"Dit is de grootste medische misdaad aller tijden. Een humanitaire ramp van ongekende proporties."
"Niemand zal je dat vergeven."
"Verlaat dit gebied onmiddellijk!"
"Wij zijn de mensen! Wij zijn het volk!"
"Heb je een masker bij je? Zet het alsjeblieft op, anders verlaat je het plein!"
"De vaccinaties zijn min of meer vrij van bijwerkingen."
"In mijn buurt stierven op één dag negen mensen nadat ze in onze slaapzaal waren gevaccineerd."
"De artsen die nu vaccineren zullen zich allemaal moeten verantwoorden voor hun daden. Ten laatste voor God."
"We hebben hier geen dodelijk virus.
We hebben hier geen medische pandemie, maar een criminele pandemie."
"Op dit moment hebben we echt te maken met een tirannie van de niet-gevaccineerden."
"Nu echt consequent optreden tegen deze coronavirusontkenners en anti-vaccinatie campagnevoerders."
"We hebben hier een democratie te verdedigen."
"De verschrikkingen van het coronatijdperk. Voor sommigen zijn ze diep, voor anderen lijken ze voorbij.
Maar voor de artsen die zich dapper hebben verzet in het tijdperk van maskers en vaccinaties om mensen te
redden en te beschermen, is het nog lang niet voorbij.
Integendeel, weg van het publieke oog worden ze nog steeds opgejaagd, opgejaagd en verstoten door een
wraakzuchtig, genadeloos en overheersend systeem.
Een systeem dat niet vergeeft dat het verzet tegen de coronalogen grotendeels mogelijk werd gemaakt door deze
artsen totdat de aanval op de mensheid door ons allemaal samen kon worden afgeslagen.
Als de volgende aanval op het volk door het globalistische regime, die met de dag offensiever wordt, een
afleidingsmanoeuvre via het gezondheidsspoor neemt, dan zullen dissidenten de gewenste wereldregering in de weg staan.
En vooral artsen die de bevelen van de politiek, het leger en de farmaceutische industrie niet opvolgen, maar een
beschermend schild willen blijven voor patiënten in overeenstemming met de eed van Hippocrates, staan in de weg.
En daarom moeten onze heldendokters nu stilletjes worden vernietigd, ver weg van het publieke oog.
In stilte verzwegen door de media worden deze moedige mensen gestraft, economisch en
sociaal geruïneerd en vervolgens vergeten.
Maar we zijn ze niet vergeten.
We bezochten vijftien van deze moedige mensen namens alle anderen die niet meewerkten met het coronavirusregime.
In Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en zelfs Tanzania.
Omdat de wereld moet weten over het lot van de moedige artsen.
We laten zien hoe deze stille helden tot op de dag van vandaag worden lastiggevallen, gepest en vervolgd door het systeem."
"Binnen twee weken na het begin van de vaccinatie werden er sterfgevallen gemeld in de tehuizen.
Ja, dat was in januari 2021 en ik huilde. Mijn God, ja.
Ik wist dat ik geen fout mocht maken.
Maar ik had geen idee dat het zo snel zo erg zou worden.
Mijn naam is Sucharit Bhakdi. Ik ben gespecialiseerd in microbiologie en epidemiologie van infectieziekten."
"Toen dit begon, wist ik het, ik wist het een jaar van tevoren dat zoiets eraan zat te komen.
[Mijn naam is Heinrich Habig. Ik ben huisarts, arts voor natuurgeneeskunde, acupunctuur en manuele therapie."
"Ik realiseerde me eigenlijk al vrij vroeg dat het niet ging om, eh, de gezondheid van de bevolking, maar dat er een bedoeling
achter zat en dat die bedoeling ook inhield dat we niet alleen bepaalde, ik zal maar zeggen, waanideeën bij de
bevolking implementeerden, maar ook vijandbeelden opbouwden.
[Mijn naam is Thomas Külken. Ik ben huisarts en gespecialiseerd in antroposofische geneeskunde."
"De pers presenteerde het als een dodelijk virus. Dus je moest in het begin voorzichtig zijn.
Ik had niet beter kunnen weten.
Ik kon alleen maar vermoeden dat er iets mis was vanwege mijn opleiding in infectiologie, epidemiologie en de vaccinatiecursus
Ehrengut, die ik nog steeds in ere houd in Hamburg.
Ik voel me verplicht tegenover patiënten. De richtlijnen hiervoor zijn vastgelegd door Hippocrates zelf.
En ik kan me niet goed voorstellen dat in 2020, onder invloed van de WHO, deze eed, deze eed van medische
toewijding aan patiënten, plotseling verbroken kan worden.
Mijn naam is Gerald Kienecker. Ik ben een specialist in oogheelkunde.
Ik ben verder opgeleid in pathologie, interne geneeskunde en intensive care geneeskunde."
"60% van de artsen was ervan overtuigd dat de maatregelen correct waren.
En zo kon ik naar mijn collega's kijken en toen dacht ik bij mezelf, waarom doen er zoveel mensen mee?
[Mijn naam is Dr. Walter Weber.
Ik ben internist in Hamburg, gespecialiseerd in psychosomatische geneeskunde en
kankerbehandeling en al 53 jaar geregistreerd als arts."
"Het was me vanaf het begin af aan duidelijk, ook door mijn ervaringen in de kliniek met collega's die
soms bezweken door rebreathing onder het masker, dat het masker een gezondheidsrisico inhield.
En zelfs in 2020, aan het begin van de pandemie, was er geen bewijs dat de maskers op de een of
andere manier bescherming boden tegen virusziekten.
Mijn naam is Wolfgang Urmetzer, ik ben een specialist in anesthesie met aanvullende kwalificaties in acupunctuur,
natuurgeneeskunde en traditionele Chinese geneeskunde."
"Het werkte alleen omdat mensen zo in hun massapsychose zaten.
Omdat de media er gewoon in meegingen. Zonder de media zou het niet gewerkt hebben.
Zonder dit... dit bombardement, zonder dit alles... zelfs in de medische tijdschriften, in de
vakbladen, de rotzooi die ze hebben geschreven!
Dat had je je vijf jaar eerder niet kunnen veroorloven. Iedereen zou hebben gezegd, heb je het nog steeds?
"In het begin kreeg ik veel... Ik kreeg ongelooflijk veel e-mails als reactie op deze eerste video's, met mensen die
me bedankten omdat ik ze uit hun angst had gehaald en me vertelden hoe belangrijk het was wat ik deed.
En er waren veel video's die zeiden dat je dapper zou kunnen zijn.
En ik zei, waarom ben ik dapper? Ik ben maar een KNO-arts.
Een KNO-arts is een expert in verkoudheid, want dat is ons beroep.
En we weten alles over coronavirussen. Dus in dat opzicht heb ik een mening gevormd.
Ik probeer mensen gerust te stellen, ik ben een spoedarts en daar hoef ik niet dapper voor te zijn.
