Ito ang pinakamalaking krimen medikal sa lahat ng panahon. Isang humanitaryong sakuna sa hindi pa nagaganap na sukat.
Walang sinuman ang magpapatawad sa iyo para rito.
Mangyaring umalis kaagad sa lugar na ito!
Tayo ang mga tao! Tayo ang mga tao!
"May maskara ka ba? Pakisulot ito, kung hindi, umalis ka sa lugar!"
"Ang mga pagbabakuna ay halos walang masamang epekto."
Sa aming grupo, siyam na tao ang namatay sa aming dormitoryo sa loob ng isang araw matapos makatanggap ng bakuna.
Ang mga doktor na ngayon ay nagbabakuna ay kailangang panagutin lahat sa kanilang mga ginawa. At sa harap ng Diyos, huli na iyon.
Wala kaming nakamamatay na virus dito.
Wala tayong medikal na pandemya dito, kundi isang kriminal na plandemic.
Sa kasalukuyan, talagang nararanasan namin ang tiraniya ng mga hindi nabakunahan.
Ngayon na ang panahon para kumilos nang matapang laban sa mga nagtatanggi sa coronavirus at sa
mga tagapaglunsad ng kampanya laban sa pagbabakuna.
Mayroon tayong demokrasya na dapat ipagtanggol dito.
"Ang mga kakila-kilabot ng pandemya ng coronavirus. Para sa ilan, malalim ang sugat; para sa iba naman, tila tapos na ito."
Ngunit para sa mga doktor na matapang na lumaban noong panahon ng mga maskara at pagbabakuna upang iligtas
at protektahan ang mga tao, malayo pa ito sa katapusan.
Sa kabaligtaran, malayo sa mata ng publiko, sila ay patuloy na hinahabol, pinag-uusig, at tinatanggihan ng
isang mapaghiganti, walang-awang, at napakalakas na sistema.
Isang sistema na hindi pinapatawad ang katotohanang ang paglaban sa coronavirus ay naging posible sa malaking bahagi
dahil sa mga doktor na ito, hanggang sa mapagtaboy natin nang sama-sama ang pag-atake sa sangkatauhan.
Kung ang susunod na pag-atake ng rehimen ng mga globalista, na araw-araw ay nagiging mas agresibo, laban sa mga tao, kung ang
pag-atakeng ito ay isasagawa nang hindi direkta sa pamamagitan ng sektor ng kalusugan, kung gayon ang mga naiiba ang
pag-iisip ay nakaharang sa nais na pamahalaang pandaigdig.
At lalo na ang mga doktor na hindi sumusunod sa mga utos ng mga pulitiko, ng militar, at ng industriya ng
parmasyutiko, kundi nagnanais na manatiling pananggalang para sa mga pasyente alinsunod sa Panunumpa ni Hippocrates.
At iyan ang dahilan kung bakit ang ating mga bayani na doktor ay ngayon tahimik na winawasak, malayo sa mata ng publiko.
Pinahikayat ng media na manahimik, ang mga matatapang na ito ay parurusahan, sisirain sa
ekonomiya at lipunan, at pagkatapos ay kakalingwanan.
Ngunit hindi namin sila nakalimutan.
Sa ngalan ng lahat ng hindi nakipagtulungan sa rehimen ng coronavirus, binisita namin ang
labinlimang matatapang na indibidwal na ito.
Sa Alemanya, Austria, Switzerland, pati na rin sa Tanzania.
Kailangang malaman ng mundo ang kapalaran ng mga matatapang na doktor.
Ipinapakita namin kung paano patuloy na inihaharas, binu-bully, at pinag-uusig ng sistema ang mga tahimik na bayani ngayon.
Sa loob ng dalawang linggo mula nang magsimula ang pagbabakuna, may naiulat na mga pagkamatay sa mga tahanan.
Oo, noong Enero 2021 iyon. Umiyak ako noon. Diyos ko, oo.
Alam kong hindi ako makakapagkamali.
Ngunit hindi ko inakala na aabot nang ganoon kalala ang mga bagay nang napakabilis.
Ang pangalan ko ay Sucharit Bhakdi. Isa akong espesyalista sa mikrobiyolohiya at epidemiolohiya ng mga nakakahawang sakit.
"Nang nagsimula ito, alam ko, alam ko isang taon bago na mangyayari ang ganito."
Ako ay si Heinrich Habig. Ako ay isang pangkalahatang manggagamot, naturopath, acupuncturist, at manwal na therapist.
"Talagang naunawaan ko nang maaga na hindi ito tungkol sa, um, pampublikong kalusugan, kundi may intensyon sa likod nito at
kabilang sa intensyong iyon hindi lamang ang pagpapatupad ng ilang, sabihin nating, mga ilusyon sa populasyon,
kundi pati na rin ang paglikha ng mga stereotipong kaaway."
Ako ay si Thomas Külken. Ako ay isang pangkalahatang manggagamot at nagsasanay ako ng medisinang anthroposophic.
"Ipinakita ito ng mga pahayagan bilang isang nakamamatay na virus. Kaya kinailangan mong maging maingat sa simula."
Hindi ko sana alam nang mas mabuti.
Dahil lamang sa aking pagsasanay sa mga nakakahawang sakit, epidemiolohiya, at sa kurso ng pagbabakuna
ng Ehrengut na lubos kong iginagalang sa Hamburg, kaya naghinala ako na may hindi tama.
Pakiramdam ko ay may pananagutan ako sa aking mga pasyente. Ang mga alituntunin para
dito ay itinatag mismo ni Ginoong Hippocrates.
