Ky është krimi mjekësor më i madh i të gjitha kohërave. Një katastrofë humanitare në një shkallë të paprecedentë.
Askush nuk do të të falë për këtë.
Ju lutem largohuni menjëherë nga kjo zonë!
Ne jemi populli! Ne jemi populli!
"A ke një maskë me vete? Të lutem vë atë, përndryshe largohu nga ambientet!"
"Vaksinimet janë më pak a më shumë pa efekte anësore."
Në rrethin tim, në konviktin tonë vdiqën në një ditë nëntë persona pas marrjes së vaksinës.
Mjekët që tani po vaksinojnë do të duhet të japin llogari për veprimet e tyre. Dhe, së paku, para Zotit.
Ne nuk kemi një virus vdekjeprurës këtu.
Ne nuk kemi një pandemi mjekësore këtu, por një plandemi kriminale.
Në këtë moment, ne me të vërtetë po përjetojmë një tirani të të pavaksinuarve.
Tani është koha të ndërmerret një veprim vendimtar kundër këtyre mohuesve të koronavirusit dhe aktivistëve kundër vaksinimit.
Ne kemi një demokraci për të mbrojtur këtu.
"Tmerret e pandemisë së koronavirusit. Për disa, ato janë të thella; për të tjerët, duket se kanë përfunduar."
Por për ata mjekë që guximshëm i rezistuan periudhës së maskave dhe vaksinimeve për të shpëtuar dhe
mbrojtur njerëzit, kjo është larg të përfundojë.
Përkundrazi, larg syve të publikut, ata ende po gjuhen, përndiqen dhe përjashtohen nga
një sistem hakmarrës, mizor dhe i fuqishëm.
Një sistem që nuk fal faktin se rezistenca ndaj koronavirusit u bë e mundur kryesisht nga këta mjekë,
derisa të mund të dëbojmë së bashku sulmin ndaj njerëzimit.
Nëse sulmi i ardhshëm i regjimit globalist, i cili po bëhet gjithnjë e më agresiv me kalimin e çdo dite, ndaj njerëzve, nëse
ky sulm i ardhshëm kryhet në mënyrë të tërthortë përmes sektorit të shëndetësisë, atëherë ata që mendojnë
ndryshe qëndrojnë në rrugën e qeverisë botërore të dëshiruar.
Dhe veçanërisht në këtë mënyrë janë mjekët që nuk ndjekin urdhrat e politikanëve, të ushtrisë dhe të industrisë
farmaceutike, por që duan të mbeten një mburojë mbrojtëse për pacientët në përputhje me Betimin Hipokratik.
Dhe për këtë arsye mjekët tanë heroikë tani do të shkatërrohen në heshtje, larg syve të publikut.
Të heshtur nga mediat, këta njerëz të guximshëm do të ndëshkohen, do të shkatërrohen
ekonomikisht dhe socialisht, dhe më pas do të harrohen.
Por ne nuk i kemi harruar ata.
Në emër të të gjithë atyre që nuk bashkëpunuan me regjimin e koronavirusit, ne vizituam
pesëmbëdhjetë nga këta individë të guximshëm.
Në Gjermani, Austri, Zvicër, madje edhe në Tanzani.
Sepse bota duhet të mësojë për fatin e mjekëve të guximshëm.
Ne tregojmë se si këta heronj të heshtur ende po ngacmohen, keqtrajtohen dhe persekutohen nga sistemi sot.
Brenda dy javësh nga fillimi i vaksinimit, u raportuan vdekje në shtëpi.
Po, ajo ishte në janar 2021. Qava atëherë. Zoti im, po.
E dija që nuk mund të gabohesha.
Por nuk e kisha imagjinuar kurrë që gjërat do të përkeqësoheshin kaq shpejt.
Unë jam Sucharit Bhakdi. Unë jam specialist në mikrobiologji dhe epidemiologji të sëmundjeve infektive.
"Kur filloi, e dija, e dija një vit më parë që diçka e tillë do të ndodhte."
Unë jam Heinrich Habig. Jam mjek i përgjithshëm, naturopat, akupunkturist dhe terapist manual.
"Në fakt, më u bë e qartë mjaft herët që nuk ishte çështje e, um, shëndetit publik, por që pas saj qëndronte një qëllim dhe që ky
qëllim përfshinte jo vetëm zbatimin e disa, le të themi, iluzioneve në popullatë, por
edhe krijimin e stereotipeve të armikut."
Unë jam Thomas Külken. Jam mjek i përgjithshëm dhe ushtroj mjekësinë antropozofike.
"Ai u paraqit nga shtypi si një virus vdekjeprurës. Prandaj, në fillim duhej të ishe i kujdesshëm."
Nuk mund të kisha ditur më mirë.
Ishte vetëm për shkak të trajnimit tim në sëmundjet infektive, epidemiologji dhe kursit të vaksinimit
Ehrengut, të cilin ende e vlerësoj lart në Hamburg, që arrita të dyshoj se diçka nuk shkonte.
Ndjej përkushtim ndaj pacientëve të mi. Udhëzimet për këtë u vendosën vetë nga zoti Hipokrati.
Dhe nuk mund ta imagjinoj që papritmas në vitin 2020, nën ndikimin e OBSH-së, kjo betim, ky zotim i
detyrës mjekësore ndaj pacientëve, mund të thyhet.
Unë jam Gerald Kienecker. Unë jam specialist i oftalmologjisë.
Kam trajnime të mëtejshme në patologji, mjekësi të brendshme dhe mjekësi intensive.
"60% e mjekëve ishin të bindur se masat ishin të sakta.
Dhe kështu arrita të vëzhgoj kolegët e mi dhe pastaj u pyesja vetes pse kaq shumë njerëz po merrnin pjesë.
Emri im është Dr Walter Weber.
Unë jam internist në Hamburg dhe specializohem në psikosomatikë dhe trajtimin e kancerit. Jam mjek i licencuar prej 53 vjetësh.
"Ishte e qartë për mua që nga fillimi, pjesërisht për shkak të përvojave të mia në spital me kolegë që
rrëzoheshin nga frymëmarrja e ajrit të ripërthithur nën maskë, se maska paraqet një rrezik për shëndetin."
Dhe madje edhe në vitin 2020, në fillim të pandemisë, nuk kishte asnjë provë që maskat mund të
mbrojnë në asnjë mënyrë kundër sëmundjeve virale.
Unë jam Wolfgang Urmetzer, jam specialist i anestezisë me kualifikime shtesë në
akupunkturë, naturopati dhe mjekësi tradicionale kineze.
Ai funksionoi vetëm sepse njerëzit ishin në një gjendje psikozë masive.
Sepse mediat thjesht e ndoqën. Pa mediat, nuk do të kishte funksionuar.
Pa këtë... këtë të shtënën, pa gjithë këtë... madje edhe në revistën mjekësore, në revistat e
specializuara, çfarë budallallëqesh shkruanë!
Pesë vjet më parë, kjo do të kishte qenë e paimagjinueshme. Të gjithë do të kishin thënë: "A jeni çmendur?"
Unë jam Dr. Monika Jiang. Jam specialiste e mjekësisë së përgjithshme me kualifikim shtesë në naturopati.
Në fillim, mora shumë... Mora një numër të pabesueshëm emailesh si përgjigje ndaj atyre videove të para, me njerëz që më
falënderonin që i ndihmova të kapërcenin frikërat e tyre dhe më thoshin sa e rëndësishme ishte ajo që po bëja.
Dhe kishte shumë video që thoshin: "Je kaq i guximshëm."
Dhe thashë, pse jam trim? Unë jam vetëm një mjek i veshëve, hundës dhe fytit.
Një mjek i veshit, hundës dhe fytit është ekspert i ftohjes, sepse kështu fitojmë bukën tonë të përditshme.
Dhe ne e dimë gjithçka për koronaviruset. Pra, në këtë drejtim, kam formuar një mendim.
