Ова е најголемиот медицински злосторство на сите времиња. Хуманитарна катастрофа од невидени размери.
Никој нема да ти прости за ова.
Ве молам, веднаш напуштете ја оваа област!
Ние сме народот! Ние сме народот!
"Дали имате маска со себе? Ве молиме ставете ја, во спротивно напуштете го просторот!"
"Вакцинациите се повеќе или помалку без несакани ефекти."
Во мојот круг, девет лица починаа во нашиот студентски дом во еден ден по примањето на вакцината.
Лекарите кои сега вакцинираат сите ќе мора да одговараат за своите постапки. И пред Бога, најдоцна.
Тука немаме смртоносен вирус.
Ние немаме медицинска пандемија тука, туку криминална пландемија.
Во моментов навистина доживуваме тиранија на невакцинираните.
Сега е време за одлучна акција против овие негирачи на коронавирусот и противваксерите.
Тука имаме демократија што треба да ја браниме.
"Ужасите на пандемијата на коронавирусот. За некои, тие се длабоки; за други, изгледа дека се завршени.
Но за оние лекари кои храбро се спротивставија за време на ерата на маските и вакцинациите за да ги
спасат и заштитат луѓето, тоа далеку не е готово.
Напротив, далеку од очите на јавноста, тие сè уште се ловени, прогонувани и изопштени од
еден одмаздољубив, немилосрден и надмоќен систем.
Систем кој не го простува фактот дека отпорот кон коронавирусот беше овозможен во голема мера од овие лекари, сè додека нападот
врз човештвото не можеше да биде одбиен од сите нас заедно.
Ако следниот напад на глобалистичкиот режим, кој од ден на ден станува сè поагресивен, врз луѓето, ако овој следен напад се
спроведе индиректно преку здравствениот сектор, тогаш оние што размислуваат поинаку
стојат на патот кон посакуваната светска влада.
А особено на нивниот пат се лекарите кои не ги следат наредбите на политичарите, војската и фармацевтската
индустрија, туку сакаат да останат заштитен штит за пациентите во согласност со Хипократовата заклетва.
И затоа нашите херојски лекари сега треба да бидат тивко уништени, далеку од очите на јавноста.
Замолчени од медиумите, овие храбри луѓе треба да бидат казнети, економски и социјално уништени, а потоа заборавени.
Но ние не сме ги заборавиле.
Во име на сите оние кои не соработуваа со режимот на коронавирусот, ги посетивме петнаесетте од овие храбри поединци.
Во Германија, Австрија, Швајцарија, дури и во Танзанија.
Зашто светот мора да дознае за судбината на храбрите лекари.
Покажуваме како овие тивки херои и денес се вознемирувани, малтретирани и прогонувани од системот.
"Во рок од две недели од почетокот на вакцинацијата, во домовите беа пријавени смртни случаи."
Да, тоа беше во јануари 2021. Тогаш плачев. Боже мој, да.
Знаев дека не можам да згрешам.
Но никогаш не замислував дека работите ќе се влошат толку брзо.
Моето име е Сучарит Бхакди. Јас сум специјалист по микробиологија и епидемиологија на заразни болести.
"Кога почна, знаев, знаев една година пред тоа дека ќе се случи нешто вакво."
Моето име е Хајнрих Хабиг. Јас сум општ лекар, натуропат, акупунктурист и мануелен терапевт.
"Всушност, уште на самиот почеток ми стана јасно дека не станува збор, хм, за здравјето на населението, туку дека зад тоа стоеше
намера и дека таа намера вклучуваше не само спроведување одредени, да речеме, заблуди во
населението, туку и создавање стереотипи за непријатели."
Моето име е Томас Кулкен. Јас сум општ лекар и практикувам антропософска медицина.
"Тоа беше претставено како смртоносен вирус од страна на печатот. Затоа на почетокот требаше да бидете внимателни."
Не можев да знам подобро.
Тоа беше само поради мојата обука по заразни болести, епидемиологија и курсот за вакцинација
"Еренгут", кој и понатаму го ценам високо во Хамбург, што успеав да се посомневам дека нешто не е во ред.
Се чувствувам посветен на моите пациенти. Упатствата за ова ги воспостави самиот господин Хипократ.
И не можам да замислам дека одеднаш во 2020 година, под влијание на СЗО, оваа заклетва, овој завет за
медицинска должност кон пациентите, може да се прекрши.
Моето име е Џералд Киенекер. Јас сум специјалист по офталмологија.
Имам дополнителна обука по патологија, интерна медицина и медицина за интензивна нега.
"60% од лекарите беа убедени дека мерките се точни."
И така можев да ги набљудувам моите колеги и потоа се запрашав зошто толку многу луѓе учествуваа.
Моето име е д-р Волтер Вебер.
Јас сум интернист во Хамбург и сум специјализиран за психосоматика и третман на рак. Имам лиценца за лекар веќе 53 години.
"Ми беше јасно уште од самиот почеток, делумно поради моите искуства во болницата кога колегите се
онесвестуваа поради повторно дишење под маската, дека маската претставува здравствен ризик."
И дури во 2020 година, на почетокот на пандемијата, не постоеше никаков доказ дека маските на кој
било начин можат да заштитат од вирусни болести.
Моето име е Волфганг Урметзер, јас сум специјалист по анестезија со дополнителни квалификации во
акупунктура, натуропатија и традиционална кинеска медицина.
Тоа функционираше само затоа што луѓето беа во таква состојба на масовна психоза.
Затоа што медиумите едноставно се согласија со тоа. Без медиумите, тоа не би успеало.
Без ова... ова пукање, без сето ова... дури и во медицинскиот журнал, во стручните списанија, какви глупости напишаа!
Пред пет години тоа би било незамисливо. Сите би рекле: "Дали сте полуделе?"
Моето име е д-р Моника Џианг. Јас сум специјалист по општа медицина со дополнителна квалификација по натуропатија.
На почетокот добив многу... добив неверојатен број е-пораки како одговор на тие први видеа, во кои луѓето ми се
заблагодаруваа што им помогнав да ги надминат своите стравови и ми кажуваа колку е важно тоа што го правев.
И имаше многу видеа кои велеа: "Навистина си храбар."
И реков, зошто сум храбар? Јас сум само оториноларинголог.
Оториноларинголог е експерт за настинки, бидејќи така го заработуваме нашиот секојдневен леб.