[Mijn naam is Dr Bodo Schiffmann, specialist in oor-, neus- en keelgeneeskunde en spoedeisende geneeskunde."
"Ik ben altijd een kritisch persoon geweest.
Dus als iets van bovenaf wordt opgelegd zonder argumentatie, vind ik het moeilijk om me daaraan
aan te passen, dat doe ik niet echt uit principe.
En ik weet altijd dat als iets wordt verkocht met angst en paniek, zonder echte argumenten, er iets mis is.
[Mijn naam is Ronald Weikl.
Ik ben gynaecoloog en huisarts gespecialiseerd in natuurgeneeskunde en medeoprichter en plaatsvervangend
voorzitter van de MWGFD, de Vereniging van Artsen en Wetenschappers voor Gezondheid, Vrijheid en Democratie."
"Dus we werden in één keer belasterd en gecriminaliseerd en het kwam echt tot het punt dat wij artsen
gewoon als serieuze terroristen werden behandeld.
Die waarbij de voordeuren opengeblazen werden en de dokters op de grond gegooid en geboeid
achter hun rug voor de ogen van hun kinderen.
Ja, dat is het juist, want ik word verondersteld valse gezondheidscertificaten te hebben afgegeven volgens Sectie
278 van het Wetboek van Strafrecht of hoe het ook heet.
Mijn naam is Rolf Kron, ik ben huisarts en homeopaat."
"Ik heb geprobeerd politici, journalisten en medische collega's onmiddellijk te informeren over al deze fouten in
dit corona-verhaal en ik heb nooit een antwoord gekregen.
Niet eens een antwoord als: "Thomas, je bent gek" of iets dergelijks, gewoon geen antwoord.
Dat was heel eng.
En dan realiseer ik me dat er twee advocaten betrokken waren bij mijn arrestatie, zowel de lasteraar als de burgemeester van het
kanton Aargau, advocaten dus, dachten meer te weten over het coronavirus dan ik als arts
met een doctoraat in immunologie en virologie.
Ik bedoel, dat zegt eigenlijk alles, nietwaar?
Dus, en dat is waarom het hele gebeuren me echt energie gaf.
Ik laat me niet neerhalen door twee hoogdravende leken die geen idee hebben waar ze het over hebben, waar Corona over gaat.
Ik ben niet het type persoon dat gelijk moet hebben. Ze zitten in parlementen enzovoort.
Maar als ik gelijk heb, dan kom ik op voor mijn rechten.
En bovenal ging het om de bevolking, om het informeren van de bevolking.
En het was niet zomaar een triviale zaak, het was een zaak van leven en dood.
Mijn naam is Thomas Binder, ik ben cardioloog en internist en heb een doctoraat in immunologie en virologie."
"Het was allemaal onzin, inclusief het opsluiten van de ouderen in de bejaardentehuizen en geen bezoekers meer binnenlaten en ze
eenzaam en alleen laten sterven zonder bezoekers en, bovenal, het schaden van de kinderen en maanden
van opsluiting, het sluiten van de crèches en scholen.
Ik heb zoveel kinderen behandeld en meegemaakt die in deze periode zwaar depressief werden, die echt nachtmerries hadden,
die slaapstoornissen hadden, die eetstoornissen ontwikkelden, die ofwel veel aten of helemaal niets, die
eeuwenlang alleen maar aan het rommelen waren op hun mobiele telefoons of computers of spelcomputers.
Ze zeiden dat ze niet meer wilden leven, want voor sommige kinderen was dit de helft van hun leven, deze maatregelen.
Het was gewoon te gek en ik zei dat ik er niet over kon zwijgen.
Mijn naam is Dr. Carola Javid-Kistel, ik ben een arts in homeopathie."
"Ik merkte dat mijn praktijk plotseling leeg was toen de pandemie toesloeg en het kantonale ziekenhuis, waar
ik toen mijn diensten moest doen, mijn spoedeisende hulp, was plotseling helemaal leeg.
Het ziekenhuis was leeg, we werden naar huis gestuurd, we mochten niet eens komen opdagen omdat dat het kantonale
ziekenhuis geld zou hebben gekost en ik kan mijn collega's van de dokter helemaal niet begrijpen.
Er zijn 70 andere huisarts-collega's in dienst in deze rotatie en slechts vijf durfden de brief te ondertekenen die ik
destijds aan de Zwitserse minister van Volksgezondheid schreef.
Tien mensen zeiden dat ik gek was, dat wat ik deed gevaarlijk was, en dat leidde ertoe dat ik besloot om bij het verzet te
gaan, in de zin dat ik zei dat ik niet mee zou doen en dat het mijn taak als arts was om mijn stem te verheffen.
Mijn naam is Andreas Heisler, ik ben een specialist in algemene en interne geneeskunde en werk
al 20 jaar als huisarts in mijn eigen praktijk."
"Er begon een ware jacht op artsen die weigerden toe te geven.
Zo was het aanvankelijk de zoektocht hier onder de gewoon fictieve beschuldiging: het uitgeven van certificaten zonder onderzoek.
Toen keken ze naar de dossiers hier, zagen dat ze er allemaal waren, dat de verklaringen gedocumenteerd waren.
Patiënten die hier waren en een certificaat van mij hadden, werden achteraf ook ondervraagd over of ze in de praktijk waren,
waarom ze in de praktijk waren, waarom ze geen certificaat vroegen bij hun huisarts, maar verder weg in Staufen.
Ze hebben het dus echt tot op de bodem uitgezocht en ik weet indirect via de politie dat na dit onderzoek
de vervolging eigenlijk zou moeten worden ingetrokken.
En toen meldde een leraar die de certificaten van leerlingen en collega's op zijn school controleert mij.
En hij beweerde gewoon tegen de politie dat hij de certificaten had gezien, maar de eigenaars
van deze certificaten waren helemaal niet ziek.
Je moet echt zeggen dat deze rechtszitting van A tot Z absurd was in alle situaties, tot en met het feit dat de
rechter zo bevooroordeeld was, zo in paniek over het virus.
We moesten - hoewel maskers niet langer verplicht waren in de rechtszaal, in het hele gerechtsgebouw - speciaal voor deze
rechtszaak FFP2 maskers en bewijzen aanvragen, en er was constante ventilatie, en als ik iets zei dat haar van streek maakte,
ontsmette ze altijd haar handen en ... dus het was bizar."
"We hadden de dossiers met maskerattesten, dus van patiënten die alleen vanwege de maskerattesten kwamen, in principe al
voorbereid op een dergelijke situatie, maar we waren toch verrast dat deze inval pas in een relatief laat stadium plaatsvond.
Dat betekent natuurlijk ook dat je een paar slapeloze nachten zult hebben tot je de situatie enigszins onder ogen ziet,
dan weet je dat er iets op til is, dat er onderzoek wordt gedaan, dat je rekening moet houden met strafvervolging."