Unë përpiqem t'i qetësoj njerëzit; jam mjek i urgjencës dhe nuk kam nevojë të jem trim për ta bërë këtë.
Unë jam Dr Bodo Schiffmann, specialist i mjekësisë së veshit, hundës dhe fytit dhe i mjekësisë urgjente.
"Unë gjithmonë kam qenë një person kritik.
Kështu që kur diçka imponohet nga lart pa asnjë arsyetim, më vështirësohet t'i
përshtatem; si çështje parimore, unë nuk e bëj këtë.
Dhe gjithmonë e di që kur diçka shitet me frikë dhe panik, pa asnjë argument të vërtetë, diçka nuk shkon.
Emri im është Ronald Weikl.
Jam gjinekolog dhe mjek i përgjithshëm, i specializuar në mjekësinë naturopatike, si dhe bashkëthemelues dhe
zëvendëskryetar i MWGFD-së, Shoqatës së Profesionistëve Mjekësorë dhe Shkencëtarëve për Shëndetin, Lirinë dhe Demokracinë.
Pra, ne ishim vazhdimisht të shpifur dhe kriminalizuar, dhe kjo shkoi deri aty sa ne
mjekët trajtoheshim thjesht si terroristë seriozë.
Shkatërrojnë dyert kryesore me shpërthime, hedhin mjekët në dysheme dhe i vendosin
prangat pas shpinës së tyre para fëmijëve të tyre.
Po, kjo është çështja, sepse sipas Nenit 278 të Kodit Penal, apo si e quajnë, pretendohet se
kam lëshuar certifikata shëndetësore të pasakta.
Unë jam Rolf Kron, jam mjek i përgjithshëm dhe homeopat.
"U përpoqa t'i informoja politikanët, gazetarët dhe kolegët mjekë menjëherë për të gjitha këto gabime në
narrativën e koronavirusit, por kurrë nuk mora një përgjigje.
Asnjë përgjigje, as "Thomas, je i çmendur" apo diçka e tillë, thjesht asnjë përgjigje fare.
Ishte vërtet e frikshme.
Dhe pastaj kuptova se të dy avokatët e përfshirë në arrestimin tim, si shpifësi ashtu edhe presidenti i kantonit të Aargaut, pra
avokatë, mendonin se dinin më shumë për koronavirusin sesa unë si mjek që gjithashtu kam doktoraturë në imunologji dhe virologji.
Domethënë, kjo thotë gjithçka, apo jo?
Pra, për këtë arsye e gjithë kjo më dha edhe më shumë energji.
Nuk do të lejoj që dy amatorë pompozë, që nuk kanë asnjë ide se për çfarë flasin kur bëhet fjalë për koronavirusin, të më
ulin moralin. Nuk do të lejoj që njerëz të tillë të më prekin.
Nuk jam tipi i personit që duhet të ketë të drejtë. Ata ulen në parlamentet dhe kështu me radhë.
Por nëse kam të drejtë, atëherë do të mbroj të drejtat e mia.
Dhe mbi të gjitha, kjo ishte për popullsinë, për informimin e popullsisë.
Dhe nuk ishte një çështje e parëndësishme, ishte një çështje jete dhe vdekjeje.
Unë jam Thomas Binder, jam kardiolog dhe internist dhe kam doktoraturë në imunologji dhe virologji.
"Ishte krejt budallallëk, t'i mbyllësh të moshuarit në shtëpi të pleqve dhe të mos lejoje asnjë vizitor, t'i lësh të vdesin
vetëm e të vetmuar pa vizitorë, dhe mbi të gjitha të dëmtoje fëmijët dhe të mbyllje kopshtet dhe shkollat për muaj me radhë."
Kam trajtuar dhe kam qenë dëshmitar i kaq shumë fëmijëve që u depresionuan rëndë gjatë kësaj periudhe, që vërtet kishin makthe,
që kishin çrregullime të gjumit, që zhvilluan çrregullime të të ngrënit, që ose hanin shumë ose fare nuk
hanin, që kalonin gjithë kohën me telefonat celularë, kompjuterët ose konzolat e lojërave.
Ata thanë se nuk donin më të jetonin, sepse për disa fëmijë, këto masa kishin qenë gjysma e jetës së tyre.
Ishte thjesht çmenduri, dhe thashë se nuk mund të heshtja për këtë.
Unë jam Dr Carola Javid-Kistel, jam mjeke homeopate.
"E vura re këtë sepse praktika ime papritmas u boshatis kur goditi pandemia, dhe madje edhe në spitalin kantonal, ku në atë
kohë duhej të punoja me thirrje, papritmas nuk po ndodhte asgjë.
Spitali ishte bosh, na dërguan në shtëpi, madje nuk na lejohej më të paraqiteshim në punë sepse do t'i kishte kushtuar spitalit
kantonal para, dhe nuk mund t'i kuptoj fare kolegët e mi mjekë.
Ka 70 kolegë të tjerë mjekë të përgjithshëm që punojnë në këtë rotacion, dhe vetëm pesë guxuan të bashkë-nënshkruanin letrën
që shkrova për Ministrin e Shëndetësisë së Zvicrës në atë kohë.
Dhjetë persona thanë se isha i çmendur, se ajo që po bëja ishte e rrezikshme, dhe kjo më shtyu të vendosja t'i bashkohem
rezistencës, në kuptimin që thashë se nuk do të pajtohesha me të dhe se detyra ime si mjek ishte gjithashtu të ngreja zërin.
Unë jam Andreas Heisler, jam specialist i mjekësisë së përgjithshme dhe të brendshme dhe kam punuar si
mjek i përgjithshëm në praktikën time për 20 vjet.
"Një gjueti e vërtetë shtrigash nisi kundër mjekëve që refuzuan t'i nënshtroheshin presionit.
Pra, në fillim, u zhvillua një kërkim i bazuar në një akuzë krejtësisht të trilluar: lëshimin e certifikatave pa ekzaminim.
Pastaj dikush shikoi dosjet këtu dhe pa se të gjitha ishin këtu, se deklaratat ishin dokumentuar.
Pacientët që kishin qenë këtu dhe kishin një certifikatë nga unë u pyetën më pas nëse kishin shkuar në praktikë, pse kishin
shkuar atje dhe pse nuk i kishin kërkuar mjekut të familjes një certifikatë, por kishin udhëtuar më larg në Staufen.
Pra, ata me të vërtetë zbuluat çfarë ndodhi, dhe e di në mënyrë të tërthortë nga policia se, sipas
kësaj hetimi, ndjekja penale duhet të ndërpritet.
Dhe pastaj një mësues që kontrollon certifikatat e nxënësve dhe të kolegëve në shkollën e tij më denoncoi.
Ai thjesht i deklaroi policisë se kishte parë certifikatat, por se pronarët e këtyre certifikatave nuk ishin fare të sëmurë.
Me të vërtetë duhet thënë se ky seancë gjyqësore ishte absurde nga fillimi në fund në çdo situatë, deri në atë shkallë
që gjyqtari ishte kaq i njëanshëm, ende në panik për virusin.
Edhe pse maskat nuk ishin më të detyrueshme në sallën e gjyqit apo diku tjetër në godinën e gjykatës, për këtë gjyq ishin të
domosdoshme maskat FFP2 dhe prova e vaksinimit, dhe dhoma ajrohej vazhdimisht. Sa herë që thoja diçka që e mërziste, ajo
gjithmonë dezinfektonte duart dhe... mirë, ishte çuditshme.
"Ne tashmë kishim përgatitur dosjet me certifikatat e maskave, d.m.th. nga pacientët që kishin ardhur vetëm për
certifikatat e maskave, për një situatë të tillë, por prapë u befasuam që bastisja u krye në një fazë relativisht të vonshme."
Sigurisht, kjo gjithashtu do të thotë se do të keni disa netë pa gjumë derisa të mund të përballoni situatën në njëfarë mase.
