ეს არის ყველა დროის უდიდესი სამედიცინო დანაშაული. უპრეცედენტო მასშტაბის ჰუმანიტარული კატასტროფა.
ამას არავინ აპატიებს.
გთხოვთ, დაუყოვნებლივ დატოვეთ ეს ტერიტორია!
ჩვენ ხალხი ვართ! ჩვენ ხალხი ვართ!
"გაქვთ ნიღაბი? გთხოვთ, გაიკეთეთ, წინააღმდეგ შემთხვევაში დატოვეთ შენობა!"
"ვაქცინაციები მეტ-ნაკლებად თავისუფალია გვერდითი ეფექტებისგან."
ჩემს წრეში, ჩვენს საერთო საცხოვრებელში, ვაქცინაციის შემდეგ ერთ დღეში ცხრა ადამიანი გარდაიცვალა.
ექიმები, რომლებიც ახლა აცრებს ატარებენ, ყველას მოუწევს პასუხის გაცემა თავისი ქმედებებისთვის. და, სულ მცირე, ღვთის წინაშე.
ჩვენ აქ სასიკვდილო ვირუსი არ გვაქვს.
ჩვენ აქ სამედიცინო პანდემია კი არა, კრიმინალური პლანდემია გვაქვს.
ამჟამად ჩვენ ნამდვილად ვაქცინირებულთა ტირანიას განვიცდით.
ახლაა დრო, რომ გადამწყვეტი ზომები მივიღოთ ამ კორონავირუსის უარმყოფელებისა და ანტივაქსერების წინააღმდეგ.
ჩვენ აქ დასაცავი დემოკრატია გვაქვს.
"კორონავირუსის პანდემიის საშინელებები. ზოგიერთისთვის ის ღრმად არის ფესვგადგმული; სხვებისთვის კი, როგორც ჩანს, უკვე დასრულებულია."
მაგრამ იმ ექიმებისთვის, რომლებიც ნიღბებისა და ვაქცინაციის ეპოქაში მამაცურად ეწინააღმდეგებოდნენ, რათა
ადამიანები გადაერჩინათ და დაეცვათ, ეს ჯერ კიდევ არ დასრულებულა.
პირიქით, საზოგადოების თვალისგან მოშორებით, ისინი კვლავაც დევნილნი, შევიწროებულნი და გარიყულნი არიან
შურისმაძიებელი, დაუნდობელი და უძლური სისტემის მიერ.
სისტემა, რომელიც არ პატიობს იმ ფაქტს, რომ კორონავირუსის წინააღმდეგ გამძლეობა, უმეტესწილად, ამ ექიმების
დამსახურებაა, სანამ ჩვენ ყველამ ერთად ვერ შევძლებდით ამ თავდასხმის მოგერიებას კაცობრიობაზე.
თუ გლობალისტური რეჟიმის, რომელიც დღითიდღე უფრო აგრესიული ხდება, შემდეგი თავდასხმა ხალხზე, თუ ეს თავდასხმა ირიბად ჯანდაცვის
სექტორის მეშვეობით განხორციელდება, მაშინ განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანები სასურველი მსოფლიო მთავრობის გზაზე დგანან.
და განსაკუთრებით გზაზე დგანან ის ექიმები, რომლებიც არ ემორჩილებიან პოლიტიკოსების, სამხედროებისა და ფარმაცევტული
ინდუსტრიის ბრძანებებს, არამედ სურთ, ჰიპოკრატეს ფიცის შესაბამისად, პაციენტებისთვის დამცველ ფარი კვლავაც დარჩნენ.
და სწორედ ამიტომ, ჩვენი გმირული ექიმები ახლა უნდა გაანადგურონ ჩუმად, საზოგადოების თვალისგან შორს.
მედიის მიერ დადუმებული ეს მამაცი ადამიანები უნდა დაისაჯონ, ეკონომიკურად და სოციალურად განადგურდნენ და შემდეგ დაივიწყონ.
მაგრამ ჩვენ ისინი არ დაგვივიწყებია.
იმ ადამიანების სახელით, ვინც არ ითანამშრომლა კორონავირუსის რეჟიმთან, ჩვენ მოვინახულეთ თხუთმეტი ასეთი მამაცი ადამიანი.
გერმანიაში, ავსტრიაში, შვეიცარიაში, თუნდაც ტანზანიაში.
რადგან მსოფლიომ უნდა გაიგოს მამაცი ექიმების ბედის შესახებ.
ჩვენ ვაჩვენებთ, თუ როგორ ავიწროვებს, ავიწროვებდა და დევნის სისტემა ამ დღემდე ამ ჩუმ გმირებს.
ვაქცინაციის პროგრამის დაწყებიდან ორი კვირის განმავლობაში, მოხუცთა თავშესაფრებში გარდაცვალების შემთხვევები დაფიქსირდა.
დიახ, ეს 2021 წლის იანვარში იყო. მაშინ ვიტირე. ღმერთო ჩემო, დიახ.
ვიცოდი, რომ არ შემეშლებოდა.
მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ყველაფერი ასე მალე გაუარესდებოდა.
მე მქვია სუჩარიტ ბჰაკდი. მე ვარ მიკრობიოლოგიისა და ინფექციური დაავადებების ეპიდემიოლოგიის სპეციალისტი.
"როდესაც ეს დაიწყო, მე ვიცოდი, ერთი წლით ადრე ვიცოდი, რომ ასეთი რამ მოხდებოდა."
მე ჰაინრიხ ჰაბიგი მქვია. მე ვარ ზოგადი პრაქტიკის ექიმი, ნატუროპათი, აკუპუნქტურისტი და მანუალური თერაპევტი.
სინამდვილეში, ჩემთვის საკმაოდ ადრევე გახდა ნათელი, რომ საქმე არ ეხებოდა, ჰმ, საზოგადოებრივ ჯანმრთელობას, არამედ რომ ამის უკან
მიზანი იდგა და რომ ეს მიზანი მოიცავდა არა მხოლოდ მოსახლეობაში გარკვეული, ვთქვათ, მცდარი
შეხედულებების დანერგვას, არამედ მტრის სტერეოტიპების შექმნასაც.
მე თომას კულკენი ვარ. მე ზოგადი პრაქტიკის ექიმი ვარ და ვპრაქტიკობ ანთროპოსოფიურ მედიცინას.
"პრესამ ის მკვლელ ვირუსად წარმოაჩინა. ამიტომ, თავდაპირველად სიფრთხილე გმართებდათ."
უკეთესად ვერც ვიციდი.
მხოლოდ ჩემი მომზადების წყალობით ინფექციურ დაავადებებში, ეპიდემიოლოგიასა და ჰამბურგში ჩატარებულ ერენგუტ-ის
ვაქცინაციის კურსში, რომელსაც დღემდე დიდ პატივს ვცემ, შევძელი ეჭვის შეტანა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო.
მე ერთგული ვარ ჩემი პაციენტებისადმი. ამის სახელმძღვანელო პრინციპები თავად ჰიპოკრატეს მიერ არის დადგენილი.
და ვერ წარმომიდგენია, რომ 2020 წელს, მოულოდნელად, ჯანმოს გავლენით, ეს ფიცი, პაციენტების წინაშე
სამედიცინო მოვალეობის აღთქმა, შეიძლება დაირღვეს.
მე გერალდ კინეკერი ვარ. მე ოფთალმოლოგიის სპეციალისტი ვარ.
მე გავლილი მაქვს დამატებითი ტრენინგი პათოლოგიაში, შინაგან მედიცინასა და ინტენსიური თერაპიის მედიცინაში.
"ექიმების 60% დარწმუნებული იყო, რომ ზომები სწორი იყო."
ასე რომ, შევძელი ჩემი კოლეგების დაკვირვება და შემდეგ დავფიქრდი, რატომ მონაწილეობდა ამდენი ადამიანი.
მე ვარ დოქტორი ვალტერ ვებერი.
მე ჰამბურგში ინტერნისტად ვმუშაობ და სპეციალიზებული ვარ ფსიქოსომატიკასა და კიბოს
მკურნალობაში. ლიცენზირებული ექიმი 53 წელია.
"თავიდანვე ნათელი იყო ჩემთვის, ნაწილობრივ საავადმყოფოში მიღებული გამოცდილების გამო, როდესაც ვხედავდი, როგორ
ეფარებოდათ კოლეგებს ნიღბის ქვეშ გაზების ხელახლა ჩასუნთქვის გამო, რომ ნიღბი ჯანმრთელობისთვის რისკს წარმოადგენს."
და 2020 წელსაც კი, პანდემიის დასაწყისში, არ არსებობდა არანაირი მტკიცებულება იმისა, რომ პირბადეებს
რაიმე სახით შეეძლოთ ვირუსული დაავადებებისგან დაცვა.
მე ვარ ვოლფგანგ ურმეტცერი, ანესთეზიის სპეციალისტი, დამატებითი კვალიფიკაციით აკუპუნქტურაში,
ნატუროპათიასა და ტრადიციულ ჩინურ მედიცინაში.
ეს მხოლოდ იმიტომ იმუშავა, რომ ხალხი მასობრივი ფსიქოზის მდგომარეობაში იყო.
რადგან მედია უბრალოდ თან დაჰყვა. მედიის გარეშე ეს არ გამოვიდოდა.
ამის გარეშე... ამ სროლის გარეშე, ამ ყველაფრის გარეშე... სამედიცინო ჟურნალებშიც კი, დარგობრივ ჟურნალებში, რა სისულელეები დაწერეს!
ხუთი წლის წინ ეს წარმოუდგენელი იქნებოდა. ყველა იტყოდა: "განა გონება დაკარგეთ?"
ჩემი სახელია დოქტორი მონიკა ჯიანგი. მე ვარ ზოგადი მედიცინის სპეციალისტი, დამატებითი კვალიფიკაციით ნატუროპათიაში.
თავიდან ბევრი რამ მივიღე... იმ პირველ ვიდეოებზე პასუხად წარმოუდგენელი რაოდენობის ელექტრონული წერილი მივიღე, სადაც
ადამიანები მადლობას მიხდიდნენ, რომ დავეხმარე შიშების დაძლევაში და მიყვებოდნენ, თუ რამდენად მნიშვნელოვანი იყო ის, რასაც ვაკეთებდი.
და იყო უამრავი ვიდეო, სადაც ეწერა, რომ შენ ნამდვილად მამაცი ხარ.
