wong iki tansah nggoleki, nyedhaki kowe, tansah kepengin ana kontak fisik kanthi cara apa wae.
Iku ateges kowe kudu mbela awakmu. Bener ta? Dadi. Kuwi pancen provokasi murni.
Padha nggoleki alesan kanggo gelut. Banjur dumadakan aku krungu tangisan njaluk tulung, Gerald, Gerald, ya?
Lan banjur aku weruh liwat lawang cilik iki, ing lawang mburi ruang konsultasi, aku weruh sosok ireng gedhe mlayu
ngoyak Claudia, kanthi tinju diangkat dhuwur, siap nyerang.
Mangga mundur!
Halo? Gerald? Halo? Gerald? Iki Kantor Ketertiban Umum.
Tulung lunga, lan aja nyentuh aku! Lunga! Lunga!
Pergi adoh! Kowe ora nduwé hak ana ing kéné! Metu!
"Ya, dibandhingake karo sing tak krungu saka kanca-kanca, aku begja golek omah."
Dadi ora ana wong ireng, ora ana kekerasan, ora ana apa sing biasane kok krungu, kayata apartemen sing rusak
sawisé utawa properti sing dirusak, ora ana sing kaya ngono.
Nanging aku ngalami kahanan liyane sing pancen ora bisa dipercaya, nggumunake, lan pungkasane uga nyimpang.
Dadi polisi muni bel lawang jam enem esuk, nanging ora ana sing mbukak amarga aku ora krungu bel, lan kita duwe
singa sing ana cincin ing mburine, banjur padha nggebuk kuwi.
Kuwi nggawe aku tangi, banjur aku weruh ing sakupenge pekarangan, aku ora ngerti, sepuluh utawa rolas polisi nganggo lampu sorot,
Padha wis ngubengi bangunan kuwi, madhangi sakupenge nganggo lampu, banjur papat
utawa lima wong saka wong-wong mau maksa mlebu.
Padha teka tanpa surat perintah penggeledahan; padha kepengin njupuk aku dadi saksi ing sawijining kasus nglawan
pasien ing Nuremberg babagan masker. Kuwi latar mburine.
Iku prosedur ing tengah dina, wektu tanpa wates, mesthine aku sing nyopir, aku wis nuduhake marang wong-wong, iki
dokumené, iki tasku, kabèh wis dikemas, aku bakal nyopir dhéwé.
Ora, padha nggawa aku bareng.
Wong-wong mau nyekel putriku ing amben, dheweke isih turu ing amben, kabeh peteng, lan padha
nyinari sorotan lampu senter marang pasuryane.
Iki mung trauma-trauma, sing tak yakin sistematis.
Dadi pancen padha diwènèhi pituduh supaya nindakake kuwi, amarga kuwi ora masuk akal.
Banjur loro petugas polisi mau nggawa aku menyang Nuremberg nganggo van iki, sing ora
mewah, lelungan kaya ngono ing mburi jeruji.
Banjur aku ana ing ngandhap tanah Pengadilan Regional Nuremberg, ing sel, sakjam utawa rong jam maneh,
amarga, kaya sing tak kandhakake, isih esuk, kakehan esuk.
Iku uga dadi pengalaman, dadi kowe ana ing brankas iki, ana swasana kaya ana ing jero penjara, banjur ing
sawijining wektu polisi nggawa aku metu saka kono lan langsung nggawa aku menyang sidang, mung dadi saksi.
Dadi iki pancen ngluwihi hukum lan katertiban.
"Ing Swiss, kantor Dr. Binder uga kena razia jinis khusus.
Alasan kanggo iki luwih saka mung penasaran.
Ya, aku ora utamane dianiaya dening panguwasa utawa negara, nanging luwih dening tukang ngumpat kondhang
sing ngetokake tuduhan yen aku ngancem, yen aku nggawa senjata, lan yen aku duwe riwayat lara jiwa.
Lan banjur padha ngandhani kepala polisi kanton Aargau, sing banjur miwiti operasi edan iki sing melu total 60 petugas polisi.
Iku tanggal 12 Maret 2020, nalika aku kepengin liburan seminggu.
Lan sakdurunge aku rampung, watara jam sepuluh setengah, mesthine aku wis rampung, lan sawisé jam sepuluh
aku kepengin njupuk espresso ing pawon cilik ing kana.
Lan banjur aku mung mlaku liwat lawang mlebu sing digawe saka kaca.
Lan banjur aku weruh petugas polisi ana ing njaba, ing lorong liwat lawang mlebu.
Ing tangga sing munggah, watara lima nganti sepuluh wong, ing tangga sing mudhun uga watara lima nganti sepuluh wong, lan
pancen ana petugas polisi hardcore nganggo rompi pelindung anti peluru sing padhang, karo anggota
milisi sing ngarahake bedhil menyang lawang latihan.
Aku langsung bali menyang komputer lan nge-tweet ing Twitter, kira-kira: "Tulung, polisi arep nangkep aku."
Iki nyebabake geger gedhe ing media sosial.
Lan banjur aku bisa nelpon anakku uga, amarga aku mikir ing atiku, ya, apa sing bakal kelakon marang aku saiki?
Ing pungkasané, padha nembak aku lan kandha yèn kuwi pembelaan diri, mula aku pengin ngandhani sawetara wong
bab apa sing kedadeyan, amarga wektu kuwi kahanané medeni.
Banjur aku nampa telpon ing ponselku.
Iku wanita, dhèwèké kandha, "ya, halo, kowe kudu metu ing ngarep lawang, ing ngarep lawang praktik."
Ya, kenapa aku kudu teka ing lawang? Ya, mengko bakal kita kandha marang kowe, ujare dheweke.