Atëherë e dini se diçka po ndodh, se do të kryhen hetime, se do të bëhen pyetje, dhe se
mund të prisni që të pasojnë procedura penale.
"Mora thirrje nga njerëz që më pyetnin: Zoti Kienecker, a duhet të vaksinohem?"
Bërtita në telefon: Jo!
Një jo me pasoja. Ekzekutivi erdhi dhe përmbysi gjithçka.
Partnerja e Kienecker-it, Claudia Schöne, gjithashtu duhej të përballonte përvoja të tmerrshme.
Fakti është se ky kontroll i shtëpisë, ose ndërhyrje, ose bastisje në praktikën time, nuk ishte autorizuar fare nga një gjykatë.
Unë pyeta secilin prej këtyre oficerëve të rendit publik, katër në total, si dhe oficerët e policisë, për urdhrin e gjykatës.
Të gjithë refuzuan të jepnin emrat e tyre ose të tregonin dokumentet e identifikimit.
Kështu që ata e dinin që nga fillimi se po bënin diçka të gabuar.
Në fund, ajo që doli ishte rrëfimi i dikujt që e la të kuptohej se kishte ardhur në emër të kreut të departamentit të
shëndetësisë për të kontrolluar që gjithçka ishte në rregull.
Kushdo që njeh thëniet në sisteme të tilla autoritare e di se çfarë do të thotë kjo.
Kjo do të thotë agresion, kjo do të thotë të bëhesh i dhunshëm, kjo do të thotë të bëhesh shumë drastik.
Të gjithë këta njerëz ishin vazhdimisht në kërkim, afroheshin tek ti, vazhdimisht kërkonin kontakt fizik në njëfarë mënyre.
Kjo do të thotë që duhet të mbrohesh. Po? Pra. Kjo ishte provokim i pastër.
Po kërkonin një arsye për të luftuar. Pastaj papritmas dëgjova një thirrje për ndihmë: Gerald, Gerald, po?
Dhe pastaj pashë përmes kësaj dere të vogël, në hyrjen e pasme të dhomës së konsultimit, një figurë të madhe të zezë që vraponte
pas Klaudias, me grushtin e ngritur lart, gati për ta goditur.
Ju lutem, qëndroni mënjanë!
Përshëndetje? Gerald? Përshëndetje? Gerald? Kjo është Zyra e Rendit Publik.
Të lutem largohu dhe mos më prek! Largohu! Largohu!
Ik! Nuk ke asnjë të drejtë të jesh këtu! Dil jashtë!
"Epo, krahasuar me atë që kam dëgjuar nga kolegët, pata fat me kërkimin e shtëpisë.
Pra nuk kishte burra të zinj, nuk kishte dhunë, nuk kishte asgjë nga ato që zakonisht dëgjoni, banesa të shkatërruara më
pas apo ndonjë pronë e shkatërruar, asgjë nga këto nuk ndodhi.
Por pata një situatë tjetër që ishte thjesht e pabesueshme, e jashtëzakonshme dhe në fund të fundit edhe perverse.
Pra policia trokiti në zilen e derës në orën gjashtë të mëngjesit, por askush nuk u përgjigj sepse unë
nuk e dëgjova zilen, dhe ne kemi një luan me një unazë në pjesën e pasme, dhe ata trokisnin në të.
Kjo më zgjoi, dhe pastaj pashë, në të gjithë pronën, nuk e di, dhjetë, dymbëdhjetë oficerë policie me drita dore,
Ata në thelb kishin rrethuar ndërtesën, ndriçuan përreth me dritat e tyre, dhe pastaj
katër ose pesë prej tyre u futën me forcë brenda.
Erdhën pa një urdhër kontrolli; donin të më merrnin si dëshmitar në një çështje kundër një pacienti
në Nuremberg lidhur me një maskë. Kjo ishte sfondi.
Kjo ishte procedura në mesditë, kohë pa fund, unë do të kisha ngasur, u tregova atyre, këtu janë dokumentet, këtu
është çanta ime, gjithçka është paketuar, do të ngas vetë.
Jo, ata më morën me vete.
I kishin vajzën time në shtrat, ajo ende flinte, gjithçka ishte e errët, dhe ata ndriçuan fytyrën e saj me
një projektor dore, ose më saktë me një llambë dore.
Këto janë thjesht trauma, të cilat besoj se janë sistematike.
Pra, ata me të vërtetë janë udhëzuar të veprojnë kështu, sepse nuk ka kuptim.
Pastaj ata, dy oficerë policie, më çuan në Nuremberg me këtë furgon, që as nuk është luks,
duke udhëtuar në diçka të tillë, pas hekurave.
Pastaj isha në nëntokën e Gjykatës Rajonale të Nurembergut, në qeli, për një ose dy orë të
tjera, sepse, siç thashë, ishte herët, shumë herët.
Ishte gjithashtu një përvojë, kështu që ishe në këtë depo, kishte një atmosferë sikur ishe thellë në një bodrum,
pastaj në një moment polici më nxori prej aty dhe më çoi drejtpërdrejt në gjyq, vetëm si dëshmitar.
Pra, është thjesht përtej ligjit dhe rendit.
"Në Zvicër, zyra e Dr. Binder gjithashtu iu nënshtrua një bastisjeje të veçantë."
Parateksti për këtë ishte më shumë se kurioz.
Po, unë nuk u persekutova kryesisht nga ndonjë autoritet apo shteti, por nga një shpifës i njohur që bëri
akuza se unë po bëja kërcënime, se isha i armatosur dhe kisha një histori sëmundjeje mendore.
Dhe pastaj ata informuan shefin e policisë së kantonit të Aargaut, i cili më pas nisi këtë operacion të
çmendur që përfshinte gjithsej 60 oficerë policie.
Kjo ishte më 12 mars 2020, kur doja të shkoja në pushime për një javë.
Dhe pak para se të mbaroja, rreth gjysmë orë e dhjetë, do të kisha përfunduar, dhe pak pas orës dhjetë
doja të merrja një ekspres në kuzhinën e vogël atje.
Dhe pastaj thjesht kalova pranë derës së hyrjes, e cila është prej xhami.
Dhe pastaj pashë oficerë policie jashtë në korridor pranë derës së hyrjes.
Në shkallët që çojnë lart, rreth pesë deri në dhjetë, në shkallët që çojnë poshtë, rreth pesë deri në dhjetë, dhe me të vërtetë
oficerët e ashpër të policisë me jelekë antiplumb të ndritshëm dhe ushtarët e policisë
ushtarake të drejtuar nga dera e praktikës.
Menjëherë u ktheva te kompjuteri im dhe postova një tweet në Twitter, diçka si "Ndihmë, policia po vjen të më arrestojë."
Kjo shkaktoi mjaft bujë në rrjetet sociale.
Dhe pastaj arrita të telefonoja edhe vajzën time, sepse mendova me vete: po, çfarë do të më ndodhë tani?
Në fund më qëllojnë dhe thonë se ishte vetëmbrojtje, kështu që dua të informoj disa njerëz për atë që
po ndodh, sepse atëherë ishte një situatë e frikshme.
Pastaj mora një telefonatë në celularin tim.
Ishte një zonjë, tha ajo, po, përshëndetje, duhet të dilni para derës, para derës së praktikës.
Po, pse duhet të vij te dera? Po, do t'ju themi atëherë, tha ajo.
Po, dhe pastaj dola jashtë me celularin në dorë, në dorën time të majtë, dhe hapa derën, dhe ajo më tha: Mbaje
celularin në dorë që të të jap udhëzime, tani hape derën!
Hapa derën: Tani dil jashtë dhe mbaj duart lart!