და ვთქვი, რატომ ვარ მამაცი? მე ხომ მხოლოდ ყელ-ყურ-ცხვირის ექიმი ვარ.
ყელ-ყურ-ცხვირის ექიმი გაციების ექსპერტია, რადგან ამით ვშოულობთ ყოველდღიურ პურს.
და ჩვენ ყველაფერი ვიცით კორონავირუსების შესახებ. ასე რომ, ამ მხრივ, ჩამოყალიბებული მაქვს მოსაზრება.
ვცდილობ, ხალხი დავამშვიდო; მე გადაუდებელი დახმარების ექიმი ვარ და ამისთვის გამბედაობა არ მჭირდება.
მე ვარ დოქტორი ბოდო შიფმანი, ყელ-ყურ-ცხვირის და გადაუდებელი მედიცინის სპეციალისტი.
"მე ყოველთვის კრიტიკული ადამიანი ვიყავი.
ასე რომ, როდესაც რამე ზემოდან, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე მეწევა, მისთვის შეგუება
მიჭირს; პრინციპისდა მიხედვით, ამას არ ვაკეთებ.
და ყოველთვის ვიცი, რომ როდესაც რამეს შიშითა და პანიკით ყიდიან, ყოველგვარი რეალური არგუმენტების გარეშე, რაღაც რიგზე ვერ არის.
მე რონალდ ვაიკლი ვარ.
მე ვარ გინეკოლოგი და ზოგადი პრაქტიკის ექიმი, რომელიც სპეციალიზდება ნატუროპათიულ მედიცინაში, ასევე ვარ MWGFD-ის,
"ჯანმრთელობის, თავისუფლებისა და დემოკრატიისთვის სამედიცინო პროფესიონალთა და მეცნიერთა
ასოციაციის" თანადამფუძნებელი და თავმჯდომარის მოადგილე.
"ასე რომ, ჩვენს მიმართ მუდმივად ხდებოდა ცილისწამება და კრიმინალიზაცია და საქმე იქამდე მივიდა, რომ ჩვენ,
ექიმებს, უბრალოდ სერიოზულ ტერორისტებად გვთვლიდნენ."
წინა კარების შემტვრევა, ექიმების იატაკზე დაგდება და ბავშვების თვალწინ ხელბორკილების დადება.
დიახ, სწორედ ეს არის საკითხი, რადგან სისხლის სამართლის კოდექსის 278-ე მუხლის თანახმად, ან როგორც ჰქვია,
ბრალად მედება არასწორი სამედიცინო ცნობების გაცემა.
მე ვარ როლფ კრონი, ზოგადი პრაქტიკის ექიმი და ჰომეოპატი.
"ვცადე, მყისიერად მეცნობებინა პოლიტიკოსებისთვის, ჟურნალისტებისთვის და კოლეგა ექიმებისთვის
კორონავირუსის შესახებ გავრცელებულ ნარატივში არსებული ყველა ამ შეცდომის შესახებ, მაგრამ პასუხი არასდროს მიმიღია.
პასუხიც კი არ იყო, მაგალითად, "თომას, გიჟი ხარ" ან რამე მსგავსი, უბრალოდ სრული დუმილი.
ეს მართლაც შემზარავი იყო.
და მაშინ მივხვდი, რომ ორივე იურისტი, რომელიც ჩემს დაკავებაში მონაწილეობდა — დამაბეზრებელიც და არ-გაუს კანტონის პრეზიდენტიც,
ანუ იურისტები — თვლიდნენ, რომ კორონავირუსის შესახებ უფრო მეტს იცოდნენ, ვიდრე მე, ექიმმა, რომელსაც ასევე
მაქვს დოქტორის ხარისხი იმუნოლოგიასა და ვირუსოლოგიაში.
ანუ, ეს ყველაფერს ამბობს, არა?
ჰოდა, სწორედ ამიტომ მომცა ამ ყველაფერმა კიდევ უფრო მეტი ენერგია.
არ ვაპირებ, უფლება მივცე ორ თავში შეყვარებულ ამატორს, რომლებსაც კორონავირუსის შესახებ სრულიად არაფერი გაეგებათ, თავი
დამაპატარავონ. არ ვაპირებ, ასეთმა ადამიანებმა თავი შემაკრთალონ.
მე ისეთი ადამიანი არ ვარ, რომ აუცილებლად მართალი უნდა ვიყო. ისინი პარლამენტებში სხედან და ასე შემდეგ.
მაგრამ თუ მართალი ვარ, მაშინ ჩემი უფლებებისთვის დავიცავ თავს.
და რაც მთავარია, ეს მოსახლეობას ეხებოდა, მოსახლეობის ინფორმირებას.
და ეს უბრალო საკითხი არ იყო, ეს სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხი იყო.
მე მქვია თომას ბინდერი, მე ვარ კარდიოლოგი და თერაპევტი და მაქვს დოქტორის ხარისხი იმუნოლოგიასა და ვირუსოლოგიაში.
ეს ყველაფერი სისულელე იყო, ხანდაზმულების მოხუცებულთა სახლებში გამოკეტვა და ვიზიტორების არდაშვება, მათი მარტოსულად და
უიმედოდ დატოვება, და რაც მთავარია, ბავშვების დაზარალება და საბავშვო ბაღებისა და სკოლების თვეების განმავლობაში დახურვა.
მე ვუმკურნალე და ვნახე უამრავი ბავშვი, რომლებიც ამ პერიოდში მძიმე დეპრესიაში ჩავარდნენ, რომლებსაც ნამდვილად ჰქონდათ კოშმარები,
ძილის დარღვევები, განვითარებოდათ კვებითი დარღვევები, რომლებიც ან ძალიან ბევრს ჭამდნენ, ან საერთოდ არაფერს, და მთელ დროს მობილურ
ტელეფონებზე, კომპიუტერებსა თუ სათამაშო კონსოლებზე ატარებდნენ.
მათ თქვეს, რომ აღარ უნდოდათ ცხოვრება, რადგან ზოგიერთი ბავშვისთვის ეს ზომები ცხოვრების ნახევარს შეადგენდა.
უბრალოდ სიგიჟე იყო და ვთქვი, რომ ამაზე დუმილი არ შემეძლო.
მე ვარ დოქტორი კაროლა იავიდ-კისტელი, მე ჰომეოპათი ექიმი ვარ.
"ეს შევამჩნიე, რადგან პანდემიის დაწყებისას ჩემი კლინიკა მოულოდნელად დაიცალა, და კანტონალურ საავადმყოფოშიც კი, სადაც
იმ დროს გამოძახებით ვმუშაობდი, მოულოდნელად არაფერი ხდებოდა.
საავადმყოფო ცარიელი იყო, სახლში გამოგვისტუმრეს, სამსახურში მისვლაც კი აღარ გვინება, რადგან ეს საოლქო საავადმყოფოს
ფული დაუჯდებოდა, და ჩემს კოლეგა ექიმებს საერთოდ ვერ ვხვდები.
ამ როტაციაში 70 სხვა ოჯახის ექიმი მუშაობს და მხოლოდ ხუთმა გაბედა იმ წერილზე თანახელი მოეწერა, რომელიც
იმ დროს შვეიცარიის ჯანდაცვის მინისტრისთვის დავწერე.
ათმა ადამიანმა მითხრა, რომ გავგიჟდი, რომ რაც ვაკეთებდი, სახიფათო იყო, და სწორედ ამან მიბიძგა, შემერთო წინააღმდეგობა
იმ გაგებით, რომ განვაცხადე: არ დავემორჩილებოდი და ჩემი, როგორც ექიმის, მოვალეობა ასევე იყო ხმის ამოღება.
მე ვარ ანდრეას ჰაისლერი, ზოგადი და შინაგანი მედიცინის სპეციალისტი და უკვე 20 წელია, ჩემს
კერძო პრაქტიკაში ზოგად პრაქტიკოს ექიმად ვმუშაობ.
"სამეცნიერო კვლევის ცენტრის" შესახებ ინფორმაცია
ასე რომ, თავდაპირველად, ძებნა სრულებით გამოგონილ ბრალდებას ეფუძნებოდა: გამოცდის გარეშე სერტიფიკატების გაცემა.
მაშინ, როდესაც აქ არსებულ ფაილებს გადახედეს, დაინახეს, რომ ყველა მათგანი აქ იყო და რომ ჩვენებები დოკუმენტირებული იყო.
პაციენტებს, რომლებიც აქ იყვნენ და ჩემგან სერტიფიკატი ჰქონდათ, მოგვიანებით ასევე კითხავდნენ, ნამდვილად იმ პრაქტიკასთან ხომ
არ მიმართეს, რატომ მიმართეს, რატომ არ სთხოვეს სერტიფიკატი თავიანთ ოჯახის ექიმს და შტაუფენში, უფრო შორს, რატომ წავიდნენ.
ასე რომ, მათ ნამდვილად ჩაუღრმავდნენ საქმეს და პოლიციისგან ირიბად ვიცი, რომ ამ გამოძიების
თანახმად, ბრალდება სინამდვილეში უნდა მოიხსნას.
და შემდეგ მასწავლებელმა, რომელიც თავის სკოლაში მოსწავლეებისა და კოლეგების სერტიფიკატებს ამოწმებდა, ჩემზე შეატყობინა.
მან პოლიციას უბრალოდ განუცხადა, რომ სერტიფიკატები ენახა, მაგრამ ამ სერტიფიკატების მფლობელები საერთოდ არ იყვნენ ავად.
ნამდვილად უნდა ითქვას, რომ ეს სასამართლო მოსმენა თავიდან ბოლომდე აბსურდული იყო ყველა ასპექტში, იმდენად, რომ მოსამართლე
იმდენად მიკერძოებული იყო და კვლავ პანიკაში იყო ვირუსის გამო.
მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლო დარბაზსა თუ შენობის სხვა ნაწილში ნიღბები სავალდებულო აღარ იყო, ამ კონკრეტული სასამართლო
პროცესისთვის FFP2 ნიღბები და ვაქცინაციის დამადასტურებელი საბუთი იყო საჭირო, ოთახი კი მუდმივად ვენტილირდებოდა.
ყოველთვის, როცა რამე ვეტყოდი, რაც მას აღიზიანებდა, ხელებს იდეზინფექციონებდა და... მოკლედ, უცნაური იყო.