Ya, banjur aku mlayu metu karo HP ing tanganku, ing tangan kiwa, lan mbukak lawang, lan dheweke kandha
marang aku: "Tetepna HP ing tanganmu supaya aku bisa menehi instruksi, saiki bukak lawange!"
Aku mbukak lawang: Saiki metu lan angkat tanganmu!
Aku nyekel ponsel ing tangan kiwa lan ngangkat tangan tengen, banjur aku mbalik maneh supaya padha weruh yèn aku ora nggawa
sepuluh Kalashnikov, granat tangan lan sapituruté, sanajan aku pancèn ora nggawa senjata lan ora ana pratandha
kekerasan sing katon. Banjur padha kandha: "Tangkap dhèwèké!"
Lan banjur ana watara telung wong lanang iki nyerbu aku, narik aku menyang lemah, sirahku nabrak lantai, aku kena tatu cilik,
ora serius, nanging getihé sithik, banjur aku ngglethak ing weteng, lan padha ngiket tanganku bebarengan ing mburine
punggungku, lan banjur, angel ngira-ngira wektu, nanging aku krasa sawisé sawetara menit aku
kandha, hei kanca-kanca, aku ora bisa ambegan saiki.
Ana sawijining kasus misuwur ing Amerika Serikat sing nglibatake wong ireng, lan ya, banjur padha ngidini aku ngadeg.
Banjur loro petugas polisi nganggo seragam biasa metu saka lift, lan aku ngerti dheweke.
Ya, Thomas, tenang dhisik saiki, lan kita bakal ndeleng.
Sawisé nangkep aku, sakjam sabanjuré padha nyadari yèn aku ora nindakaké pelanggaran apa waé lan mulané ora bisa nahan aku.
Nanging banjur padha ngutus dhokter marang aku kanggo mriksa kahanan aku apa layak ditahan, sanajan sejatine aku ora
bisa ditahan babar pisan, lan dhèwèké nyatakake yèn aku mbebayani kanggo awaké dhéwé lan edan amarga Corona.
Dheweke wis nemokake diagnosa anyar sing ora kacathet ing endi wae ing ICD.
Senjata sing diduga dakgunakake yaiku pistol militèrku, nanging disimpen ing omah.
Ing taun 1980, aku gabung karo Angkatan Darat Swiss, sing mesthi kudu tak lakoni. Nalika semana aku dadi anggota korps medis
minangka mahasiswa kedokteran, lan ing kono senjatane dudu bedhil serbu, nanging pistol sing dadi senjata pribadiku.
Aku nyimpen senjata-senjata mau sawisé dadi letnan siji, lan nalika aku metu saka militer 15 taun kepungkur, aku nyimpen ing
omah tanpa amunisi, sing pancen lumrah lan sah ing Swiss. Minangka aturan, sampeyan tetep
nyimpen senjata pribadhi sawisé metu saka militer.
Lan iku wis disimpen ing kana suwéné 15 taun.
Nalika aku ditahan, para polisi mesthi takon marang aku, "Bedhilé ana ing endi? Bedhilé ana ing endi?"
Bedhil apa? Ya, kowe duwe bedhil. Ya, enteni, maksudmu pistol tentaraku?
Ya, wis disimpen ing omah suwéné 15 taun.
Banjur aku kandha marang wong-wong kuwi ing endi, aku uga wis kandha marang wong-wong kuwi, nanging apa ora saiki
padha bakal entuk, pas tengah wengi utawa semacam kuwi?
Garwaku sing gampang wedi bakal kena serangan jantung yen kowe mlebu saiki. Monggo bali sesuk.
Wong-wong kuwi isih teka jam siji esuk ing flat bojoku. Dheweke ora krungu bel lawang, mula padha nganggo kunciniku
kanggo mlebu, banjur nyerang dheweke ing amben kaya Rambo.
Dadi bisa uga dheweke kena stroke bengi kuwi, dadi pancen abot tenan, dadi Rambo iki, ora bisa
dipercaya apa sing padha ditindakake ing kana.
Lan banjur aku dilebokake ing sel isolasi sajrone 36 jam.
Miturut omongan umum, iki sel bantalan, sing pancen pas, nanging sejatine ora ana bantalane; iki mung sel isolasi, lan ambené
mung kasur, lan jamban lan wastafel dirancang supaya kowe ora bisa ngantung awakmu utawa nglarani awakmu kanthi cara apa waé.
Lan aku ana ing kana suwéné 36 jam, tanpa ngerti kenapa aku ana ing kana, tanpa tau ketemu pengacara
sadurungé. Maksudku, kabèh kuwi pancèn ilegal, ta?
Lan banjur aku piyambakan suwene 36 jam nalika Paskah, ya?
Ing Minggu Paskah, aku ngglethak ing kasur iki, umume mung mlayu-mlayu ngubengi amben, ta?
Kaping pisan, aku mindhah kasur iki adoh saka tembok supaya aku bisa mlaku-mlaku ngubengi amben.
Ora ana sing bisa nggleleng ing amben nganti 36 jam, ta? Ora ana kursi, ora ana apa-apa.
Lan mesthi aku nduwé akèh wektu kanggo mikir, lan ya, aku pancèn kepingin weruh, apa sing kedadeyan ing kéné?
Aku ora ngerti, ta?
Amarga kahanan kasebut, Dr Bodo Schiffmann ninggalake tanah airé lan saiki manggon karo kulawargané ing Tanzania.
Sadurunge ing Jerman, dheweke kudu nahan pirang-pirang serangan.
"Kita wis digeledah kamar pribadi lan kamar praktik, lan sawisé kuwi kita pancen traumatis."