И знаеме сè за коронавирусите. Значи, во тој поглед, имам формирано мислење.
Се обидувам да ги смирам луѓето; јас сум лекар за итни случаи и не ми треба храброст за тоа.
Моето име е д-р Бодо Шифман, специјалист по оториноларингологија и итна медицина.
"Секогаш сум бил критична личност."
Значи, кога нешто се наметнува одозгора без никакво образложение, ми е тешко да се согласам со
тоа; како прашање на принцип, јас тоа не го правам.
И секогаш знам дека кога нешто се продава со страв и паника, без никакви вистински аргументи, нешто не е во ред.
Моето име е Роналд Вајкл.
Јас сум гинеколог и општ лекар специјализиран за натуропатска медицина, а исто така сум коосновач и
потпретседател на MWGFD, Здружението на лекари и научници за здравје, слобода и демократија.
"Значи, постојано бевме клеветени и криминализирани, и навистина стигна дотаму што ние, лекарите,
едноставно бевме третирани како сериозни терористи."
Скршувајќи ги влезни врати, фрлајќи ги лекарите на подот и ставајќи им лисици зад грбот пред нивните деца.
Да, токму тоа е работата, бидејќи според член 278 од Кривичниот законик, или како и да се вика, се
тврди дека сум издал неточни здравствени сертификати.
Моето име е Ролф Крон, јас сум општ лекар и хомеопат.
"Се обидов веднаш да ги информирам политичарите, новинарите и колегите лекари за сите овие грешки во
наративот за коронавирусот, но никогаш не добив одговор.
Ниту пак одговор како "Томас, луд си" или нешто слично, туку воопшто никаков одговор.
Тоа беше навистина морничаво.
И тогаш сфатив дека двајцата адвокати вклучени во моето апсење, и клеветникот и претседателот на кантонот Аргау, т.е.
адвокати, мислеле дека знаат повеќе за коронавирусот од мене како доктор кој имал докторат по имунологија и вирусологија.
Мислам, тоа кажува сè, нели?
Па, затоа целата работа ми даде уште повеќе енергија.
Нема да дозволам да ме понижат двајца надуени аматери кои немаат поим за што зборуваат кога станува збор за
коронавирусот. Нема да дозволам луѓе како нив да ме погодат.
Не сум тип на личност што мора да биде во право. Тие седат во парламенти и така натаму.
Но ако сум во право, тогаш ќе се заложам за своите права.
И пред сè, ова се однесуваше на населението, на информирањето на населението.
И не беше тривијално прашање, туку прашање на живот и смрт.
Моето име е Томас Биндер, јас сум кардиолог и интернист и имам докторат по имунологија и вирусологија.
"Сè беше бесмислица: старите ги заклучуваа во домови за стари лица и не им дозволуваа посетители, ги оставаа да умрат
сами и осамени без посетители, и пред сè им штетеа на децата и ги затвораа градинките и училиштата со месеци."
Сум лекувал и сум видел толку многу деца кои за време на овој период станаа сериозно депресивни, кои навистина имаа кошмари,
кои имаа нарушувања на спиењето, кои развија нарушувања во исхраната, кои или јадеа многу или воопшто не
јадеа, кои го поминуваа целото време на своите мобилни телефони, компјутери или гејм конзоли.
Тие рекоа дека повеќе не сакаат да живеат, бидејќи за некои деца овие мерки беа половина од нивниот живот.
Беше просто лудо, и реков дека не можам да молчам за тоа.
Моето име е д-р Карола Јавид-Кистел, јас сум хомеопатски лекар.
"Го забележав ова затоа што мојата ординација одеднаш опусте кога почна пандемијата, а дури и во кантонската болница,
каде што тогаш работев на повик, одеднаш не се случуваше ништо.
Болницата беше празна, нè испратија дома, дури и не ни дозволија повеќе да се појавуваме на работа, бидејќи тоа
ќе чинеше пари на кантоналната болница, и воопшто не можам да ги разберам моите колеги лекари.
Постојат уште 70 колеги општи лекари кои работат во оваа ротација, а само петмина се осмелија да го ко-потпишат писмото
што го напишав до тогашниот швајцарски министер за здравство.
Десет луѓе рекоа дека сум луд, дека она што го правам е опасно, и тоа ме натера да се приклучам на отпорот, во смисла
што реков дека нема да се согласам со тоа и дека мојата должност како лекар е исто така да го кренам гласот.
Моето име е Андреас Хајслер, јас сум специјалист по општа и интерна медицина и веќе 20 години
работам како општ лекар во мојата приватна ординација.
"Започна вистинска лов на вештерки против лекарите кои одбија да попуштат под притисокот."
Значи, првично, постоеше потрага заснована на целосно измислена обвинение: издавање сертификати без испит.
Потоа некој ги погледна фајловите овде и виде дека сите се тука, дека изјавите биле документирани.
Пациентите кои беа тука и имаа сертификат од мене, потоа беа испрашувани дали биле во ординацијата, зошто
биле таму и зошто не побарале сертификат од својот семеен лекар, туку патувале подалеку до Штауфен.
Тие навистина дојдоа до дното на случајот, и знам индиректно од полицијата дека, според оваа
истрага, обвинението всушност треба да биде повлечено.
И потоа еден наставник кој ги проверуваше сертификатите на учениците и колегите во своето училиште ме пријави.
И тој едноставно им изјави на полицијата дека ги видел сертификатите, но дека
сопствениците на тие сертификати воопшто не биле болни.
Навистина мора да се каже дека ова судско сослушување беше апсурдно од почеток до крај во секој поглед, до таа мера што
судијата беше толку пристрасен, сè уште во паника поради вирусот.
Иако носењето маски веќе не беше задолжително во судницата или каде било друго во зградата на судот, за оваа конкретна постапка
беа задолжителни FFP2 маски и потврда за вакцинација, а просторијата постојано се проветруваше. Секогаш
кога ќе кажав нешто што ќе ја налутеше, таа ќе си ги дезинфицираше рацете и... па, беше бизарно.
"Веќе ги подготвивме досиеата со сертификати за маски, односно од пациенти кои дојдоа исклучиво за сертификати за
маски, за таква ситуација, но сепак бевме изненадени што рацијата се случи во релативно доцна фаза."