ჩვენ უკვე მოგვქონდა ფაილები პირბადის სერტიფიკატებით, ანუ იმ პაციენტების, რომლებიც მხოლოდ პირბადის სერტიფიკატების
მისაღებად მოვიდნენ, ასეთი სიტუაციისთვის, მაგრამ მაინც გაგვიკვირდა, რომ რეიდი შედარებით გვიან ეტაპზე ჩატარდა.
რა თქმა უნდა, ეს იმასაც ნიშნავს, რომ გარანტირებული გაქვთ რამდენიმე უძილო ღამე, სანამ სიტუაციას გარკვეულწილად არ
მოაგვარებთ. მაშინ იცით, რომ რაღაც უნდა მოხდეს, რომ ჩატარდება გამოძიებები, მოხდება გამოკითხვები და
შეგიძლიათ ელოდოთ სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებას."
"მიღებდა ზარებს ადამიანებისგან, რომლებიც მეკითხებოდნენ: ბატონო კიენეკერ, უნდა ავიცრა?"
ტელეფონში დავყვირი: არა!
არა შედეგებით. აღმასრულებელი ხელისუფლება მოვიდა და ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.
კინეკერის პარტნიორმა, კლაუდია შონემ, ასევე მოუწია საშინელი გამოცდილების გადატანა.
სინამდვილეში, ამ სახლის ჩხრეკა, ან შეჭრა, ან რეიდი ჩემს პრაქტიკაზე, სულაც არ იყო სასამართლოს მიერ ნებართვებული.
მე თითოეულ ამ საზოგადოებრივი წესრიგის ოფიცერს, სულ ოთხ მათგანს, ისევე როგორც პოლიციის
ოფიცრებს, სასამართლოს ბრძანების შესახებ ვკითხე.
მათ ყველამ უარი თქვა ვინაობის გამხელასა და პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტის ჩვენებაზე.
ასე რომ, თავიდანვე იცოდნენ, რომ რაღაცას არასწორად აკეთებდნენ.
საბოლოოდ, გამოჩნდა აღიარება იმისა, რომ ერთ-ერთმა პირმა გაამხილა, თითქოს ის ჯანდაცვის დეპარტამენტის უფროსის სახელით
იყო მოსული, რათა შეემოწმებინა, ყველაფერი წესრიგში იყო თუ არა.
ნებისმიერს, ვინც ასეთ ავტორიტარულ სისტემებში არსებულ გამონათქვამებს იცნობს, იცის, რასაც ეს ნიშნავს.
ეს ნიშნავს აგრესიას, ეს ნიშნავს ძალადობრივად გახდომას, ეს ნიშნავს ძალიან რადიკალურად გახდომას.
ეს ყველა ადამიანი გამუდმებით ეძებდა, გეკარებოდათ, მუდმივად ცდილობდა რაიმე სახის ფიზიკურ კონტაქტს.
ეს ნიშნავს, რომ თავი უნდა დაიცვა. ხომ ასეა? ასე რომ, ეს წმინდა წყლის პროვოკაცია იყო.
ისინი ჩხუბის საბაბს ეძებდნენ. შემდეგ კი უცებ გავიგონე ძახილი დახმარების თხოვნით: "ჯერალდ, ჯერალდ, ჰო?"
და მაშინ დავინახე ამ პატარა კარიდან, კონსულტაციის ოთახის უკანა შესასვლელთან, უზარმაზარი შავი ფიგურა, რომელიც
კლაუდიას მისდევდა, მაღლა აწეული მუშტით, დარტყმისთვის მზადმყოფი.
გთხოვთ, უკან დაიხიეთ!
ალო? ჯერალდ? ალო? ჯერალდ? ეს საზოგადოებრივი წესრიგის სამსახურია.
გთხოვ, წადი და ხელს ნუ მკრავ! წადი! წადი!
წადი! აქ ყოფნის უფლება არ გაქვს! გადი!
"ისე, იმასთან შედარებით, რაც კოლეგებისგან მომისმენია, სახლის ძიებაში გამიმართლა."
არც შავკანიანი კაცები ყოფილან, არც ძალადობა ყოფილა, არც ის, რის შესახებაც ჩვეულებრივ გსმენიათ — განადგურებული ბინები
ან რაიმე დაზიანებული ქონება — არაფერი ამგვარი არ მომხდარა.
მაგრამ მე მქონდა კიდევ ერთი სიტუაცია, რომელიც უბრალოდ დაუჯერებელი, წარმოუდგენელი და, საბოლოო ჯამში, გარყვნილი იყო.
ჰოდა, პოლიციამ დილის ექვს საათზე ზარი დარეკა, მაგრამ არავინ გამოეხმაურა, რადგან მე ზარი არ გავიგონე, და
ჩვენ გვყავს ლომი ზურგზე რგოლით, და იმას უბრახუნებდნენ.
ამან გამაღვიძა და შემდეგ დავინახე, მთელ ტერიტორიაზე, არ ვიცი, ათი, თორმეტი პოლიციელი ფარნებით,
ისინი ფაქტობრივად შენობას შემოერტყნენ, ფარები აანთეს და შემდეგ ოთხმა-ხუთმა მათგანმა ძალით შეჭრა შიგნით.
ისინი საძიებო ორდერის გარეშე მოვიდნენ; ნურნბერგში, პირბადესთან დაკავშირებით, პაციენტის წინააღმდეგ აღძრულ საქმეში,
როგორც მოწმე, ჩემს დაკითხვას აპირებდნენ. ეს იყო ვითარება.
ეს იყო პროცედურა შუადღისას, უსასრულო დროში, მე დავმართავდი, ვაჩვენე მათ, აი დოკუმენტები, აი ჩემი
ჩანთა, ყველაფერი ჩალაგებულია, მე თვითონ დავმართავ.
არა, ისინი ჩემთან ერთად წავიდნენ.
ჩემი ქალიშვილი საწოლში ჰყავდათ, ის ჯერ კიდევ მძინარე იწვა, ყველაფერი ბნელა იყო და მათ მის
სახეზე პროჟექტორი, ან უფრო სწორად, ფანარი, მიანათეს.
ეს უბრალოდ ტრავმებია, რომლებიც, ჩემი აზრით, სისტემურია.
ასე რომ, მათ ნამდვილად აქვთ მითითება ასე მოიქცნენ, რადგან ამას აზრი არ აქვს.
შემდეგ მათ, ორმა პოლიციელმა, ამ ფურგონით წამიყვანეს ნურემბერგში, რომელიც არც ისე კომფორტული
იყო, ასეთ რამეში მგზავრობა, ბარაკების მიღმა.
შემდეგ ნურემბერგის რეგიონალური სასამართლოს მიწისქვეშეთში, საკანში, კიდევ ერთი-ორი საათი ვიყავი,
რადგან, როგორც ვთქვი, დილა იყო, ძალიან ადრე იყო.
ესეც თავისებური გამოცდილება იყო, წარმოიდგინე, იმალებოდი ამ საცავში, სადაც ისეთი ატმოსფერო იყო, თითქოს საპყრობილის
სიღრმეში ხარ, და ერთ მომენტში პოლიციელმა გამომაყვანა და პირდაპირ სასამართლო პროცესზე მიმიყვანა, მხოლოდ როგორც მოწმე.
ეს უბრალოდ კანონისა და წესრიგის მიღმაა.
შვეიცარიაშიც დოქტორ ბინდერის პრაქტიკა ასევე გახდა განსაკუთრებული ტიპის რეიდის ობიექტი.
ამის საბაბი მეტად უცნაური იყო.
დიახ, მე პირველ რიგში არ მდევნიდა არც ხელისუფლება და არც სახელმწიფო, არამედ ცნობილი ცილისმწამებელი,
რომელიც ამტკიცებდა, რომ მე მემუქრებოდა, შეიარაღებული ვიყავი და ფსიქიკური დაავადების ისტორია მქონდა.
შემდეგ მათ აარგაუს კანტონის პოლიციის უფროსს შეატყობინეს, რომელმაც, თავის მხრივ, წამოიწყო ეს შეშლილი
ოპერაცია, რომელშიც სულ 60 პოლიციელი მონაწილეობდა.
ეს 2020 წლის 12 მარტს იყო, როდესაც ერთი კვირით შვებულებაში წასვლა მინდოდა.
და სანამ დავამთავრებდი, დაახლოებით ათ საათსა და ნახევარზე, იქაურ პატარა სამზარეულოში ესპრესოს დალევა მოვინდომე.
და შემდეგ უბრალოდ ჩავუარე მინის შესასვლელ კარს.
და შემდეგ დავინახე პოლიციის ოფიცრები გარეთ, დერეფანში, შესასვლელი კარის მიღმა.
ზედა სართულზე მიმავალ კიბეზე დაახლოებით ხუთიდან ათამდე, ქვედა სართულზე მიმავალ კიბეზეც დაახლოებით ხუთიდან ათამდე, და
ნამდვილად ულმობელი პოლიციელები კაშკაშა, ტყვიაგაუმტარი ჟილეტებით, რომელთა მიმართულებითაც პრაქტიკის კარი იყო მიზანში ამოღებული.
მე მაშინვე დავბრუნდი კომპიუტერთან და Twitter-ზე დავტვიტე რაღაც ამდაგვარი: "დამეხმარეთ, პოლიცია ჩემს დასაკავებლად მოდის".
ამას სოციალურ ქსელებში დიდი აჟიოტაჟი მოჰყვა.
და შემდეგ ჩემს ქალიშვილსაც დავურეკე, რადგან გავიფიქრე, დიახ, ახლა რა მომემართება?
საბოლოოდ, მესვრიან და ამბობენ, რომ ეს თვითდაცვა იყო, ამიტომ მინდა, გარკვეულ ხალხს შევატყობინო,
თუ რა ხდება, რადგან მაშინ საშიში სიტუაცია იყო.
შემდეგ ჩემს მობილურ ტელეფონზე დამირეკეს.
ქალი იყო, თქვა, დიახ, გამარჯობა, კარის წინ უნდა გამოხვიდეთ, პრაქტიკის კარის წინ.
დიახ, რატომ უნდა მოვიდე კართან? დიახ, მაშინ გეტყვით, თქვა მან.
დიახ, და მერე გარეთ გავვარდი, მარცხენა ხელში მობილური ტელეფონი მეჭირა, კარი გავაღე და მან მითხრა: "ხელში
დაიჭირე მობილური, რომ ინსტრუქციები მოგცე, ახლა კი კარი გააღე!"
