Ин бузургтарин ҷинояти тиббӣ дар тамоми давру замон аст. Фоҷеаи гуманитарӣ дар миқёси бесобиқа.
Ҳеҷ кас инро ба шумо намебахшад.
Лутфан фавран ин минтақаро тарк кунед!
Мо халқем! Мо халқем!
"Оё шумо ниқоб доред? Лутфан онро пӯшед, вагарна биноро тарк кунед!"
"Ваксинаҳо то андозае аз таъсироти манфӣ озоданд."
Дар доираи ман, дар як рӯз пас аз гирифтани эм, дар хобгоҳи мо нӯҳ нафар мурданд.
Ҳамаи табибоне, ки ҳоло эмгузаронӣ мекунанд, бояд барои амалҳояшон ҷавоб диҳанд. Ва ҳадди ақал дар назди Худо.
Мо дар ин ҷо вируси кушанда надорем.
Мо дар ин ҷо пандемияи тиббӣ надорем, балки пландемияи ҷиноятӣ дорем.
Дар айни замон мо воқеан зулми новаксиншудагонро эҳсос мекунем.
Ҳоло вақти он расидааст, ки бар зидди ин радкунандагони коронавирус ва
таблиғгарони зидди эмгузаронӣ чораҳои қатъӣ андешем.
Мо дар ин ҷо демократияеро дорем, ки бояд ҳимоят кунем.
"Даҳшатҳои пандемияи коронавирус. Барои баъзеҳо онҳо амиқанд; барои дигарон, ба назар мерасад, ки тамом шудаанд."
Аммо барои он духтуроне, ки дар давраи ниқобҳо ва эмгузаронӣ бо шуҷоат муқобилат карданд, то мардумро
наҷот диҳанд ва ҳифз кунанд, ин ҳанӯз хотима наёфтааст.
Баръакс, дур аз назари омма, онҳо ҳанӯз ҳам аз ҷониби як низоми интиқомҷӯ, бераҳм ва тавоно
шикор, таъқиб ва аз ҷамъият рад карда мешаванд.
Низоме, ки муқовимат ба вируси коронро, ки асосан аз ҷониби ҳамин табибон имконпазир гардид, намебахшад, то он даме
ки ҳамлаи башариятро ҳамаи мо якҷоя парташ карда тавонем.
Агар ҳамлаи навбатии режими глобалистӣ, ки рӯз аз рӯз бештар ҳамлаҷӯёна мешавад, ба мардум тавассути соҳаи тандурустӣ ба
таври ғайримустақим сурат гирад, пас онҳое, ки дигаргуна фикр мекунанд, дар роҳи ҳукумати ҷаҳонии дилхоҳ монеъ мешаванд.
Ва махсусан дар ин роҳ он табибон қарор доранд, ки фармонҳои сиёсатмадорон, низомӣ ва саноати фармасевтиро иҷро
намекунанд, балки мехоҳанд мувофиқи Қасami Гиппократ ҳамчун сипари ҳимояткунанда барои беморон бимонанд.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки духтурони шуҷоъонаи мо ҳоло бояд бе овоз, дур аз чашми омма, нобуд карда шаванд.
Ин одамони шуҷоъ, ки аз ҷониби васоити ахбори омма хомӯш карда шудаанд, бояд ҷазо бигиранд, аз ҷиҳати иқтисодӣ
ва иҷтимоӣ нобуд карда шаванд ва сипас фаромӯш гарданд.
Аммо мо онҳоро фаромӯш накардаем.
Мо аз номи ҳамаи онҳое, ки бо режими коронавирус ҳамкорӣ накарданд, ба дидори понздаҳ нафари ин шахсони шуҷоъ рафтем.
Дар Олмон, Австрия, Швейтсария ва ҳатто Танзания.
Зеро ҷаҳон бояд дар бораи сарнавишти табибони шуҷоъ огоҳ шавад.
Мо нишон медиҳем, ки ин қаҳрамонҳои хомӯш то ҳол аз ҷониби система озор дода мешаванд, таҳқир мешаванд ва таъқиб мешаванд.
Дар давоми ду ҳафта пас аз оғози барномаи эмгузаронӣ дар хонаҳои парасторӣ маргҳо гузориш шуданд.
Бале, он январи соли 2021 буд. Ман он вақт гиристам. Худоё, ҳа.
Ман медонистам, ки хато кардан наметавонам.
Аммо ман ҳеҷ гоҳ тасаввур намекардам, ки вазъ ин қадар зуд бад мешавад.
Номи ман Сучарит Бхакди аст. Ман машваратчии микробиология ва эпидемиологияи бемориҳои сироятӣ ҳастам.
"Вақте ки он оғоз шуд, ман медонистам, ман як сол пеш медонистам, ки чунин чизе рӯй хоҳад дод."
Номи ман Генрих Ҳабиг аст. Ман табиби умумӣ, натуропат, акупунктурист ва терапевти дастӣ ҳастам.
"Дар асл, бароям хеле зуд равшан шуд, ки ин дар бораи, эээ, тандурустии ҷамъиятӣ набуд, балки дар паси он нияте буд ва ин
ният на танҳо татбиқи баъзе, бигӯем, ғояҳои хато дар байни аҳолӣ, балки эҷоди стереотипҳои душманонро низ дар бар мегирифт."
Номи ман Томас Кюлкен аст. Ман табиби умумӣ ҳастам ва тибби антропософиро амалӣ мекунам.
"Онро матбуот ҳамчун вируси кушанда муаррифӣ кард. Пас аввал бояд эҳтиёткор мебудӣ."
Ман наметавонистам беҳтар бидонам.
Танҳо ба хотири омӯзиши ман дар соҳаи бемориҳои сироятӣ, эпидемиология ва курси эҳренгутии эмгузаронӣ, ки
ман то ҳол дар Гамбург ба он эҳтироми зиёд дорам, ман тавонистам гумон кунам, ки чизе нодуруст аст.
Ман нисбати беморони худ содиқам. Роҳнамои ин корро худи Ҳипократ муқаррар кардааст.
Ва ман тасаввур карда наметавонам, ки ногаҳон дар соли 2020, таҳти таъсири Созмони Умумиҷаҳонии Тандурустӣ, ин
савганд, ин ваъдаи вазифаи тиббӣ ба беморон, шикаста шавад.
Номи ман Жералд Кьенекер аст. Ман мутахассиси офтальмология ҳастам.
Ман дар соҳаи патология, тибби дохилӣ ва тибби нигаҳдории ҷиддӣ омӯзиши иловагӣ дидаам.
"60% табибон боварӣ доштанд, ки чораҳо дуруст буданд."
Ва аз ин рӯ ман тавонистам ҳамкоронамро мушоҳида кунам ва баъд ҳайрон шудам, ки чаро ин қадар одамон иштирок мекарданд.
Номи ман доктор Вальтер Вебер аст.
Ман дар Гамбург ҳамчун интернист кор мекунам ва дар психосоматика ва табобати саратон тахассус
дорам. Ман 53 сол боз духтури иҷозатномадор ҳастам.
"Бароям аз аввали кор равшан буд, қисман аз сабаби таҷрибаҳоям дар беморхона бо ҳамкороне, ки ҳангоми нафаскашӣ
аз зери ниқоб аз нав нафаскашӣ карда, ҳушёриашонро аз даст медоданд, ки ниқоб хатари саломатӣ дорад."
Ва ҳатто дар соли 2020, дар оғози пандемия, ҳеҷ гуна далеле вуҷуд надошт, ки ниқобҳо метавонистанд
ба ягон шакл аз бемориҳои вирусӣ муҳофизат кунанд.
Номи ман Вольфганг Урметзер аст, ман мутахассиси анестезиология ҳастам ва малакаҳои иловагӣ дар
акупунктура, натуропатия ва тибби анъанавии чинӣ дорам.
Ин танҳо аз он сабаб кор кард, ки мардум дар ҳолати психози оммавӣ буданд.
Зеро ВАО танҳо бо он ҳамроҳ шуданд. Бе ВАО ин кор намекард.
Бе ин... ин тирпарронӣ, бе ҳамаи ин... ҳатто дар маҷаллаи тиббӣ, дар маҷаллаҳои соҳавӣ, чӣ беасосӣ навиштаанд!
Панҷ сол пеш ин ғайримумкин мебуд. Ҳама мегуфтанд: «Шумо аз ақл дур шудаед?»
Номи ман доктор Моника Ҷианг аст. Ман мутахассиси тибби умумӣ ҳастам ва илова бар ин дар натуропатия ихтисос дорам.
Аввал ман бисёр... Ман дар посух ба он видеоҳои аввал шумораи бениҳоят зиёди паёмҳои электронӣ гирифтам, ки мардум барои
кӯмак дар бартараф кардани тарсҳояшон ба ман ташаккур мегуфтанд ва мегуфтанд, ки он чи ман мекардам, чӣ қадар муҳим аст.
Ва видеоҳои зиёде буданд, ки мегуфтанд: «Ту воқеан шуҷоатманд ҳастӣ.»
Ва ман гуфтам: чаро ман шуҷоатманд ҳастам? Ман танҳо духтури гӯш, бинӣ ва гулӯ ҳастам.
Духтури ENT мутахассиси бемориҳои сармо аст, зеро ҳамин тавр мо рӯзгори худро пеш мебарем.