Lan kuwi ing Februari 2021.
Pencarian ing omahku utamane dimaksudake supaya lingkungan padha weruh lan wong-wong padha wedi.
Lan kaya ngene: kowe traumatis amarga, miturut aku, iki rampokan bersenjata sing dilakoni
déning negara, amarga negara njupuk barang-barangmu.
Lan kita pancen kaya ngono, yen tukang pos teka nganggo mobil utawa apa wae, kita mesthi mikir, polisi teka maneh.
Ing kahanan apa waé, padha teka.
Coba bayangno, pitakonane ing kene mung apa sawetara sertifikat mask wis diterbitake, lan padha kepengin
nyita kabèh cathetan pasien kita sing ngemot 85.000 pasien.
Lan penting kanggo dicathet manawa panaliten omah pisanan ing praktik nyebabake kantor
jaksa penuntut umum resmi nutup kasus kasebut.
Iku ateges dheweke ndeleng sertifikat-sertifikat mau banjur kandha, ya, kuwi wis bener, ora apa-apa.
Lan wis resmi nutup kasus sing nuduh kita wis nerbitake sertifikat masker palsu.
Nanging padha bali maneh. Iki pancen maringi sakabehe prakara rasa sing rada aneh.
Ana wong mlebu lan nuduhaké marang kowe selembar kertas. Malah ana jaksa umum ing kana.
Lan banjur dhèwèké langsung ngandhani marang kita yèn kita manèh nduwèni piranti sing padha ing kamar latihan kita.
Lan banjur padha kandha marang aku supaya nyopir menyang ruang operasi, lan bojoku ana ing kana piyambakan.
Lan anak-anak kita ana ing ndhuwur. Padha uga mlebu kamar-kamar bocah.
Ana barang sing dijupuk saka bocah-bocah, sing pancen ora diijini.
Tujuane yaiku ngrusak praktik kerja.
Ya, maksudku, yen kowe... mbusak barang-barange lan banjur hakim nyetujoni supaya 85.000 cathetan pasien bisa diakses.
Dadi kuwi alesanku mandheg makarya dadi dhokter panel.
Iki ateges kita wis mbalekake loro akreditasi asuransi kesehatan kita.
Dr Carola Javid-Kistel, sing mlayu menyang Meksiko, nampa pirang-pirang kunjungan saka panguwasa, sanajan dheweke ora ana.
Dadi aku didakwa amarga aku wis nerbitake sertifikat bebas nganggo masker kanggo pasien-pasienku.
Aku kudu ngomong yèn 80 nganti 90 persen saka pasienku iku bocah-bocah lan remaja, lan aku wis maringi akèh sertifikat.
Lan aku wis nerbitake akèh sertifikat bebas vaksinasi, sing mengko dadi pemicu razia polisi.
Kabeh kuwi kelakon maneh telung kaping sawisé kuwi, nganti aku pungkasane narik tali panase lan
saktenane ngunci awakku ing kantor lan ing omah.
Lan sawisé razia polisi katelu, sing ana ing Februari, awal Februari 2022, Aku ngalami gangguan kecemasan pasca-trauma utawa
gangguan stres pasca-trauma sing parah banget nganti aku pancen nutup awakku ing endi-endi lan mung ngidini wong-wong tartamtu
mlebu praktikku utawa omahku, aku ngalami ngimpi elek, aku ngimpi yen dheweke bakal nggawa aku adoh, yen dheweke ora mung njupuk
berkas-berkasku, nanging njupuk aku lan ngunceni aku banjur nyoba memaksa vaksinasi COVID-19 marang aku. Ing
impenku, aku nyekel piso ing tanganku lan nyabet wong-wong mau, banjur aku tangi kringetan teles.
Lan wektu kuwi aku kandha marang awakku dhéwé, aku pancèn kudu metu saka Jerman saiki,
mula aku pesen preinan pamulihan ing Meksiko.
Liburané dadi rong taun. Sawisé dhèwèké ora ana, ana loro serangan manèh.
Dr Javid Kistel ora kepengin bali menyang Jerman. Nanging sing dirindhèkaké yaiku kulawargané.
Aku wong kulawarga.
Aku duwé telung anak sing wis diwasa, aku duwé papat cucu, lan mesthi waé aku uga duwé ibu
ing Jerman, bapak tiri, sedulur, lan sapituruté.
Lan aku wis rong taun ora ndeleng akèh saka wong-wong mau – malah meh kabèh – nalika aku ana ing Meksiko.
Lan banjur kita wani mung ngatur ketemu ing Swiss, ing Zurich.
Lan aku kandha, oke, Swiss dudu Jerman. Swiss netral.
Swiss uga ora ana ing Uni Éropa. Bakal apik-apik wae.
Sayangé, aku ora takon apa ana surat perintah panangkepan kanggo aku sajrone wektu kuwi.
Aku kira, ya, surat perintah panangkepan internasional sejatine mung bisa diterbitake kanggo kejahatan kekerasan lan tindak
pidana sing kena hukuman pati, kaya pembunuhan, pembunuhan tanpa niat, mbentuk organisasi teroris,
perdagangan manungsa, perdagangan senjata, lan sapiturute.
Banjur aku kandha, oke, kuwi ora ana gandhengane karo aku babar pisan merga sertifikat medisku.
Padha ora bakal wani. Ya, adoh saka kuwi.
Aku tekan Bandara Zurich tanggal 1 Desember 2023, yaiku taun kepungkur.
Lan aku nyerahake pasporku nalika mlebu ing pemeriksaan paspor.
Lan aku weruh carane pasuryané pejabat sing nyeken iku owah.