კარი გავაღე: ახლა გადმოდი და ხელები აწიე!
მარცხენა ხელში მობილური ტელეფონი მეჭირა, მარჯვენა კი აღმართული მქონდა. შემდეგ კიდევ ერთხელ მოვტრიალდი, რომ დაენახათ, ათი
კალაშნიკოვი, ხელის ყუმბარები და მსგავსი რამ არ მიტანია, მიუხედავად იმისა, რომ საერთოდ არ ვიყავი შეიარაღებული და
ძალადობის არანაირი ნიშანი არ იყო. შემდეგ დაიყვირეს: "დააკავეთ!"
და შემდეგ ამათგან სამი დამეცა, მიწაზე დამაგდეს, თავი იატაკს დავეხეთქე, პატარა ჭრილობა მივიღე, არაფერი სერიოზული, მაგრამ ცოტა
სისხლი წამოვიდა, შემდეგ მუცელზე ვიწექი, ხელები ზურგს უკან შემომკრეს და, რთულია დროის განსაზღვრა, მაგრამ მგონი, რამდენიმე
წუთის შემდეგ ვთქვი: "ეი, ბიჭებო, ახლა სუნთქვა არ შემიძლია".
ერთხელ აშშ-ში იყო ცნობილი საქმე, რომელიც შავკანიან კაცს ეხებოდა, და დიახ, მერე მათ დადგომის უფლება მომცეს.
შემდეგ ლიფტიდან ორი პოლიციელი ჩვეულებრივი ფორმით გადმოვიდა და მე ისინი ვიცნობდი.
დიახ, თომას, დაწყნარდი ახლა და ვნახოთ, რა ვითარებაა.
ჩემი დაპატიმრების შემდეგ, ერთ საათში მიხვდნენ, რომ კანონი არ დამირღვევია და, შესაბამისად, ჩემი დაკავების უფლება არ ჰქონდათ.
მაგრამ მერე ექიმი გამოგზავნეს, ჩემი დაკავებისთვის ვარგისი მდგომარეობა შეეფასებინა, მაშინ, როცა სინამდვილეში
დაკავების უფლება არ ჰქონდათ, და მან დაასკვნა, რომ საკუთარი თავისთვის საფრთხე ვიყავი და კორონას გამო გიჟი ვიყავი.
მან გამოიგონა ახალი დიაგნოზი, რომელიც არ არის მითითებული ICD-ში.
ჩემი სავარაუდო იარაღი სამხედრო პისტოლეტი იყო, მაგრამ ის სახლში ინახებოდა.
1980 წელს შვეიცარიის არმიაში ჩავეწერე, რაც, რა თქმა უნდა, უნდა გამეკეთებინა. იმ დროს სამედიცინო კორპუსის წევრი ვიყავი,
როგორც სამედიცინო სტუდენტი, და იქ იარაღად შემტევი შაშხანა კი არა, პისტოლეტი მქონდა, რომელიც პირადი შეიარაღება იყო.
შემდეგ, პირველი ლეიტენანტის რანგში, ისინი შევინახე და როდესაც 15 წლის წინ სამხედრო სამსახური დავტოვე, სახლში, საბრძოლო მასალის
გარეშე შევინახე, რაც შვეიცარიაში სრულიად ნორმალური და კანონიერია. წესისამებრ, სამხედრო
სამსახურის დატოვების შემდეგ საკუთარ იარაღს ინახავენ.
და ის იქ 15 წლის განმავლობაში ინახებოდა.
როდესაც დამაკავეს, პოლიციელებმა, რა თქმა უნდა, მკითხეს: "სად არის იარაღი? სად არის იარაღი?"
რომელი იარაღი? ჰო, იარაღი გიჭირავს. ჰო, მოიცა, ჩემს სამხედრო პისტოლეტს გულისხმობ?
დიახ, ის 15 წელია სახლში ინახება.
მაშინ ვუთხარი, სად, ასევე ვუთხარი, მაგრამ ახლა ხომ არ მიიღებენ, შუაღამისას ან რამე?
ჩემს ცოლს, რომელიც ძალიან ხვდება, გულის შეტევა დაემართება, თუ ახლა იქ შეხვალ. გთხოვთ, ხვალ დაბრუნდით.
ისინი მაინც შემოვიდნენ დილის ერთ საათზე ჩემი ცოლის ბინაში. მან ზარი არ გაიგონა, ამიტომ ჩემი გასაღებით
შევიდნენ და შემდეგ საწოლში დაესხნენ თავს, რამბოსავით.
ასე რომ, სავსებით შესაძლებელია, იმ ღამეს ინსულტი ჰქონდა, ასე რომ, ეს მართლა მძიმე იყო, და ეს რამბო, დაუჯერებელია, რა გააკეთეს იქ.
და შემდეგ 36 საათით განმარტოების საკანში გამათავსეს.
ხალხურ ენაზე ამას "ბალიშებიან საკანს" უწოდებენ, რაც ზუსტია, გარდა იმისა, რომ მასში ბალიშები არ არის; ეს უბრალოდ იზოლაციის საკანია,
საწოლი კი — მხოლოდ მატრასი, ხოლო საპირფარეშო და ნიჟარა ისეა მოწყობილი, რომ თავი ვერ ჩამოახრჩო და ვერანაირად ვერ დაშავდე.
და აი, ასე 36 საათის განმავლობაში ვიყავი, არც კი ვიცოდი, რატომ ვიყავი იქ და ადვოკატიც არ
მინახავს. ანუ, ეს ყველაფერი სრულიად უკანონო იყო, არა?
და მერე საშობაოდ 36 საათი მარტო ვიყავი, ხო?
აღდგომის კვირას, ამ მატრასზე ვიწექი, ძირითადად კი საწოლში ვარბენინებდი, არა?
პირველ რიგში, ეს მატრასი კედლიდან მოვაშორე, რომ საწოლს გარშემო შემოვხვეოდი.
ვინმე ხომ 36 საათის განმავლობაში საწოლში ვერ იწვება, არა? სკამიც არ არის, არაფერი.
და რა თქმა უნდა, ბევრი დრო მქონდა ფიქრისთვის და, დიახ, მაინტერესებდა, რა ხდებოდა აქ?
არ მესმის, ხომ?
სიტუაციის გამო, დოქტორმა ბოდო შიფმანმა დატოვა სამშობლო და ახლა თავის ოჯახთან ერთად ტანზანიაში ცხოვრობს.
გერმანიაში მან ადრე რამდენიმე რეიდი უნდა გადაეტანა.
"ჩვენს პირად და სამუშაო ოთახებში ჩხრეკა ჩაატარეს და ამის შემდეგ ნამდვილად ტრავმირებულები დავრჩით."
და ეს 2021 წლის თებერვალში იყო.
ჩემი სახლების ჩხრეკა, უპირველეს ყოვლისა, იმისთვისაა, რომ სამეზობლომ შეამჩნიოს და ხალხი დაშინდეს.
და ეს ასეა: ამით ტრავმირდები, რადგან ჩემთვის ეს სახელმწიფოს მიერ ჩადენილი შეიარაღებული
ძარცვაა, რადგან ის შენგან ყველაფერს ართმევს.
და ჩვენ მართლა ასეთები ვიყავით, რომ როცა ფოსტალიონი მოდიოდა, ყოველთვის გვეგონა, რომ პოლიცია ისევ მოდის.
ნებისმიერ შემთხვევაში, ისინი მოვიდნენ.
უბრალოდ წარმოიდგინეთ, საკითხი იმაში იყო, რამდენიმე პირბადის სერტიფიკატი გაიცა თუ არა, და მათ ჩვენი პაციენტების ყველა
ჩანაწერის, 85 000 პაციენტის მონაცემების, ამოღება უნდოდათ.
და მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ პრაქტიკაში პირველივე სახლის ჩხრეკის შედეგად,
საზოგადოებრივმა პროკურატურამ საქმე ოფიციალურად დახურა.
ეს ნიშნავს, რომ მან სერტიფიკატები შეამოწმა და შემდეგ თქვა: დიახ, ისინი გამართლებულია, ეს მისაღებია.
და ოფიციალურად დახურეს საქმე, თითქოს ჩვენ ყალბი პირბადის სერტიფიკატები გავცეთ.
და მაინც ისინი კვლავ დაბრუნდნენ. ეს კი მთელ ამ ამბავს საკმაოდ უცნაურ ელფერს სძენს.
ვიღაც შემოდის და გიჩვენებთ ქაღალდის ნაჭერს. იქ საზოგადოებრივი პროკურორიც კი იყო.
და მან მაშინვე გვითხრა, რომ ჩვენს პრაქტიკის ოთახებში ისევ იგივე აღჭურვილობა გვექნებოდა.
და შემდეგ მითხრეს, რომ ოპერაციაზე წავსულიყავი, და ჩემი ცოლი იქ მარტო იყო.
და ჩვენი შვილები ზემოთ იყვნენ. ისინიც შვილების ოთახებში შევიდნენ.
ბავშვებს რაღაც წაართვეს, რაც სრულიად დაუშვებელია.
მიზანი იყო სამუშაო პრაქტიკის განადგურება.
რა თქმა უნდა, ანუ, თუ ამ დოკუმენტაციას ჩამოართმევენ და შემდეგ მოსამართლე გასცემს ნებართვას,
რომ 85 000 პაციენტის ჩანაწერზე წვდომა ჰქონდეთ.
ასე რომ, ეს იყო მიზეზი, რის გამოც პანელის ექიმად მუშაობა შევწყვიტე.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ დავაბრუნეთ ჩვენი ჯანმრთელობის დაზღვევის ორივე აკრედიტაცია.
დოქტორმა კაროლა ჯავიდ-კისტელმა, რომელიც მექსიკაში გაიქცა, ხელისუფლების წარმომადგენლების
რამდენიმე ვიზიტს მიიღო, მისი არყოფნის დროსაც კი.
ასე რომ, ჩემს წინააღმდეგ საქმე აღიძრა, რადგან ჩემს პაციენტებს პირბადის ტარებისგან გათავისუფლების ცნობები გავაცემე.
უნდა ვთქვა, რომ ჩემი პაციენტების 80-90 პროცენტი ბავშვები და ახალგაზრდები არიან და მე ძალიან ბევრი ცნობა გამიცია.
და მე გავცე უამრავი ცნობა ვაქცინაციისგან გათავისუფლების შესახებ, რაც მოგვიანებით პოლიციის რეიდების მიზეზი გახდა.