Ва мо дар бораи коронавирусҳо ҳама чизро медонем. Пас дар ин ҷиҳат ман назари худро ташаккул додаам.
Ман кӯшиш мекунам, ки мардумро ором кунам; ман духтури ёрии таъҷилӣ ҳастам ва барои ин ба шуҷоат ниёз надорам.
Номи ман доктор Бодо Шиффманн аст, мутахассиси бемориҳои гӯш, бинӣ ва гулӯ ва тибби таъҷилӣ.
"Ман ҳамеша шахси интиқодӣ будам."
Пас, вақте чизе бе ягон далел аз боло таҳмил карда мешавад, ман ба он мутобиқ шуданро душвор
мешуморам; аз рӯи принсип ман ин корро намекунам.
Ва ман ҳамеша медонам, ки вақте чизеро бо тарс ва паника, бе ягон далели воқеӣ мефурӯшанд, дар он ҷо чизе нодуруст аст.
Номи ман Роналд Вайкл аст.
Ман гинеколог ва табиби умумӣ ҳастам, ки дар тибби натуропатикӣ тахассус дорам, ва ҳамчунин яке аз
ҳамасосгузорон ва муовини раиси MWGFD, Ҷамъияти табибон ва олимон барои саломатӣ, озодӣ ва демократия ҳастам.
"Пас мо ҳамеша бадном ва ҷинояткор эълон мешудем, ва воқеан ҳолат ба ҳадде расид, ки мо,
духтурон, мисли террористони ҷиддӣ муносибат мешудем."
Дарҳои пеши хонаҳоро таркондан, духтуронро ба замин партофта, дар назди фарзандонашон дастбандҳоро дар пушташон бастанд.
Бале, ҳамин аст, зеро тибқи моддаи 278-и Кодекси ҷиноятӣ, ё ҳар чи номида мешавад, ман
бояд шаҳодатномаҳои тиббии нодуруст дода бошам.
Номи ман Рольф Крон аст, ман табиби умумӣ ва гомеопатам.
"Ман кӯшиш кардам, ки фавран сиёсатмадорон, рӯзноманигорон ва ҳамкасбони духтурамро дар бораи ҳамаи ин хатогиҳо дар
нақлиёти коронавирус огоҳ кунам, аммо ҳеҷ гоҳ посух нагирифтам."
Ҳатто посухе мисли «Томас, ту девона ҳастӣ» ё чизи монанди он ҳам набуд, балки умуман ҳеҷ посух набуд.
Ин воқеан даҳшатнок буд.
Ва он гоҳ ман дарк кардам, ки ду вакили дар боздошти ман иштирокдошта — ҳам он бадномгар ва ҳам президенти кантони Ааргау
— яъне вакилон, гумон мекарданд, ки дар бораи вируси коронӣ бештар аз ман, дукторе, ки ҳамчунин дараҷаи
PhD дар иммунология ва вирусология дорам, медонанд.
Яъне, ҳамин ҳама чизро мегӯяд, не?
Пас, ҳамин сабаб буд, ки тамоми ин масъала ба ман боз ҳам бештар нерӯ бахшид.
Ман намегузорам, ки ду нафари пурифтихор, ки дар бораи вируси коронавӣ ҳеҷ тасаввур надоранд, маро паст
зананд. Ман намегузорам, ки чунин одамон маро асабонӣ кунанд.
Ман он навъи одам нестам, ки бояд ҳамеша дуруст бошам. Онҳо дар парламентҳо ва ғайра менишинанд.
Аммо агар ман дуруст бошам, пас ман барои ҳуқуқҳоям мудофиа хоҳам кард.
Ва аз ҳама муҳим, ин дар бораи аҳолӣ буд, дар бораи огоҳ кардани аҳолӣ.
Ва ин масъалаи оддӣ набуд, балки масъалаи ҳаёт ва марг буд.
Номи ман Томас Биндер аст, ман кардиолог ва интернист ҳастам ва дараҷаи доктори илм дар иммунология ва вирусология дорам.
"Ҳамааш беҳуда буд: пиронсолонро дар хонаҳои пиронсолон маҳкам карда, ба ҳеҷ меҳмон иҷоза намедоданд, онҳоро танҳо ва танҳо
мемонданд, то бимиранд, ва аз ҳама бештар ба кӯдакон бо моҳҳо маҳдудият зарар расонда, боғчаҳо ва мактабҳоро мебастанд."
Ман дар ин давра бисёр кӯдаконро табобат кардаам ва дидаам, ки онҳо ба депрессияи шадид гирифтор шуданд, воқеан даҳшатнокҳо
диданд, мушкилоти хоб доштанд, бемориҳои хӯрокхӯриро инкишоф доданд, ки ё хеле зиёд мехӯрданд ё умуман чизе
намехӯрданд, ва тамоми вақти худро дар телефонҳои мобилӣ, компютерҳо ё консолҳои бозӣ мегузарониданд.
Онҳо гуфтанд, ки дигар намехоҳанд зиндагӣ кунанд, зеро барои баъзе кӯдакон ин чораҳо ним умри онҳо буданд.
Ин воқеан девонагӣ буд ва ман гуфтам, ки наметавонам дар ин бора хомӯш бимонам.
Номи ман доктор Карола Ҷавид-Кистел аст, ман духтури гомеопат ҳастам.
"Ман инро мушоҳида кардам, зеро вақте пандемия сар зад, клиникаи ман ногаҳон холӣ шуд, ва ҳатто дар беморхонаи
кантонӣ, ки он вақт ман дар он ба зангҳо ҷавоб медодам, низ ногаҳон ҳеҷ чиз рух намедод."
Беморхона холӣ буд, моро ба хона фиристоданд, ҳатто дигар иҷозат надоданд, ки ба кор биёем, зеро ин барои беморхонаи кантонӣ
хароҷот меовард, ва ман ҳамкасбони духтурамро умуман намефаҳмам.
Дар ин гардиши корӣ 70 ҳамкорони дигари духтурони умумӣ кор мекунанд ва танҳо панҷ нафар ҷуръат карданд, ки
номаеро, ки ман он замон ба Вазири тандурустии Швейтсария навишта будам, ҳамроҳ имзо кунанд.
Даҳ нафар гуфтанд, ки ман девонаам, он чи мекунам хатарнок аст, ва ҳамин маро водор сохт, ки ба муқовимат ҳамроҳ
шавам, яъне ман гуфтам, ки бо он розӣ намешавам ва вазифаи ман ҳамчун духтур ин аст, ки овозамро баланд кунам.
Номи ман Андреас Ҳайслер аст, ман мутахассиси тибби умумӣ ва дарунӣ ҳастам ва 20 сол боз дар
клиникаи шахсии худ ҳамчун табиби умумӣ кор мекунам.
«Алайҳи табибоне, ки аз тобеъ шудан сарпечӣ карданд, воқеан як шикори ҷодугарон оғоз ёфт.»
Пас, аввалан ҷустуҷӯ бар асоси айбдоркунии пурра сохташуда сурат гирифт: додани шаҳодатномаҳо бидуни санҷиш.
Пас касе ба инҷо нигарист ва фаҳмид, ки ҳамаи файлҳо ҳастанд ва изҳоротҳо сабт шудаанд.
Пациентон, ки инҷо буданд ва аз ман шаҳодатнома гирифта буданд, баъдтар низ пурсида мешуданд, ки оё онҳо ба клиника
омада буданд, чаро омада буданд ва чаро аз духтури оилавии худ шаҳодатнома напурсида, ба Стауфен сафар карда буданд.
Пас онҳо воқеан ба амиқи масъала расиданд ва ман ғайримустақим аз полис медонам, ки тибқи ин
тафтишот айбдоркунӣ воқеан бояд бекор карда шавад.
Ва сипас як омӯзгоре, ки шаҳодатномаҳои хонандагон ва ҳамкоронашро дар мактабаш тафтиш мекард, маро хабар дод.
Ӯ ба полис танҳо гуфт, ки шаҳодатномаҳоро дидааст, аммо соҳибони ин шаҳодатномаҳо умуман бемор набуданд.
Ростӣ гӯем, ин мурофиаи додгоҳӣ аз сар то по дар ҳама ҷиҳат абсурд буд, то ҳадде ки додрас хеле
яктарафа буд ва ҳанӯз аз вирус дар ҳарос қарор дошт.
Ҳарчанд дар толори додгоҳ ва дигар ҷойҳои бинои додгоҳӣ пӯшидани ниқоб дигар ҳатмӣ набуд, барои ҳамин мурофиаи судӣ махсусан
ниқобҳои FFP2 ва шаҳодатномаи эмгузаронӣ талаб карда мешуд ва ҳуҷра доимо вентилятсия мешуд. Ҳар вақте ман чизе
мегуфтам, ки ӯро нороҳат мекард, ӯ ҳамеша дастонашро безарар мекард ва... хуб, ин хеле аҷиб буд.
"Мо аллакай файлҳоро бо шаҳодатномаҳои ниқобӣ, яъне аз бемороне, ки танҳо барои гирифтани шаҳодатномаҳои ниқобӣ омада
буданд, барои чунин вазъият омода карда будем, аммо ҳанӯз ҳам ҳайрон шудем, ки рейд дар марҳилаи нисбатан дер баргузор шуд."