Се разбира, ова исто така значи дека неизбежно ќе имате неколку бессони ноќи додека не успеете до одреден степен да се справите
со ситуацијата. Тогаш знаете дека нешто ќе се случи, дека ќе се спроведат истраги, ќе се направат распити и
дека можете да очекувате да следуваат кривични постапки.
"Добив повици од луѓе кои прашуваа: 'Г-дин Киенекер, дали треба да се вакцинирам?'"
Викнав во телефонот: Не!
Не со последици. Извршната власт дојде и сè преврте наопаку.
Партнерката на Кинекер, Клаудија Шоне, исто така мораше да претрпи ужасни искуства.
Факт е дека оваа претреса на куќата, или упаѓање, или рација во мојата пракса, воопшто не беше одобрена од суд.
Ги прашав сите овие службеници за јавен ред, вкупно четворица, како и полициските службеници, за судската наредба.
Сите одбија да ги кажат своите имиња или да ја покажат својата лична карта.
Значи, уште од самиот почеток знаеја дека прават нешто погрешно.
На крајот, она што излезе беше исповедта на некој што проговори дека дошол во име на шефот на
здравствениот оддел за да провери дали сè е во ред.
Секој што е запознаен со изреките во такви авторитарни системи знае што тоа значи.
Тоа значи агресија, тоа значи насилство, тоа значи да станеш многу драстичен.
Сите овие луѓе постојано бараа, ти се приближуваа, постојано бараа некаков физички контакт.
Тоа значи дека треба да се браниш. Точно? Значи, тоа беше чиста провокација.
Тие бараа причина за да се борат. Потоа одеднаш слушнав повик за помош: Џералд, Џералд, да?
И потоа низ оваа мала врата, кај задниот влез на консултативната просторија, видов црна, огромна фигура која трчаше по Клаудија,
со стисната тупаница високо подигната, подготвена да удри.
Ве молам, тргнете се наназад!
Ало? Џералд? Ало? Џералд? Ова е Канцеларијата за јавен ред.
Ве молам, оди си и не ме допирај! Оди си! Оди си!
Оди си! Немаш право да бидеш тука! Исчезни!
Па, во споредба со она што сум го слушнал од колеги, имав среќа со пребарувањето на куќа.
Значи немаше црни мажи, немаше насилство, немаше ништо од она што обично го слушате – опустошени станови потоа или
каква било уништена сопственост, ништо од тоа не се случи.
Но имав уште една ситуација која беше едноставно неверојатна, неверодостојна и на крајот исто така перверзна.
Така полицијата го засвири ѕвончето во шест наутро, но никој не одговори затоа што јас не го слушнав ѕвончето, а
ние имаме лав со прстен на задниот дел, и тие чукаа по него.
Тоа ме разбуди, и потоа видов, наоколу по имотот, не знам, десет, дванаесет полицајци со прожеקטeри,
Тие практично ја опколија зградата, осветлуваа наоколу со своите светла, а потоа четворица или петмина насилно влегоа внатре.
Тие дојдоа без судски налог за претрес; сакаа да ме приведат како сведок во случај против пациент
во Нирнберг во врска со маска. Тоа беше позадината.
Тоа беше процедурата напладне, без крај, јас ќе возев, им покажав, еве ги документите, еве ја
мојата торба, сè е спакувано, ќе се возам сам.
Не, тие ме однесоа со себе.
Ја имаа ќерка ми во кревет, таа сè уште лежеше заспана, сè беше темно, и ѝ упатија светлосен зрак, батериска ламба, во лицето.
Ова се едноставно трауми, за кои верувам дека се систематски.
Значи, навистина им е наложено да го сторат тоа, бидејќи нема смисла.
Потоа тие, двајца полицајци, ме одведоа во Нирнберг во овој "Мина", кој и не е баш
луксузен, патувајќи во нешто такво, зад решетки.
Потоа бев во подрумот на Регионалниот суд во Нирнберг, во ќелијата, уште еден или два часа,
бидејќи, како што реков, беше рано, многу премногу рано.
Тоа исто така беше искуство, така што бев во оваа трезорска комора, која имаше атмосфера како да си длабоко во
темница, а потоа во еден момент полицаецот ме изведе оттаму и ме одведе директно на судењето, само како сведок.
Значи едноставно е надвор од рамките на закон и ред.
"Во Швајцарија, канцеларијата на д-р Биндер исто така беше предмет на рација од посебен вид."
Предлогот за ова беше повеќе од чуден.
Да, не бев првенствено прогонуван од некоја власт или од државата, туку од добро познат клеветник кој тврдеше дека упатувам закани,
дека сум вооружен и дека имам историја на ментални заболувања.
И потоа го информираа началникот на полицијата на кантонот Аргау, кој потоа ја започна оваа луда
операција во која учествуваа вкупно 60 полицајци.
Тоа беше на 12 март 2020 година, кога сакав да одам на одмор една недела.
И токму пред да завршам, околу половина по десет, сакав да земам еспресо во малата кујна таму.
И потоа само поминав покрај влезната врата, која е од стакло.
И потоа ги видов полицајците надвор во ходникот покрај влезната врата.
На скалите што водат нагоре, околу пет до десет, на скалите што водат надолу, околу пет до десет, и навистина
хардкор полицајците со светли оклопни елеци и воените полицајци насочени кон вратата за вежбање.
Веднаш се вратив на компјутерот и објавив твит на Твитер, нешто во стилот на "Помогнете, полицијата доаѓа да ме уапси."
Ова предизвика голема врева на социјалните мрежи.
И потоа успеав да ја повикам и ќерка ми, затоа што си помислив: да, што ќе ми се случи сега?
На крајот ме застрелуваат и велат дека било самоодбрана, па сакам да ги информирам одредени луѓе за тоа што
се случува, бидејќи тогаш беше застрашувачка ситуација.
Потоа добив повик на мојот мобилен телефон.
Беше госпоѓа, рече таа: "Да, здраво, треба да излезете пред вратата, пред вратата на ординацијата."
Да, зошто да дојдам до вратата? Да, ќе ти кажеме тогаш, рече таа.
Да, и потоа излегов надвор со мобилниот телефон во рака, во левата рака, и ја отворив вратата, и таа ми
рече: Држи го мобилниот телефон во рака за да можам да ти давам инструкции, сега отвори ја вратата!
Ја отворив вратата: Сега излези надвор и држи ги рацете горе!