"Ik ben gebeld door mensen, meneer Kienecker, moet ik me laten vaccineren?
Ik schreeuwde door de telefoon: Nee!
Een nee met gevolgen. De leidinggevende kwam en zette alles op zijn kop.
Kieneckers partner Claudia Schöne moest ook vreselijke dingen meemaken.
Het was zo dat deze huiszoeking of het binnendringen, de inval in mijn praktijk helemaal niet was toegestaan door een rechter.
Ik heb al deze openbare ordehandhavers, het waren er vier, en ook de politieagenten gevraagd naar het gerechtelijk bevel.
Ze weigerden allemaal hun naam te geven of hun ID te laten zien.
Ze wisten dus allereerst dat ze iets verkeerd deden.
Uiteindelijk kwam de bekentenis van een van hen, die had gekletst, naar buiten en hij zei dat ze namens het hoofd van
de gezondheidsdienst waren gekomen om dingen te controleren.
Iedereen die de slogans in dergelijke autoritaire systemen kent, weet wat dat betekent.
Dat betekent agressie, dat betekent gewelddadig worden, dat betekent heel drastisch worden.
Alle mensen waren constant naar je op zoek door je te benaderen, dus ze waren altijd op zoek naar een soort fysiek contact.
Dat betekent dat je terug moet vechten. Ja? Zoals dit. Dat was pure provocatie.
Ze zochten een reden om te vechten. Toen hoorde ik plotseling een schreeuw om hulp, Gerald, Gerald, ja?
En toen keek ik door die loopdeur, aan de achterkant van de spreekkamer, en zag een zwarte figuur, enorm,
achter Claudia aanrennen met zijn vuist hoog geheven, zijn vuist geheven om te slaan.
Blijf alstublieft terug!
Hallo? Gerald? Hallo, Gerald? Dit is het openbare orde kantoor.
Ga alsjeblieft weg, raak me dan ook niet aan! Ga weg! Ga weg!
Ga weg! Je hebt het recht niet om hier te blijven! Maak dat je wegkomt!"
"Nou, vergeleken met wat ik van collega's heb gehoord, heb ik geluk gehad met het zoeken naar een huis.
Dus er waren geen zwarte mannen, er was geen geweld, er waren geen, wat je meestal hoort, verwoeste flats
achteraf of vernielde dingen, er was niets van dat alles.
Maar ik had een andere situatie die gewoon ongelooflijk, ongelooflijk en uiteindelijk pervers was.
Dus de politie belde om zes uur 's ochtends aan, niemand deed open want ik hoorde geen bel en we hebben een
leeuw met een ring aan de achterkant en daar bonkten ze op.
Daar werd ik wakker van en toen zag ik overal op het landgoed, ik weet het niet, tien of twaalf politieagenten met schijnwerpers,
Ze hadden het gebouw bij wijze van spreken omsingeld en toen slaagden vier of vijf van hen erin om binnen te komen,
Ze wilden me oppakken als getuige in een zaak tegen een patiënt die een masker droeg in Neurenberg, dat was de achtergrond.
Dat was de procedure 's middags, tijd zonder einde, ik zou hebben gereden, ik liet ze zien, hier zijn de documenten,
hier is mijn tas, alles is ingepakt, ik zal zelf rijden.
Nee, ze namen me mee.
Ze brachten mijn dochter naar bed, ze lag nog in bed en sliep, helemaal donker, met een spotlight,
d.w.z. een zaklamp die in haar gezicht scheen.
Dit zijn gewoon traumatisaties die volgens mij systematisch zijn.
Ze zijn dus echt zo specifiek geïnstrueerd, omdat het nergens op slaat.
Toen reden ze me, twee politieagenten, in deze minibus naar Neurenberg, wat ook geen
luxe is, reizen in zoiets, achter tralies.
Daarna was ik nog een uur of twee in de ondergrondse rechtbank van Neurenberg, in de cel, want,
zoals ik al zei, het was vroeg, het was veel te vroeg.
Dat was ook een ervaring, dus je bent in een kluis, het heeft zo'n vibratie van diep in de kerker te zijn, dan op een
bepaald moment nam de politieman me mee naar buiten en leidde me recht in de rechtszaal, gewoon als een getuigenverklaring.
Dus het gaat gewoon verder dan recht en orde."
"In Zwitserland werd Dr. Binder ook op een heel bijzondere manier overvallen.
Het excuus hiervoor was meer dan vreemd.
Ja, ik werd niet in de eerste plaats vervolgd door een autoriteit of de staat, maar een lasteraar die ik goed ken
deed de beschuldigingen dat ik bedreigingen uitte, dat ik gewapend was en een psychiatrisch verleden had.
En toen hebben we de korpschef van het kanton Aargau ingelicht en die heeft toen deze krankzinnige operatie op
touw gezet waarbij in totaal 60 politieagenten zijn ingezet.
Dat was op 12 maart 2020, toen ik een week op vakantie wilde.
En vlak voordat ik klaar was, rond half elf, zou ik klaar zijn, en kort na tienen wilde
ik een espresso halen in het keukentje daar.
En toen liep ik langs de voordeur, die van glas is.
En toen zag ik politieagenten door de voordeur, buiten in de gang.
Op de trap naar boven, ongeveer vijf tot tien, op de trap naar beneden, ongeveer vijf tot tien, en echt de
hardcore politieagenten met felle kogelvrije vesten en de MP's gericht op de praktijkdeur.
Ik ging meteen terug naar mijn computer en plaatste een tweet op Twitter in de trant van "Help, de politie komt me halen.
Dit veroorzaakte nogal wat opschudding op sociale media.
En toen kon ik ook mijn dochter bellen, want ik dacht bij mezelf: ja, wat gaat er nu met me gebeuren?
[Uiteindelijk schieten ze me neer en zeggen ze dat het zelfverdediging was, dus ik wil bepaalde mensen informeren over
wat er aan de hand is omdat het toen een enge situatie was.
Toen kreeg ik een telefoontje op mijn mobiele telefoon.
Het was een dame, ze zei, ja, hallo, je moet buiten de deur komen, buiten de praktijkdeur.
Ja, waarom zou ik naar de deur komen? Ja, dan vertellen we het wel, zei ze.
Ja, en toen rende ik naar buiten met mijn mobiele telefoon in mijn hand, de mobiele telefoon in mijn linkerhand, en
opende de deur en ze zei tegen me: "Houd de mobiele telefoon in je hand zodat ik je instructies kan geven, open nu de deur!
Ik opende de deur: Dus stap uit en hou je handen omhoog!
Ik had mijn mobiele telefoon in mijn linkerhand en mijn rechterhand omhoog, dan draaide ik weer om mijn as zodat je kon
zien dat ik geen tien Kalasjnikovs, handgranaten en dergelijke bij me had, ook al had ik helemaal geen wapens,
geen tekenen van geweld te zien, er werd gezegd: Toegang!