Kisha telefonin celular në dorën e majtë dhe dorën e djathtë të ngritur, pastaj u ktheva edhe një herë që të mund të shihnin se
nuk mbaja dhjetë Kalašnjikovë, granata dore e gjëra të tjera të ngjashme, megjithëse nuk isha i armatosur fare dhe
nuk kishte asnjë shenjë dhune. Pastaj ata bërtitën: "Kapeni!"
Dhe pastaj rreth tre prej këtyre djemve më sulmuan, më tërhoqën në tokë, koka më goditi në dysheme, mora një plagë të vogël,
asgjë serioze, por ajo gjakosi pak, dhe pastaj po qëndroja shtrirë me barkun poshtë, dhe ata më lidhën duart bashkë pas
shpinës, dhe pastaj, është e vështirë të vlerësosh kohën, por kam ndjesinë se pas disa minutash
thashë, hej djem, nuk mund të marr frymë tani.
Njëherë kishte një rast të famshëm në SHBA që përfshinte një burrë të zi, dhe po, atëherë më lanë të ngrihesha.
Pastaj dy oficerë policie me uniformë të zakonshme dolën nga ashensori, dhe unë i njihja.
Po, Thomas, qetësohu tani dhe do ta shikojmë.
Pas arrestimit tim, ata kuptuan pas një ore se nuk kisha shkelur asnjë ligj dhe për
rrjedhojë nuk mund të më mbajnë në paraburgim.
Por pastaj më dërguan një mjeke për të vlerësuar nëse isha i aftë për t'u mbajtur në paraburgim, edhe pse nuk
mund të më mbanin fare, dhe ajo më shpalli të rrezikshëm për veten dhe të çmendur nga Korona.
Ajo ka shpikur një diagnozë të re që nuk figuron askund në ICD.
Arma ime e dyshuar ishte pistoletë ushtarake, por ajo ishte ruajtur në shtëpi.
Në vitin 1980 u regjistrova në ushtrinë zvicerane, gjë që, natyrisht, duhej ta bëja. Isha anëtar i korpusit mjekësor si
student mjekësie në atë kohë, dhe atje arma nuk ishte një pushkë sulmi, por një pistoletë, e cila ishte arma ime personale.
Më pas i mbajta si togu i parë, dhe kur lashë ushtrinë 15 vjet më parë, i ruajta në shtëpi pa municion, gjë që është
krejtësisht normale dhe ligjore në Zvicër. Si rregull, ti ruan armën tënde personale pasi të lësh ushtrinë.
Dhe ishte ruajtur atje për 15 vjet.
Kur u arrestova, oficerët e policisë natyrisht më pyetën: "Ku është arma? Ku është arma?"
Çfarë arme? Po, ke një armë. Po, prit, a nënkupton pistoletën time ushtarake?
Po, është ruajtur në shtëpi për 15 vjet.
Pastaj u tregova atyre se ku, gjithashtu u tregova atyre, por a nuk do ta marrin tani, në mesnatë apo diçka?
Gruaja ime, e cila frikësohet, do të pësojë një sulm në zemër nëse hyni atje tani. Ju lutem, kthehuni nesër.
Ata erdhën prapë në orën një të mëngjesit në dhomën e gruas sime. Ajo nuk dëgjoi zilen e derës, kështu që përdorën çelësin tim për
të hyrë poshtë dhe pastaj e sulmuan në shtrat, në stil Rambo.
Pra, ajo mund të ketë pasur një goditje në tru atë natë, kështu që ishte vërtet e rëndë, dhe
ky Rambo, është e pabesueshme çfarë bënë atje.
Dhe pastaj u vendosa në izolim të vetëm për 36 orë.
Në fjalorin popullor, është një qeli e mbushur me pëlhura, gjë që është e saktë në çdo aspekt, përveç se nuk ka mbushje. Është
thjesht një qeli izolimi, dhe krevati është vetëm një dyshek. Tualeti dhe lavamanët janë projektuar në mënyrë që të mos
mund të varësh veten, të lëndosh veten apo diçka të tillë.
Dhe aty isha për 36 orë, pa ditur pse isha aty, pa pasur parë më parë një avokat. Domethënë, e
gjithë ajo ishte krejtësisht e paligjshme, apo jo?
Dhe pastaj isha vetëm për 36 orë gjatë Pashkëve, apo jo?
Të dielën e Pashkëve, qëndroja aty mbi këtë dyshek, kryesisht duke vrapuar rreth shtratit, apo jo?
Së pari, e zhvendosa këtë dyshek larg murit që të mund të ecja rreth shtratit.
Askush nuk mund të qëndrojë në shtrat për 36 orë, apo jo? Nuk ka karrige, asgjë.
Dhe natyrisht kisha shumë kohë për të menduar, dhe po, u pyesja vetes: çfarë po ndodh këtu?
Nuk e kuptoj, apo jo?
Për shkak të situatës, Dr Bodo Schiffmann la atdheun e tij dhe tani jeton me familjen e tij në Tanzani.
Më parë në Gjermani, ai duhej të duronte disa bastisje.
"Ne patëm një kontroll në dhomat tona private dhe në dhomat e praktikës, dhe më pas u traumatizuam vërtet."
Dhe kjo ishte në shkurt 2021.
Kontrollet e shtëpisë sime synojnë kryesisht që lagjia të vërejë dhe që njerëzit të intimidohen.
Dhe është kështu: je traumatizuar nga kjo sepse, për mua, është një grabitje e
armatosur e kryer nga shteti, sepse të merr gjërat.
Ne ishim vërtet ashtu, që kur ndalonte postieri me makinën e tij apo diçka e tillë,
gjithmonë mendonim: ja ku po vijnë përsëri policët.
Në çdo rast, ata erdhën.
Vetëm imagjinoni, pyetja këtu ishte nëse ishin lëshuar disa certifikata maskash, dhe ata donin të sekuestronin të
gjithë dosjet tona të pacientëve, që përfshinin 85,000 pacientë.
Dhe është e rëndësishme të theksohet se kërkimi i parë i shtëpisë në praktikë çoi në
mbylljen zyrtare të çështjes nga prokuroria publike.
Kjo do të thotë që ajo i shikoi certifikatat dhe pastaj tha: po, janë të justifikuara, është në rregull.
Dhe ka mbyllur zyrtarisht çështjen që ne dyshohet se kemi lëshuar certifikata të rreme për maska.
Megjithatë, ata u kthyen përsëri. Kjo i jep gjithë kësaj një shije mjaft të veçantë.
Dikush hyn dhe të tregon një copë letre. Atje ishte edhe një prokuror publik.
Dhe ai më pas na tha menjëherë se kishim përsëri të njëjtin pajisje në dhomat tona të praktikës.
Dhe pastaj më thanë të vozis në operacion, dhe gruaja ime ishte atje vetëm.
Dhe fëmijët tanë ishin lart. Ata gjithashtu hynë në dhomat e fëmijëve.
Diçka iu mor fëmijëve, gjë që nuk lejohet aspak.
Qëllimi ishte të shkatërrohej një praktikë pune.
Sigurisht, dua të them, nëse hiqni ato gjëra dhe më pas një gjykatës miraton lejimin e aksesit në 85,000 dosje pacientësh.
Pra, kjo ishte arsyeja pse ndalova së punuari si mjek në panel.
Kjo do të thotë që ne kemi kthyer të dy akreditimet tona të sigurimit shëndetësor.
Dr Carola Javid-Kistel, e cila u arratis në Meksikë, mori disa vizita nga autoritetet, madje edhe në mungesë të saj.
Pra, më akuzuan sepse lëshova certifikata përjashtimi nga mbajtja e maskës për pacientët e mi.
Duhet të them se 80 deri në 90 për qind e pacientëve të mi janë fëmijë dhe adoleshentë, dhe kam lëshuar shumë certifikata.
Dhe unë lëshova shumë certifikata përjashtimi nga vaksinimi, të cilat më vonë u bënë shkak i bastisjeve të policisë.