Го држев мобилниот телефон во левата рака, а десната рака ја подигнав. Потоа уште еднаш се свртев за да видат дека не носам
десет Калашњикови, рачни гранати и слично, иако воопшто не бев вооружен и немаше никакви
знаци на насилство. Потоа рекоа: "Заплени го!"
И потоа околу тројца од овие момци се нафрлија врз мене, ме повлекоа на земја, главата ми удри во подот, добив мала рана,
ништо сериозно, но малку крвавеше, и потоа лежев на стомак, и ми ги врзаа рацете заедно зад грбот, и потоа, тешко е
да се процени времето, но имам чувство дека по неколку минути реков, еј момци, не можам да дишам сега.
Еднаш имаше познат случај во САД што вклучуваше црн човек, и да, потоа ми дозволија да станам.
Потоа двајца полицајци во обична униформа излегоа од лифтот, и ги познавав.
Да, Томас, смири се сега и ќе го погледнеме.
Откако ме уапсија, по еден час сфатија дека не сум прекршил ниту еден закон и затоа не можеа да ме задржат.
Но потоа ми испратија лекар да ја процени мојата здравствена состојба за притвор, иако воопшто не можеа да
ме притворат, и таа ме прогласи за опасност за себеси и дека имам заблуди за коронавирусот.
Таа измисли нова дијагноза која не е наведена никаде во МКБ.
Моето наводно оружје беше мојот военен пиштол, но тој беше складиран дома.
Во 1980 година се приклучив на швајцарската армија, што, се разбира, морав да го сторам. Бев член на медицинскиот корпус
како студент по медицина во тоа време, и таму оружјето не беше автоматска пушка, туку пиштол, кој беше лично вооружување.
Потоа ги задржав како прв поручник, а кога ја напуштив војската пред 15 години, ги чував дома без муниција, што е сосема
нормално и легално во Швајцарија. Како правило, го задржуваш своето лично оружје откако ќе ја напуштиш војската.
И беше складирано таму 15 години.
Кога бев уапсен, полицајците природно ме прашаа: "Каде е пиштолот? Каде е пиштолот?"
Кој пиштол? Да, имаш пиштол. Да, чекај, мислиш на мојот военен пиштол?
Да, е чувано дома 15 години.
Потоа им кажав каде, им кажав и тоа, но зарем нема да го добијат сега, во полноќ или нешто слично?
Мојата сопруга, која се плаши, ќе добие срцев удар ако влезете таму сега. Ве молам, вратете се утре.
Тие сепак влегоа во собата на мојата сопруга во еден часот наутро. Таа не го слушна ѕвонењето на вратата, па
тие ја искористија мојата клучалка за да влезат долу и потоа ја нападнаа во кревет, во Рамбо-стил.
Па можеби таа навистина доживеала мозочен удар таа ноќ, така што навистина беше тешко, а
овој Рамбо, неверојатно е што направија таму.
И потоа бев ставен во самица 36 часа.
Во популарниот говор, тоа е обложена ќелија, што е точно во секој поглед, освен што нема облоги. Тоа е едноставно изолациска ќелија,
а креветот е само душек. Тоалетот и мијалникот се дизајнирани така што не можеш да се обесиш, да се повредиш или нешто слично.
И таму бев 36 часа, без да знам зошто сум таму, без претходно да видам адвокат. Мислам, сето тоа беше целосно незаконско, нели?
И потоа бев сам 36 часа за Велигден, нели?
На Велигден, лежев на овој душек, главно трчајќи околу креветот, нели?
Прво го поместив овој душек подалеку од ѕидот за да можам да одам околу креветот.
Никој не може да лежи во кревет 36 часа, зарем не? Нема стол, ништо.
И секако имав многу време да размислувам, и да, се прашував што се случува овде?
Не разбирам, зарем не?
Д-р Бодо Шифман ја напушти својата татковина поради ситуацијата и сега живее со своето семејство во Танзанија.
Претходно во Германија, тој мораше да издржи неколку рации.
"Ни претресоа нашите приватни соби и собите за вежбање, и потоа навистина бевме трауматизирани."
И тоа беше во февруари 2021 година.
Моите претреси на куќи се првенствено наменети да го привлечат вниманието на соседите и да ги заплашат луѓето.
И е вака: ти си трауматизиран од тоа, затоа што за мене тоа е вооружен грабеж извршен од државата, бидејќи ти одзема работи.
И навистина бевме такви што кога ќе пристигнеше поштар или нешто слично, секогаш мислевме дека повторно доаѓа полицијата.
Во секој случај, тие дојдоа.
Само замислете, прашањето беше дали биле издадени неколку сертификати за маски, а тие сакаа да ги запленат сите наши картони
на пациенти, кои ги содржат податоците за 85.000 пациенти.
И важно е да се напомене дека првото претресување на куќата во пракса доведе до тоа јавното
обвинителство официјално да го затвори случајот.
Тоа значи дека таа ги погледна сертификатите и потоа рече: да, тие се оправдани, тоа е во ред.
И официјално го затвори случајот дека наводно издале лажни сертификати за маски.
И сепак тие повторно се вратија. Тоа навистина ѝ дава на целата работа прилично чуден вкус.
Некој влегува и ти покажува парче хартија. Таму дури имаше и јавен обвинител.
И потоа тој веднаш ни кажа дека повторно имаме иста опрема во нашите простории за вежбање.
И потоа ми рекоа да возам до операцијата, а мојата сопруга беше таму сама.
И нашите деца беа горе. Тие исто така влегоа во детските соби.
Нешто им беше одземено на децата, што воопшто не е дозволено.
Целта беше да се уништи работна практика.
Секако, мислам, ако ги отстраните тие работи и потоа судија потпише дозвола за пристап до 85.000 досиеја на пациенти.
Значи, тоа беше причината зошто престанав да работам како панел-доктор.
Ова значи дека ги вративме двете акредитации за здравствено осигурување.
Д-р Карола Јавид-Кистел, која побегна во Мексико, доби неколку посети од властите, дури и во нејзино отсуство.
Значи, ме обвинија затоа што издадов сертификати за ослободување од носење маски за моите пациенти.
Морам да кажам дека 80 до 90 проценти од моите пациенти се деца и адолесценти, и издадов многу сертификати.
И издадов многубројни потврди за ослободување од вакцинација, што подоцна станаа причина за полициските рации.