Lan dheweke langsung kandha marang aku: Ana sing nglawan kowe ing Jerman.
Aku ora bisa ngidini kowe liwat. Kowe kudu mèlu aku saiki.
Lan banjur padha kandha, ya, saiki aku kudu dipenjara, banjur padha nyelehake aku ing sel ukuran
loro kali loro meter ing kana, ing kamar kaya ngono.
Aku kudu telanjang kabeh lan dipriksa kanthi teliti.
Aku mung bisa nyegah supaya padha ora mlebu liwat sembarang bolongan ing awakku amarga aku kandha yèn aku ora tau ana
gandhèngané karo narkoba, aku malah ora tau ngrokok ganja sak uripku lan aku ora ndhelikaké narkoba ing endi waé,
mula padha kudu mandheg utawa aku bakal njerit banter banget!
Lan kuwi amarga 16 sertifikat masker. Surat perintah panangkepan Eropa amarga 16 sertifikat masker!
Aku ora mikir yen kuwi bisa lan terus tak takoni. Aku uga kepengin njupuk foto lan langsung ngirim menyang pengacaraku.
Lan banjur padha kandha yèn iku ora diijini lan mesthi waé padha njupuk kabèh barangku.
Dhuwitku, paspor, telpon genggamku, koporku, kabèh wis ilang.
Aku banjur piyambakan ing sel iki lan mikir, ya wis, donya iki saiki arep pungkasan.
Lan aku banjur ditahan sakabèhé rolas dina, sewelas dina ing Zurich.
Lan banjur aku rembugan karo pengacara Swiss, sing isih kudu melu; ya ora rembugan, ora, dhèwèké kandha yèn aku kudu ngidini
dhéwé diekstradisi menyang Jerman, amarga yèn aku ora ngidini diekstradisi, proses ekstradisi ing Swiss bisa nganti setaun.
Lan minangka ganti jaminan 30.000 euro, sing kudu diklumpukaké kulawargaku ing wektu sing cendhak banget – ora ana siji-sijia
ing antarané kita sing nduwé dhuwit sak kuwi – aku banjur dibebasaké tanggal 12 Desember saka panjara Schwäbisch Gmünd,
ing ngendi aku wis dipindhahaké ing dina kaping 11 – mula aku ana ing Schwäbisch Gmünd sedina maneh – banjur aku dibebasake.
Dr Bianca Witzschel tetep manggon ing negarane dhewe, Jerman, minangka dhokter dissiden.
Iku sing dadi pungkahané.
Ing Februari 2023, peradilan Saxon nyekel dheweke lan nahan ing tahanan pra-persidangan.
Tuduhané yaiku pemalsuan dokumen ing luwih saka 500 kasus kanggo ngeluarké sertifikat masker lan sertifikat bebas vaksinasi.
Kita kepengin ngomong karo dhokter sing wani, Dr Witzschel, nalika dhèwèké dipenjara, nanging
panjara ngalangi saben upaya kanggo ngubungi dhèwèké.
Bianca Witzschel malah ora diwenehi kabar bab panjalukan kita sing bola-bali, lan kita ora diparingi ijin kanggo ngrekam.
Upaya bola-bali kanggo ngubungi ora ana asilé.
Dokter Bianca Witzschel ngentekake meh setaun setengah ing penjara coronavirus saka rezim vaksinasi.
Aku ora ngrasakake rasa salah apa-apa.
Aku nglumpukake kabeh sertifikat kanthi rapi ing map amarga aku mikir aku nindakake bab apik kene.
Aku bisa ngomong kanthi yakin manawa aku wis ketemu langsung karo kabèh pasien sing wis tak paringi sertifikat, utawa aku
ngerti manawa pasien-pasien iki ana lan padha nduwé keluhan.
Dadi, nganti wayahe nalika panelusuran iki dumadakan mlebu kanthi kenceng, aku pancen
yakin manawa iki ora bakal kelakon marang aku.
Lan banjur teka tanggal 16 Desember 2020.
Aku ana ing omah wektu kuwi amarga tulang punggungku patah nalika aku tiba sawetara minggu kepungkur.
Aku ora bisa kerja wolung minggu lan kudu mlaku-mlaku nganggo kruk lan korset.
Baru sawisé jam wolu, bojoku ujug-ujug kandha, "Nanging ana akèh mobil polisi sing lagi nyedhak omah kita."
Apa sing kedadeyan? Aku isih ana ing amben, banjur aku tangi.
Banjur padha teka: "Kita duwe surat perintah penggeledahan lan kudu nggeledah sak omah."
Aku mung mikir, napa? Ya, amarga sertifikat maskermu.
Apa sing kowe lakoni ing praktikku, ing omahku? Ing praktikku, mbok menawa, nanging kenapa
nggoleki? Iki bisa dijlentrehake kanthi cara liya.
Ya, padha duwe prentah, padha kudu ngawasi kabeh.
Banjur sepuluh wong kuwi mlebu ing kabèh kamar, njupuk laptop lan ponsel kita, kalebu ponsel bojoku – putriku isih ana ing kana –
nggeledah kamar bocah-bocah, mbukak kabèh lemari lan meja samping amben, apa sing ana ing njero
kuwi, apa hubungane karo sertifikat-sertifikat kuwi?
Kabeh mau njupuk patang jam, lan ing wektu sing padha, ing kantor polisi – asistenku ngandhani aku yèn dhèwèké wis nindakake
pakaryan administrasi ing kéné – uga ana penggeledahan, nalika penggeledahan kuwi asistenku diomel
déning perwira polisi senior sing mimpin panyelidikan:
Kowe kudu nyekseni yèn bosmu iku penjahat.