E gjithë kjo ndodhi edhe tre herë pas asaj, derisa më në fund tërhoqa litarin e emergjencës dhe praktikisht u
kyça në zyrën time dhe gjithashtu u kyça edhe në shtëpi.
Dhe pas bastisjes së tretë të policisë, e cila ishte në shkurt, në fillim të shkurtit 2022, Unë zhvillova një çrregullim ankthi
post-traumatik ose çrregullim të stresit post-traumatik kaq të rëndë, saqë u tërhoqa plotësisht dhe lejoja vetëm njerëz të
zgjedhur në praktikën time ose në shtëpinë time, kisha makthe, ëndërroja se do të më merrnin, se nuk do të merrnin vetëm dosjet
e mia, por do të më merrnin dhe do të më mbyllnin dhe më pas do të përpiqeshin të më vaksinonin me forcë kundër
COVID-19. Në ëndërr, kisha një thikë në dorë dhe i therra, dhe pastaj u zgjova i lagur nga djersa.
Dhe atëherë i thashë vetes se absolutisht duhet të largohem tani nga Gjermania, kështu që
rezervova një lloj pushimi për rikuperim në Meksikë.
Festivali u shndërrua në dy vjet. Gjatë mungesës së saj pasuan edhe dy sulme të tjera.
Dr Javid Kistel nuk donte të kthehej në Gjermani. Por ajo që i mungonte ishte familja e saj.
"Unë jam një person familjar.
Unë vetë kam tre fëmijë të rritur, kam katër nipër e mbesa dhe, natyrisht, kam edhe një nënë në Gjermani,
një baba ligjor, vëllezër e motra e kështu me radhë.
Dhe nuk kisha parë shumë prej tyre tani – shumicën e tyre – nuk i kisha parë fare për dy vjet, kur isha në Meksikë.
Dhe pastaj guxuam thjesht të rregullonim të takohemi në Zvicër, në Cyrih.
Dhe unë thashë, mirë, Zvicra nuk është Gjermania. Zvicra është neutrale.
Zvicra gjithashtu nuk është në BE. Do të jetë mirë.
Fatkeqësisht, ndërkohë nuk pyeta nëse kishte një urdhër arresti për mua.
Mendoja, mirë, një urdhër-arresti ndërkombëtar mund të lëshohet me të vërtetë vetëm për krime të dhunshme, vepra penale me dënim
kapital, si vrasja, vrasja pa dashje, formimi i një organizate terroriste, trafikimi i
qenieve njerëzore, trafikimi i armëve, diçka e tillë.
Atëherë thashë, mirë, kjo nuk më vlen fare me certifikatat e mia mjekësore.
Ata nuk do të guxojnë. Po, aspak.
Arrita në Aeroportin e Cyrihut më 1 dhjetor 2023, d.m.th. vitin e kaluar.
Dhe unë paraqita pasaportën time atje gjatë hyrjes, në kontrollin e pasaportave.
Dhe pashë se si u ndryshua fytyra e zyrtarit që e skanoi.
Dhe ajo menjëherë më tha: Ka diçka kundër teje në Gjermani.
Nuk mund të të lejoj të kalosh. Duhet të vish me mua tani.
Dhe pastaj thanë: "Po, në thelb duhet të më burgosin tani," dhe më vunë në një qeli dy me dy metra atje, në një dhomë të tillë.
Duhej të zhveshesha plotësisht dhe më kontrolluan hollësisht.
Arrita t'i pengoj që të futeshin në asnjë prej orificëve të trupit tim sepse thashë se nuk kisha pasur kurrë asgjë të bëja me
drogë, nuk kisha asnjëherë tymosur asnjë joint në jetën time dhe nuk kisha drogë të fshehur askund, kështu që
duhej të ndalonin, përndryshe do të bërtisja shumë fort!
Dhe kjo ishte për shkak të 16 certifikatave të maskave. Një urdhër-arresti evropian për shkak të 16 certifikatave të maskave!
Nuk mendoja se ishte e mundur dhe vazhdoja ta pyesja për këtë. Gjithashtu doja ta
fotografoja dhe ta dërgoja menjëherë tek avokati im.
Dhe pastaj thanë se nuk ishte e lejuar dhe më morën gjithçka, natyrisht.
Paratë e mia, pasaporta ime, telefonat celularë, bagazhi im, gjithçka ishte zhdukur.
Pastaj isha krejt i vetëm në këtë qeli dhe mendova, mirë, bota po vjen në fund tani.
Dhe më pas u ndalova për gjithsej dymbëdhjetë ditë, njëmbëdhjetë ditë në Cyrih.
Dhe pastaj bisedova me avokatin zviceran, i cili ende duhej të ishte i përfshirë; mirë, nuk bisedova, jo, ai më tha se thjesht
duhej të lejoja ekstradimin tim në Gjermani, sepse nëse nuk e lejoja ekstradimin, procedurat e
ekstradimit në Zvicër mund të zgjatnin deri në një vit.
Dhe në këmbim të një garancie me vlerë 30,000 euro, të cilën familja ime duhej ta mbledhte brenda një kohe shumë të shkurtër –
asnjëri prej nesh nuk kishte kaq shumë para – unë u lirova më 12 dhjetor nga burgu i Schwäbisch Gmünd, ku isha
transferuar më 11-tën – kështu që qëndrova edhe një ditë në Schwäbisch Gmünd – dhe pastaj u lirova.
Dr Bianca Witzschel mbeti në vendin e saj të lindjes, Gjermani, si mjeke disidente.
Kjo ishte shkatërrimi i saj.
Në shkurt 2023, gjyqësia sakseze e arrestoi dhe e vendosi në paraburgim.
Akuza ishte falsifikim i dokumenteve në më shumë se 500 raste për lëshimin e certifikatave të
maskës dhe certifikatave të përjashtimit nga vaksinimi.
Ne dëshironim të flisnim me mjeken e guximshme, Dr Witzschel, gjatë burgimit të saj, por
burgu bllokoi çdo përpjekje për ta kontaktuar.
Bianca Witzschel nuk u informua as për kërkesat tona të përsëritura, dhe nuk na u dha leja për të xhiruar.
Përpjekjet e përsëritura për të krijuar kontakt nuk dhanë asnjë rezultat.
Doktoresha Bianca Witzschel kaloi gati një vit e gjysmë në bodrumin e koronavirusit të regjimit të vaksinimit.
"Nuk isha i vetëdijshëm për asnjë faj."
Kam mbledhur të gjitha certifikatat me rregull në dosje sepse mendoja se po bëja diçka të mirë këtu.
Mund të them me siguri se kam takuar personalisht të gjithë pacientët për të cilët kam lëshuar një certifikatë, ose
kam ditur që këta pacientë ekzistonin dhe kishin ankesa.
Pra, deri në çastin kur kjo kërkim u shfaq papritmas, unë isha me të vërtetë i sigurt se nuk do të më ndodhte.
Dhe pastaj erdhi 16 dhjetori 2020.
Isha në shtëpi në atë kohë sepse kisha thyer një vertebrë në një rënie disa javë më parë.
Nuk mund të punoja për tetë javë dhe duhej të ecja me kruka dhe të vishja një korsetë.
Ishte pak pas tetës kur gruaja ime papritmas tha: "Por ka shumë makina policie që po vijnë drejt shtëpisë sonë."
Çfarë po ndodh? Unë isha ende në shtrat dhe pastaj u ngrita.
Pastaj ata erdhën: Ne kemi një urdhër kontrolli dhe duhet të kontrollojmë të gjithë shtëpinë.
Unë thjesht mendova, më falni? Po, për shkak të certifikatave tuaja të maskës.
Çfarë po bën në praktikën time, në shtëpinë time? Në praktikën time, ndoshta, por pse të
kërkosh? Kjo mund të sqarohet në mënyra të tjera.
Po, ata kanë urdhra, ata duhet të kontrollojnë gjithçka.