Сè се случи уште три пати по тоа, сè додека конечно не го повлеков рипкордот и практично не се
заклучив во мојата канцеларија, а исто така и дома.
И по третата полициска рација, која беше во февруари, почетокот на февруари 2022 година, Развив толку тежок посттрауматски
анксиозен поремет или посттрауматски стресен поремет што навистина се повлеков и дозволував само на одредени луѓе да
влезат во мојата ординација или во мојот дом, имав кошмари, сонував дека ќе ме одведат, дека нема да ги земат само моите
досиеја, туку и да ме одведат и да ме заклучат, а потоа да се обидат насилно да ме вакцинираат против
КОВИД-19. Во сонот држев нож во раката и ги прободував, а потоа се разбудив натопен во пот.
И тогаш си реков дека апсолутно морам веднаш да ја напуштам Германија, па така, да
речеме, резервирав релаксирачки одмор во Мексико.
Празникот се претвори во две години. За време на нејзиното отсуство следеа уште две рации.
Д-р Џавид Кистел не сакаше да се врати во Германија. Но она што ѝ недостасуваше беше нејзиното семејство.
"Јас сум семеен човек."
Имам три возрасни деца, имам четири внуци и, секако, имам и мајка во Германија, и очув, и браќа и сестри и така натаму.
И не бев видел многу од нив — повеќето од нив — не бев ги видел речиси две години додека бев во Мексико.
И потоа се осмеливме едноставно да се договориме да се сретнеме во Швајцарија, во Цирих.
И реков, добро, Швајцарија не е Германија. Швајцарија е неутрална.
Швајцарија исто така не е во ЕУ. Ќе биде во ред.
За жал, не прашав дали во меѓувреме имаше издадено налог за моето апсење.
Мислев, добро, меѓународна потерница за апсење навистина може да се издаде само за насилни злосторства, кривични дела за кои се
изрекува смртна казна, како убиство, убиство од небрежност, формирање терористичка организација,
трговија со луѓе, трговија со оружје, нешто такво.
Потоа реков, добро, тоа воопшто не се однесува на мене со моите медицински потврди.
Тие нема да се осмелат. Да, далеку од тоа.
Стигнав на аеродромот во Цирих на 1 декември 2023 година, односно минатата година.
И го прикажав мојот пасош таму при влегувањето, на контролата на пасоши.
И видов како се промени лицето на службеникот што го скенираше.
И таа веднаш ми рече: Има нешто против тебе во Германија.
Не можам да те пуштам да поминеш. Мораш сега да дојдеш со мене.
И потоа рекоа: "Да, практично треба да ме затворат сега", и ме ставија во ќелија од два на два метри, во таква просторија.
Морав целосно да се соблечам и бев темелно претресен.
Само што успеав да ги спречам да влезат во било која од моите телесни отвори, затоа што реков дека никогаш немам имано никаква
врска со дрога, никогаш во животот не сум запалил ниту една џоинт и немав скриено дрога никаде,
па треба да престанат или ќе врескам многу гласно!
И тоа беше поради 16 сертификати за маски. Европска потерница поради 16 сертификати за маски!
Не мислев дека е можно и постојано прашував за тоа. Исто така сакав да ја
фотографирам и веднаш да ја испратам на мојот адвокат.
И потоа рекоа дека не е дозволено и, секако, ми го зедоа сè.
Моите пари, мојот пасош, моите мобилни телефони, мојот багаж, сè беше исчезнато.
Тогаш бев сосема сам во оваа ќелија и помислив: добро, светот сега доаѓа крај.
И потоа бев приведен вкупно дванаесет дена, единаесет дена во Цирих.
И потоа преговарав со швајцарскиот адвокат, кој сè уште требаше да биде вклучен, па, не преговарав, не, тој ми рече дека
едноставно треба да се согласам да бидам екстрадиран во Германија, бидејќи ако не се согласам да бидам екстрадиран, постапките
за екстрадиција во Швајцарија може да траат до една година.
И во замена за кауција од 30.000 евра, која моето семејство мораше да ја собере во многу краток рок – никој од нас немаше
толку пари – потоа бев ослободен на 12 декември од затворот Швабиш Гмунд, каде што бев префрлен на 11-тиот ден – така
што бев во Швабиш Гмунд уште еден ден – и потоа бев ослободен.
Д-р Бијанка Витшел остана во својата татковина Германија како дисидент-лекарка.
Тоа беше нејзината пропаст.
Во февруари 2023 година, саксонското правосудство ја уапси и ја стави во притвор.
Обвинението беше за фалсификување документи во повеќе од 500 случаи за издавање сертификати за
маски и сертификати за ослободување од вакцинација.
Сакавме да разговараме со храбрата докторка д-р Витшел за време на нејзиното затворање, но
затворот го блокираше секој обид да ја контактираме.
Бјанка Витшел дури не беше информирана за нашите повторени барања, и не ни беше дадена дозвола за снимање.
Повторените обиди за воспоставување контакт не доведоа до ништо.
Докторка Бијанка Витшел помина речиси година и пол во темницата на коронавирусот на режимот на вакцинација.
"Не чувствував вина."
Ги собрав сите сертификати уредно во папки, бидејќи мислев дека тука правам нешто добро.
Можам со сигурност да кажам дека лично сум ги сретнал сите пациенти за кои сум издал сертификат, или
знаев дека тие пациенти постојат и дека имаат поплаки.
Значи, до моментот кога ова пребарување одеднаш ќе се појавеше, како да речам, јас
навистина бев сигурен дека нема да се случи кај мене.
И потоа дојде 16 декември 2020 година.
Во тоа време бев дома, бидејќи неколку недели претходно при пад си ја скршив пршлената.
Не можев да работам осум недели и морав да се движам со патерици и корсет.
Беше малку по осум часот кога мојата сопруга ненадејно рече: "Но, многу полициски коли се приближуваат кон нашата куќа."
Што се случува? Сè уште бев во кревет, а потоа станав.
Потоа дојдоа: Имаме налог за претрес и мораме да го претресеме целиот дом.
Само што помислив, извинете? Да, поради вашите сертификати за маски.
Што правиш во мојата ординација, во мојата куќа? Во мојата ординација, можеби, но зошто
пребаруваш? Ова може да се разјасни на други начини.
Да, тие имаат наредби, мора да го спроведат сè.