Албатта, ин ҳам маънои онро дорад, ки шумо маҷбур мешавед чанд шаби бе хоб гузаронед, то он даме ки то андозае бо вазъият
сарсупурда шавед. Он гоҳ шумо медонед, ки чизе рӯй доданаш наздик аст, ки тафтишот гузаронида мешавад, пурсишҳо
анҷом дода мешаванд ва шумо метавонед интизор шавед, ки парвандаи ҷиноятӣ оғоз хоҳад шуд.
"Ман аз одамон зангҳо мегирифтам, ки мепурсиданд: 'Ҷаноби Кьенеккер, оё ман бояд эм гирам?'"
Ман ба телефон фарёд кардам: Не!
Не бо оқибатҳо. Мақомоти иҷроия омад ва ҳама чизро баръакс кард.
Шарики Кьенекер, Клаудия Шёне, низ маҷбур шуд таҷрибаҳои даҳшатнокро пушти сар кунад.
Дар асл, ин ҷустуҷӯи хона, ё дахолат, ё рейд ба фаъолияти ман умуман аз ҷониби додрас иҷозат дода нашуда буд.
Ман аз ҳар кадоме аз ин афсарони тартиботи ҷамъиятӣ, ки дар маҷмӯъ чор нафар буданд, ва инчунин
аз афсарони пулис дар бораи қарори суд пурсидм.
Ҳамаи онҳо аз гуфтани номҳояшон ва нишон додани шиносномаҳояшон саркашӣ карданд.
Пас онҳо аз аввали кор медонистанд, ки кори нодуруст мекунанд.
Дар ниҳоят он чизе ошкор шуд, иқрори касе буд, ки беихтиёр ошкор кард, ки ӯ аз номи сардори шуъбаи тандурустӣ
омадааст, то тафтиш кунад, ки ҳама чиз дар тартиб аст.
Ҳар касе, ки бо гуфтаҳои чунин низомҳои авторитарӣ ошно аст, медонад, ки ин чӣ маъно дорад.
Ин маънои агрессияро дорад, маънои хушунатбор шуданро дорад, маънои хеле шадид шуданро дорад.
Ҳамаи ин одамон доимо ҷустуҷӯ мекарданд, ба шумо наздик мешуданд ва ҳамеша ба таври ягон тамос ҷисмонӣ меҷустанд.
Ин маънои онро дорад, ки шумо бояд аз худ дифоъ кунед. Дуруст? Пас. Ин комилан провокация буд.
Онҳо ҷустуҷӯи сабабе буданд, то ҷанг кунанд. Пас ногаҳон ман фарёди ёрӣ шунидам: «Ҷералд, Ҷералд, ҳа?»
Ва сипас ман тавассути ин дари хурд, дар даромадгоҳи қафои утоқи машваратӣ, як фигураи калони сиёҳро дидам, ки паси Клаудия
медавид, мушти худро баланд бардошта, омода ба зарба задан.
Лутфан қафотар шавед!
Салом? Ҷералд? Салом? Ҷералд? Ин Идораи нигоҳдории тартиботи ҷамъиятӣ аст.
Лутфан дур шав, ва маро даст назан! Дур шав! Дур шав!
Бирав! Ту дар ин ҷо ҳақ надорӣ! Баро!
"Хуб, нисбат ба он чизе, ки аз ҳамкорон шунидаам, дар ҷустуҷӯи хона хушбахт будам."
Пас мардони сиёҳпӯст набуданд, хушунат набуд, он чизе, ки одатан мешунавед — квартираҳои харобшуда ё ягон
моликияти вайроншуда — низ набуд, ҳеҷ кадоме аз ин рӯй надод.
Аммо ман боз як ҳолате доштам, ки он комилан ғайриимкон, аҷиб ва дар ниҳоят нодуруст буд.
Пас полис соати шаши субҳ зангчаи дарро пахш кард, аммо касе ҷавоб надод, зеро ман зангро нашунидам, ва мо як шер
дорем, ки дар пушташ ҳалқа дорад, ва онҳо ба он кӯфтанд.
Ин маро бедор кард, ва сипас ман дар атрофи тамоми амвол, намедонам, даҳ ё дувоздаҳ
корманди пулис бо чароғҳои сайёрро дидам.
Онҳо аслан биноро иҳота карда буданд, чароғҳои дастии худро атроф метонданд ва сипас чор ё панҷ нафари онҳо бо зӯрӣ ворид шуданд.
Онҳо бе ордери тафтишӣ омаданд; онҳо мехостанд маро ҳамчун шоҳид дар парвандаи бар зидди як бемор дар
Нюрнберг, ки ба ниқоб марбут буд, даъват кунанд. Ин замина буд.
Ин тартиб дар нисфирӯзӣ, дар вақти беохир буд: ман ронда мебудам, ман ба онҳо нишон додам, инҳо ҳуҷҷатҳоянд, ин
халтам аст, ҳама чиз бастабандӣ шудааст, ман худам ронда меоям.
Не, онҳо маро бо худ бурданд.
Онҳо духтарамро дар бистар нигоҳ медоштанд; ӯ ҳанӯз дар хоб дар бистар хобида буд, ҳама ҷо торик
буд ва онҳо чароғи дастиро ба рӯяш равшан карданд.
Инҳо танҳо травмаҳоянд, ки, ба бовари ман, систематикӣ мебошанд.
Пас ба онҳо воқеан дастур дода шудааст, ки ин корро анҷом диҳанд, зеро ин маъно надорад.
Сипас онҳо, ду афсари пулис, маро дар ҳамин фургон ба Нюрнберг бурданд, ки он ҳам ҳеҷ гуна
бароҳатӣ надошт, дар чизе монанди он, дар паси панҷара.
Сипас ман дар зеризамини Додгоҳи минтақавии Нюрнберг, дар ҳуҷра, боз як ё ду соат будам, зеро,
чунон ки гуфтам, он вақт барвақт буд, хеле барвақт.
Ин ҳам як таҷриба буд: ту дар ин подвал ҳастӣ, ки фазояш чунин аст, гӯё дар амиқи зиндон қарор дошта бошӣ;
сипас дар як лаҳза полис маро аз он ҷо берун бурд ва рост ба мурофиаи судӣ ҳамчун шоҳид бурд.
Пас ин ба таври оддӣ аз қонун ва тартиб берун аст.
"Дар Швейтсария низ дафтари доктор Биндер ба як рейди махсус дучор шуд."
Баҳонаи ин беш аз кунҷковона буд.
Бале, ман асосан аз ҷониби мақомот ё давлат таъқиб намешудам, балки аз ҷониби як бадномгари маъруф, ки иддао мекард, ки ман
таҳдид мекардам, мусаллаҳ будам ва таърихи бемории равонӣ дорам.
Ва сипас онҳо сардори пулиси кантони Ааргауро огоҳ карданд, ки ӯ ин амалиёти
девонавориро бо иштироки 60 корманди пулис оғоз намуд.
Ин рӯзи 12 марти соли 2020 буд, вақте ки ман мехостам як ҳафта ба таътил равам.
Ва ҳамагӣ пеш аз он ки ман корро ба анҷом расонам, тақрибан соати даҳу ним, ман мехостам каме пас
аз соати даҳ дар он ошхонаи хурд эспрессо гирам.
Ва сипас ман танҳо аз назди дари шишагӣ гузаштам.
Ва сипас ман дар коридор дар назди дари даромад афсарони пулисро дидам.
Дар зинапояҳои болоравӣ тақрибан панҷ то даҳ нафар, дар зинапояҳои поёнравӣ низ тақрибан панҷ то даҳ нафар, ва воқеан
афсарони сахтгири пулис бо жилетҳои дурахшони зидди тир ва сарбозони Бритониё, ки ба дари машқ нигаронида шуда буданд.
Ман фавран ба назди компютери худ баргаштам ва дар Twitter як твит нашр кардам, чизе
монанди «Ёрӣ, полис меояд, то маро боздошт кунад.»
Ин дар шабакаҳои иҷтимоӣ вокуниши зиёдеро ба вуҷуд овард.
Ва сипас ман тавонистам ба духтарам ҳам занг занам, зеро ба худ гуфтам: «Бале, ҳоло бо ман чӣ мешавад?»
Дар ниҳоят онҳо маро мезананд ва мегӯянд, ки ин ҳимояи худ буд, бинобар ин ман мехоҳам ба баъзе одамон дар бораи он чӣ рӯй дода
истодааст хабар диҳам, зеро он вақт вазъият хеле тарсовар буд.
Сипас ба телефони мобилии ман занг заданд.
Он як зан буд, гуфт: «Бале, салом, шумо бояд ба назди дари пеш, назди дари машқ бароед.»
Бале, чаро ман бояд ба дар оям? Бале, мо он вақт ба ту мегӯем, гуфт ӯ.
Бале, ва сипас ман бо телефони мобилӣ дар дасти чапам давида баромадам ва дарро кушодам, ва ӯ ба ман гуфт: Телефони мобилӣ
дар дастат бимонад, то ман ба ту дастур диҳам, ҳоло дарро кушо!
Ман дарро кушодам: Ҳоло берун баро ва дастонатро боло нигоҳ дор!
Ман телефони мобилиамро дар дасти чап доштам ва дасти ростамро боло бардошта будам, ва боз як бор баргаштам, то онҳо бубинанд,
ки ман даҳ автомат Калашников, граната ва чизҳои монанди инро намебардоштам, гарчанде ки ман умуман мусаллаҳ
набудам ва ҳеҷ нишонаи хушунат дида намешуд. Сипас онҳо фарёд заданд: «Ӯро дастгир кунед!»