Banjur kita cathet iki ing pengadilan tembung demi tembung.
Dadi, jinis prasangka kaya ngene iki padha ngancem dheweke, lan dheweke pancen ngalami masalah gedhe sawisé kuwi.
Kita uga, ya, aku kaget banget, aku mikir iki ora mungkin kedadeyan, lan kowe krasa kaya wis diperkosa,
dipukuli, lan sawisé kuwi kowe bener-bener remuk atimu.
Bocah-bocah utamané kena pengaruh lan uga wis ngalami gejala sing paling abot.
Dheweke ora bisa konsentrasi maneh. Dheweke kroso mual lan sirahé lara.
Sawetara wong ambruk ing sekolah nalika nganggo masker, lan aku wis nampa akèh banget wong tuwa ing praktikku sing ngandhani iki
karo nangis, kalebu bocah-bocah sing nangis, lan cetha banget yèn minangka dhokter aku kudu tumindak
lan maringi wong-wong mau surat keterangan medis.
Conto sing banget nyedhihaké, salah siji saka akèh conto pasien sing nyedhihaké, yaiku bocah wadon cilik sing teka karo
ibuné ing wulan November 2020 saka Alas Bavaria. Bocah wadon kuwi ngalami reaksi abot marang masker, kanthi mual,
Sakit sirah, ora napsu mangan, lan ibune nyuwun aku supaya nerbitake sertifikat kaya ngono. Bocah iku ana ing kene.
Mesthi wae aku nindakake kuwi, lan enem wulan sawisé, tanggal 6 Mei 2021, padha bakal bali.
Aku kepingin ngerti, apa kowe butuh sertifikat liyane?
Ya, kita butuh kuwi. Kita bakal enggal nganakake perayaan komuni lan kita kepengin nduwé sertifikat sing isih sah.
Upacara komuni dianakake tanggal 9 Mei, miturut sing tak ngerti, lan ing Senin sabanjure, ibune nelpon aku lan ngandhani bab sing
nggegirisi. Dheweke kandha, bayangna, kita padha lungguh ing gréja karo sedulur, anak wadon kita semangat banget karo komuni
iki, imam wis mlebu karo para peladen mezbah lan ujug-ujug mandheg Misa amarga panjenengané weruh yèn bocah wadon iki ing
barisan ngarep utawa ing bangku gréja ora nganggo masker, nelpon ibune bocah wadon mau menyang krisma, mandhegake
misa – kabeh padha ngenteni, kabeh padha ndelok bocah wadon iki – banjur kandha: 'Ya, kowe duwe sertifikat?'
Lan banjur dhèwèké weruh yèn sertifikat kuwi saka Weikl: Ya, kuwi dhokter masker, kuwi ora ditampa, dhèwèké nelpon polisi,
lan aku kira kabèh iki nyebabaké tundha luwih saka 30 menit.
Polisi takon marang aku: Apa putrimu bisa nganggo masker utawa ora? Lan aku mangsuli: Ora.
– Cara reaksi sang pandita kuwi kakehan lan nggegirisi, lan kuwi ngrusak komuni.
Aku krasa iki pancen ora pantes diomongake, luwih-luwih saka menteri sing kuduné nggatekake kesejahteraan wong.
"Wong-wong mau teka jam enem esuk lan meh nabrak lawang ngarepmu."
Kanthi kabèh swara kuwi, kowe mesthi mudhun menyang ngisor kanggo ndeleng apa sing kedadeyan.
Lan banjur aku mung nyelehake sikilku ing ngarep lawang lan mbukak.
Aku kandha: Ya, polisi, apa saiki kowe wis dadi mafia Rusia sing nyilih seragam ing kabaret kita?
Aku pengin ndeleng ID layananmu lan surat perintah penggeledahan dhisik. Ora, bukak lawangé saiki!
Banjur aku kandha: Ora, aku pengin ndeleng surat perintah penggeledahan dhisik.
Ora, kowe sing mbukak lawang saiki! Lan tekanan ing lawang saya tambah gedhe.
Ana wong lanang dhuwuré loro meter ngadeg ing ngarepé, nggawa senjata abot, lan ana gudang senjata gedhé kanggo akèh wong.
Lan, ya, banjur padha luwih kurang nyurung aku mlebu ruang tunggu.
Padha kepengin maksa aku nganggo masker ing omahku dhéwé, mula aku kandha yèn aku
mesthi ora bakal nganggo masker ing omahku dhéwé.
Ya, sakjane aku mikir kuwi wis rada kakehan saiki.
Lan banjur padha nahan aku ing ruang tunggu.
Kaya sing tak kandhakake, kudune aku wis nelpon pengacara, mula aku kleru amarga HP-ku ana ing
tanganku lan aku kandha yen aku arep nelpon pengacara.
Ora, kowe ora nelpon sapa-sapa! Mangkono carane dheweke weruh yen aku nduwé ponsel ing kanthong mburi celana.
Lan banjur padha njupuk kuwi saka aku uga.
Padha njupuk loro ponsel, loro laptop, hard drive, berkas pajak, lan malah surat pasien sing ana
ing meja sisih ing apartemen pribadiku ing ndhuwur.
Ya, malah padha mbobol flat sewaan ing lantai ndhuwur.
Padha nggoleki ing lumbung, nggoleki ing garasi-garasi.
Kowe pancen kudu takon marang awakmu dhéwé. Apa sing digoleki? Apa sing digoleki?
Ya, aku ora bakal kaget yen padha nemokake pornografi bocah ing garasiku utawa sak kantong
kokain ing kandhangku, mung kanggo nyiksa aku.
Ora ngerti, ora ngerti. Ya, kowe pancen krasa kaya teroris sing serius.