En toen sprongen er ongeveer drie van die kerels op me, trokken me naar de grond, mijn hoofd raakte de grond, er was een kleine
wond, niets ernstigs, maar het bloedde altijd een beetje en toen lag ik op mijn buik en ze bonden mijn handen samen op mijn rug en
zo verder, het is moeilijk om de tijd in te schatten, maar ik heb het gevoel dat ik na een paar
minuten zei, hé jongens, ik kan niet meer ademen.
Er was ooit een beroemde zaak in de VS van een persoon van kleur en ja, ik mocht opstaan.
Toen kwamen er twee politieagenten in normale uniformen uit de lift en ik kende ze.
Ja Thomas, kom nu naar beneden, kalmeer en we gaan nu kijken enzovoort.
Nadat ik was gearresteerd, na een uur, realiseerden ze zich dat ik geen wetten had overtreden
en dat ik daarom niet gearresteerd kon worden.
Maar toen werd er een dokter naar me toe gestuurd om te kijken of ik in staat was om terecht te staan, ook al
kon ik niet in de gevangenis, en zij verklaarde dat ik zelfgevaarlijk en krankzinnig was.
Ze heeft een nieuwe diagnose verzonnen die nergens in de ICD te vinden is.
Mijn veronderstelde wapen was mijn legerpistool, maar dat lag thuis opgeborgen.
Ik ging in 1980 bij het Zwitserse leger, natuurlijk moest ik wel, ik was toen lid van het medische korps als medisch
student en het wapentuig daar is geen aanvalsgeweer, maar een pistool, wat een persoonlijk geschut was.
Ik heb het later als eerste luitenant gehouden en toen ik 15 jaar geleden het leger verliet, heb ik het thuis opgeborgen, zonder
munitie, en dat is volkomen normaal in Zwitserland en legaal; in de regel bewaar je je persoonlijke wapen na het leger.
En het lag daar al 15 jaar opgeslagen.
Toen ik werd gearresteerd, vroeg de politie me natuurlijk: waar is het pistool, waar is het pistool?
Wat voor pistool? Ja, je hebt een pistool. Ja, wacht, je bedoelt mijn legerpistool?
Ja, hij ligt al 15 jaar thuis opgeslagen.
Ik heb ze toen verteld waar, ik heb ze ook verteld, maar gaan ze het nu niet krijgen, op de een of andere manier om middernacht?
Mijn vrouw is bang, ze krijgt een hartaanval als je nu naar binnen gaat, haal haar alsjeblieft morgen op.
Ze gingen nog steeds het huis van mijn vrouw binnen om één uur 's nachts, ze hoorde de deurbel niet, dus kwamen ze
beneden met mijn sleutel en vielen haar aan in bed, Rambo-stijl.
Dus ze had die nacht misschien wel een beroerte gehad, dus het was echt, het was zwaar, dus
deze Rambo, het is ongelooflijk wat ze daar deden.
En toen werd ik eerst 36 uur in een isoleercel gestopt.
In de volksmond is het een rubberen kamer, alles is waar, behalve dat het geen rubber is, het is gewoon een isolatiecel en het bed
is gewoon een matras en het toilet en de wastafel zijn zo ontworpen dat je jezelf niet
kunt ophangen of verwonden of iets dergelijks.
En ik zat daar 36 uur zonder te weten waarom ik daar was, zonder van tevoren een advocaat te hebben gezien,
ik bedoel, het was toch allemaal hartstikke illegaal?
En toen was ik 36 uur alleen met Pasen, toch?
Op Eerste Paasdag, zondag, lag ik daar op deze matras, meestal rond het bed lopend, nietwaar?
Het eerste wat ik deed was deze matras van de muur halen zodat ik rond het bed kon lopen.
Niemand kan 36 uur in bed liggen, toch? Er is geen stoel, niets.
En natuurlijk had ik veel tijd om erover na te denken en ja, ik heb erover nagedacht, dus wat is er aan de hand?
Ik snap het niet, hè?"
[Dr Bodo Schiffmann verliet zijn thuisland vanwege de situatie en woont nu met zijn gezin in Tanzania.
Eerder in Duitsland had hij verschillende razzia's te verduren gehad.
"We kregen een huiszoeking in onze privévertrekken en praktijkruimtes en na afloop waren we echt getraumatiseerd.
En dat was in februari 2021.
Het belangrijkste doel van mijn huiszoekingen is om de buren op de hoogte te brengen en ze te intimideren.
En het is zo dat het je traumatiseert, want voor mij is het een gewapende overval uitgevoerd
door de staat, omdat ze dingen van je afpakken.
En we hadden echt zoiets van: als er een postbode aan kwam rijden of iets dergelijks,
dachten we altijd dat de politie er weer aankwam.
Hoe dan ook, ze kwamen.
Je moet je voorstellen dat de vraag hier was of er een paar maskercertificaten waren uitgegeven, en
dat ze al onze patiëntendossiers met 85.000 patiënten erin in beslag wilden nemen.
En je moet weten dat de eerste huiszoeking bij de praktijk ertoe leidde dat het Openbaar Ministerie de zaak officieel seponeerde.
Met andere woorden, ze keek naar de certificaten en zei toen: ja, ze zijn gerechtvaardigd, dat is oké.
En liet officieel de zaak vallen dat we valse maskercertificaten zouden hebben uitgegeven.
En toch kwamen ze weer. Het geeft het geheel een speciaal tintje.
[Iemand komt binnen en laat je een papiertje zien. Er was zelfs een officier van justitie aanwezig.
En hij vertelde ons meteen dat we dezelfde apparatuur in onze oefenruimtes hadden staan.
En toen moest ik naar de operatiekamer en mijn vrouw was daar alleen.
En onze kinderen waren boven. We gingen ook naar de kamers van de kinderen.
Er is de kinderen iets afgenomen wat niet mag.
Het ging om het vernietigen van een praktijk.
Het is duidelijk, ik bedoel, als je ... de dingen weghaalt en dan tekent een rechter ook nog
dat 85.000 patiëntgegevens bekeken mogen worden.
Dat was dus de reden waarom ik stopte als panelarts.
Dit betekent dat we onze beide zorgverzekeringslicenties hebben teruggegeven."
"Dus ik werd aangeklaagd omdat ik vrijstellingscertificaten voor maskers had afgegeven voor mijn patiënten.
Ik moet zeggen dat ik 80 tot 90 procent van de kinderen en adolescenten behandel en veel certificaten heb afgegeven.
En ik gaf veel vaccinatiebewijzen uit, en dat was later ook een stimulans voor deze politie-invallen.
Dit gebeurde nog drie keer totdat ik aan het koord trok en mezelf opsloot in de praktijk en ook thuis.