Ва пас тақрибан се нафари ин писарон ба ман ҳамла карданд, маро ба замин кашиданд, сарам ба замин бархӯрд, ман як захми хурд
бардоштам, чизе ҷиддӣ набуд, аммо он каме хун рафт, ва сипас ман рӯи шикам хобида будам, ва онҳо дастонамро дар пуштам бастанд, ва
пас, вақтро дақиқ кардан душвор аст, аммо ман ҳис мекунам, ки пас аз чанд дақиқа гуфтам:
«эй, бачаҳо, ман ҳоло нафас кашидан наметавонам».
Як вақт дар ИМА парвандаи машҳуре буд, ки марди сиёҳпӯстро дар бар мегирифт, ва ҳа,
баъд ба ман иҷозат доданд, ки истода гап занам.
Сипас ду корманди пулис дар либоси оддӣ аз лифт баромаданд ва ман онҳоро мешинохтам.
Бале, Томас, ҳоло ором шав ва мо ба он назар мекунем.
Пас аз боздошти ман, онҳо пас аз як соат фаҳмиданд, ки ман ягон қонунро навазидаам ва
бинобар ин наметавонистанд маро боздошт кунанд.
Аммо сипас онҳо ба ман духтур фиристоданд, то қобилияти нигоҳдории маро арзёбӣ кунад, ҳарчанд онҳо аслан
наметавонистанд маро боздошт кунанд, ва ӯ маро барои худ хатарнок ва девонаи Корона эълон кард.
Ӯ ташхиси наверо ихтироъ кардааст, ки дар ягон ҷо дар ICD зикр нашудааст.
Гуё силоҳи ман пистолети низомиам буд, аммо он дар хона нигоҳ дошта мешуд.
Дар соли 1980 ман ба Артиши Швейтсария пайваст шудам, ки, албатта, маҷбур будам ин корро анҷом диҳам. Он замон ман
ҳамчун донишҷӯи тиб узви корпуси тиббӣ будам ва дар он ҷо силоҳ автомат набуд, балки пистолет, ки он силоҳи шахсӣ буд.
Ман онҳоро баъд аз он ҳамчун лейтенанти якум нигоҳ доштам, ва вақте 15 сол пеш аз хизмати низомӣ рафтам, онҳоро дар хона бидуни
тиру тӯп нигоҳ доштам, ки дар Швейтсария комилан муқаррарӣ ва қонунӣ аст. Одатан, пас аз тарки
хизмати низомӣ шумо силоҳи шахсии худро нигоҳ медоред.
Ва он дар он ҷо 15 сол нигоҳ дошта шуда буд.
Вақте ки маро боздошт карданд, кормандони пулис табиатан аз ман пурсиданд: «Туфанг куҷост? Туфанг куҷост?»
Кадом туфанг? Бале, ту туфанг дорӣ. Бале, интизор шав, ту пистолети артиши маро мегӯӣ?
Бале, он дар хона 15 сол нигоҳ дошта шудааст.
Сипас ман ба онҳо гуфтам, ки дар куҷо, ман инро низ ба онҳо гуфтам, аммо оё онҳо ҳоло, дар
нимашаб ё чизе монанд, онро нахоҳанд гирифт?
Ҳамсарам, ки метарсад, агар шумо ҳозир онҷо равед, метавонад сактаи қалбӣ гирад. Лутфан фардо баргардед.
Онҳо боз ҳам соати як шаб ба манзили ҳамсарам омаданд. Ӯ занги дарро нашунид, аз ин рӯ онҳо бо калиди ман
даромаданд ва сипас мисли Рамбо дар бистар ба ӯ ҳамла карданд.
Шояд он шаб ӯ сактаи мағзӣ карда бошад, бинобар ин воқеан вазнин буд, ва ин Рамбо —
ғайриимкон аст, ки онҳо дар он ҷо чӣ кор карданд.
Ва сипас маро барои 36 соат ба ҳабси танҳоӣ андохтанд.
Дар гуфтугӯи маъмулӣ онро «ҳуҷраи бо болишт пуршуда» меноманд, ки дуруст аст, аммо дар асл дар он ҳеҷ гуна болишт нест; он танҳо
ҳуҷраи изолятсионӣ аст, кат танҳо матрас аст ва ҳоҷатхона ва зарфи шустушӯӣ ба тавре сохта шудаанд, ки шумо натавонед
худро овезон кунед ё ба ягон тарз ба худ зарар расонед.
Ва ман дар он ҷо 36 соат будам, намедонистам, ки чаро онҷо ҳастам ва пеш аз он вакил надида
будам. Яъне, ин ҳама комилан ғайриқонунӣ буд, не?
Ва сипас ман дар давоми 36 соат дар Иди Пасха танҳо будам, дуруст?
Дар рӯзи якшанбеи Иди Пасха ман дар он матрас хобида будам, асосан гирди кат давида мегаштам, не?
Аввал ман ин матрасро аз девор дур кардам, то ки метавонистам атрофи кат гаштан.
Ҳеҷ кас наметавонад 36 соат дар бистар дароз бимонад, не? Курсие нест, ҳеҷ чиз нест.
Ва албатта ман вақти зиёд доштам, ки фикр кунам, ва ҳа, ман ҳайрон будам, ки дар ин ҷо чӣ мегузарад?
Ман намефаҳмам, не?
Ба сабаби вазъият, доктор Бодо Шиффман ватани худро тарк кард ва ҳоло бо оилааш дар Танзания зиндагӣ мекунад.
Пештар дар Олмон ӯ маҷбур шуд чандин рейдҳоро таҳаммул кунад.
"Мо ҳуҷраҳои шахсӣ ва ҳуҷраҳои машқии худро тафтиш карданд ва баъд аз он мо воқеан травма гирифтем."
Ва ин дар феврали соли 2021 буд.
Ҷустуҷӯҳои ман дар хонаам асосан барои он ҳастанд, ки ҳамсояҳо огоҳ шаванд ва мардум тарсанд.
Ва ҳамин тавр аст: ту аз ин травма мебинӣ, зеро барои ман ин як дуздии мусаллаҳест, ки аз ҷониби давлат
анҷом дода мешавад, зеро он чизҳоро аз ту мегирад.
Ва мо воқеан ҳамин тавр будем, ки вақте почтальоон бо мошин меомад ё чизи монанди он, мо ҳамеша фикр мекардем, ки боз полис омад.
Дар ҳар сурат, онҳо омаданд.
Фақат тасаввур кунед, савол дар ин ҷо ин буд, ки оё чанд шаҳодатномаи маскан дода шудаанд, ва онҳо
мехостанд тамоми сабтҳои беморони моро, ки 85 000 беморро дар бар мегирифт, мусодира кунанд.
Ва муҳим аст қайд кардан, ки аввалин ҷустуҷӯи манзил дар амал боиси он шуд, ки додситонии давлатӣ парвандаро расман қатъ кунад.
Яъне, ӯ ба шаҳодатномаҳо нигарист ва сипас гуфт: «Бале, онҳо асосноканд, ин хуб аст.»
Ва расман парвандаеро, ки гӯё мо шаҳодатномаҳои қалбакии ниқоб дода будем, бастанд.
Ва боз онҳо баргаштанд. Ин ба тамоми ҳодиса маззаи хеле аҷибе мебахшад.
Касе меояд ва ба шумо як пора коғазро нишон медиҳад. Он ҷо ҳатто прокурори давлатӣ ҳам буд.
Ва ӯ баъд фавран ба мо гуфт, ки дар ҳуҷраҳои машқии мо боз ҳамон таҷҳизот ҳаст.
Ва сипас ба ман гуфтанд, ки ба ҷарроҳӣ ронам, ва ҳамсарам онҷо танҳо буд.
Ва фарзандони мо дар ошёнаи боло буданд. Онҳо низ ба ҳуҷраҳои кӯдакон ворид шуданд.
Аз кӯдакон чизе гирифта шуд, ки ин тамоман иҷозат дода намешавад.
Мақсад ин буд, ки як таҷрибаи кориро нобуд кунанд.
Албатта, яъне, агар шумо он чизҳоро бардоред ва сипас додрас иҷозат диҳад, ки ба 85 000 сабти беморон дастрасӣ пайдо шавад.
Пас ҳамин сабаб буд, ки ман кори духтури панелиро қатъ кардам.
Ин маънои онро дорад, ки мо ҳарду иҷозатномаи суғуртаи тиббиамонро баргардонидем.
Доктор Карола Ҷавид-Кистел, ки ба Мексика гурехта буд, ҳатто дар набудани ӯ чандин маротиба аз ҷониби мақомот боздид шуд.
Пас ба ман айб эълом карданд, зеро ман барои беморони худ шаҳодатномаҳои озодкунӣ аз пӯшидани ниқоб дода будам.
Ман бояд бигӯям, ки 80 то 90 фоизи беморони ман кӯдакон ва наврасон ҳастанд ва ман бисёр шаҳодатномаҳо додаам.
Ва ман шумораи зиёди шаҳодатномаҳои беваксинагиро содир кардам, ки баъдтар ҳамчун катализатор барои рейдҳои полис хизмат карданд.
Пас аз он ҳама чиз боз се маротиба такрор шуд, то даме ки ман ниҳоят рипкордро кашидам ва аслан дар идораам
худро банд кардам ва ҳамчунин дар хонаам худро банд кардам.