Потоа тие десет лица поминаа низ сите соби, ги зедоа нашите лаптопи и мобилните телефони, вклучувајќи го и телефонот на
мојата сопруга – мојата ќерка сè уште беше таму – ги претресоа детските соби, ги отворија сите ормани и ноќни
масички, што има таму, што тоа има врска со сертификатите?
Целата работа траеше четири часа, и во исто време, во ординацијата – мојата асистентка ме извести дека тука вршела
административна работа – се спроведуваше и претрес, за време на кој постариот полициски службеник што
ја водеше истрагата ѝ се нафрли на мојата асистентка:
Мора да сведочиш дека твојот шеф е криминалец.
Потоа го запишавме ова во судски записник, збор по збор.
Значи, овој вид пристрасност, тие ја заплашија и таа навистина имаше големи проблеми потоа.
Ние исто така, па, јас бев потресена, си помислив: ова не може да се случува, и се чувствуваш како да
си силувана, претепана, а потоа си целосно уништена.
Децата се особено погодени и исто така ги доживеаја најтешките симптоми.
Тие повеќе не можеа да се концентрираат. Им беше мачно и имаа главоболки.
Некои од нив се срушија во училиште под маските, а јас имав многу, многу родители овде во мојата ординација кои ми го кажаа
ова низ солзи, вклучувајќи и деца кои плачеа, и сосема е јасно дека како лекар морам да
постапам и да им издадам медицинско потврдување.
Посебно тажен пример, еден од многуте тажни примери на пациенти, беше оној на една млада девојка која дојде со
својата мајка во ноември 2020 година од Баварската шума. Девојчето имаше тешка реакција на маската, со мачнина,
Главоболки, губење на апетит, и мајката ме замоли да издадам таков сертификат. Детето беше тука.
Се разбира, го направив тоа, и шест месеци подоцна, на 6 мај 2021 година, тие се враќаат.
Се прашувам, дали ти треба уште еден сертификат?
Да, ни е потребно. Наскоро ќе имаме прослава на Причест и би сакале да имаме важечки сертификат.
Церемонијата на причест беше на 9 мај, колку што знам, и следниот понеделник мајката ми се јави и ми кажа нешто ужасно. Таа рече:
"Замисли, седевме во црква со нашите роднини, нашата девојчица беше толку возбудена за ова причестување, свештеникот веќе
влегуваше со алтарските момчиња и одеднаш ја прекина мисата бидејќи откри дека ова девојче во првиот ред или во клупата не
носи маска, ја повикува мајката на девојчето во криптијата, ја прекинува мисата – сите чекаат, сите гледаат
во ова девојче – и потоа вели: "Да, имате ли потврда?"
И потоа тој гледа дека сертификатот е од Вајкл: "Да, тоа е докторот за маски, тоа не е прифатливо", тој ја вика полицијата,
и мислам дека целата работа предизвика застој од над 30 минути.
Полицијата ме праша: Може ли вашата ќерка да носи маска или не? И јас реков: Не.
– Начинот на кој свештеникот реагираше беше претерано и ужасно, и ја уништи причестата.
"Го сметам тоа за неискажливо несимпатично кога доаѓа од министер, кој треба да се грижи за благосостојбата на луѓето."
"Тие дојдоа во 6 часот наутро и речиси ја урнаа вашата влезна врата."
Со сета таа врева, природно е да слезеш долу да видиш што се случува, нели?
И потоа само ја ставив ногата пред вратата и ја отворив.
Јас реков: Да, полиција, дали сега вие сте руската мафија што позајмила униформи овде во нашето кабаре?
Би сакал прво да го видам вашиот сервисен идентификатор и наредбата за претрес. Не, отвори ја вратата сега!
Потоа велам: Не, сакам прво да го видам налогот за претрес.
Не, сега ти ја отвораш вратата! И притисокот врз вратата стануваше сè поголем.
Пред него стоеше два метра висок тип, тешко вооружен, а таму имаше голем арсенал луѓе.
И, да, потоа тие повеќе или помалку ме турнаа во мојата чекаоница.
Тие сакаа да ме натераат да носам маска во мојот дом, па јас реков дека дефинитивно нема да носам маска во мојот дом.
Да, всушност, мислам дека сега тоа е малку претерано.
И потоа ме задржаа во мојата чекаоница.
Како што реков, требаше да повикам адвокат, па направив грешка затоа што го држев телефонот во
рака и реков дека ќе го повикам мојот адвокат.
Не, не му се јавуваш на никого! Така тој виде дека го имам мобилниот телефон во задниот џеб.
И потоа и тоа ми го одзедоа.
Тие зедоа два мобилни телефона, два лаптопа, хард дискови, даночни досиеја и дури и писма од пациенти
што лежеа на комодата во мојот приватен стан горе.
Да, тие дури и провалија во изнајмен стан горе.
Тие пребараа во шталата, пребараа во гаражите.
Навистина мораш да си го поставиш тоа прашање. Што бараат тие? Што бараат тие?
Па, не би се изненадил ако најдеа детска порнографија во мојата гаража или вреќа кокаин
таму во мојата штала, само за да ме фатат некако.
Немам поим, немам поим. Па, навистина се чувствуваш како сериозен терорист.
И тоа веќе ми пречи.
Велам да, благодарам на Бога што бев сам таа утрина, бидејќи не мислам дека мојот син би го преживеал тоа толку лесно.
И пред сè, што на крајот ќе извлече печатот од тоа.
Тие објавија фотографија во весникот која прикажува долга редица полицајци кои носат сини кофи.
Да, и беше обезбеден голем број докази.
Оставија хаос овде, навистина беше неверојатно.
И да, што ќе остане кога ќе си заминат?
Седев тука треперејќи, да, и моите пациенти влегоа и таа напнатост исто така – пукнав во солзи затоа што
навистина се чувствуваш како... невозможно е да се опише.
Работите исто така неискажливо се заострија кај Хајнрих Хабиг.
Неповиканата посета од јавното обвинителство заврши со притвор.
"Значи, колку што разбрав тој ден, јавното обвинителство ме обвини дека издавам неточни сертификати за
вакцинација или, на пример, вбризгувам физиолошки раствор наместо вакцина, и тоа кај 6.000 пациенти."
Некогаш околу 10 часот наутро – вообичаен работен ден – вратата се отвори и јавното обвинителство на Бохум едноставно влезе.
Помислив, што направив погрешно?