ამის შემდეგ ეს კიდევ სამჯერ განმეორდა, სანამ ბოლოს ხელსაქაჩს არ ჩავწიე და ფაქტობრივად არ ჩავიკეტე ოფისში და ასევე სახლში.
და მესამე პოლიციის რეიდის შემდეგ, რომელიც 2022 წლის თებერვლის დასაწყისში, განვივითარე პოსტტრავმული სტრესული აშლილობის ისეთი
მძიმე ფორმა, რომ სრულიად ჩავიკეტე და მხოლოდ შერჩეულ ადამიანებს ვუშვებდი ჩემს პრაქტიკასა თუ სახლში, მქონდა კოშმარები, ვნახე, რომ
წამიყვანდნენ, რომ ჩემს დოკუმენტებს კი არ წაიღებდნენ, მაგრამ წამიყვანდნენ, ჩამკეტავდნენ და შემდეგ ცდილობდნენ, ძალით
ჩაეცვათ COVID-19-ის საწინააღმდეგო ვაქცინა. სიზმარში ხელში დანა მეჭირა და ვცემე მათ, შემდეგ კი ოფლში გაწურული გამეღვიძა.
და სწორედ მაშინ ვუთხარი საკუთარ თავს, რომ გერმანიიდან ახლავე უნდა წავსულიყავი, და ამიტომ მექსიკაში აღდგენითი შვებულება დავჯავშნე.
დღესასწაული ორ წელში გადაიზარდა. მისი არყოფნისას კიდევ ორი რეიდი მოჰყვა.
დოქტორი ჯავიდ კისტელი გერმანიაში დაბრუნებას არ სურდა. მაგრამ, რაც მას ენატრებოდა, მისი ოჯახი იყო.
მე ოჯახური ადამიანი ვარ.
მე თავად სამი ზრდასრული შვილი მყავს, ოთხი შვილიშვილი და, რა თქმა უნდა, გერმანიაში დედა, მამინაცვალი, და-ძმები და ასე შემდეგ.
და ბევრ მათგანს ახლა აღარ ვნახულობდი – უმეტესობას – ორი წელი იყო, რაც საერთოდ არ მენახა, მექსიკაში რომ ვიყავი.
და შემდეგ გავბედეთ და უბრალოდ შევთანხმდით შვეიცარიაში, ციურიხში შეხვედრაზე.
და მე ვთქვი, კარგი, შვეიცარია გერმანია არ არის. შვეიცარია ნეიტრალურია.
შვეიცარიაც არ არის ევროკავშირში. ყველაფერი კარგად იქნება.
სამწუხაროდ, ამასობაში არ მკითხავს, ხომ არ იყო ჩემზე დაკავების ორდერი გამოწერილი.
მე ვიფიქრე, რომ საერთაშორისო დაკავების ორდერი, ფაქტობრივად, მხოლოდ ძალადობრივი დანაშაულებისა და სიკვდილით დასჯადი
დანაშაულებისთვის გაიცემა, მაგალითად, მკვლელობის, გაუფრთხილებლობით მკვლელობის, ტერორისტული ორგანიზაციის შექმნის, ადამიანით
ვაჭრობის (ტრეფიკინგის), იარაღით ვაჭრობის მსგავსი რამეებისთვის.
მაშინ ვთქვი, კარგი, ჩემს სამედიცინო ცნობებთან დაკავშირებით ეს საერთოდ არ ვრცელდება.
არ გაბედავენ. დიახ, ამასთან ახლოსაც არ არის.
მე 2023 წლის 1 დეკემბერს, ანუ შარშან, ციურიხის აეროპორტში ჩავედი.
და შესვლისას პასპორტი წარვადგინე პასპორტის კონტროლზე.
და მე ვნახე, როგორ შეიცვალა სახე იმ ოფიციალურ პირს, რომელმაც ის დაასკანერა.
და მან მაშინვე მითხრა: გერმანიაში რაღაც შენს საწინააღმდეგოა.
არ დაგაცდი, გაგიშვა. ახლავე ჩემთან ერთად უნდა წამოხვიდე.
და მერე მითხრეს, რომ, დიახ, ფაქტობრივად, ახლა უნდა დამაპატიმრონ, და იქ, ორი-ორი მეტრის ზომის საკანში, ასეთ ოთახში ჩამსვეს.
მოვხდი მთლიანად და საფუძვლიანად შემამოწმეს.
მე მხოლოდ იმით შევძელი მათი ჩემს სხეულში არსებულ ნებისმიერ ღრუში შეღწევის თავიდან აცილება, რომ ვუთხარი, არასდროს მქონია საქმე
ნარკოტიკებთან, ცხოვრებაში არც ერთხელ არ მომიწევია სიგარეტი და არსად არ მქონდა რაიმე ნარკოტიკი დამალული,
ამიტომ ან შეწყვეტდნენ, ან ძალიან ხმამაღლა ვიყვირებდი!
და ეს 16 სამასკო სერტიფიკატის გამო იყო. ევროპული დაპატიმრების ორდერი 16 სამასკო სერტიფიკატის გამო!
არ მეგონა, რომ ეს შესაძლებელი იყო და გამუდმებით ვიკითხავდი ამის შესახებ. ასევე მინდოდა, რომ ფოტო
გადამეღო და დაუყოვნებლივ გამეგზავნა ჩემს ადვოკატისთვის.
და მერე თქვეს, რომ არ შეიძლებოდა და, რა თქმა უნდა, ყველაფერი წამართვეს.
ჩემი ფული, ჩემი პასპორტი, ჩემი მობილური ტელეფონები, ჩემი ბარგი, ყველაფერი გაქრა.
მაშინ სულ მარტო ვიყავი ამ საკანში და ვიფიქრე, კარგი, ახლა სამყარო სრულდება-მეთქი.
და შემდეგ დამაკავეს სულ თორმეტი დღით, თერთმეტი დღე კი — ციურიხში.
და შემდეგ დავთანხმდი შვეიცარიელ ადვოკატს, რომლის ჩართვაც მაინც იყო საჭირო... არა, დავთანხმდი არა, მან მითხრა, რომ უბრალოდ უნდა
დავთანხმებულიყავი გერმანიაში ექსტრადიციას, რადგან თუ ექსტრადიციაზე თანხმობას არ დავიხშობდი, შვეიცარიაში
ექსტრადიციის პროცესს შესაძლოა ერთი წელიც კი დასჭირვებოდა.
და 30,000 ევროს ოდენობის გირაოს გადახდის სანაცვლოდ, რომელიც ჩემმა ოჯახმა ძალიან მოკლე დროში უნდა მოეზიდა – არცერთ ჩვენგანს არ
ჰქონდა ამდენი ფული – მე 12 დეკემბერს გაათავისუფლეს შვებიშ-გმუნდის ციხიდან, სადაც 11-ში გადამიყვანეს – ასე რომ, შვებიშ
გმუნდში კიდევ ერთი დღე ვიყავი – და შემდეგ გამათავისუფლეს".
დოქტორი ბიანკა ვიტშელი დისიდენტი ექიმის სახით თავის სამშობლო გერმანიაში დარჩა.
სწორედ ამან დაღუპა იგი.
2023 წლის თებერვალში საქსონიის სასამართლო სისტემამ მისი დაპატიმრება და წინასწარი დაკავების საკანში მოთავსება განაწესა.
ბრალდება ეხებოდა დოკუმენტების გაყალბებას 500-ზე მეტ შემთხვევაში, პირბადის სერტიფიკატებისა და
ვაქცინაციისგან გათავისუფლების ცნობარების გაცემის მიზნით.
ჩვენ გვსურდა, დაგველაპარაკა მამაც ექიმ დოქტორ ვიცშელისთვის მისი პატიმრობის დროს, მაგრამ
ციხემ მისი დაკავშირების ყველა მცდელობას დაბლოკა.
ბიანკა ვიტშელს ჩვენი განმეორებითი მოთხოვნების შესახებ არც კი შეუტყობინეს და ჩვენ არ მოგვცეს გადაღების ნებართვა.
კონტაქტის დამყარების არაერთი მცდელობა არაფრით დასრულდა.
ექიმმა ბიანკა ვიტშელმა ვაქცინაციის რეჟიმის კორონავირუსულ ბნელ ოთახში თითქმის წელიწად-ნახევარი გაატარა.
მე არ ვგრძნობდი თავს დამნაშავედ.
ყველა სერტიფიკატი აკურატულად ჩავდე საქაღალდეებში, რადგან მეგონა, რომ აქ რაიმე კარგს ვაკეთებდი.
დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ პირადად შევხვედრივარ ყველა იმ პაციენტს, ვისაც სერტიფიკატი გავუწიე, ან ვიცოდი
ამ პაციენტების არსებობისა და მათი საჩივრების შესახებ.
ასე რომ, სანამ ეს ძიება მოულოდნელად ჩემს ცხოვრებაში არ შემოიჭრა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ ეს ჩემთან არ მოხდებოდა.
და შემდეგ დადგა 2020 წლის 16 დეკემბერი.
იმ დროს სახლში ვიყავი, რადგან რამდენიმე კვირით ადრე დაცემისას ხერხემლის მალა მოვიტეხე.
რვა კვირა ვერ ვმუშაობდი და ყავარჯნებითა და კორსეტით მიწევდა სიარული.
რვა საათი ახალი გადასული იყო, როცა ჩემმა ცოლმა უცებ მითხრა: "მაგრამ ჩვენი სახლისკენ უამრავი პოლიციის მანქანა მოდის".
რა ხდება? ჯერ კიდევ საწოლში ვიყავი, მერე კი ავდექი.
მაშინ ისინი მოვიდნენ: ჩვენ გვაქვს ჩხრეკის ორდერი და უნდა ჩავატაროთ ჩხრეკა მთელ სახლში.
მე უბრალოდ ვიფიქრე, ბოდიში? დიახ, თქვენი ნიღბის სერტიფიკატების გამო.
რას აკეთებ ჩემს პრაქტიკაში, ჩემს სახლში? ჩემს პრაქტიკაში, ალბათ, მაგრამ რატომ ეძებ? ამის გარკვევა სხვა გზებითაც შეიძლება.
დიახ, მათ აქვთ ბრძანებები, ყველაფერი ბოლომდე უნდა მიიყვანონ.