En na de derde politie-inval, die plaatsvond in februari, begin februari 2022, ontwikkelde ik zo'n ernstige posttraumatische
angststoornis of posttraumatische stressstoornis dat ik mezelf echt overal opsloot en alleen geselecteerde mensen binnenliet in
de praktijk of in mijn huis, dat ik nachtmerries had, dat ik droomde dat ze me zouden weghalen, dat ze niet alleen mijn
dossiers zouden weghalen, maar me zouden weghalen en opsluiten en me dan ook nog wilden dwingen om me te laten vaccineren tegen
het coronavirus en dat ik in mijn droom een mes in mijn hand had en mezelf toen heb gestoken en in koud zweet wakker werd.
En dat was het moment waarop ik zei dat ik absoluut weg moest uit Duitsland en toen boekte ik een vakantie in Mexico."
[De vakantie werd twee jaar. Er volgden nog twee invallen tijdens haar afwezigheid.
Dr. Javid Kistel wilde niet terug naar Duitsland. Maar wat ze miste was haar familie.
"Ik ben een familieman.
Ik heb zelf drie volwassen kinderen, ik heb vier kleinkinderen en natuurlijk heb ik ook een moeder in
Duitsland en een stiefvader en broers en zussen enzovoort.
En veel van hen had ik al twee jaar niet meer gezien - de meesten niet - toen ik in Mexico was.
En toen durfden we gewoon een afspraakje te maken in Zwitserland, in Zürich.
En ik zei, oké, Zwitserland is Duitsland niet. Zwitserland is neutraal.
Zwitserland is ook geen lid van de EU. Het komt wel goed.
Helaas heb ik niet onderzocht of er een arrestatiebevel tegen me was, want op de een of
andere manier was dat ondertussen wel gebeurd.
Ik dacht, oké, een internationaal arrestatiebevel kan eigenlijk alleen worden uitgevaardigd voor geweldsmisdrijven,
halsmisdrijven, dus moord, ik weet het niet, doodslag, het vormen van een terroristische
organisatie of mensenhandel, wapenhandel, zoiets.
Toen zei ik, oké, daar val ik helemaal niet onder met mijn certificaten.
Ze zullen niet durven. Ja, verre van dat.
Ik kwam aan op de luchthaven van Zürich op 1 december 2023, dus vorig jaar.
En ik liet mijn paspoort zien toen ik het land binnenkwam, bij de paspoortcontrole.
En ik zag hoe het gezicht van de agent die het scande veranderde.
En ze zei meteen tegen me: er is iets tegen je in Duitsland.
Ik kan je niet doorlaten. Je moet nu met me meekomen.
En toen zeiden ze, ja, we moeten me nu opsluiten, bij wijze van spreken, en ze stopten me daar
voorlopig in een cel van twee bij twee meter, in zo'n kamer.
Ik moest me helemaal uitkleden en werd volledig gefouilleerd.
Ik kon maar net voorkomen dat ze in mijn openingen kwamen omdat ik zei dat ik nog nooit iets met drugs te maken heb gehad, dat ik
nog nooit van mijn leven een joint heb gerookt en dat ik nergens drugs verstopt heb, dus
doe dat niet, anders ga ik heel hard schreeuwen!
En dat was vanwege 16 maskerattesten. Een Europees arrestatiebevel voor 16 maskerattesten!
Ik dacht niet dat het mogelijk was en bleef maar vragen en wilde er een foto van maken en die meteen naar mijn advocaat sturen.
En toen zeiden ze dat het niet mocht en namen ze me natuurlijk alles af.
Mijn geld, mijn paspoort, mijn mobiele telefoons, mijn bagage, alles was weg.
Ik zat toen helemaal alleen in die cel en dacht: oké, de wereld vergaat.
En toen werd ik in totaal twaalf dagen vastgehouden, elf dagen in Zürich.
En toen onderhandelde ik met de Zwitserse advocaat, die nog ingeschakeld moest worden, niet onderhandelen, nee, hij vertelde
me dat ik me gewoon moest laten uitleveren aan Duitsland, want als ik me niet liet uitleveren, dan kon de
uitleveringsprocedure in Zwitserland wel een jaar duren.
En tegen een borgsom van 30.000 euro, die mijn familie binnen zeer korte tijd bij elkaar moest zien te krijgen - niemand van
ons had zoveel geld - werd ik vervolgens op 12 december vrijgelaten uit de gevangenis van Schwäbisch Gmünd, waar
ik op de 11e dag naar was overgebracht - ik was dus nog een dag in Schwäbisch Gmünd - en toen werd ik vrijgelaten."
[Dr. Bianca Witzschel bleef in haar geboorteland Duitsland als resistent arts.
Dit bleek haar ondergang te zijn.
In februari 2023 werd ze door de Saksische justitie gearresteerd en in voorlopige hechtenis genomen.
De aanklacht was in meer dan 500 gevallen vervalsing van documenten voor de afgifte van masker- en vaccinatiecertificaten.
We wilden de moedige dokter Dr. Witzschel spreken tijdens haar gevangenschap, maar de gevangenis
blokkeerde elke poging om contact met haar op te nemen.
Bianca Witzschel was niet eens op de hoogte van onze herhaalde verzoeken en we kregen geen toestemming om te filmen.
Herhaalde contactpogingen liepen op niets uit.
De arts Bianca Witzschel bracht bijna anderhalf jaar door in de kerker van het coronavirus van het vaccinatieregime.
"Ik was me niet bewust van enige schuld.
Ik verzamelde alle certificaten netjes in mappen omdat ik dacht dat ik hier iets goeds deed.
Ik kan gerust zeggen dat ik alle patiënten aan wie ik een certificaat heb afgegeven persoonlijk heb ontmoet, of dat ik
wist dat deze patiënten bestonden en dat ze klachten hadden.
Dus tot het moment dat deze zoektocht plotseling als een hinderlaag inbrak, was ik er
eigenlijk zeker van dat het mij niet zou overkomen.
En dan was er deze 16 december 2020.
Ik was toen thuis omdat ik een paar weken eerder mijn ruggenwervel had gebroken bij een val.
Ik kon acht weken niet werken en moest rondlopen met krukken en een korset.
Het was net na achten toen mijn vrouw plotseling zei: "Maar er rijden zoveel politieauto's naar ons toe.
Wat is er aan de hand? Ik lag nog in bed en toen stond ik op.
Toen kwamen ze: We hebben een huiszoekingsbevel en moeten het hele huis doorzoeken.
Ik dacht gewoon, alsjeblieft wat? Ja, vanwege je maskercertificaten.
[Wat doe je in mijn praktijk, in mijn huis? In mijn praktijk misschien, maar waarom zoeken?
Er zijn andere manieren om dat op te helderen.
Ja, ze hebben de opdracht, ze moeten alles doorzien.
Toen gingen deze tien mensen door alle kamers, namen laptops mee, mobiele telefoons, zelfs van mijn vrouw - mijn dochter was er nog
- doorzochten de kamers van de kinderen, openden alle kasten, nachtkastjes, wat zit daar in,
wat heeft het met de certificaten te maken?