Pastaj këta dhjetë persona kaluan nëpër të gjitha dhomat, morën laptopët tanë, telefonat celularë, përfshirë edhe telefonin e
gruas sime – vajza ime ishte ende aty – kontrolluan dhomat e fëmijëve, hapën të gjitha dollapët, tavolinat pranë krevatit,
çfarë ka aty brenda, çfarë lidhjeje ka kjo me certifikatat?
E gjithë ngjarja zgjati katër orë, dhe në të njëjtën kohë, në zyrën time – asistentja ime më informoi se kishte qenë duke kryer
punë administrative këtu – po zhvillohej edhe një kontroll, gjatë të cilit oficeri i lartë i
policisë që po udhëhiqte hetimet i bërtiti asaj:
Duhet të dëshmosh se shefi yt është kriminel.
Ne më pas e regjistruam këtë në gjykatë, fjalë për fjalë.
Pra, ky lloj paragjykimi, ata e frikësuan atë, dhe ajo me të vërtetë pati probleme të mëdha më pas.
Ne gjithashtu, mirë, unë u trondita, mendova se kjo nuk mund të ndodhë, dhe ndihesh sikur të të kishin
përdhunuar dhe rrahur, dhe më pas je krejtësisht i shkatërruar.
Fëmijët janë veçanërisht të prekur dhe gjithashtu kanë përjetuar simptomat më të rënda.
Nuk mund të përqendroheshin më. Ndiheshin të përzier dhe kishin dhimbje koke.
Disa prej tyre u shembën në shkollë nën maskat e tyre, dhe kam pasur shumë, shumë prindër këtu në praktikën time që më kanë
thënë këtë me lot në sy, përfshirë edhe fëmijë që kanë qarë, dhe është krejt e qartë që si mjek duhet të veproj
këtu dhe t'u jap këtyre njerëzve një certifikatë mjekësore.
Një shembull veçanërisht i trishtë, një nga shumë shembuj të trishtë të pacientëve, ishte ai i një vajze të re që
erdhi me nënën e saj në nëntor 2020 nga Pylli Bavarez. Vajza pati një reaksion të rëndë ndaj maskës, me nauze,
Dhimbje koke, humbje e oreksit, dhe nëna më kërkoi të lëshoja një certifikatë të tillë. Fëmija ishte i pranishëm këtu.
Sigurisht që e bëra, dhe gjashtë muaj më vonë, më 6 maj 2021, ata po kthehen.
Më bën kurioz, a të duhet një certifikatë tjetër?
Po, na duhet. Së shpejti do të mbajmë një kremtim të komunionit dhe do të dëshironim të
kishim një certifikatë të vlefshme aktualisht.
Ceremonia e komunimit ishte më 9 maj, sa di unë, dhe të hënën e ardhshme nëna më telefonoi dhe më tha diçka të tmerrshme. Ajo
tha, imagjino, Ne ishim ulur në kishë me të afërmit tanë, vajza jonë ishte shumë e emocionuar për këtë komunion, prifti tashmë po
hynte me djemtë e altarit dhe papritmas ndaloi Meshën sepse zbuloi që kjo vajzë në rreshtin e parë ose në stol nuk mbante
maskë, thërret nënën e vajzës në sakristi, ndërpret meshen – të gjithë po prisnin, të gjithë po e shikonin
këtë vajzë – dhe pastaj thotë: 'Po, a ke një certifikatë?
Dhe pastaj ai sheh që certifikata është nga Weikl: Po, ai është doktori i maskave, kjo nuk është e pranueshme,
ai thërret policinë, dhe mendoj se e gjithë kjo shkaktoi një vonesë prej më shumë se 30 minutash.
Policia më pyeti: A mund të veshë vajza juaj maskë apo jo? Dhe unë thashë: Jo.
– Mënyra si reagoi prifti ishte e tepruar dhe e tmerrshme, dhe prishi komunjon.
"E gjej kaq të papërshkrueshëmisht antipatik kur vjen nga një ministër, i cili
supozohet të kujdeset për mirëqenien e njerëzve."
"Erdhën në orën gjashtë të mëngjesit dhe pothuajse rrëzuan derën tënde të përparme."
Me gjithë atë zhurmë, ti natyrisht zbret poshtë për të parë se çfarë po ndodh.
Dhe pastaj thjesht vura këmbën përpara derës dhe e hapa.
Unë thashë: Po, policia, a jeni tani mafia ruse, që keni huazuar uniformat këtu në kabareun tonë?
Do të doja të shihja së pari ID-në tuaj të shërbimit dhe urdhrin e bastisjes. Jo, hap derën tani!
Atëherë them: Jo, dua të shoh së pari urdhrin e bastisjes.
Jo, hape derën tani! Dhe presioni mbi derën u rrit edhe më shumë.
Atje jashtë, përpara tij, qëndronte një djalë i gjatë dy metrash, i armatosur rëndë, dhe
atje jashtë ishte një arsenal i madh njerëzish.
Dhe, po, pastaj më shtynë më shumë a më pak në dhomën time të pritjes.
Donin të më detyronin të vishja një maskë në shtëpinë time, kështu që i thashë se me
siguri nuk do të vishja maskë në shtëpinë time.
Po, në fakt, mendoj se tani po shkon pak tepër larg.
Dhe pastaj më ndaluan në sallën time të pritjes.
Siç thashë, duhej të kisha telefonuar një avokat, kështu që bëra një gabim sepse kisha telefonin në
dorë dhe thashë se do të telefonoja avokatin tim.
Jo, ti nuk po telefonon askënd! Kështu ai pa që kisha celularin në xhepin e pasëm të pantallonave.
Dhe pastaj ata më morën edhe atë.
Ata morën dy telefona celularë, dy laptopë, disqe të ngurta, dosje tatimore dhe madje edhe letra të pacientëve që ishin vendosur
mbi komodinë në apartamentin tim privat në katin e sipërm.
Po, ata madje hynë me dhunë në një apartament me qira lart.
Kërkuan në ahur, kërkuan në garazhe.
Me të vërtetë duhet t'i pyesësh vetes këtë. Çfarë po kërkojnë ata? Çfarë po kërkojnë ata?
Epo, nuk do të habitesha nëse do të kishin gjetur pornografi me fëmijë në garazhin tim ose një qese kokaine
atje në hambarin tim, vetëm për të më kapur në diçka.
Asnjë ide, asnjë ide. Epo, me të vërtetë ndihesh si një terrorist serioz.
Dhe kjo tashmë po më shqetëson.
Unë them po, faleminderit Zotit që isha vetëm atë mëngjes, sepse nuk mendoj se djali im do ta kishte përballuar kaq lehtë.
Dhe mbi të gjitha, se çfarë nxjerr në fund media prej saj.
Ata vendosën një foto në gazetë që tregon një radhë të gjatë oficerësh policie duke bartur fuçi blu.
Po, dhe u siguruan shumë prova.
Ata lanë një rrëmujë këtu, ishte vërtet e pabesueshme.
Dhe po, çfarë do të mbetet kur ata të largohen?
U ula këtu duke u dridhur, po, dhe pacientët e mi hynin dhe edhe kjo tension – shpërtheva në lot sepse me
të vërtetë ndjen si... është e pamundur ta përshkruash.
Gjërat gjithashtu u nxehën në mënyrë të papërshkrueshme tek Heinrich Habig.
Vizita e paftuar nga zyra e prokurorit publik përfundoi me ndalim.
"Pra, siç e kuptova atë ditë, zyra e prokurorit publik më akuzoi për lëshimin e certifikatave të pasakta të vaksinimit
ose, për shembull, për injektimin e solucionit fiziologjik në vend të vaksinës, dhe këtë te 6,000 pacientë."
Rreth orës 10 të mëngjesit – një ditë normale pune – dera u hap dhe Zyra e Prokurorit Publik të Bochumit thjesht hyri brenda.
Mendova, çfarë kam bërë gabim?