Сè требаше да се отвори, сè требаше да се прегледа, сите документи беа собрани, некои серии вакцини, кантите
за отпадоци, кантите за хартиен отпад, каде и да постоеше сомнеж, шприцеви и така натаму, сè беше собрано.
Луѓето што доаѓаа во мојата ординација ги носеа со себе, така да се каже, додека беа кај мене, и рекоа:
Ако имате картичка за вакцинација, дојдете со нас, ќе земеме примерок од крв! И некои сакаа да го повикаат
својот адвокат, но тоа не беше дозволено, и така натаму.
Тие сакаа да најдат многу пари, но не најдоа ништо, бидејќи тврдеа дека сум им наплатил на пациентите превисоки суми за
потврди за вакцинација, што јавното обвинителство потоа не можеше да ги поткрепи во завршната реч поради сведочењата на сведоците.
И потоа обвинителот ненадејно ѝ рече на мојата сопруга: О, штотуку решив дека и тебе ќе те пријавам, ќе те истражувам и тебе.
Едноставно така, од никаде. Како таа дојде до тоа?
Па, потоа рекоа: "Сега одиме во твојот стан, кажи ни каде е, инаку ќе ја скршиме вратата."
И потоа тие пребаруваа нешто во нашата куќа.
Претпоставувам дека тие би продолжиле да го прават тоа, и секои неколку дена веројатно би ми ја претресле
куќата под некој изговор или друг, за нешто или друго.
Потоа се преселивме во самостојна зграда што ѝ припаѓаше на братот на мојата сопруга, кој ни ја понуди
во Дортмунд, па се преселивме, се вселивме и секој ден од таму ја водевме ординацијата.
Тоа значи дека ги продадов предметите, имав луѓе... полици, маси, столови, сè што повеќе или помалку имате во ординација
и што не можете едноставно брзо да го складирате некаде.
Јавното обвинителство потоа ме обвини дека намерно ги продавал предметите под нивната вредност, бидејќи
ми требаа пари за брзо да го финансирам моето бегство.
Па, конечно имаа причина.
Значи, во притвор, треба да замислите дека наутро ви кажуваат дека денес ќе имате посета, потоа ве земаат во 7:30
наутро, ве водат во една просторија и таму ве чека една жена.
Но сега не те земаат во 8:00 часот наутро, ниту во 9:00 часот, ниту во 10:00 часот,
ниту во 11:00 часот, и никој не те известува.
И потоа велам: Зошто, што е со посетата?
Не знаеме, ќе мора да се јавиме на рецепција, ни тие не знаат ништо.
Значи, те измамуваат малку цело време.
Да, секогаш откривав дека сум таму залудно, потоа не добив дозвола, потоа внуците сакаа да ме
посетат, но ни тоа не беше одобрено, и така натаму.
Така беше, постојано беше... да, саботирано.
Оваа саботажа и неизвесност беа неподносливи за Фатима Хабиг.
"Беше ужасно. Не можеш да замислиш колку ужасно беше."
На некој начин ми го одзедоа сопругот. Никогаш не бевме разделени, секогаш работевме заедно,
правевме сè заедно, и одеднаш тој едноставно исчезна.
Дури и не успеав да му се збогувам кога дојдоа да го земат.
Првата демонстрација, која ја организираше мојата сопруга, па, јас навистина не ја забележав.
Надвор имаше огромна демонстрација со тапанари и транспаренти.
Да, и многу луѓе исто така носеа маици на кои пишуваше "Слобода за Хајнрих". Тие дојдоа на суд облечени во
тие маици, што, секако, не му се допадна на судијата.
И потоа пееја песни за слобода, да, и, да, тоа беше импресивно.
Тоа беше одличен сигнал однадвор. Да, знаев дека не ме заборавиле. Тоа навистина беше одлично.
И потоа влезе судија, се сеќавам, тоа беше г-дин Јилмаз, турски судија, кој одеднаш рече: Вашите работи се веќе спакувани.
Значи, сега знаев дека ако моите работи беа подготвени во комората, моето отпуштање мора да е неминовно.
И потоа ми беше дозволено да излезам.
Сите беа таму. Деца, братучеди, сите пријатели, адвокатите, сосема непознати луѓе, некои од други градови.
Тоа беше уште еден врв.
"Но имаше и гласови од населението кои беа жестоко лути."
Навреди, обвинувања и дури закани со смрт.
Д-р Күлкен, вие во суштина сте жалосен будала, или поточно, убиец, кој ги поттикнувате вашите следбеници со вашите фанатични,
агресивни говори да се воздржуваат од преземање разумни мерки за сузбивање на пандемијата (и,
патем, дали воопшто знаете што е пандемија?).
Значи, сите поминаа низ истото. Добија закани за смрт.
Одделот за кривични истраги подетално ги разгледа некои од заканите, бидејќи тие беа малку чудни.
"Тоа беше една од причините зошто заминавме, бидејќи добивме закани за смрт против семејството."
Значи, не против мене, туку против семејството. Се обидоа да ми го одземат животот.
Автомобилот ненадејно покажа пад на притисокот во предната десна гума.
Веднаш застанав на десната страна и за рекордно време воздухот исчезна.
Потоа најдов некој да го однесе тоа во работилницата, тој ги симна гумите и рече дека во него било дупчено.
Не се случи тоа. Имам и слики од тоа.
Тие велат дека тоа дефинитивно е така, никогаш не виделе ништо слично досега.
Ова дефинитивно е направено со дупчалка, така што кога ќе возите доволно брзо на автопатот, таа може да пукне.
И ова бегство и денес е тешко за д-р Мехтхилд Шифман да го поднесе.
"Ми недостасува улицата каде што живеевме."
Тоа беше дом. Се случи еден вид искоренување.
"Во magistratskiот суд, бев осуден на две години и девет месеци затвор без можност за условна казна."
И јавното обвинителство првично поднесе жалба затоа што сметаа дека казната е премногу блага.
Значи, тие бараа повеќе од три години на почетокот на судењето, односно при жалба, а потоа во завршните зборови го
зголемија барањето на четири години затвор без можност за условна казна, односно четири години затвор.
"Имаше 30 дена сослушувања, што е многу."
На вториот ден од судењето ми беше понуден договор: признавање вина за 100 лажни здравствени потврди.
Потоа многу висока казна со максимум од 720 дневни стапки, што би одговарало на 72.000 евра при 100 евра дневно.