De hele zaak duurde vier uur en tegelijkertijd was er een huiszoeking gaande in de praktijk - mijn hulp belde me, ze had
hier administratief werk gedaan - waar mijn hulp vervolgens werd afgesnauwd door de hoge politieman die het onderzoek leidde:
Je moet getuigen dat je baas een crimineel is.
Vervolgens hebben we dat woord voor woord vastgelegd in de rechtszaal.
Dus er was zo'n vooroordeel, ze was geïntimideerd, ze had echt grote problemen achteraf.
We waren ook, nou ja ik was geschokt, ik dacht, zoiets bestaat niet en je voelt je alsof je verkracht
en geslagen bent en je bent daarna helemaal uitgeput.
Vooral kinderen worden getroffen en kinderen hebben ook massale klachten.
Ze konden zich niet meer concentreren. Ze waren misselijk, hadden hoofdpijn.
Sommigen van hen bezweken op school onder het masker, en ik heb veel, heel veel ouders hier in mijn praktijk gehad die me dit in
tranen hebben verteld, inclusief kinderen die hebben gehuild, en het is heel duidelijk dat ik hier als arts
moet handelen en deze mensen een certificaat moet geven.
Een bijzonder triest voorbeeld, veel trieste voorbeelden van patiënten, was dat van een jong meisje dat zich in november
2020 met haar moeder presenteerde, uit het Beierse Woud, en het meisje reageerde massaal op het masker, met misselijkheid,
Ze had hoofdpijn, verloor haar eetlust en de moeder vroeg me - het kind was ook aanwezig - om zo'n certificaat af te geven.
Dat heb ik natuurlijk gedaan en zes maanden later, op 6 mei 2021, komen ze terug.
Ik denk bij mezelf, heb je nog een certificaat nodig?
Ja, we hebben het nodig. We hebben binnenkort een communieviering en we willen graag een geldig certificaat hebben.
De communieceremonie was op 9 mei. Voor zover ik weet was het op 9 mei, en de maandag daarop belde de moeder me op en vertelde me
vreselijke dingen en zei, stel je voor, we zaten in de kerk met onze familieleden, ons meisje keek echt uit naar deze communie,
de priester komt binnen met de misdienaars en stopt plotseling de mis omdat hij ontdekt dat dit meisje op de eerste rij of in de
kerkbank geen masker draagt, roept de moeder van het meisje naar de sacristie, onderbreekt de mis - iedereen wacht, iedereen
kijkt naar dit meisje - en zegt dan: Ja, heb je een certificaat?
En dan ziet hij dat het certificaat van Weikl is: "Ja, dat is de maskerdokter, dat kan niet, laat de politie
komen, ik denk dat het hele gebeuren een vertraging van meer dan 30 minuten heeft veroorzaakt."
"De politie vroeg me: Mag uw dochter een masker dragen of niet? En ik zei: Nee.
- De manier waarop de priester reageerde was overdreven en slecht, en het verpestte de communie."
"Ik vind het zo onuitsprekelijk onsympathiek van een pastor die eigenlijk voor het welzijn van mensen moet zorgen."
"Ze kwamen om 6 uur 's ochtends en sloegen bijna je voordeur in.
Natuurlijk zorgt het lawaai ervoor dat je naar beneden gaat om te kijken wat er aan de hand is.
En toen zette ik gewoon mijn voet voor de deur en opende hem.
Ik zei: Ja, politie, zijn jullie nu de Russische maffia die het uniform van ons cabaret heeft geleend?
Ik wil eerst je ID-kaart en het huiszoekingsbevel zien. Nee, doe nu de deur open!
Dan zeg ik: Nee, ik wil eerst het huiszoekingsbevel zien.
Nee, doe nu de deur open! En de druk op de deur werd steeds groter.
Er stond daar een 2-meter kast, zwaar bewapend, een groot arsenaal aan mensen.
En ja, ze duwden me min of meer de wachtkamer in.
Ze wilden me dwingen om een masker te dragen in mijn huis, dus ik zei dat ik zeker geen masker zou dragen in mijn huis.
Ja, hoe dan ook, ik denk dat dat een beetje te ver gaat.
En toen hielden ze me in de wachtkamer.
Zoals ik al zei, ik had een advocaat moeten bellen, ik maakte een fout omdat ik mijn telefoon in mijn
hand had en zei dat ik nu mijn advocaat zou bellen.
Nee, je belt niemand! Hij zag dat ik mijn mobiele telefoon in de achterzak van mijn broek had.
En toen namen ze me dat ook nog af.
Ze namen twee mobiele telefoons, twee laptops, harde schijven, belastingdossiers, ja, ze namen zelfs patiëntenbrieven
mee uit mijn privéwoning boven, die op het dressoir lagen.
Ja, ze hebben zelfs ingebroken in een huurflat boven.
Ze doorzochten de schuur en de garages.
Dat moet je jezelf echt meegeven. Waar zijn ze naar op zoek? Waar zijn ze naar op zoek?
Dus ik zou niet verbaasd zijn geweest als ze ergens kinderporno in mijn garage hadden gevonden, ik weet niet
hoe, of een zak cocaïne in mijn schuur om me op de een of andere manier te arresteren.
Ik weet het niet, ik weet het niet. [Dus je voelt je echt een serieuze terrorist.
En dat begint nu al zijn tol te eisen.
Ik zeg Godzijdank dat ik die ochtend alleen was, want ik denk niet dat mijn zoon het zo makkelijk zou hebben overleefd.
En vooral wat de pers er uiteindelijk van maakt.
Ze plaatsten een foto in de krant van een lange rij politieagenten met blauwe emmers.
Ja, en er is veel bewijs in beslag genomen.
Ze hebben hier een puinhoop achtergelaten, het was echt ongelooflijk.
En ja, wat blijft er over als ze weggaan?
Ik zat hier te beven, ja, en mijn patiënten kwamen en die spanning ook - ik barstte in tranen uit omdat je echt
het gevoel hebt... je kunt het niet eens beschrijven."
[Het werk van Heinrich Habig was ook onbeschrijflijk.
Het ongevraagde bezoek van het Openbaar Ministerie eindigde in hechtenis.
"Van wat ik die dag hoorde, beschuldigde het Openbaar Ministerie mij van het uitgeven van onjuiste vaccinatiecertificaten
of het injecteren van keukenzout in plaats van het vaccin, bijvoorbeeld, en dat bij 6.000 patiënten.
Ergens om 10 uur 's ochtends - een normale werkdag - ging de deur open en liep het
Openbaar Ministerie in Bochum gewoon naar binnen.
Ik dacht, wat heb ik verkeerd gedaan?
Alles moest worden geopend, alles moest worden bekeken, alle papieren werden verzameld, sommige vaccinatiebatches, de
afvalbakken, de papierafvalbakken, waar dingen mogelijk verdacht waren, spuiten enzovoort, alles werd verzameld.