Lan kuwi wis ngganggu aku.
Aku mangsuli ya, syukur marang Gusti aku piyambakan ing esuk kuwi, amarga aku ora mikir
anakku bakal slamet kanthi gampang kaya ngono.
Lan sing paling utama, apa sing pungkasane digawé déning pers.
Wong-wong mau nyelehake foto ing koran sing nuduhake barisan dawa petugas polisi sing nggawa ember biru.
Ya, lan akèh bukti wis diamankan.
Padha ninggalake kekacauan ing kene, pancen ora bisa dipercaya.
Lan ya, apa sing bakal tetep ana nalika padha lunga?
Aku lungguh kene gemeteran, ya, lan pasien-pasienku mlebu lan ketegangan iki uga – aku banjur nangis
amarga pancen kowe krasa kaya... ora mungkin diterangake.
Kahanan uga dadi panas banget nganti ora bisa diterangake ing omahé Heinrich Habig.
Kunjungan tanpa undhangan saka kantor jaksa penuntut umum rampung kanthi penahanan.
"Dadi, miturut pangertenku ing dina kuwi, kantor jaksa umum nuduh aku wis nerbitake sertifikat vaksinasi sing
salah utawa, umpama, nyuntikake larutan saline tinimbang vaksin, lan kuwi marang 6.000 pasien.
Watara jam sepuluh esuk – dina kerja sing lumrah – lawang kabuka lan kantor jaksa umum Bochum langsung mlebu.
Aku mikir, apa sing wis tak salah lakoni?
Kabeh kudu dibukak, kabeh kudu dipriksa, kabeh kertas dikumpulake, sawetara batch vaksin, tong sampah,
tong sampah kertas, ing endi wae sing dicurigai, jarum suntik lan sapiturute, kabeh dikumpulake.
Wong-wong sing teka ing praktikku padha nggawa dheweke bebarengan, bisa diomong ngono, nalika padha karo aku, lan padha kandha:
Yen kowe duwe kartu vaksinasi, ayo bareng karo kita, kita bakal njupuk conto getih! Lan ana sing kepengin
ngajak pengacara, nanging kuwi ora diijini, lan sapiturute.
Padha kepengin nemokake akèh dhuwit, nanging ora nemokake apa-apa amarga padha ngaku yèn aku wis ngetokake biaya sing gedhé banget
marang pasien kanggo sertifikat vaksinasi, sing banjur jaksa ora bisa mbuktekaké ing pidato penutup amarga kesaksian para saksi.
Banjur jaksa dumadakan kandha marang bojoku: Oh, aku nembe mutusaké yèn aku uga bakal
nglapor kowe, aku uga bakal nyelidiki kowe.
Mung kaya ngono, dumadakan. Kepiye dheweke bisa mikir kaya ngono?
Lha, banjur padha kandha, saiki kita arep menyang flatmu, critakna ing endi flatmu, yen ora, kita bakal ngrusak lawangmu.
Lan banjur padha nggoleki barang ing omah kita.
Aku kira padha bakal terus nindakake kuwi, lan saben sawetara dina omahku mesthi bakal digeledah nganggo alesan apa wae.
Lan banjur kita pindhah menyang sawijining bangunan pisah sing kagungané adhine bojoku, sing wis nawakake marang kita
ing Dortmund, mula kita pindhah, mlebu manggon ing kana, lan saben dina kita nglakokaké praktik saka kono.
Iku ateges aku wis adol barang-barangé, aku nduwé wong-wong... rak, meja, kursi, kabèh sing luwih kurang ana ing praktik,
lan sing ora bisa mung disimpen ing endi waé kanthi cepet.
Jaksa umum banjur nuduh aku adol barang-barang mau kanthi rega ing ngisor nilaine kanthi sengaja, amarga aku
butuh dhuwit tunai kanthi cepet kanggo mbiayai kaburanku.
Dadi, pungkasane padha duwe alesan.
Dadi, nalika ditahan, kowe kudu mbayangake yèn esuk iki kowe dikandhani yèn dina iki bakal ana sing ngunjungi
kowe, banjur kowe dijemput jam 7:30 esuk, digawa menyang sawijining kamar, lan ana wanita sing ngenteni kowe.
Nanging saiki kowe ora dijemput jam 8 esuk, uga ora jam 9, uga ora jam 10, uga ora jam 11, lan ora ana sing ngandhani kowe.
Lan banjur aku kandha: Napa, piye karo kunjungané?
Kita ora ngerti, kita kudu nelpon resepsi, dheweke uga ora ngerti apa-apa.
Dadi kowe tansah diapusi sethithik-sethithik saben wektu.
Ya, aku tansah weruh yen aku ana ing kana ora ana gunane, banjur aku ora oleh ijin, banjur para putu kepengin sowan
marang aku, nanging kuwi uga ora disetujoni, lan sapiturute.
Mangkono, iku tansah... ya, disabotase.
Sabotase lan kahanan ora mesthi iki ora bisa ditahan dening Fatima Habig.
"Iku nggegirisi. Kowé ora bisa mbayangaké sepira nggegirisine."
Entah kepiye, dheweke njupuk bojoku saka aku. Kita ora tau pisah, kita tansah kerja bareng, kita
nindakake kabeh bebarengan, lan dumadakan dheweke mung ilang.
Aku malah ora sempat ngucap pamit marang dheweke nalika wong-wong teka njupuk dheweke.
Demonstrasi pisanan sing diatur bojoku, ya, aku ora tenan merhatosake.
Njaba ana demonstrasi gedhe karo para penabuh drum lan spanduk.