Duhej të hapej gjithçka, duhej të kontrollohej gjithçka, të gjitha dokumentet u mblodhën, disa nga seritë e vaksinës,
koshat e mbeturinave, koshat e letrave, kudo ku mund të kishte dyshime, shiringat e kështu me radhë, gjithçka u mblodh.
Njerëzit që erdhën në praktikën time i morën me vete, për t'u shprehur kështu, kur ishin me mua, dhe thanë:
Nëse ke kartën e vaksinimit, ejë me ne, do të marrim një mostër gjaku! Dhe disa donin avokatin e
tyre, por kjo nuk ishte e lejuar, e kështu me radhë.
Ata donin të gjenin shumë para, por nuk gjetën asgjë sepse pretendonin se unë kisha ngarkuar pacientët me shuma të tepruara
për certifikatat e vaksinimit, të cilat zyra e prokurorit publik më pas nuk mundi t'i mbante në
fjalimin përmbyllës për shkak të dëshmive të dëshmitarëve.
Dhe pastaj prokurori papritmas i tha gruas sime: Oh, sapo kam vendosur që edhe ty do të të raportoj, do të të hetoj gjithashtu.
Thjesht ashtu, papritmas. Si i ra ndër mend kjo?
E pra, pastaj thanë: tani po shkojmë në apartamentin tënd, më thuaj ku është, përndryshe do ta thyejmë derën.
Dhe pastaj ata kërkuan diçka në shtëpinë tonë.
Mendoj se ata do të kishin vazhduar ta bënin këtë, dhe çdo disa ditë ndoshta do të më kishin
bastisur shtëpinë me ndonjë justifikim apo tjetër.
Dhe pastaj u zhvendosëm në një ndërtesë të pavarur që i përkiste vëllait të gruas sime, i cili na e ofroi në
Dortmund, kështu që u zhvendosëm, u vendosëm aty dhe e drejtonim praktikën nga aty çdo ditë.
Kjo do të thotë që kam shitur sendet; kisha njerëz… raftet, tavolinat, karriget, gjithçka që më shumë a më pak ke në
një praktikë dhe që nuk mund t'i ruash thjesht diku shpejt.
Prokurori publik më akuzoi më pas se kisha shitur sendet më poshtë vlerës së tyre, me qëllim, sepse kisha nevojë të siguroja
para të gatshme shpejt për të financuar arratisjen time.
Pra, më në fund ata kishin një arsye.
Pra, në rikthim, duhet të imagjinosh që në mëngjes të thonë se sot do të kesh një vizitë, pastaj të marrin në orën 7:30
të mëngjesit, të çojnë në një dhomë dhe aty të pret një grua.
Por tani nuk të marrin në orën 8:00 të mëngjesit, as në orën 9:00, as në orën 10:00, as në orën 11:00, dhe askush nuk të njofton.
Dhe pastaj them: Pse, çfarë ndodh me vizitën?
Ne nuk e dimë, do të na duhet të telefonojmë në recepsion, as ata nuk dinë asgjë.
Pra, po mashtroheni paksa gjithë kohës.
Po, gjithmonë zbulova se isha aty për asgjë, pastaj nuk mora leje, pastaj nipërit dhe mbesat donin të më
vizitonin, por as kjo nuk u miratua, e kështu me radhë.
Pra, ishte kështu, ajo po sabotohej vazhdimisht... po, sabotohej.
Kjo sabotazh dhe pasiguri ishte e padurueshme për Fatimën Habig.
"Ishte e tmerrshme. Nuk mund ta imagjinosh se sa e tmerrshme ishte."
Në njëfarë mënyre, ata më morën burrin tim larg meje. Ne kurrë nuk ishim ndarë, gjithmonë punonim së bashku,
bënim gjithçka së bashku, dhe papritmas ai thjesht u zhduk.
As nuk arrita t'i them lamtumirë kur erdhën ta merrnin.
Demonstrata e parë, e cila u organizua nga gruaja ime, mirë, unë nuk e vura vërtet re.
Jashtë kishte një demonstratë të madhe me bubnje dhe pankarta.
Po, dhe shumë njerëz po ashtu vishnin fanella me mbishkrimin "Liri për Heinrich". Ata erdhën në gjykatë të veshur
me këto fanella, gjë që natyrisht nuk i pëlqeu gjykatësit.
Dhe pastaj ata kënduan këngë për lirinë, po, dhe po, ishte mbresëlënëse.
Ishte një sinjal i shkëlqyer nga jashtë. Po, e dija që nuk më kishin harruar. Kjo ishte vërtet e shkëlqyer.
Dhe pastaj erdhi një gjykatës, më kujtohet, ishte zoti Yilmaz, një gjykatës turk, i cili
papritmas tha: Gjërat tuaja janë tashmë gati.
Pra, tani e dija se nëse gjërat e mia ishin gati në magazinë, atëherë lirimi im duhej të ishte i afërt.
Dhe pastaj më lejohej të dilja jashtë.
Të gjithë ishin aty. Fëmijë, kushërinj, të gjithë miqtë, avokatët, të huaj të plotë, disa nga qytete të tjera.
Kjo ishte një tjetër pikë kulmore.
"Por kishte edhe zëra hidhur të zemëruar nga popullsia.
Fyerje, akuza dhe madje kërcënime me vdekje.
Dr Külken, ju jeni në thelb një bufon i mjerë, ose më saktë një vrasës, që nxisni ndjekësit tuaj me fjalimet tuaja fanatike dhe
agresive të mos ndërmarrin masa të arsyeshme për të përmbajtur pandeminë (ndërkaq, a e dini fare se çfarë është një pandemi?).
Pra, të gjithë kaluan të njëjtën gjë. Ata morën kërcënime me vdekje.
Departamenti i hetimeve penale shqyrtoi më nga afër disa nga kërcënimet sepse ato ishin pak të çuditshme.
"Kjo ishte një nga arsyet pse u larguam, sepse morëm kërcënime me vdekje kundër familjes."
Pra, jo kundër meje, por kundër familjes. U bë një përpjekje për të më vrarë.
Makina papritmas tregoi një humbje presioni në gomën e përparme të djathtë.
Unë menjëherë ndalova në të djathtë, dhe në kohë rekord ajri u shfry.
Dhe pastaj gjeta dikë që ta çonte gjënë në punishtje, ai hoqi gomat dhe tha se brenda saj ishte bërë vrimë.
Nuk ndodhi kështu. Kam edhe fotografi të saj.
Pra, ata thonë se kjo është padyshim rasti, nuk kanë parë kurrë asgjë të tillë më parë.
Kjo është bërë me siguri me një dremel, në mënyrë që kur nget mjaft shpejt në autostradë, ajo të shpërthejë.
Dhe kjo arratisje është ende e vështirë për t'u përballuar nga Dr. Mechthild Schiffmann edhe sot.
"Më mungon rruga ku jetonim më parë."
Ishte shtëpia. Ka ndodhur një lloj shkëputjeje.
"Në gjykatën e magjistratit, u dënova me dy vjet e nëntë muaj burg pa mundësi lirimi me kusht."
Dhe zyra e prokurorit publik fillimisht paraqiti një ankim sepse e konsideroi dënimin tepër të lehtë.
Kështu që ata kërkuan më shumë se tre vjet në fillim të gjykimit, dmth në apel, dhe më pas në fjalimet
përmbyllëse e rritën kërkesën e tyre në katër vjet burg pa mundësi parolë, dmth katër vjet burg.
"Kishte 30 ditë negociatash, që është shumë.
Në ditën e dytë të gjykimit më ofruan një marrëveshje: pranimin e fajësisë për 100 certifikata të rreme shëndetësore.
Pastaj një gjobë shumë e lartë me maksimum prej 720 normash ditore, që do të
korrespondonte me 72,000 euro me 100 euro në ditë.