De mensen die uit mijn praktijk kwamen, namen ze als het ware mee toen ze naar me toe kwamen en zeiden:
Als je een vaccinatiekaart hebt, kom dan met ons mee, we doen een bloedtest! En sommigen wilden
hun advocaat, dat was niet toegestaan, enzovoort.
Ze wilden veel geld vinden, en dat vonden ze niet, omdat ze beweerden dat ik patiënten vreselijke bedragen had laten betalen
voor vaccinatiekaarten, wat het Openbaar Ministerie niet langer kon volhouden in zijn pleidooi
voor het vonnis vanwege de getuigenverklaringen.
En toen zei de officier van justitie plotseling tegen mijn vrouw: "Oh, ik heb er net over nagedacht, ik zal ook aangifte
tegen jou doen, ik zal ook een onderzoek naar jou instellen.
Zomaar uit het niets. Hoe had ze dat bedacht?
Nou, en toen zeiden ze, nu gaan we je flat in, vertel me waar de flat is, anders breken we de deur in.
En toen zochten ze bij ons thuis naar wat dan ook.
Ik neem aan dat ze daar nu mee door zouden zijn gegaan, ik zou waarschijnlijk om de paar dagen
huiszoeking hebben gehad met de een of andere beschuldiging.
En toen verhuisden we naar een vrijstaand pand van de broer van mijn vrouw, die ons het pand in Dortmund
aanbood, dus we verhuisden, we trokken erin en van daaruit runden we de praktijk elke dag.
Met andere woorden, ik heb de spullen verkocht, ik heb mensen... planken, tafels, stoelen, alles wat je min of meer in
de praktijk hebt en wat je niet zo snel ergens kwijt kunt.
Het Openbaar Ministerie beschuldigde me er toen van dat ik de spullen opzettelijk voor minder dan de waarde had verkocht, omdat
ik snel geld moest verdienen om mijn ontsnapping te financieren.
Dus nu hadden ze eindelijk een reden.
Dus je moet je voorstellen dat je 's ochtends te horen krijgt dat er vandaag bezoek komt, dan word je om 7.30 uur opgehaald, naar
zo'n kamer gebracht, ja, en die vrouw staat daar al te wachten.
Maar nu word je niet opgehaald om 8.00 uur, om 9.00 uur, om 10.00 uur, om 11.00 uur, niemand vertelt het je.
En dan zeg ik: Hoezo, hoe zit het met het bezoek?
We weten het niet, we moeten de poort bellen, zij weten ook niets.
Dus je wordt de hele tijd in de maling genomen.
Ja, ik kreeg altijd te horen dat ik er gratis was, en ik kreeg geen toestemming, dan wilden de kleinkinderen me
bezoeken, en dat was ook niet toegestaan, enzovoort, enzovoort.
Dus het was... ja, het was gesaboteerd."
[Deze sabotage en onzekerheid waren ondraaglijk voor Fatima Habig.
"Het was echt erg. Je kunt je niet voorstellen dat het zo erg is.
Mijn man was op de een of andere manier van me weggenomen, we waren nooit gescheiden, we werkten altijd samen,
we deden alles samen, en plotseling was hij er niet meer.
Ik mocht niet eens afscheid van hem nemen toen ze hem ophaalden."
"De eerste demonstratie, die door mijn vrouw werd georganiseerd, ja, ik heb het niet echt gemerkt.
Er was een enorme demonstratie buiten met trommelaars en spandoeken.
Ja, en veel mensen hadden ook T-shirts aan met daarop Freedom for Heinrich, ze kwamen ook naar de rechtbank met
deze T-shirts met daarop Freedom for Heinrich, wat de rechter natuurlijk niet leuk vond.
En toen zongen ze vrijheidsliederen, ja, en ja, dat was indrukwekkend.
Dat was een geweldig signaal van buitenaf. Ja, ik wist dat ze me niet vergeten waren. Dat was geweldig.
En toen kwam er een rechter, ik weet het nog, het was de heer Yilmaz, een Turkse rechter, die
plotseling zei: Jullie spullen zijn al klaar.
Dus nu wist ik dat als de dingen klaar zijn in de kamer, de release aanstaande lijkt te zijn.
En toen mocht ik naar buiten.
Iedereen was er. Kinderen, neven, alle vrienden, de advocaten, volslagen vreemden, sommigen uit andere steden.
Dat was nog een hoogtepunt."
"Maar er waren ook bitter boze stemmen vanuit de bevolking.
Beledigingen, beschuldigingen en zelfs doodsbedreigingen.
Dr. Külken, u bent in feite een nietige Hans Wurst, een moordenaar om precies te zijn, door met uw fanatieke, met
agressie beladen toespraken domme, manipuleerbare mensen aan te zetten tot het afzien van zinvolle
maatregelen om de pandemie in te dammen (tussen haakjes, weet u eigenlijk wel wat een pandemie is?)."
[Dat is dus met iedereen gebeurd. Ze hebben doodsbedreigingen ontvangen.
De CID heeft toen een deel nader bekeken omdat het een beetje een vreemde moorddreiging was.
"Dat was een van de redenen waarom we vertrokken, omdat we doodsbedreigingen tegen de familie kregen.
Niet tegen mij, maar tegen de familie. Ze voerden een moordaanslag op mij uit.
De auto zei plotseling drukverlies, rechter voorband.
Ik ging meteen naar rechts en de lucht was er in recordtijd uit.
En toen liet ik iemand het ding naar de garage brengen en hij trok de banden eraf en zei dat er in de banden was geboord.
Dat is niet wat er is gebeurd. Ik heb er ook foto's van.
Dus ze zeggen dat dit zeker het geval is, ze hebben nog nooit zoiets gezien.
Het is zeker gedaan met een boormachine, zodat als je snel genoeg bent op de snelweg, het ding kan barsten."
En deze ontsnapping is vandaag de dag nog steeds moeilijk te dragen voor Dr. Mechthild Schiffmann.
"Ik mis de straat waar we vroeger woonden.
Het is thuis geweest. Er heeft een soort ontworteling plaatsgevonden."
"Bij de rechtbank werd ik veroordeeld tot twee jaar en negen maanden gevangenisstraf zonder proeftijd.
En het openbaar ministerie ging eerst in beroep omdat de straf te mild was.
Dus ze wilden drie jaar plus, aan het begin van het proces, dus in hoger beroep, en verhoogden toen hun pleidooi naar
vier jaar gevangenis zonder, dus vier jaar in de gevangenis."
"Het waren 30 dagen van hoorzittingen, dat is veel.
Op de tweede dag van het proces werd me een deal aangeboden: een schuldbekentenis voor 100 valse gezondheidscertificaten.
Dan een zeer hoge boete met een maximum van 720 dagtarieven, wat overeenkomt met 72.000 euro tegen 100 euro.
En natuurlijk leidt dit uiteindelijk tot het intrekken van de praktijkvergunning."