Ya, lan akèh wong uga nganggo kaos sing nulis "Kamardikan kanggo Heinrich." Padha teka ing pangadilan
nganggo kaos kuwi, sing mesthi ora disenengi hakim.
Lan banjur padha nyanyi lagu-lagu babagan kamardikan, ya, lan ya, kuwi nggumunake.
Iku pratandha apik banget saka njaba. Ya, aku ngerti yen padha ora lali marang aku. Iku pancen apik banget.
Lan banjur ana hakim mlebu, aku kelingan, iku Pak Yilmaz, hakim Turki, sing ujug-ujug kandha: Barang-barangmu wis siap.
Dadi saiki aku ngerti yèn barang-barangku wis siap ing gudang, mula aku bakal cepet-cepet dipecat.
Lan banjur aku diijini metu.
Kabeh ana ing kana. Bocah-bocah, sepupu, kabeh kanca, para pengacara, wong sing ora dikenal, sawetara saka kutha liya.
Iku uga dadi sorotan liyane.
"Nanging ana uga swara-swara saka masyarakat sing nesu banget.
Caci maki, tuduhan, lan malah ancaman pati.
Dr Külken, sampeyan sejatine badut sing ngenes, utawa luwih tepaté pembunuh, sing nyurung para pengikutmu nganggo pidato
fanatik lan agresif supaya ora njupuk langkah-langkah sing wicaksana kanggo ngendhegake pandemi
(sejatine, apa sampeyan ngerti apa iku pandemi?).
Dadi kabeh padha ngalami kahanan sing padha. Padha nampa ancaman pati.
Departemen penyelidikan pidana mriksa luwih jero sawetara ancaman amarga rada aneh.
"Iku salah siji sebab kenapa kita lunga, amarga kita nampa ancaman pati marang kulawarga."
Dadi ora marang aku, nanging marang kulawarga. Ana upaya nyerang nyawaku.
Mobil dumadakan nuduhake tekanan ban ing sisih ngarep tengen mudhun.
Aku langsung narik menyang sisih tengen, lan ing wektu sing cepet banget, bané kempes.
Lan banjur aku njaluk wong kanggo nggawa barang kuwi menyang bengkel, lan dheweke mbusak ban-bané lan kandha yèn wis dibor.
Iku ora kaya ngono. Aku uga duwe gambare.
Dadi padha kandha yèn kuwi pancèn kaya ngono, padha durung tau weruh apa-apa kaya ngono sadurungé.
Iki mesthi digawe nganggo bor, supaya nalika kowe nyopir cukup cepet ing dalan tol, barang kuwi bisa njeblug.
Lan kabur iki isih angel ditanggung déning Dr Mechthild Schiffmann nganti saiki.
Aku kangen dalan ing ngendi kita biyen manggon.
Iku omah. Ana semacam panyabutan saka akare.
"Ing pangadilan magistrat, aku dijatuhi hukuman panjara rong taun sangang wulan tanpa remisi."
Lan kantor jaksa penuntut umum wiwitané ngajokaké banding amarga padha nganggep paukumané kaluwih entheng.
Dadi dheweke njaluk paukuman telung taun luwih ing wiwitan sidang, yaiku nalika banding, lan banjur nambah
panjaluke ing argumentasi pungkasan dadi papat taun panjara tanpa hak remisi, yaiku papat taun panjara.
Ana 30 dina sidang, sing akèh.
Ing dina kapindho sidang, aku ditawari kesepakatan: ngakoni salah kanggo 100 sertifikat kesehatan palsu.
Banjur ana denda sing banget dhuwur kanthi maksimal 720 tarif saben dina, sing padha karo 72.000 euro yen 100 euro saben dina.
Lan pungkasane kuwi mesthi nyebabake dicabute lisensi kanggo praktik kedokteran.
"Ya, putusan kuwi pancen lelucon."
Dadi pungkasané, kabèh iki wis dibahas dhisik antarané jaksa, hakim, lan pengacaraku.
Putusan iku wis disetujoni, lan pungkasané – kaya sing kabukten – yaiku masa percobaan 14
wulan, ditangguhaké telung taun, lan denda €1.000.
Iku ateges ana limang tuduhan sakabehe.
Dadi, ana loro tuduhan sing ana gandhèngané karo sertifikat kesehatan, banjur siji tuduhan kanggo
nghasut kebencian, siji kanggo ngina pejabat umum, lan siji kanggo fitnah marang kanca kerja.
Dadi loro tuduhan wis dibatalake.
Padha uga njamin marang aku manawa sawisé nglakoni hukuman sing ditangguhake iki, aku bakal
bisa ninggal Jerman lan bali menyang Meksiko.
"Iku pancen dadi suguhan sejati kanggo para wartawan, ya ora?"
Para wartawan banjur bisa nulis bola-bali sajrone 15 wulan saben aku ngomong apa wae utawa dadi kakehan katon ing panggonan umum:
Ya, Dr Binder, dhèwèké iku kenalan sing edan lan lagi ngadhepi proses pidana.
"Ing tanggal 22 Juni, kantor jaksa umum ngirim dakwaan marang aku."
Ing wektu sing padha, sawijining siaran pers diterbitake sing nyebut jeneng-jeneng:
Dr Walter Weber saka Winterhude dituduh.
Lan sajrone sedina muput, gambarku dipajang ing sangisore lemah.
Ing jaman pertengahan, iki diarani 'pillorying'.
"Pengadilan Federal Keadilan mesthi kudu ngurusi meh 1.000 kaca banding sing wis ditulis déning solicitor."
Dadi kuwi ateges para hakim ing Pengadilan Federal Keadilan kudu ngurusi lan banjur nulis alesan sing cocog.