Ва пас аз сеюмин рейди полис, ки дар аввали феврали соли 2022 буд, Ман ба дараҷае гирифтори ихтилоли шадиди ташвиш пас аз
ҳодисаи травматикӣ ё ихтилоли стресс пас аз ҳодисаи травматикӣ шудам, ки воқеан дар ҳама ҷо худро ҷудо кардам ва танҳо ба
одамони интихобшуда иҷозат медодам, ки ба клиникаи ман ё ба хонаи ман ворид шаванд, ки кошмару хобҳои даҳшатнок мебинам, ки орзу
мекардам, ки онҳо маро мебаранд, ки онҳо на танҳо парвандаҳои маро мебурданд, балки маро мебурданд ва ба зиндон меандохтанд ва
сипас мехостанд маро бо зӯрӣ бар зидди Корона эм кунанд, ва ман дар хоб корд дар даст доштам ва
ба онҳо зарба задам ва бо тарси шадид бедор шудам.
Ва ҳамон вақт ман ба худ гуфтам, ки ҳоло бояд ҳатман аз Олмон берун шавам, ва бинобар ин, метавон
гуфт, ки ман як таътили ором дар Мексика брон кардам.
Ид ду сол давом кард. Дар давраи набудани ӯ боз ду рейд сурат гирифт.
Доктор Ҷавид Кистел намехост ба Олмон баргардад. Аммо он чизе, ки ӯ пазмон шуда буд, оилаи ӯ буд.
"Ман шахси оилавӣ ҳастам.
Ман худам се фарзанди калонсол дорам, чор набера дорам ва, албатта, дар Олмон модарам,
падархоҳ ва бародарону хоҳарон ва ғайра дорам.
Ва ман ҳоло бисёре аз онҳоро — дар асл аксари онҳоро — надида будам; дар тӯли ду сол, вақте ки
ман дар Мексика будам, онҳоро умуман надида будам.
Ва сипас мо ҷуръат кардем, ки танҳо дар Швейтсария, дар Цюрих вохӯрем.
Ва ман гуфтам: «Хуб, Швейтсария Олмон нест. Швейтсария бетараф аст.»
Швейтсария низ дар Иттиҳоди Аврупо нест. Ҳамааш хуб мешавад.
Мутаассифона, ман дар ин миён напурсидам, ки оё барои ман фармони боздошт содир шуда буд ё не.
Ман фикр кардам, ки хуб, фармони байналмилалии боздошт воқеан танҳо барои ҷиноятҳои хушунатомез ва ҷиноятҳои сангин, мисли қатл,
қатли ғайриқасдона, ташкил кардани созмони террористӣ ё тиҷорати инсон, тиҷорати силоҳ ва чизҳои монанди ин содир мешавад.
Пас ман гуфтам: «Хуб, ин ба ман бо шаҳодатномаҳои тиббиам ҳеҷ рабте надорад.»
Онҳо ҷуръат намекунанд. Бале, ин дур аз он аст.
Ман 1 декабри соли 2023, яъне соли гузашта, дар фурудгоҳи Цюрих расидам.
Ва ман ҳангоми вуруд дар назорати шиноснома шиносномамро нишон додам.
Ва ман дидам, ки чеҳраи он мансабдор, ки онро скан кард, чӣ гуна тағйир ёфт.
Ва ӯ фавран ба ман гуфт: Дар Олмон бар зидди ту чизе ҳаст.
Ман наметавонам ба шумо роҳ диҳам. Шумо бояд ҳоло бо ман биёед.
Ва сипас онҳо гуфтанд: «Бале, мо аслан бояд ҳоло маро ба зиндон андозем», ва маро дар як
ҳуҷраи ду дар ду метрӣ, мисли ҳамин, қарор доданд.
Ман маҷбур будам, ки пурра либосҳоямро бирабошам ва маро бодиққат тафтиш карданд.
Ман тавонистам онҳоро аз ворид шудан ба ягон сӯрохи баданам боздорам, зеро гуфтам, ки ман ҳеҷ гоҳ бо маводи мухаддир сарукор
надоштам, ҳатто дар умрам як сигорчаи марихуанаро ҳам накашидаам ва дар ягон ҷо маводи мухаддир пинҳон накардаам, пас
онҳо бояд даст кашанд, вагарна ман хеле баланд фарёд мезадам!
Ва ин ба хотири 16 шаҳодатномаи ниқоб буд. Фармони боздошти Аврупоӣ ба хотири 16 шаҳодатномаи ниқоб!
Ман фикр намекардам, ки ин имконпазир аст ва доимо дар ин бора мепурсидам. Ман инчунин
мехостам онро акс гирам ва фавран ба вакилам фиристам.
Ва сипас онҳо гуфтанд, ки ин иҷозат дода нашудааст ва, албатта, ҳама чизро аз ман гирифтанд.
Пули ман, шиносномаи ман, телефонҳои мобилии ман, борҳоям, ҳамааш рафта буд.
Ман он вақт дар ин ҳуҷра комилан танҳо будам ва фикр кардам: «Хуб, ҷаҳон ба поён мерасад.»
Ва сипас ман дар маҷмӯъ дувоздаҳ рӯз боздошт шудам, ёздаҳ рӯз дар Цюрих.
Ва сипас ман бо вакили швейтсарӣ, ки бояд ҳанӯз ҳам ҷалб мешуд, гуфтушунид кардам — не, гуфтушунид не, ӯ ба ман гуфт, ки ман бояд
худро ба Олмон истирдод кунам, зеро агар ман худро истирдод накунам, мурофиаи истирдод
дар Швейтсария метавонад то як сол давом кунад.
Ва дар ивази пардохти гарави 30 000 евро, ки оилаам бояд дар муддати хеле кӯтоҳ ҷамъ меовард – ҳеҷ кадоме аз мо ин қадар пул
надошт – ман 12 декабр аз зиндони Швабиш-Гмюнд, ки рӯзи 11-ум ба он интиқол ёфта будам, озод шудам – Пас ман як
рӯзи дигар дар Швабиш Гмюнд будам – ва сипас озод шудам.
Доктор Бианка Витшель дар кишвари худ, Олмон, ҳамчун духтури диссидент монд.
Ин нобудии ӯ буд.
Дар феврали соли 2023, мақомоти судӣ Саксония ӯро боздошт карда, дар ҳабси пешакӣ нигоҳ доштанд.
Айб сохтакории ҳуҷҷат дар беш аз 500 ҳолат барои додани шаҳодатномаҳои ниқобпӯшӣ ва
шаҳодатномаҳои озодкунӣ аз эмгузаронӣ буд.
Мо мехостем ҳангоми ҳабси ӯ бо духтури шуҷоъ доктор Витшел сӯҳбат кунем, аммо зиндон ҳар кӯшиши тамос бо ӯро манъ кард.
Ба Бьянка Витшель ҳатто дар бораи дархостҳои такрории мо хабар надоданд ва ба мо иҷозаи филмбардорӣ дода нашуд.
Кӯшишҳои такрорӣ барои тамос гирифтан бенатиҷа монданд.
Доктор Бьянка Витшель қариб як солу нимро дар зиндони коронавируси режими эмгузаронӣ сипарӣ кард.
"Ман аз ягон гуноҳ огоҳ набудам."
Ман ҳамаи шаҳодатномаҳоро дар ҷузвдонҳо озода ҷамъ кардам, зеро фикр мекардам, ки дар ин ҷо кори хуб мекунам.
Ман бо итминон метавонам бигӯям, ки шахсан ҳамаи беморонеро, ки барои онҳо шаҳодатнома додаам, вохӯрдаам, ё
медонистам, ки ин беморон вуҷуд доранд ва шикоят доранд.
Пас, то лаҳзае, ки ин ҷустуҷӯ ногаҳон ба сарам омад, ман воқеан мутмаин будам, ки ин бо ман рӯй нахоҳад дод.
Ва сипас 16 декабри соли 2020 фаро расид.
Ман дар он вақт дар хона будам, зеро чанд ҳафта пеш ҳангоми афтидан сутунмӯҳраам шикаста буд.
Ман ҳашт ҳафта кор карда натавонистам ва маҷбур будам бо костыльҳо гашта, корсет пӯшам.
Каме пас аз соати ҳашт ҳамсарам ногаҳон гуфт: «Аммо ба назди хонаи мо мошинҳои зиёди пулис меоянд.»
Чӣ мешавад? Ман ҳанӯз дар бистар будам ва сипас бархезам.
Пас онҳо омаданд: «Мо фармони тафтиш дорем ва бояд тамоми хонаро тафтиш кунем.»
Ман танҳо фикр кардам, узр? Бале, ба хотири шаҳодатномаҳои ниқоби шумо.
Ту дар амалияи ман, дар хонаи ман чӣ кор мекунӣ? Шояд дар амалияи ман, аммо чаро ҷустуҷӯ
мекунӣ? Инро метавон ба роҳҳои дигар равшан кард.
Бале, онҳо фармон доранд, ки ҳама чизро бодиққат тафтиш кунанд.
Пас ин даҳ нафар ба ҳамаи ҳуҷраҳо рафтанд, ноутбукҳо ва телефонҳои мобилии моро, аз ҷумла телефони ҳамсарамро, гирифтанд
– духтарам ҳанӯз онҷо буд – ҳуҷраҳои кӯдаконро тафтиш карданд, ҳамаи ҷевонҳо ва мизчаҳои паҳлӯи кати хобро кушоданд,
диданд, ки дар он чист, ва ин ба шаҳодатномаҳо чӣ рабте дорад?