შემდეგ ამ ათმა ადამიანმა ყველა ოთახი გაჩხრიკა, წაიღეს ჩვენი ლეპტოპები, მობილური ტელეფონები, ჩემი ცოლისაც – ჩემი ქალიშვილი
ისევ იქ იყო – ჩხრიკეს ბავშვების ოთახები, გააღეს ყველა კარადა, მწვანე მაგიდები, რასაც იქ
პოულობდნენ, რა კავშირი აქვს ამას სერტიფიკატებთან?
მთელ ამ პროცესს ოთხი საათი დასჭირდა და, ამავდროულად, კაბინეტში — როგორც ჩემმა ასისტენტმა მაცნობა, რომელიც აქ ადმინისტრაციულ
სამუშაოს ასრულებდა — ჩხრეკაც მიმდინარეობდა, რომლის დროსაც გამოძიების ხელმძღვანელმა,
უფროსმა პოლიციის ოფიცერმა, ჩემს ასისტენტს უყვირა:
უნდა დაადასტურო, რომ შენი უფროსი დამნაშავეა.
შემდეგ ამას სასამართლოში სიტყვასიტყვით ვაფიქსირებთ.
ასე რომ, ამგვარი მიკერძოების გამო მათ დააშინეს ის და მას შემდეგ მას მართლაც დიდი პრობლემები ჰქონდა.
ჩვენც, მოკლედ, მე შოკში ვიყავი, ვფიქრობდი, ეს ხომ არ ხდება-მეთქი, და ისეთი შეგრძნება გაქვს, თითქოს
გაგაუპატიურეს, სცემეს და ამის შემდეგ სრულიად გამოფიტული ხარ.
ბავშვები განსაკუთრებით დაზარალდნენ და მათ ასევე ყველაზე მძიმე სიმპტომები გამოცადეს.
ისინი ვეღარ კონცენტრირდებოდნენ. მათ გულისრევის შეგრძნება და თავის ტკივილი ჰქონდათ.
ზოგიერთი მათგანი სკოლაში, პირბადეების ქვეშ, გული წაუვიდა, და ჩემს პრაქტიკაში ბევრ-ბევრ მშობელს ჰქონია შემთხვევა, რომელმაც ეს
ტირილით მითხრა, მათ შორის ისეთმა ბავშვებმაც, რომლებიც ტიროდნენ, და როგორც ექიმს, სრულიად ნათელია, რომ აქ
მოქმედება და ამ ადამიანებისთვის სამედიცინო ცნობის გაცემა მიწევს.
განსაკუთრებით სამწუხარო, პაციენტების მრავალი სამწუხარო შემთხვევიდან ერთ-ერთი, იყო ახალგაზრდა გოგონას ისტორია, რომელიც
2020 წლის ნოემბერში დედასთან ერთად ბავარიის ტყიდან მოვიდა. გოგონამ ნიღბზე მძიმე რეაქცია გამოავლინა, გულისრევის შეგრძნებით,
თავის ტკივილი, მადის დაკარგვა და დედამ მთხოვა ასეთი ცნობის გაცემა. ბავშვი აქ იმყოფებოდა.
რა თქმა უნდა, მე ეს გავაკეთე და ექვსი თვის შემდეგ, 2021 წლის 6 მაისს, ისინი ბრუნდებიან.
მაინტერესებს, კიდევ ერთი სერტიფიკატი გჭირდება?
დიახ, ეს გვჭირდება. მალე ზიარების წესის აღსრულებას ვაპირებთ და გვსურს, რომ მოქმედი სერტიფიკატი გვქონდეს.
როგორც ვიცი, ზიარების ცერემონია 9 მაისს იყო და მომდევნო ორშაბათს დედამ დამირეკა და საშინელი რამ მითხრა. მითხრა, წარმოიდგინე,
ეკლესიაში ჩვენს ნათესავებთან ერთად ვისხედით, ჩვენი გოგონა ამ ზიარებისთვის ძალიან იყო აღფრთოვანებული, მღვდელი უკვე საკურთხევლის
ბიჭებთან ერთად შემოდიოდა და მოულოდნელად შეაჩერა წირვა, რადგან აღმოაჩინა, რომ პირველ რიგში ან სკამზე მჯდომი ეს გოგონა ნიღაბს არ
ატარებდა, გაიძახა გოგონას დედა საკრისტერიაში, შეაწყვეტინა წირვა – ყველა ელოდება, ყველა ამ გოგონას
უყურებს – და ეუბნება: "დიახ, გაქვთ სერტიფიკატი?"
და შემდეგ ხედავს, რომ სერტიფიკატი ვაიკლს ეკუთვნის: დიახ, ეს ხომ იმასკების ექიმია, ეს მიუღებელია, ის პოლიციას
ურეკავს და, ვფიქრობ, მთელმა ამ ამბავმა 30 წუთზე მეტი დააგვიანა.
პოლიციამ მკითხა: თქვენს ქალიშვილს შეუძლია ნიღაბი ატაროს თუ არა? და მე ვუთხარი: არა.
– მღვდლის რეაქცია გადამეტებული და საშინელი იყო და ამან წირვა გააფუჭა.
"მე მიმაჩნია, რომ ეს გამოუთქმელად უგრძნობი განცხადებაა მინისტრისგან, რომელსაც ხალხის კეთილდღეობაზე უნდა ზრუნა".
ისინი დილის 6 საათზე მოვიდნენ და კინაღამ ჩამოარტყეს თქვენი სახლის მთავარი კარი.
ამ მთელი ხმაურის გამო, ბუნებრივია, ქვემოთ ჩადიხარ, რომ ნახო, რა ხდება.
და მერე უბრალოდ ფეხი კართან დავადე და გავაღე.
მე ვთქვი: დიახ, პოლიციელებო, ახლა თქვენ რუსული მაფია ხართ, რომლებმაც ჩვენს კაბარეში უნიფორმა ისესხეთ?
პირველ რიგში, თქვენი სამსახურებრივი ნიშნის ნახვა და სამძებრო ორდერის დათვალიერება მინდა. არა, ახლავე გამიღეთ კარი!
მაშინ მე ვამბობ: არა, ჯერ საძიებო ორდერის ნახვა მინდა.
არა, ახლა შენ გააღე კარი! და კარზე ზეწოლა სულ უფრო ძლიერდებოდა.
მის წინ 2-მეტრიანი, მძიმედ შეიარაღებული კაცი იდგა, იქ, გარეთ, უზარმაზარი არმია იდგა.
და, ჰო, და მერე თითქმის ძალით შეტენეს თავიანთ მოსაცდელში.
ისინი ცდილობდნენ, ჩემსავე სახლში ნიღბის ტარება დამეწყო, ამიტომ ვუთხარი, რომ ჩემსავე სახლში ნამდვილად არ მოვირგებდი ნიღაბს.
დიახ, სინამდვილეში, ვფიქრობ, ახლა ეს უკვე ზედმეტია.
და შემდეგ ჩემს მოსაცდელში დამაკავეს.
როგორც ვთქვი, ადვოკატს უნდა დამერეკა, ასე რომ შეცდომა დავუშვი, რადგან ტელეფონი ხელში მეჭირა და ვთქვი, რომ ადვოკატს დავურეკავდი.
არა, არავის არ ურეკავ! ასე მიხვდა, რომ მობილური ტელეფონი უკანა ჯიბეში მქონდა.
და მერე ისიც წამართვეს.
მათ წაიღეს ორი მობილური ტელეფონი, ორი ლეპტოპი, მყარი დისკები, საგადასახადო დოკუმენტები და პაციენტების წერილებიც
კი, რომლებიც ჩემს კერძო ბინაში, ზედა სართულზე, კომოდზე იდო.
დიახ, ისინი კი ზემოთ მდებარე ნაქირავებ ბინაშიც კი შეიჭრნენ.
მათ ბეღელი და გარაჟები გაჩხრიკეს.
ნამდვილად უნდა ჰკითხო საკუთარ თავს. რას ეძებენ? რას ეძებენ?
ისე, არ გამიკვირდებოდა, ჩემს ავტოფარეხში ბავშვთა პორნოგრაფია ან ფარდულში კოკაინის პარკი რომ
ეპოვათ, უბრალოდ იმისთვის, რომ რამენაირად დაეჭირათ.
არაფერი ვიცი, არაფერი ვიცი. ისე, ნამდვილად გრძნობ თავს სერიოზულ ტერორისტად.
და ეს უკვე მაღიზიანებს.
დიახ, ვიტყვი, მადლობა ღმერთს, რომ იმ დილით მარტო ვიყავი, რადგან არ მგონია, ჩემი შვილი ამას ასე მარტივად გადარჩენილიყო.
და რაც მთავარია, საბოლოოდ რას იტყვის პრესა.
მათ გაზეთში გამოაქვეყნეს ფოტო, რომელზეც გამოსახული იყო პოლიციის ოფიცრების გრძელი რიგი, რომლებიც ლურჯი სათლები მიჰქონდათ.
დიახ, და უამრავი მტკიცებულება იქნა მოპოვებული.
აქ უწესრიგობა დატოვეს, ეს მართლაც დაუჯერებელი იყო.
და დიახ, რა დარჩება, როცა ისინი წავლენ?
აქ ვიჯექი და ვკანკალებდი, დიახ, და ჩემი პაციენტები შემოვიდნენ და ეს დაძაბულობაც – ავტირდი,
რადგან ნამდვილად გრძნობ... ამის აღწერა შეუძლებელია.
ჰაინრიხ ჰაბიგის სახლშიც ვითარება აღუწერელი დაძაბულობით აღინიშნებოდა.
პროკურატურის მოულოდნელი ვიზიტი დაკავებით დასრულდა.
"ასე რომ, როგორც იმ დღეს გავარკვიე, საზოგადოებრივი პროკურატურა მადანაშაულებდა არასწორი ვაქცინაციის ცნობების
გაცემაში ან, მაგალითად, ვაქცინის ნაცვლად ფიზიოლოგიური ხსნარის შეყვანაში, და ეს 6000 პაციენტთან დაკავშირებით."
დაახლოებით დილის 10 საათისთვის – ჩვეულებრივ სამუშაო დღეს – კარი გაიღო და ბოხუმის
საზოგადოებრივი პროკურატურა უბრალოდ შიგნით შემოვიდა.
ვიფიქრე, რა არასწორად გავაკეთე?