Dhe kjo, në fund të fundit, çon në tërheqjen e licencës për ushtrimin e mjekësisë, natyrisht.
"Po, verdikti ishte natyrisht gjithashtu një farsë.
Pra, në fund të fundit, e gjithë çështja u diskutua më parë midis prokurorit, gjyqtarit dhe avokatit tim.
Dënimi u pranua, dhe në fund – siç rezultoi – ishte 14 muaj lirim me kusht, të shpërndarë
në tre vjet, plus një gjobë prej 1,000 eurosh.
Kjo do të thotë që kishte pesë akuza gjithsej.
Pra, dy akuza që lidhen me certifikatat shëndetësore, dhe pastaj nga një për nxitje të urrejtjes, për fyerje
të një zyrtari publik dhe për shpifje ndaj një kolegu.
Pra, dy akuza janë hequr.
Ata gjithashtu më siguruan se pasi të shlyej këtë dënim të pezulluar, do të mund të
largohesha nga Gjermania dhe të kthehesha në Meksikë.
"Ishte një kënaqësi e vërtetë për gazetarët, apo jo?"
Gazetarët më pas mund të shkruanin përsëri e përsëri për 15 muaj sa herë që unë thoja
diçka ose bëhesha tepër i dukshëm në publik:
Po, Dr. Binder, ai është ai njohur, një i çmendur që po përballet me procedura penale.
"Më 22 qershor, zyra e prokurorit publik më dërgoi aktakuzën.
Në të njëjtën kohë, u lëshua një njoftim për shtyp që përmendte emra:
Dr Walter Weber nga Winterhude është akuzuar.
Dhe për një ditë të tërë, imazhi im u shfaq në metrosë.
Në Mesjetë, kjo quhej 'pillorying'.
"Gjykata Federale e Drejtësisë duhet, natyrisht, të merret me gati 1,000 faqet e apelit që avokati ka shkruar."
Kjo do të thotë që gjyqtarët e Gjykatës Federale të Drejtësisë duhet të merren me të dhe
më pas të hartojnë një justifikim përkatës.
Dhe kjo mund të shkojë në të dyja mënyrat.
Ndërsa isha në paraburgim, takova gjithashtu njerëz që kishin pritur një vit për ankimimin e tyre.
"Një gjykatës, gjithashtu i ashpër, i cili ende nuk pa arsyen dhe nuk pranoi asnjë argument, më pas
më vendosi 200 gjoba ditore prej 100 eurosh secila."
Kjo do të thotë që, natyrisht, kam një rekord penal. Janë 20,000 euro.
Ne apeluam përsëri, edhe një herë, duke argumentuar kryesisht se nuk kishte asnjë provë shkencore që të mbështeste çështjen,
por edhe se Neni 278 ishte krejtësisht i papërshtatshëm dhe se në të vërtetë përbënte një perversion të drejtësisë.
Dhe tani, pavarësisht situatës aktuale në RKI dhe dokumenteve të RKI-së, kjo është sërish praktikisht
injoruar, fshehur nën tapet, konsideruar të parëndësishme.
Prandaj verdikti është përfundimtar, dhe duket se tani jam një kriminel i dënuar ligjërisht.
"Dënimi më i madh është se na kërcënojnë me dënime burgimi prej tre deri në pesë vjet."
Ato ende varen mbi mua si shpata e Damoklit.
Dhe madje edhe ndalimi profesional që sapo i është vendosur mjekëve, një ndalim profesional trevjeçar dhe një gjobë
prej 10,000 eurosh, është një shumë e vogël për mua, sepse kam qenë në leje sëmundjeje për tre vjet dhe nuk mund të punoj.
Pas këtij bastisjeje, nuk mund të punoja më.
Megjithatë, llogaritë e mia mbeten ende të ngrira me shuma sekuestrimi absurde derisa të përfundojnë procedurat.
Një bankë mbylli llogarinë time; të gjitha llogaritë e mia ishin bllokuar për 15 muaj. Kjo më dhembi.
"Duan të më heqin titullin profesor, por kjo ende nuk ka ndodhur sepse së pari do të duhej të më shpallnin
të fajshëm për nxitje të urrejtjes dhe antisemitizëm."
Fatmirësisht, megjithatë, kjo nuk ndodhi.
Epo, fakti është se vetë Zyra e Prokurorit të Përgjithshëm ka depozituar një ankim kundër këtij vendimi të magjistratit.
Në atë drejtim, çështja tani po fillon nga e para.
Mjekë të guximshëm nuk mund të merrnin pjesë në krimin e koronavirusit.
Ndërgjegjja e tyre dhe detyra e tyre për të kujdesur për pacientët nuk do ta lejonin.
"Ishte thjesht çmenduri, dhe thashë se nuk mund të heshtja për këtë."
Përbuzja dhe përjashtimi nga familja shpesh ishin pasojat.
"Partneri im gjithashtu më la në atë kohë.
Kisha qenë me të për pesë vjet e gjysmë dhe ai gjithashtu tha: "Po, ti nuk po e pranon këtë dhe
unë po ndjek masat dhe nuk mund të jem më me ty."
Pra, e gjithë jeta ime ka rënë me të vërtetë copë pas meje.
Madje edhe disa anëtarë të familjes sime ishin fillimisht kundër meje.
"Sa i përket familjes sime, unë natyrisht jam shumë i lumtur.
Gruaja ime dhe vajza ime më e madhe – po, aty fillon emocioni – kanë qenë shumë mbështetëse, ndërsa
anëtarë të tjerë të familjes nuk kanë qenë, siç ndodh kudo.
Megjithatë, këto pengesa personale nuk i bënë të dyshonin në bindjet ose veprimet e tyre.
"Vlenin patjetër. Ia vlente patjetër të merrnim atë rrezik, edhe për veten tonë."
Pacientët dhe mbështetësit e tyre mirënjohës i dhanë heronjve të tyre të koronavirusit, të cilët tashmë
ishin të burgosur, forcën dhe mbështetjen që u duheshin kaq shumë në këto kohë të vështira.
"Si ndiheshit në ato çaste kur dëgjonit njerëzit jashtë?"
Ishte e papërshkrueshme... Ishte e shkëlqyer.
Nuk mund ta thuash këtë...
"Por ne ia thamë."
Duke përdorur këto 15 histori, kemi treguar se sa brutalisht sistemi hakmerret ndaj atyre që nuk i nënshtrohen.
Dokumentarë të tillë janë jashtëzakonisht të rëndësishëm në luftën kundër kësaj padrejtësie.
Ju lutemi vazhdoni të mbështesni punën tonë. Sot, megjithatë, ne po përqendrohemi te heronjtë e pandemisë së koronavirusit.
Arrita të vizitoj të gjithë këta njerëz të guximshëm. Dëgjova historitë e tyre.
Dhe më tronditi thellë t'i shikoja në sy dhe të përjetoja e ndjeja nga afër atë që u ishte bërë atyre dhe familjeve të tyre.
Gjuajtur, ndjekur, përjashtuar. Shkatërruar socialisht dhe ekonomikisht.
Shumë nga kjo nuk mund të kthehet mbrapsht. Por tani mund t'i mbështesim ata.
Moralisht, duke siguruar që ata të mos harrohen, por edhe përmes ndihmës financiare.
Sepse këta njerëz po përballen me shkatërrim ekonomik.
Procedura penale të shtrenjta, fonde të ngrira, ndalime profesionale.
Këta mjekë të nderuar tani po përballen me shkatërrim sepse atëherë dhanë gjithçka.
Për pacientët e tyre, për ne dhe për fëmijët tanë.
Dhe tani duam të jemi aty për këta njerëz.
AUF1 po mbledh donacione për këta mjekë duke filluar sot.
Dhuro për ata që rrezikuan gjithçka dhe dhanë gjithçka për ne atëherë.
Ju lutemi dhuroni tani! Çdo kontribut ka rëndësi. Faleminderit!