"Ja, de uitspraak was natuurlijk een farce.
Dus uiteindelijk is alles van tevoren besproken tussen de officier van justitie, de rechter en mijn advocaat.
De straf werd overeengekomen en uiteindelijk - en dat is precies wat er gebeurde - was het 14 maanden
voorwaardelijk voor drie jaar plus een boete van 1.000 euro.
Dat betekent dat er in totaal vijf aanklachten waren.
Dus twee aanklachten vanwege de gezondheidscertificaten, een aanklacht wegens aanzetten tot haat,
belediging van een ambtenaar en laster tegen de collega.
Dus twee aanklachten werden ingetrokken.
Ze verzekerden me ook dat ik Duitsland voorwaardelijk zou kunnen verlaten na het uitzitten van deze
gevangenisstraf, dat ik terug zou kunnen gaan naar Mexico."
"Dat was natuurlijk een feest voor de journalisten, hè?
Natuurlijk konden de journalisten toen 15 maanden lang telkens weer schrijven als ik iets zei of op de
een of andere manier te zichtbaar werd in het openbaar:
Ja, dokter Binder, hij is deze kennis, een krankzinnige tegen wie een strafzaak loopt."
"Op 22 juni stuurde het Openbaar Ministerie mij de aanklacht.
Tegelijkertijd werd er een persbericht uitgegeven met namen:
Dr. Walter Weber uit Winterhude is aangeklaagd.
En een hele dag lang was mijn beeltenis te zien in de ondergrondse.
In de Middeleeuwen werd dit 'aan de schandpaal nagelen' genoemd."
"Natuurlijk heeft het BGH te maken met bijna 1000 pagina's herziening geschreven door de advocaat.
Met andere woorden, de rechters van het Federale Hof van Justitie moeten zich hiermee bezighouden en
vervolgens een overeenkomstige motivering schrijven.
En dat kan twee kanten op gaan.
Ik heb ook mensen in voorarrest gezien die al een jaar op hun beroep wachten."
"Een rechter, ook een hardliner, die het nog steeds niet doorhad, geen argumenten accepteerde,
legde me toen 200 dagtarieven van 100 euro op.
Dus natuurlijk heb ik een strafblad. Dat is 20.000 euro.
En we zijn hier weer tegen in beroep gegaan, de zoveelste keer, en hebben vooral betoogd, aan de ene kant, dat de
wetenschappelijke feiten niet bestaan, maar ook dat deze paragraaf 278 helemaal niet geschikt is
en dat het eigenlijk een schending van de wet is.
En dit is nu weer praktisch van tafel geveegd, onder het tapijt geveegd, wetende dat de huidige
situatie van de RKI, de RKI-dossiers, er niet toe doen.
Het vonnis is nu definitief en het lijkt erop dat ik nu een veroordeelde overtreder ben."
"De grootste straf is dat we bedreigd worden met gevangenisstraffen van drie tot vijf jaar.
Ze hangen nog steeds boven me als een zwaard van Damocles.
En het beroepsverbod dat de artsen is opgelegd, drie jaar en de boete van 10.000 euro, is in mijn geval maar een schijntje
omdat ik al drie jaar met ziekteverlof ben en niet kan werken.
Na deze inval kon ik niet meer werken.
Er wordt echter nog steeds beslag gelegd op mijn rekeningen met krankzinnige bedragen totdat de procedure is afgerond.
Een bank zegde mijn contract op en 15 maanden lang werd er beslag gelegd op al mijn rekeningen. Dat deed pijn."
"Ze willen me mijn professoraat ontnemen, dat is nog niet gebeurd, omdat ik eerst
veroordeeld zou worden als opruier en antisemiet.
Gelukkig is dit niet gebeurd.
Welnu, het Openbaar Ministerie heeft zelf beroep aangetekend tegen deze uitspraak van de kantonrechter.
In dat opzicht beginnen de dingen nu opnieuw."
[Moedige artsen konden niet deelnemen aan de coronapandemie.
Haar geweten en haar medische zorgplicht tegenover haar patiënten zouden dit niet toestaan.
"Dat was gewoon te gek en ik zei dat ik er niet over kon zwijgen."
[Familieverachting en marginalisatie waren vaak de gevolgen.
"Mijn partner heeft me toen ook verlaten.
Ik was daarvoor 5 1/2 jaar bij hem en hij zei ook: 'Ja, je gaat er niet in mee en ik volg de
maatregelen en ik kan niet meer bij je zijn'.
Mijn hele leven stortte achter me in.
Dus zelfs delen van mijn familie keerden zich aanvankelijk tegen mij."
"Wat mijn familie betreft, ben ik natuurlijk heel gelukkig.
Mijn vrouw en mijn oudste dochter - ja, daar begint de emotie - waren erg ondersteunend en andere
delen van de familie niet, zoals overal het geval is."
Maar deze persoonlijke slagen van het lot deden haar niet twijfelen aan haar overtuiging en haar daden.
"Het was het zeker waard. Het was het zeker waard dat we dit risico namen, zelfs voor onszelf."
Omdat hun dankbare patiënten en supporters hun reeds gevangen coronahelden de kracht en steun gaven die ze
zo wanhopig nodig hadden in deze moeilijke momenten.
"Hoe voelde je je op die momenten toen je de mensen daar hoorde?"
"Dat was onbeschrijflijk... Dat was geweldig.
Je kunt dat verhaal niet vertellen..."
"Maar we hebben het jullie gezegd.
We hebben deze 15 gevallen gebruikt om te laten zien hoe wreed het systeem wraak neemt op degenen die zich niet onderwerpen.
Documentaires als deze zijn enorm belangrijk in de strijd tegen dit onrecht.
Blijf ons werk steunen. Maar vandaag draait het allemaal om de Corona-helden.
Ik heb al deze moedige mensen kunnen bezoeken. Ik heb hun verhalen gehoord.
En het schokte me diep om hen in de ogen te kijken en uit eerste hand te ervaren en voelen wat hen en hun families was aangedaan.
Opgejaagd, opgejaagd, uitgestoten. Ze worden sociaal en economisch geruïneerd.
Veel ervan kan niet meer goed gemaakt worden. Maar we kunnen ze nu wel steunen.
Moreel, door ervoor te zorgen dat ze niet vergeten worden, maar ook door financiële hulp.
Omdat deze mensen economisch geruïneerd worden.
Dure strafrechtelijke procedures, bevroren tegoeden, beroepsverbod.
Deze rechtschapen artsen hebben nu niets meer, omdat ze destijds alles hebben gegeven.
Voor hun patiënten, voor ons en voor onze kinderen.
En nu willen we er zijn voor deze mensen.
AUF1 zamelt vanaf vandaag donaties in voor deze artsen.
Doneer voor degenen die toen alles riskeerden en alles voor ons gaven.
Doneer nu! Elke bijdrage telt. Bedankt!"