Ҳамаи ин кор чор соат давом кард, ва ҳамзамон дар идораи корӣ – ёвари ман хабар дод, ки дар инҷо корҳои маъмуриро анҷом медод
– ҷустуҷӯ низ сурат мегирифт, ки дар он муфаттиши баландпоя, ки таҳқиқотро роҳбарӣ мекард, ба ёвари ман сахт сухан гуфт:
Шумо бояд шаҳодат диҳед, ки сарвари шумо ҷинояткор аст.
Сипас мо инро дар додгоҳ калима ба калима сабт мекунем.
Пас, аз чунин табъиз ӯ тарсид ва пас аз он воқеан мушкилоти калон дошт.
Мо ҳам онҷо будем, яъне ман такон хӯрдам, фикр кардам, ки ин наметавонад рӯй диҳад, ва ту ҳис мекунӣ, ки гӯё туро таҷовуз
карда, латту кӯб кардаанд, ва баъд аз он пурра шикаста мешавӣ.
Кӯдакон махсусан осеб дидаанд ва низ шадидтарин аломатҳоро эҳсос кардаанд.
Онҳо дигар наметавонистанд диққат кунанд. Онҳо дилбеҳузур буданд ва сардард доштанд.
Баъзеи онҳо дар мактаб зери ниқобҳояшон ба замин афтоданд, ва ман дар амалияи худ бисёр-бисёр волидонро дидаам, ки бо ашк инро ба
ман гуфтанд, аз ҷумла кӯдаконе, ки гиристанд, ва равшан аст, ки ман ҳамчун духтур бояд чора
андешам ва ба ин одамон шаҳодатномаи тиббӣ диҳам.
Яке аз бисёр мисолҳои ғамангези беморон, ки махсусан ғамангез буд, мисоли як духтари ҷавон буд, ки моҳи ноябри
соли 2020 бо модараш аз ҷангали Бавария омада буд. Духтар ба ниқоб вокуниши шадид нишон дод, бо дилбеҳузурӣ,
Сардард, аз даст додани иштиҳо ва модар аз ман хост, ки чунин шаҳодатномаро содир кунам. Кӯдак дар ин ҷо ҳузур дошт.
Албатта, ман ҳамин корро кардам ва шаш моҳ пас, 6 майи соли 2021, онҳо бармегарданд.
Ман ҳайрон мешавам, оё ба шумо шаҳодатномаи дигар лозим аст?
Бале, мо ба он ниёз дорем. Мо ба зудӣ ҷашни камунионро баргузор мекунем ва мехоҳем шаҳодатномаи эътибордошта дошта бошем.
Маросими иштирок дар муқаддас (коммунион) ба қадри дониши ман 9 май баргузор шуд, ва душанбеи баъдӣ модар маро занг зад ва ба ман
чизе даҳшатнок гуфт. Ӯ гуфт: «Тасаввур кун, мо бо хешовандонамон дар калисо нишаста будем, духтари мо аз ин иштирок дар иди
муқаддас хеле ҳаяҷонзада буд, рӯҳонӣ аллакай бо писарони олтар ворид мешуд ва ногаҳон литургияро қатъ кард, зеро фаҳмид, ки ин
духтар дар қатори пеш ниқоб напӯшидааст, маъмури масҷидро даъват карда, маросимро қатъ мекунад – ҳама
интизор аст, ҳама ба ин духтар менигарад – ва сипас мегӯяд: 'Бале, шумо шаҳодатнома доред?'
Ва сипас ӯ мебинад, ки шаҳодатнома аз Вайкл аст: ҳа, ин духтури ниқоб аст, ин қобили қабул нест, ӯ ба полис
занг мезанад, ва ман фикр мекунам, ки тамоми ин ҳодиса боиси таъхири беш аз 30 дақиқа шуд.
"Пулис аз ман пурсид: Оё духтаратон метавонад ниқоб пӯшад ё не? Ва ман гуфтам: Не."
– Рафтори рӯҳонӣ аз ҳад зиёд ва даҳшатнок буд ва он иштирок дар ибодатро вайрон кард.
"Ман инро аз забони вазире, ки бояд ба некӯаҳволии мардум ғамхорӣ кунад, бениҳоят беҳамдард мешуморам."
"Онҳо соати шаши субҳ омаданд ва қариб дари пеши хонаи шуморо шикастанд."
Бо ҳамаи он садоҳо, шумо табиатан ба поён меравед, то бубинед, ки чӣ мегузарад.
Ва сипас ман поямро пеши дар гузоштам ва онро кушодам.
Ман гуфтам: Ҳа, полис, оё ҳоло шумо мафияи рус ҳастед, ки дар кабареи мо либосҳои низомиро қарз гирифтаед?
Ман аввал ID-и хизматии шуморо ва фармони тафтишӣ-ҷустуҷӯиро мебинам. Не, ҳоло дарро боз кун!
Пас ман мегӯям: Не, аввал мехоҳам фармони тафтишотро бубинам.
Не, ҳоло ту дарро кушо! Ва фишор ба дар боз ҳам бештар мешуд.
Дар он ҷо, дар назди он, марди 2-метра баланд истода буд, пурра мусаллаҳ, ва он ҷо арсенали калони одамон буд.
Ва, ҳа, ва сипас онҳо маро тақрибан ба утоқи интизориам тела доданд.
Онҳо мехостанд маро маҷбур кунанд, ки дар хонаи худ ниқоб пӯшам, аз ин рӯ ман гуфтам, ки ҳатман дар хонаи худ ниқоб намепӯшам.
Бале, дар асл, ман фикр мекунам, ки ин ҳоло каме аз ҳад гузаштааст.
Ва сипас онҳо маро дар утоқи интизориам боздошт карданд.
Тавре ки гуфтам, ман бояд ба вакил занг мезадам, бинобар ин хато кардам, зеро телефониам дар
дастам буд ва гуфтам, ки ба вакилам занг мезанам.
Не, ту ба касе занг намезанӣ! Ҳамин тавр ӯ фаҳмид, ки ман телефони мобилиамро дар ҷайби қафои шимам дорам.
Ва сипас онҳо онро низ аз ман гирифтанд.
Онҳо ду телефони мобилӣ, ду ноутбук, дискҳои сахт, ҳуҷҷатҳои андоз ва ҳатто мактубҳои беморонро, ки дар комод дар
манзили шахсии ман дар ошёнаи болоӣ қарор доштанд, бурданд.
Бале, онҳо ҳатто ба манзили иҷорагирифта дар ошёнаи болоӣ ворид шуданд.
Онҳо анборро ҷустуҷӯ карданд, онҳо гаражҳоро ҷустуҷӯ карданд.
Шумо воқеан бояд аз худ ин саволро бипурсед. Онҳо чӣ меҷӯянд? Онҳо чӣ меҷӯянд?
Хуб, ман ҳайрон намешудам, агар онҳо дар гаражи ман порнографии кӯдакон ё дар анбори ман халтаи кокаин
меёфтанд, танҳо барои он ки ба ҳар сурат маро бадном кунанд.
Ҳеҷ тасаввур надорам, ҳеҷ тасаввур надорам. Хуб, ту воқеан худро мисли як террорист ҷиддӣ эҳсос мекунӣ.
Ва ин аллакай маро асабонӣ мекунад.
Ман мегӯям ҳа, шукр ба Худо, ки он субҳ ман танҳо будам, зеро намедонам, ки писарам онро ин қадар осон паси сар мекард.
Ва аз ҳама муҳим, матбуот дар ниҳоят дар бораи он чӣ хулоса мебарорад.
Онҳо дар рӯзнома аксиеро нашр карданд, ки дар он хати дарози афсарони пулисро нишон медиҳад, ки қуттиҳои кабудро мебаранд.
Бале, ва миқдори зиёди далелҳо ба даст оварда шуданд.
Онҳо инҷоро ба як бесарусомонӣ партофта рафтанд, ин воқеан ғайримумкин буд.
Ва ҳа, пас аз он ки онҳо мераванд, чӣ мемонад?
Ман дар ин ҷо меларзидaм, ҳа, беморон ворид мешуданд ва ин шиддат ҳам – ман ба гиря сар кардам, зеро воқеан
чунин эҳсос мекунӣ… онро тавсиф кардан ғайриимкон аст.
Ҳамчунин дар хонаи Ҳайнрих Ҳабиг вазъ ба таври тавсифнашаванда гарм шуд.
Боздиди бе даъват аз тарафи Прокуратураи давлатӣ бо боздошт анҷом ёфт.
"Пас, он рӯз, ба таври ман фаҳмидам, Прокуратураи давлатӣ маро муттаҳам кард, ки ман шаҳодатномаҳои нодурусти
эмгузариро содир кардаам ё, масалан, ба ҷои ваксина маҳлули физиологиро ба 6 000 бемор тазриқ кардаам."
Тақрибан соати 10-и субҳ – дар як рӯзи кории муқаррарӣ – дар кушода шуд ва идораи
прокурори давлатӣ дар Бохум бе ягон огоҳӣ ворид шуд.
Ман фикр кардам, ки чӣ корро нодуруст кардаам?