ყველაფერი უნდა გაეხსნათ, ყველაფერი უნდა შეემოწმებინათ, ყველა დოკუმენტი ამოიღეს, ვაქცინის ზოგიერთი პარტია, ნაგვის
ურნები, ქაღალდის ნარჩენების ურნები, ყველგან, სადაც კი რაიმე ეჭვი არსებობდა, შპრიცები და ასე შემდეგ — ყველაფერი ამოიღეს.
ადამიანები, რომლებიც ჩემს პრაქტიკაზე მოდიოდნენ, ჩემთან ყოფნისას, ასე ვთქვათ, თან მოჰყავდათ თავიანთი პრობლემები და ამბობდნენ:
თუ აცრის ბარათი გაქვთ, წამოდით ჩვენთან ერთად, სისხლის ნიმუშს ავიღებთ! ზოგს თავისი ადვოკატი
უნდოდა, მაგრამ ეს არ იყო ნებადართული და ასე შემდეგ.
მათ დიდი თანხის პოვნა უნდოდათ, მაგრამ ვერაფერი იპოვეს, რადგან ამტკიცებდნენ, რომ პაციენტებს ვაქცინაციის ცნობრებისთვის
გადაჭარბებულ თანხას ვახდევინებდი, რასაც საზოგადოებრივმა პროკურატურამ საბოლოო
სიტყვაში, მოწმეთა ჩვენებების გამო, ვერ დაადასტურა.
და შემდეგ პროკურორმა მოულოდნელად ჩემს მეუღლეს უთხრა: ოჰ, ახლახან გადავწყვიტე, რომ შენზეც
შევატყობინებ, შენს წინააღმდეგაც გამოძიებას დავიწყებ.
ასე უბრალოდ, მოულოდნელად. საიდან მოუვიდა ეს?
და მერე თქვეს, ახლა თქვენს ბინაში მივდივართ, გვითხარით, სად არის, თორემ კარს ჩავამტვრევთ.
და შემდეგ ჩვენს სახლში რაღაცას ეძებდნენ.
ვფიქრობ, ამას გააგრძელებდნენ და ყოველ რამდენიმე დღეში, ალბათ, სახლს რაიმე საბაბით მომჩხრეკდნენ.
შემდეგ დორტმუნდში ჩემი ცოლის ძმის კერძო შენობაში გადავედით, რომელიც მან შემოგვთავაზა, და
იქიდან ყოველდღე ვმართავდით ჩვენს პრაქტიკას.
ეს ნიშნავს, რომ გავყიდე ნივთები: მქონდა ხალხი... თაროები, მაგიდები, სკამები, ყველაფერი, რაც მეტ-ნაკლებად სამედიცინო
პრაქტიკაში გაქვთ და რისი სადმე სწრაფად შენახვა არ შეიძლება.
შემდეგ საზოგადოებრივმა პროკურატურამ დამადანაშაულა, რომ ნივთები განზრახ გავყიდე მათი ღირებულებაზე ნაკლებ ფასად, რადგან
ჩემი გაქცევის დასაფინანსებლად სწრაფად მჭირდებოდა ნაღდი ფული.
ასე რომ, ბოლოს და ბოლოს, მიზეზი ჰქონდათ.
ასე რომ, წინასწარი დაკავების პირობებში, უნდა წარმოიდგინოთ, რომ დილით გეუბნებიან, რომ დღეს სტუმარი გეწვევათ, შემდეგ
დილის 7:30-ზე გიყვანენ, შეგყავთ ოთახში და იქ ეს ქალი გელოდებათ.
მაგრამ ახლა არც 8:00-ზე, არც 9:00-ზე, არც 10:00-ზე და არც 11:00-ზე არავინ გიყვანთ, და ამის შესახებ არავინ გატყობინებთ.
და მერე მე ვამბობ: რატომ, ვიზიტი რაღაცაში ხომ არ არის?
არ ვიცით, მისაღებში უნდა დავრეკოთ, მათაც არაფერი იციან.
ასე რომ, მთელი დროის განმავლობაში ცოტათი გატყუებენ.
დიახ, ყოველთვის აღმოვაჩენდი, რომ იქ უსაქმოდ ვიყავი, მერე ნებართვა ვერ მივიღე, მერე შვილიშვილებს ჩემთან სტუმრობა
უნდოდათ, მაგრამ ესეც არ დაამტკიცეს, და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ.
ასე იყო, მას მუდმივად... ჰო, საბოტაჟს უწყობდნენ.
ეს საბოტაჟი და გაურკვევლობა ფატიმა ჰაბიგისთვის აუტანელი იყო.
"ეს საშინელი იყო. ვერც კი წარმოიდგენთ, რა საშინელი იყო."
არ ვიცი, როგორ, მაგრამ ჩემი ქმარი წამართვეს. ჩვენ არასდროს ვყოფილვართ ერთად, ყოველთვის ერთად ვმუშაობდით,
ყველაფერს ერთად ვაკეთებდით და უცებ ის უბრალოდ გაქრა.
სანამ წაიყვანეს, მისთვის დამშვიდობებაც კი ვერ მოვასწარი.
პირველი დემონსტრაცია, რომელიც ჩემმა მეუღლემ მოაწყო, ჰო, მე ის ნამდვილად არ შევამჩნიე.
გარეთ დრამერებითა და პლაკატებით უზარმაზარი დემონსტრაცია იყო.
დიახ, და ბევრს ასევე ეცვა მაისურები წარწერით "თავისუფლება ჰაინრიხს". ისინი სასამართლოში ამ მაისურებით
მივიდნენ, რაც მოსამართლეს, რა თქმა უნდა, არ მოეწონა.
და შემდეგ მათ თავისუფლებაზე სიმღერები იმღერეს, დიახ, და, დიახ, ეს შთამბეჭდავი იყო.
ეს შესანიშნავი სიგნალი იყო გარედან. დიახ, ვიცოდი, რომ არ დავიწყებოდი. ეს მართლაც შესანიშნავი იყო.
და შემდეგ, მახსოვს, შემოვიდა მოსამართლე, ბატონი ილმაზი, თურქი მოსამართლე, რომელმაც უცებ თქვა: თქვენი ნივთები უკვე ჩალაგებულია.
ასე რომ, ახლა ვიცოდი, რომ თუ ჩემი ნივთები პალატაში მზად იქნებოდა, ესე იგი, ჩემი გამოწერა უახლოეს მომავალში იყო მოსალოდნელი.
და შემდეგ გამოსვლა დამართეს.
იქ ყველა იყო. ბავშვები, ბიძაშვილები, ყველა მეგობარი, ადვოკატები, სრულიად უცხო ადამიანები, ზოგი სხვა ქალაქებიდან.
ეს კიდევ ერთი გამორჩეული მომენტი იყო.
"მაგრამ მოსახლეობაში იყო მწვავედ განრისხებული ხმებიც.
გინება, ბრალდებები და სიკვდილით დაშინჯებიც კი.
დოქტორ კულკენ, თქვენ, არსებითად, საცოდავი ბუფონი ხართ, ან, უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, მკვლელი, რომელიც თქვენი ფანატიკური, აგრესიული
გამოსვლებით მოუწოდებთ თქვენს მიმდევრებს, თავი შეიკავონ პანდემიის შესაკავებლად საღი ზომებისგან
(სხვათა შორის, საერთოდ იცით, რა არის პანდემია?).
ასე რომ, ყველამ ერთნაირი რამ გამოიარა. მათ სიკვდილით დაშინების მუქარები მიიღეს.
სამართალწარმოების დეპარტამენტმა ზოგიერთ მუქარას უფრო დაკვირვებით შეისწავლა, რადგან ისინი ცოტა უცნაური იყო.
"ეს იყო ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც წამოვედით, რადგან ოჯახს სიკვდილით დაემუქრნენ."
ეს ჩემს წინააღმდეგ კი არა, ოჯახის წინააღმდეგ იყო მიმართული. ჩემს სიცოცხლეს საფრთხე შეექმნა.
მანქანამ მოულოდნელად აჩვენა წინა მარჯვენა საბურავში წნევის დაქვეითება.
მაშინვე მარჯვნივ გადავუხვიე და რეკორდულ დროში ჰაერი გამოვიდა.
და მერე ვიღაცას ვთხოვე, სახელოსნოში წაეღო, მან საბურავები მოხსნა და მითხრა, რომ მასში რაღაც ჩაჭედილი იყო.
ასე არ მომხდარა. სურათებიც მაქვს.
ასე რომ, ისინი ამბობენ, რომ ეს ნამდვილად ასეა, მათ აქამდე მსგავსი არაფერი უნახავთ.
ეს ნამდვილად ბურღითაა გაკეთებული, რათა ავტომაგისტრალზე საკმარისად სწრაფად მოძრაობისას, ის აფეთქდეს.
და დღემდე ექიმ მექტილდ შიფმანისთვის ამ გაქცევის გადატანა რთულია.
"მომენატრა ქუჩა, სადაც ვცხოვრობდით.
ეს იყო სახლი. რაღაც სახის გადახვევა მოხდა.
მაგისტრატის სასამართლოში გამოსატყვევებლად უფლებამოსილების გარეშე ორ წელზე და ცხრა თვეზე მიმიუსაჯეს.
და პროკურატურამ თავდაპირველად საჩივარი შეიტანა, რადგან მათ განაჩენი ზედმეტად შემწყნარებლად მიიჩნიეს.
ასე რომ, სასამართლო პროცესის დასაწყისში, ანუ სააპელაციო ეტაპზე, მათ სამ წელზე მეტი სურდათ, შემდეგ კი საბოლოო სიტყვაში მოთხოვნა
გაზარდეს და ითხოვეს ოთხი წელი თავისუფლების აღკვეთა პირობითი გათავისუფლების უფლების გარეშე, ანუ უბრალოდ ოთხი წელი ციხეში.
"მოლაპარაკებები 30 დღე გრძელდებოდა, რაც ბევრია.
სასამართლო პროცესის მეორე დღეს შემომთავაზეს გარიგება: 100 ყალბი სამედიცინო ცნობის აღიარება.
შემდეგ, ძალიან მაღალი ჯარიმა, მაქსიმუმ 720 დღიური განაკვეთის ოდენობით, რაც დღეში 100 ევროს კურსით 72 000 ევროს შეადგენს.
და ეს, რა თქმა უნდა, საბოლოოდ იწვევს სამედიცინო პრაქტიკის ლიცენზიის გაუქმებას.
"დიახ, ვერდიქტი აშკარად ფარსი იყო.