И тоа, секако, на крајот води до одземање на лиценцата за практикување медицина.
"Да, пресудата очигледно беше фарса."
На крајот, целата работа беше претходно дискутирана помеѓу обвинителот, судијата и мојот адвокат.
Пресудата беше договорена и, на крајот – како што се покажа – беше 14-месечна условна казна,
суспендирана на три години, плус парична казна од 1.000 евра.
Тоа значи дека вкупно имаше пет обвиненија.
Значи, две обвиненија поврзани со здравствените сертификати, а потоа по едно за поттикнување омраза,
навредување јавен службеник и клевета против колега.
Значи, двете обвиненија се повлечени.
Тие исто така ме уверија дека откако ќе ја отслужам оваа условна казна, ќе можам да ја
напуштам Германија и да се вратам во Мексико.
"Тоа беше вистинско уживање за новинарите, нели?"
Потоа новинарите можеа да пишуваат повторно и повторно 15 месеци секогаш кога јас ќе кажав
нешто или ќе станев премногу видлив во јавноста:
Да, д-р Биндер, тој е тој познаник, лудак кој се соочува со кривична постапка.
"На 22 јуни, јавното обвинителство ми го испрати обвинението."
Во исто време беше објавено соопштение за печатот во кое беа именувани имиња:
Д-р Валтер Вебер од Винтерхуде е обвинет.
И цел ден мојата слика беше прикажана во метрото.
Во Средниот век, ова се нарекувало "понижување на столб".
"Федералниот суд на правдата, секако, мора да се занимава со речиси 1.000 страници од жалбата што ја напишал адвокатот."
Тоа значи дека судиите во Федералниот суд за правда мора да се занимаваат со тоа и потоа да напишат соодветно образложение.
И тоа може да оди во која било насока.
Додека бев во притвор, исто така запознав луѓе кои чекаа една година на својата жалба.
"Судија, исто така тврдоглав, кој сè уште не виде причина и не прифати никакви аргументи, потоа
ми наметна 200 дневни казни по 100 евра секоја."
Тоа значи дека, секако, имам криминално досие. Тоа се 20.000 евра.
И повторно поднесовме жалба, уште еднаш, тврдејќи првенствено дека нема научни докази кои го поткрепуваат
случајот, но и дека член 278 беше целосно несоодветен и дека всушност претставуваше изопачување на правдата.
И сега, и покрај тековната ситуација во РКИ и РКИ-фајловите, ова повторно практично е
отфрлено, пометено под тепих, прогласено за небитно.
Пресудата е затоа конечна, и изгледа дека сега сум законски осуден криминалец.
"Најголемата казна е што ни се закануваат затворски казни од три до пет години."
Тие сè уште висат над мене како меч на Дамокл.
Дури и професионалната забрана што им беше изречена на лекарите – тригодишна забрана за вршење професија и парична
казна од 10.000 евра – за мене е мала работа, бидејќи веќе три години сум на боледување и не можам да работам.
По овој напад, не можев да работам.
Сепак, моите сметки сè уште се замрзнати со апсурдни износи на заплена сè додека не се завршат постапките.
Една банка ми го затвори сметката; сите мои сметки беа замрзнати 15 месеци. Тоа ме повреди.
"Тие сакаат да ми го одземат професорскиот статус, но тоа сè уште не се случило, бидејќи прво би морал да
бидам осуден за поттикнување омраза и антисемитизам."
За среќа, сепак, ова не се случи.
Па, фактите се дека самата Канцеларија на Јавниот обвинител поднела жалба против оваа пресуда на судијата.
Во тој поглед, сега се почнува одново.
Храбри лекари не можеа да учествуваат во злосторството со коронавирусот.
Нивната совест и нивната должност за грижа кон пациентите не би им дозволиле.
"Беше просто лудо, и реков дека не можам да молчам за тоа."
Семејното презир и исклучување често беа последиците.
"Мојот партнер исто така ме остави во тоа време."
Бев со него пет и пол години и тој исто така рече: "Да, ти не се согласуваш со ова и јас ги
следам мерките и повеќе не можам да бидам со тебе."
Значи, целиот мој живот навистина се распадна зад мене.
Па дури и некои членови на моето семејство првично беа против мене.
"Што се однесува до моето семејство, секако сум многу среќен."
Мојата сопруга и мојата најстара ќерка – да, тука почнува емоцијата – беа многу поддржувачки, додека другите
членови на семејството не беа, како што е случај секаде.
Сепак, овие лични неуспеси не ги натераа да се сомневаат во своите убедувања или во своите постапки.
"Дефинитивно вредеше. Дефинитивно вредеше да го преземеме тој ризик, исто така и за нас."
Нивните благодарни пациенти и поддржувачи им ја дадоа на нивните веќе затворени херои од коронавирусот силата и поддршката
што толку очајно им беа потребни во овие тешки времиња.
"Како се чувствувавте во тие моменти кога ги слушавте луѓето надвор?"
Беше неискажливо... Беше одлично.
Не можеш да го кажеш тоа...
"Но ние му кажавме."
Со помош на овие 15 приказни, покажавме колку брутално системот се одмаздува на оние што не се согласуваат.
Документари како овој се исклучително важни во борбата против оваа неправда.
Ве молиме, продолжете да ја поддржувате нашата работа. Денес, сепак, се фокусираме на хероите од пандемијата на коронавирусот.
Можев да ги посетам сите овие храбри луѓе. Ги слушнав нивните приказни.
И ме потресе длабоко кога ги погледнав во очите и лично искусив и почувствував што им беше направено ним и на нивните семејства.
Прогонуван, гонет, изопштен. Социјално и економски уништен.
Многу од ова не може да се поништи. Но сега можеме да ги поддржиме.
Морално, со тоа што ќе се погрижат да не бидат заборавени, но и преку финансиска помош.
Бидејќи овие луѓе се соочуваат со економска пропаст.
Скапи кривични постапки, замрзнати средства, професионални забрани.
Овие чесни доктори сега се соочуваат со пропаст затоа што тогаш дадоа сè од себе.
За своите пациенти, за нас и за нашите деца.
И сега сакаме да бидеме тука за овие луѓе.
AUF1 почнува да собира донации за овие лекари од денес.
Донирајте за оние кои тогаш ризикуваа сè и дадоа сè од себе за нас.
Ве молиме донирајте сега! Секој придонес е важен. Ви благодариме!