Ҳама чиз бояд кушода мешуд, ҳама чиз бояд тафтиш мешуд, ҳамаи варақҳо ҷамъоварӣ шуданд, баъзе партияҳои ваксина,
қуттиҳои партов, қуттиҳои коғазӣ, ҳар ҷое ки эҳтимол мерафт, шприцҳо ва ғайра — ҳамааш ҷамъоварӣ шуд.
Одамоне, ки аз машварати ман омада буданд, онҳоро, метавон гуфт, бо худ бурданд, вақте ки бо ман буданд, ва гуфтанд:
Агар шумо корти эмгузаронӣ дошта бошед, бо мо биёед, мо намунаи хун мегирем! Ва баъзеҳо мехостанд
вакилашонро биёранд, аммо ин иҷозат дода намешуд, ва ғайра.
Онҳо мехостанд маблағи зиёдеро пайдо кунанд, аммо ҳеҷ чиз пайдо накарданд, зеро онҳо иддао карданд, ки ман аз беморон барои
шаҳодатномаҳои эмгузаронӣ маблағҳои аз ҳад зиёд ситонидаам, ки Додситонии давлатӣ дар изҳороти ниҳоии худ бо
сабаби шаҳодатҳои шоҳидон натавонист онҳоро исбот кунад.
Ва сипас прокурор ногаҳон ба ҳамсарам гуфт: Оҳ, ман ҳоло қарор додам, ки туро низ ба
ҷавобгарӣ мекашам ва нисбати ту низ тафтиш мегузаронам.
Ҳамин тавр, ногаҳон. Ӯ чӣ гуна ба ин фикр расид?
Хуб, пас онҳо гуфтанд: «Ҳоло мо ба квартираат меравем, ба ман бигӯ, квартираат куҷост, вагарна мо дарро мешиканем.»
Ва сипас онҳо дар хонаи мо чизеро ҷустуҷӯ карданд.
Ман гумон мекунам, ки онҳо ин корро идома медоданд ва ҳар чанд рӯз эҳтимол бо як баҳона ё дигар баҳона хонаамро тафтиш мекарданд.
Ва сипас мо ба бинои алоҳидае, ки ба бародари ҳамсарам тааллуқ дошт ва ӯ онро дар Дортмунд ба мо пешниҳод карда буд, кӯчидем;
онҷо маскан гирифтем ва ҳар рӯз аз онҷо амалияро идора мекардем.
Ин маънои онро дорад, ки ман ин ашёҳоро фурӯхтам: рафҳо, мизҳо, курсӣҳо — ҳама чизеро, ки дар як
клиника ҳаст ва онро намешавад зуд дар ҷое нигоҳ дошт.
Сипас додситонии давлатӣ маро муттаҳам кард, ки ман ашёро қасдан бо нархи поёнтар аз арзишашон фурӯхтаам, зеро ба
маблағҳои нақдӣ зуд ниёз доштам, то фирорро маблағгузорӣ кунам.
Пас, ниҳоят онҳо сабаб доштанд.
Пас, дар ҳабс шумо бояд тасаввур кунед, ки субҳ ба шумо мегӯянд, ки имрӯз боздид хоҳед дошт, сипас соати
7:30-и субҳ шуморо мебардоранд, ба як ҳуҷра мебаранд ва он зан аллакай онҷо интизор аст.
Аммо ҳоло шуморо соати 8:00-и субҳ, соати 9:00-и субҳ, соати 10:00-и субҳ ва соати 11:00-и субҳ
намебардоранд ва ҳеҷ кас ба шумо хабар намедиҳад.
Ва сипас ман мегӯям: Чаро, дар бораи боздид чӣ?
Мо намедонем, мо бояд ба ресепшн занг занем, онҳо низ ҳеҷ чиз намедонанд.
Пас ту ҳамеша каме фиреб мехӯрӣ.
Бале, ман ҳамеша фаҳмидам, ки барои ҳеҷ онҷо будам, ва сипас иҷозат нагирифтам, ва сипас набераҳо мехостанд
маро бубинанд, аммо он ҳам тасдиқ нашуд, ва ғайра ва ғайра.
Ҳамин тавр буд, он ҳамеша... ҳа, саботаж мешуд.
Ин саботаж ва ноустуворӣ барои Фотима Ҳабиг таҳаммулнопазир буд.
"Ин даҳшатнок буд. Шумо тасаввур ҳам карда наметавонед, ки он чӣ қадар бад буд."
Чӣ гунае онҳо шавҳарамро аз ман гирифтанд. Мо ҳеҷ гоҳ ҷудо набудем, ҳамеша якҷоя кор мекардем,
ҳама чизро якҷоя мекардем, ва ногаҳон ӯ нопадид шуд.
Ман ҳатто натавонистам гудбай гӯям, вақте ки онҳо омаданд, то ӯро бурданд.
Аввалин намоиш, ки ҳамсарам ташкил карда буд, ҳа, ман онро воқеан пай набурдам.
Дар берун як намоиши бузург бо барабаннавозон ва парчамҳо баргузор буд.
Бале, ва бисёре аз мардум низ футболкаҳое мепӯшиданд, ки дар онҳо навишта буд «Озодӣ барои Ҳайнрих». Онҳо бо ҳамин футболкаҳо
ба додгоҳ омаданд, ки ин ба додрас, албатта, маъқул набуд.
Ва сипас онҳо сурудҳо дар бораи озодӣ хонданд, ҳа, ва ҳа, ин воқеан таъсирбахш буд.
Ин аз берун нишонаи олӣ буд. Бале, ман медонистам, ки онҳо маро фаромӯш накардаанд. Ин воқеан олӣ буд.
Ва сипас, ба ёд дорам, додрас ворид шуд — ҷаноби Йилмаз, додраси турк, ки ногаҳон гуфт: «Ашёҳои шумо аллакай бастабандӣ шудаанд.»
Пас, ҳоло ман медонистам, ки агар ашёҳои ман дар ҳуҷра омода бошанд, озодшавии ман наздик аст.
Ва сипас ба ман иҷозат доданд, ки берун равам.
Ҳама онҷо буданд. Кӯдакон, хешовандон, ҳамаи дӯстон, вакилон, бегонагон, баъзе аз шаҳрҳои дигар.
Ин боз як лаҳзаи барҷаста буд.
"Аммо аз байни аҳолӣ низ овозҳои сахт ғазаболуд шунида мешуданд."
Ҳуҷумҳои суханӣ, айбдоркуниҳо ва ҳатто таҳдидҳои қатл.
Доктор Кюлкен, шумо аслан як масхарабози нотавон ҳастед, ё дақиқтараш як қатлкунанда, ки пайравонатонро бо суханрониҳои
фанатикиву агрессивии худ ба худдорӣ аз қабули чораҳои оқилона барои маҳдуд кардани паҳншавии пандемия ташвиқ
мекунед (ба ҳар ҳол, оё шумо ҳатто медонед, ки пандемия чист?).
Пас ҳама аз як ҳолат гузаштанд. Онҳо таҳдидҳои қатл гирифтанд.
Шӯъбаи тафтишоти ҷиноятӣ ба баъзе таҳдидҳо бодиққаттар нигарист, зеро онҳо каме аҷиб буданд.
"Ин яке аз сабабҳо буд, ки мо рафтем, зеро ба оилаи мо таҳдидҳои қатл расида буданд."
Пас на зидди ман, балки зидди оила. Кӯшиш карданд, ки маро бикушанд.
Мошин ногаҳон нишон дод, ки дар шинаи пеши рост фишор кам шудааст.
Ман фавран мошинро ба тарафи рост канор гирифтам ва дар муддати рекордӣ ҳаво аз шинаҳо холӣ шуд.
Ва сипас ман касеро ёфтам, ки он чизро ба коргоҳ барад, ва ӯ чархҳоро бардошта гуфт, ки дар он сӯрохӣ карда буданд.
Ин тавр нашуд. Ман низ аксҳояшро дорам.
Пас, онҳо мегӯянд, ки ин бешубҳа ҳамин тавр аст, онҳо ҳеҷ гоҳ чизе монанди инро надидаанд.
Ин бешубҳа бо дрилл анҷом дода шудааст, то ки вақте шумо дар шоҳроҳ бо суръати кофӣ меравед, он метавонад таркиш кунад.
Ва ин гурехтан то ҳол барои доктор Мехтилд Шиффманн душвор аст.
"Ман он кӯчаро, ки мо пештар дар он зиндагӣ мекардем, ёд мекунам."
Ин хона буд. Як навъ решаканӣ рух додааст.
"Дар суди магистратӣ ман ба ду сол ва нӯҳ моҳ ҳабс бидуни имтиёзи шартӣ маҳкум шудам."
Ва идораи прокурори давлатӣ аввал шикоят бурд, зеро онҳо ҳукмро хеле сабук мешумурданд.
Пас онҳо дар оғози мурофиаи судӣ, яъне дар марҳилаи шикоят, беш аз се солро талаб карданд ва сипас дар
баҳсҳои ниҳоӣ талаби худро ба чор соли зиндон бидуни имтиёз, яъне чор соли зиндон, афзуданд.
"30 рӯз музокирот буд, ки ин бисёр аст."
Дар рӯзи дуюми мурофиаи судӣ ба ман як пешниҳод карданд: эътироф кардани гуноҳ барои 100 шаҳодатномаи сохтаи саломатӣ.
Сипас ҷаримаи хеле калон бо ҳадди аксар 720 меъёри рӯзона, ки дар сурати 100 евро дар як рӯз ба 72 000 евро баробар мешавад.