Lan kuwi bisa waé dadi loro-loroné.
Nalika aku ditahan, aku uga ketemu wong-wong sing wis setaun ngenteni bandhingané.
Hakim, sing uga keras kepala, sing isih ora gelem mikir lan ora gelem nampa argumen apa wae, banjur
maringi aku denda saben dina 200 euro, saben siji 100 euro.
Iku ateges aku nduwé cathetan pidana, mesthi waé. Iku 20.000 euro.
Lan kita ngajokake banding maneh bola-bali, kanthi argumentasi utama manawa ora ana bukti ilmiah sing ndhukung
kasus iki, nanging uga manawa Pasal 278 pancen ora cocog lan sejatine dadi panyimpangan kaadilan.
Lan saiki, sanadyan kahanan saiki ing RKI lan berkas-berkas RKI, iki maneh meh diabaikan,
disapu ing sangisore karpet, dianggep ora relevan.
Mula paukuman iku pungkasan, lan katoné saiki aku wis dadi penjahat sing sah miturut hukum.
"Hukuman paling abot yaiku kita diancam paukuman penjara antara telung nganti lima taun."
Isih ngantung ing dhuwuring aku kaya pedhang Damocles.
Lan malah larangan profesional sing diwènèhaké marang para dhokter, yaiku larangan profesional telung taun lan
denda 10.000 euro, iku dhuwit receh kanggo aku, amarga aku wis cuti lara telung taun lan ora bisa kerja.
Sawisé serbuan iki, aku dadi ora bisa kerja.
Nanging, akun-akunku isih dibekuk karo jumlah penyitaan sing absurd nganti proses hukum rampung.
Siji bank wis nutup akunku; kabèh akunku wis dibekuk suwéné 15 wulan. Kuwi nyeri.
"Padha kepengin nyopot aku saka jabatan profesor, nanging kuwi durung kelakon amarga sepisanan aku kudu
dinyatakaké salah amarga nyulut kebencian lan anti-Semitisme."
Untunge, nanging iki ora kelakon.
Nyatane, Kantor Jaksa Agung dhéwé wis ngajokaké banding marang putusan hakim pangadilan distrik iki.
Ing babagan kuwi, saiki masalahé diwiwiti maneh saka awal.
Dokter-dokter sing wani ora bisa melu ing kejahatan coronavirus.
Nurani lan tanggung jawab ngopeni pasien-pasiené ora ngidini kuwi.
"Iku pancen edan, lan aku kandha yen aku ora bisa meneng bab kuwi."
Ngremehake kulawarga lan pangucilan asring dadi akibaté.
"Pasanganku uga ninggalake aku nalika semana.
Aku wis bareng karo dheweke limang setengah taun lan dheweke uga kandha, 'Ya, kowe ora gelem melu iki lan aku wis ngetutake
langkah-langkah lan aku ora bisa bareng karo kowe maneh.'
Dadi sak uripku pancen wis ambyar ing mburiku.
Mula sanajan sawetara anggota keluargaku ing wiwitan padha nentang aku.
Miturut keluargaku, mesthi aku banget seneng.
Garwaku lan putri sulungku – ya, saka kono emosi diwiwiti – wis banget ndhukung, dene anggota
kulawarga liyane ora, kaya sing ana ing endi-endi.
Nanging, kesulitan pribadhi iki ora nggawe dheweke ragu marang keyakinané utawa tumindaké.
"Iku pancen pantes. Pancen pantes njupuk risiko kuwi, uga kanggo awake dhewe."
Para pasien lan para pendukung sing ngaturake panuwun wis maringi para pahlawan coronavirus sing wis
dipenjara kekuwatan lan dhukungan sing pancen dibutuhake banget ing wektu-wektu angel iki.
"Kowe krasa kepiye nalika kowe krungu wong-wong ing njaba?"
Iku ora bisa diterangake... Iku apik banget.
Kowe ora bisa ngomong kaya ngono...
Nanging kita wis ngandhani marang dheweke.
Kanthi nggunakake 15 crita iki, kita wis nuduhake sepira kejemé sistem mbales dendam marang wong-wong sing ora manut.
Dokumenter kaya iki pancen penting banget ing perjuangan nglawan ketidakadilan iki.
Mangga terusake ndhukung karya kita. Nanging dina iki, kita fokus marang para pahlawan ing pandemi coronavirus.
Aku bisa ngunjungi kabeh wong sing wani iki. Aku krungu crita-critane.
Lan iku nggeteraké atiku jero nalika ndeleng mripaté lan ngalami langsung apa sing wis
ditindakake marang wong-wong mau lan kulawargané.
Diburu, dikejar, diasingake. Rusak sacara sosial lan ekonomi.
Akèh saka iki ora bisa dibatalaké. Nanging saiki kita bisa ndhukung wong-wong mau.
Saka segi moral, kanthi njamin supaya padha ora dilalekake, nanging uga liwat pitulungan finansial.
Amarga wong-wong iki lagi ngadhepi karusakan ekonomi.
Proses pidana sing larang, dana dibekuk, larangan profesional.
Para dhokter mulya iki saiki ngadhepi karusakan amarga wis maringi kabeh sing diduweni nalika semana.
Kanggo pasien-pasiené, kanggo kita lan kanggo anak-anak kita.
Lan saiki kita pengin ana kanggo wong-wong iki.
AUF1 nglumpukaké sumbangan kanggo para dhokter iki wiwit dina iki.
Nyumbangna marang wong-wong sing wis nyawisake kabeh lan maringi sakabehe kanggo kita nalika semana.
Mangga nyumbang saiki! Saben sumbangan diitung. Matur nuwun!