ასე რომ, საბოლოო ჯამში, მთელი ეს საკითხი წინასწარ იქნა განხილული პროკურორს, მოსამართლესა და ჩემს ადვოკატს შორის.
გამოსავალზე შეთანხმდნენ და საბოლოოდ – როგორც აღმოჩნდა – ეს იყო 14-თვიანი პირობითი სასჯელი, სამი
წლით გადავადებული, და 1000 ევროს ოდენობის ჯარიმა.
ეს ნიშნავს, რომ სულ ხუთი ბრალდება იყო.
ასე რომ, ორი ბრალდება ჯანმრთელობის სერტიფიკატებთან დაკავშირებით, და შემდეგ თითო ბრალდება სიძულვილის წაქეზების,
საჯარო მოხელის შეურაცხყოფისა და კოლეგის ცილისწამებისთვის.
მაშ, ორი ბრალდება მოხსნილია.
მათ ასევე დამაშვინეს, რომ ამ პირობითი სასჯელის მოხდის შემდეგ, გერმანიის დატოვებასა და მექსიკაში დაბრუნებას შევძლებდი.
ეს ჟურნალისტებისთვის ნამდვილი სიამოვნება იყო, არა?
შემდეგ ჟურნალისტებს 15 თვის განმავლობაში მუდმივად შეეძლოთ წერა, როდესაც კი რამეს ვიტყოდი ან
საზოგადოებაში ზედმეტად შესამჩნევი გავხდებოდი:
დიახ, დოქტორ ბაინდერი, ის ნაცნობია, შეშლილი, რომლის წინააღმდეგაც სისხლისსამართლებრივი დევნა მიმდინარეობს.
"22 ივნისს, საზოგადოებრივი პროკურატურის ოფისმა ბრალდება გამომიგზავნა."
ამავდროულად, გავრცელდა პრესრელიზი, რომელშიც კონკრეტული სახელები იყო ნახსენები:
დოქტორ ვალტერ ვებერს ვინტერჰუდედან ბრალი წაუყენეს.
და მთელი დღის განმავლობაში ჩემი სურათი მეტროში იყო გამოფენილი.
შუა საუკუნეებში ამას "საფლანგზე დაყენებას" უწოდებდნენ.
"ფედერალურმა სამართლიანობის სასამართლომ, რა თქმა უნდა, უნდა განიხილოს ადვოკატის მიერ
დაწერილი თითქმის 1000-გვერდიანი სააპელაციო საჩივარი.
ეს ნიშნავს, რომ ფედერალური სამართლიანობის სასამართლოს მოსამართლეებს მოუწევთ ამ საკითხის
განხილვა და შემდეგ შესაბამისი დასაბუთების დაწერა.
და ეს შეიძლება ნებისმიერ მხარეს წავიდეს.
პატიმრობისას ასევე შევხვდი ადამიანებს, რომლებიც ერთი წელი ელოდნენ თავიანთ სააპელაციო განხილვას.
მოსამართლე, რომელიც ასევე მკაცრი პოზიციის მიმდევარი იყო, რომელმაც კვლავ ვერ გაიგო გონი და არცერთი არგუმენტი არ მიიღო, შემდეგ
ყოველდღიურად 100-ევროიანი ჯარიმების სახით 200 ჯარიმა დამაკისრა.
ეს, რა თქმა უნდა, ნიშნავს, რომ ნასამართლევი ვარ. ეს 20,000 ევროა.
და ჩვენ კვლავ, კიდევ ერთხელ, გავასაჩივრეთ, ძირითადად იმის მტკიცებით, რომ საქმის გასამყარებლად არ არსებობდა სამეცნიერო
მტკიცებულება, ასევე იმით, რომ 278-ე მუხლი სრულიად შეუფერებელი იყო და, ფაქტობრივად, სამართლიანობის შებღალვას წარმოადგენდა.
და ახლა, RKI-ში არსებული ვითარებისა და RKI-ის ფაილების მიუხედავად, ეს კიდევ ერთხელ პრაქტიკულად უგულებელყოფილ
იქნა, ხალიჩის ქვეშ შეტენეს, არარელევანტურად მიიჩნიეს.
ვერდიქტი, შესაბამისად, საბოლოოა და, როგორც ჩანს, ახლა უკვე კანონიერად გასამართლებული დამნაშავე ვარ.
"ყველაზე დიდი სასჯელი ის არის, რომ სამიდან ხუთ წლამდე თავისუფლების აღკვეთით გვაშინებენ."
ისინი კვლავ ჩემს თავზე დაკიდებულნი არიან, როგორც დამოკლის მახვილი.
და ექიმებისთვის ახლახან დაწესებული პროფესიული აკრძალვაც კი, სამწლიანი პროფესიული აკრძალვა და 10,000 ევროს
ჯარიმა, ჩემთვის უმნიშვნელო თანხაა, რადგან სამი წელია ავადმყოფობის გამო შვებულებაში ვარ და მუშაობა არ შემიძლია.
ამ რეიდის შემდეგ, მუშაობის უნარი დავკარგე.
თუმცა, ჩემი ანგარიშები ჯერ კიდევ გაყინულია აბსურდული თანხის დაყადაღებით, სანამ სასამართლო პროცესი არ დასრულდება.
ერთმა ბანკმა ანგარიში დამიხურა; 15 თვის განმავლობაში ყველა ანგარიში დაბლოკილი მქონდა. ამან მატკინა.
"ისინი ჩემი პროფესორის წოდების ჩამორთმევას ცდილობენ, მაგრამ ეს ჯერ არ მომხდარა, რადგან ჯერ დავნაშაულებული
უნდა ვიყო სიძულვილისა და ანტისემიტიზმის წაქეზებაში.
საბედნიეროდ, თუმცა, ეს არ მომხდარა.
სინამდვილეში, პროკურატურამ თავად გაასაჩივრა მაგისტრატის ეს გადაწყვეტილება.
ამ მხრივ, საკითხი ახლა თავიდან იწყება.
მამაც ექიმებს არ შეეძლოთ კორონავირუსის დანაშაულში მონაწილეობის მიღება.
მათი სინდისი და პაციენტების მიმართ ზრუნვის მოვალეობა ამის უფლებას არ აძლევდათ.
"ეს უბრალოდ სიგიჟე იყო და ვთქვი, რომ ამაზე დუმილი არ შემეძლო."
ოჯახური უგულებელყოფა და გარიყვა ხშირად შედეგად მოჰყვებოდა.
"ჩემმა პარტნიორმაც მიმატო იმ დროს.
ხუთ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ვიყავი მასთან და მან ასევე მითხრა: "დიახ, შენ ამას არ
ეთანხმები, მე კი ზომებს ვიცავ და შენთან ვეღარ ვიქნები".
ასე რომ, ჩემი მთელი ცხოვრება ნამდვილად დაინგრა.
ასე რომ, თავდაპირველად ჩემი ოჯახის ზოგიერთი წევრიც კი წინააღმდეგი იყო.
ჩემი ოჯახის მხრივ, რა თქმა უნდა, ძალიან ბედნიერი ვარ.
ჩემი ცოლი და ჩემი უფროსი ქალიშვილი – დიახ, სწორედ აქ იწყება ემოცია – ძალიან მხარს მიჭერდნენ,
ხოლო ოჯახის სხვა წევრები – არა, როგორც ყველგან.
თუმცა, ამ პირადმა წარუმატებლობებმა მათ არ დააეჭვებინა არც თავიანთი რწმენა და არც თავიანთი ქმედებები.
ეს ნამდვილად ღირდა. ნამდვილად ღირდა ამ რისკზე წასვლა, ჩვენთვისაც კი.
მათმა მადლიერმა პაციენტებმა და მხარდამჭერებმა უკვე პატიმრობაში მყოფ კორონავირუსის გმირებს მიანიჭეს ის ძალა და მხარდაჭერა,
რომელიც ამ რთულ დროს ასე სასოწარკვეთილად სჭირდებოდათ.
"როგორ გრძნობდით თავს იმ მომენტებში, როდესაც გარეთ ხალხის ხმა გესმოდათ?"
ეს აღუწერელი იყო... ეს შესანიშნავი იყო.
ამას ვერ იტყვი...
"მაგრამ ჩვენ მას ვუთხარით."
ამ 15 ისტორიის მეშვეობით ჩვენ ვაჩვენეთ, თუ რა სისასტიკით იძალებს სისტემა მათზე, ვინც მას არ ემორჩილება.
ასეთი დოკუმენტური ფილმები უაღრესად მნიშვნელოვანია ამ უსამართლობასთან ბრძოლაში.
გთხოვთ, განაგრძოთ ჩვენი საქმიანობის მხარდაჭერა. მაგრამ დღეს ჩვენი ყურადღება კორონავირუსის პანდემიის გმირებზეა გამახვილებული.
მე შევძელი ყველა ამ მამაცი ადამიანის მონახულება. მე მოვისმინე მათი ისტორიები.
და ღრმად შეძრა ჩემი სული, როდესაც მათ თვალებში ჩავხედე და საკუთარი თვალით ვნახე და ვიგრძენი, თუ რა დაუშავეს მათ და მათ ოჯახებს.
ნადირად ქცეული, დევნილი, გარიყული. სოციალურად და ეკონომიკურად განადგურებული.
ამის დიდი ნაწილის გამოსწორება შეუძლებელია. მაგრამ ახლა მათ დავეხმარებით.
მორალურად, იმით, რომ არ დავივიწყოთ, და ასევე ფინანსური დახმარებით.
რადგან ეს ადამიანები ეკონომიკური კრახის წინაშე დგანან.
ძვირადღირებული სისხლისსამართლებრივი დევნა, გაყინული სახსრები, პროფესიული აკრძალვები.
ეს პატივცემული ექიმები ახლა გაკოტრების პირას არიან, რადგან მაშინ მთელი თავიანთი ძალა ჩადეს.
მათ პაციენტებზე, ჩვენზე და ჩვენს შვილებზე.
და ახლა ჩვენ გვინდა, ამ ადამიანების გვერდით ვიყოთ.
AUF1 დღეიდან იწყებს შემოწირულობების შეგროვებას ამ ექიმებისთვის.
შეწირეთ მათ, ვინც მაშინ ყველაფერი გაწირა და თავი ჩვენთვის გასწირა.
გთხოვთ, შემოწირულობა გააკეთოთ ახლავე! ყოველი წვლილი მნიშვნელოვანია. გმადლობთ!