Ва ин, албатта, дар ниҳоят ба бозпасгирии иҷозатномаи амали тиббӣ меорад.
"Бале, ҳукм албатта як фарс буд."
Пас дар ниҳоят тамоми масъала пешакӣ байни прокурор, додрас ва вакили ман муҳокима шуда буд.
Ҳукм тасдиқ шуд ва дар ниҳоят – тавре маълум шуд – он 14 моҳ шартӣ буд, ки барои се сол ба
таъхир гузошта шуд, ҳамроҳ бо ҷаримаи 1 000 евро.
Ин маънои онро дорад, ки дар маҷмӯъ панҷ айбдорӣ буд.
Пас, ду айб дар робита ба шаҳодатномаҳои тиббӣ, ва сипас ҳар кадом як айб барои ташвиқи мардум,
таҳқири мансабдори давлатӣ ва бадномсозии ҳамкорон.
Пас ду айб бекор карда шуданд.
Онҳо инчунин ба ман итминон доданд, ки пас аз адои ин ҳукми шартӣ ман метавонам Олмонро тарк карда ба Мексика баргардам.
"Ин барои рӯзноманигорон воқеан лаззатбахш буд, не?"
Пас журналистон метавонистанд 15 моҳ пай дар пай ҳар дафъа, ки ман чизе мегуфтам ё дар ҷойҳои
ҷамъиятӣ хеле намоён мешудам, такрор ба такрор нависанд:
Бале, доктор Биндер, ӯ ҳамон шинос аст, девонае, ки бо парвандаи ҷиноятӣ рӯбарӯ аст.
"22 июн Прокуратураи давлатӣ ба ман айбнома ирсол кард."
Дар ҳамин вақт, як изҳороти матбуотӣ нашр шуд, ки дар он номҳои зерин зикр шудаанд:
Доктор Вальтер Вебер аз Винтерхуде айбдор мешавад.
Ва тамоми як рӯз тасвири ман дар метро намоиш дода мешуд.
Дар асрҳои миёна инро «пилларинг» меномиданд.
"Додгоҳи Федералии Адолат, албатта, бояд қариб 1 000 саҳифаи ҳуҷҷатҳои шикоятие, ки вакил навиштааст, баррасӣ кунад."
Ин маънои онро дорад, ки додрасон дар Суди Федералии Адолат бояд бо он сарукор гиранд ва сипас асосноккунии мувофиқе нависанд.
Ва ин метавонад ба ҳар ду тараф равад.
Ҳангоми дар ҳабс будан, ман инчунин бо одамоне вохӯрдам, ки як сол барои шикояти худ интизор буданд.
"Як додрас, ки низ сахтгир буд ва то ҳол ақл намекард ва ҳеҷ далелро қабул намекард, сипас маро
ба 200 ҷаримаи ҳаррӯзаи 100 евроӣ маҳкум кард."
Ин маънои онро дорад, ки ман, албатта, дар феҳристи ҷинояткорон сабт шудаам. Ин 20 000 евро аст.
Ва мо боз шикоят кардем, боз як бор, асосан бо он далел, ки ягон далели илмӣ барои дастгирии парванда вуҷуд
надошт, инчунин бо он, ки моддаи 278 комилан номувофиқ буд ва дар асл ин вайронсозии адолат маҳсуб мешуд.
Ва ҳоло, бо вуҷуди вазъи кунунӣ дар RKI ва ҳуҷҷатҳои RKI, ин бори дигар амалан рад шуд,
зери қолин кашида шуд ва беаҳамият дониста шуд.
Ҳукм бинобар ин ниҳоӣ аст ва ба назар мерасад, ки ҳоло ман аз ҷиҳати қонунӣ ҷинояткори маҳкумшуда ҳастам.
"Бузургтарин ҷазо ин аст, ки моро бо муҳлатҳои зиндон аз се то панҷ сол таҳдид мекунанд."
Онҳо ҳанӯз ҳам мисли шамшери Дамокл бар сари ман овезон ҳастанд.
Ва ҳатто манъи касбӣ нисбати духтурон — манъи се сола ва ҷаримаи 10 000 евро — барои ман чизест ночиз, зеро ман се
сол боз дар рухсатии беморӣ ҳастам ва наметавонам кор кунам.
Пас аз ин рейд ман натавонистам кор кунам.
Аммо ҳисобҳои ман то анҷоми мурофиа бо маблағҳои абсурдӣ боздошта шудаанд.
Яке аз бонкҳо ҳисоби манро қатъ кард; ҳамаи ҳисобҳоямро 15 моҳ ях карда буданд. Ин дардовар буд.
"Онҳо мехоҳанд манро аз унвони профессорӣ маҳрум кунанд, аммо то ҳол ин рӯй надодааст, зеро аввал бояд ман барои
ташвиқи нафрат ва антисемитизм гунаҳгор дониста шавам."
Хушбахтона, аммо ин рӯй надод.
Хуб, воқеият ин аст, ки худи Дафтари Прокурори Генералӣ алайҳи ин ҳукми магистрат шикоят бурдааст.
Дар ин ҷиҳат, масъала ҳоло аз нав оғоз мешавад.
Духтурони шуҷоъ наметавонистанд дар ҷинояти коронавирус иштирок кунанд.
Виҷдони онҳо ва вазифаи ғамхорӣ нисбати беморонашон инро иҷоза намедод.
"Ин воқеан девонагӣ буд ва ман гуфтам, ки наметавонам дар ин бора хомӯш бимонам."
Беэҳтиромӣ ва хориҷ кардан аз оила аксаран оқибатҳо буданд.
"Шарики ман низ дар он вақт маро тарк кард."
Ман панҷ солу ним бо ӯ будам ва ӯ низ гуфт: «Бале, ту бо ин розӣ нестӣ ва ман чораҳоро
риоя мекунам ва дигар наметавонам бо ту бошам.»
Пас тамоми ҳаёти ман воқеан дар паси ман пош хӯрд.
Ҳатто баъзе аъзои оилаам аввал бар зидди ман буданд.
"Аз назари оилаам, ман, албатта, хеле хушҳолам."
Ҳамсарам ва духтари калониам – ҳа, ҳаминҷост, ки эҳсосот сар мешавад – хеле дастгирӣ карданд, дар ҳоле ки дигар
аъзои оила дастгирӣ накарданд, чун дар ҳама ҷо чунин аст.
Аммо ин нокомиҳои шахсӣ онҳоро водор накард, ки ба эътиқодоти худ ё амалҳояшон шубҳа кунанд.
"Албатта, ин арзанда буд. Албатта, гирифтани он хатар, инчунин барои худи мо, арзанда буд."
Беморон ва тарафдорони миннатдори онҳо ба қаҳрамонҳои аллакай зиндонӣшудаи мубориза бо вируси коронӣ қувват ва
дастгирии заруриро дар ин замонҳои душвор фароҳам оварданд.
"Шумо дар он лаҳзаҳо, вақте одамонро дар берун мешунидед, чӣ ҳис мекардед?"
Онро тасвир кардан ғайриимкон буд... Он аъло буд.
Ту наметавонӣ инро бигӯӣ...
"Аммо мо ба он гуфтем."
Бо истифода аз ин 15 ҳикоя, мо нишон додем, ки система то чӣ андоза бераҳмона аз
онҳое, ки мутобиқ намешаванд, интиқом мегирад.
Ҳуҷҷатномаҳои монанди ин дар мубориза бо ин беадолатӣ хеле муҳиманд.
Лутфан дастгирии кори моро идома диҳед. Аммо имрӯз мо диққатамонро ба қаҳрамонони пандемияи коронавирус равона мекунем.
Ман тавонистам ҳамаи ин одамони шуҷоъро боздид кунам. Ман ҳикояҳои онҳоро шунидам.
Ва вақте ки ман ба чашмони онҳо нигоҳ кардам ва бевосита таҷриба кардам ва эҳсос намудам он чиро, ки бо онҳо
ва оилаҳояшон карда буданд, ин маро амиқан такон дод.
Шикоршуда, таъқибшуда, аз ҷамъият рондашуда. Аз ҷиҳати иҷтимоӣ ва иқтисодӣ нобуд карда шудааст.
Бештари инҳоро дигар баръакс кардан ғайриимкон аст. Аммо мо ҳоло метавонем онҳоро дастгирӣ кунем.
Аз ҷиҳати ахлоқӣ, бо кафолат додани он, ки онҳо фаромӯш нашаванд, ва инчунин тавассути кӯмаки молиявӣ.
Зеро ин одамон бо вайроншавии иқтисодӣ рӯбарӯ ҳастанд.
Мурофиаҳои ҷиноии гарон, маблағҳои яхкардашуда, манъи касбӣ.
Ин духтурони муҳтарам ҳоло бо вайронӣ рӯбарӯ ҳастанд, зеро он замон ҳама чизашонро сарф карда буданд.
Барои беморони онҳо, барои мо ва барои фарзандони мо.
Ва ҳоло мо мехоҳем барои ин одамон дар он ҷо бошем.
AUF1 аз имрӯз барои ин духтурон хайрия ҷамъ мекунад.
Ба онҳое, ки он вақт ҳама чизро ба хатар гузошта, барои мо ҳама чизашонро доданд, хайр кунед.
Лутфан ҳозир хайрия кунед! Ҳар як саҳм муҳим аст. Ташаккур!