At hindi ko maisip na bigla noong 2020, sa impluwensya ng WHO, ay maaaring labagin ang sumpang ito,
ang pangakong tungkulin medikal sa mga pasyente.
Ako ay si Gerald Kienecker. Isa akong espesyalista sa oftalmolohiya.
May karagdagang pagsasanay ako sa patolohiya, panloob na medisina, at medisinang pang-intensive care.
"60% ng mga doktor ang kumbinsido na tama ang mga hakbang.
At dahil dito, nagawa kong obserbahan ang aking mga kasamahan at nagtaka kung bakit napakaraming tao ang nakikilahok.
Ako si Dr Walter Weber.
Ako ay isang internista sa Hamburg at dalubhasa sa psychosomatika at paggamot ng kanser.
Lisensiyado akong doktor sa loob ng 53 taon.
"Malinaw sa akin mula pa sa simula, bahagya dahil sa aking mga karanasan sa ospital kung saan mga kasamahan ko ang nawalan
ng malay dahil sa paglanghap muli ng hangin sa ilalim ng maskara, na ang maskara ay nagdudulot ng panganib sa kalusugan."
At kahit noong 2020, sa simula ng pandemya, walang anumang ebidensya na ang mga maskara ay
makakaprotekta laban sa mga sakit na viral sa anumang paraan.
Ako si Wolfgang Urmetzer, isang espesyalista sa anestesya na may karagdagang kwalipikasyon sa
akupuntura, naturopatiya, at tradisyunal na medisinang Tsino.
Gumana lang ito dahil ang mga tao ay nasa ganoong kalagayan ng malawakang psikosis.
Dahil sumunod na lang ang media rito. Kung wala ang media, hindi ito gagana.
Kung wala ang lahat ng ito... pati na ang pamamaril na ito... kahit sa medical journal at sa mga
trade journal, anong kalokohan ang isinulat nila!
Limang taon na ang nakalipas, hindi iyon maisip. Sasabihin ng lahat, "Wala ba kayong katinuan?"
Ako si Dr. Monika Jiang. Isa akong espesyalista sa pangkalahatang medisina na may karagdagang kwalipikasyon sa naturopathy.
Sa simula, nakatanggap ako ng napakarami... Nakatanggap ako ng napakalaking bilang ng mga email bilang tugon sa mga unang video
ko, kung saan pinasasalamatan ako ng mga tao sa pagtulong sa kanila na malampasan ang kanilang mga
takot at sinasabi kung gaano kahalaga ang ginagawa ko.
At maraming video ang nagsasabing, "Napakatapang mo."
At sinabi ko, bakit ako matapang? Doktor lang ako ng tainga, ilong, at lalamunan.
Ang doktor sa ENT ay dalubhasa sa sipon dahil iyon ang paraan namin ng pagkita-kita araw-araw.
At alam na namin ang lahat tungkol sa mga coronavirus. Kaya sa aspetong iyon, nakabuo na ako ng opinyon.
Sinisikap kong pakalmahin ang mga tao; ako ay isang doktor sa emerhensiya at hindi ko kailangan ng tapang para gawin iyon.
Ako ay si Dr. Bodo Schiffmann, espesyalista sa medisinang pang-tainga, ilong, at lalamunan at medisinang pang-emergency.
"Palagi akong isang mapagkritikong tao."
Kaya kapag may ipinataw mula sa itaas nang walang anumang paliwanag, nahihirapan akong umangkop
dito; bilang prinsipyo, hindi ko iyon ginagawa.
At palagi kong alam na kapag may binebenta gamit ang takot at pagkapanik, nang walang totoong argumento, may mali.
Ako si Ronald Weikl.
Ako ay isang gynekologo at pangkalahatang manggagamot na dalubhasa sa naturopathic na medisina, pati na rin co-founder at
pangalawang tagapangulo ng MWGFD, ang Asosasyon ng mga Propesyonal sa Medisina at mga
Siyentipiko para sa Kalusugan, Kalayaan, at Demokrasya.
Kaya't palagi kaming dinumihan ng pangalan at ginawang kriminal, at umabot nga sa puntong kami, mga
doktor, ay tinatrato na parang mga seryosong terorista.
Pinasabog ang mga pintuan sa harapan, itinapon ang mga doktor sa sahig at tinali sila ng
posas sa likod sa harap ng kanilang mga anak.
Oo, iyan nga ang bagay, dahil ayon sa Seksyon 278 ng Kodigo Penal, o kung ano man ang tawag dito,
inaakusahan akong nag-isyu ng maling mga sertipiko ng kalusugan.
Ako si Rolf Kron, isang pangkalahatang manggagamot at homeopath.
Sinubukan kong ipaalam kaagad sa mga pulitiko, mamamahayag, at kapwa doktor ang lahat ng mga pagkakamaling
ito sa naratibo tungkol sa coronavirus, ngunit hindi ako kailanman nakatanggap ng tugon.
Hindi man lang sumagot ng "Thomas, baliw ka" o kung ano pa man, puro walang sagot talaga.
Talagang nakakatakot iyon.
At saka napagtanto ko na ang dalawang abogado na sangkot sa pag-aresto sa akin—ang mapanirang-puri at ang pangulo ng kanton
ng Aargau—ay inakala nilang mas marami silang alam tungkol sa coronavirus kaysa sa akin bilang isang
doktor na may PhD rin sa immunolohiya at virolohiya.
Ibig kong sabihin, sinasabi na niyan ang lahat, hindi ba?
Kaya nga, mas lalo pa akong naging masigla dahil sa buong pangyayari.
Hindi ko papayagang mababa ako ng dalawang mayabang na amateur na wala namang alam sa pinag-uusapan nila tungkol sa coronavirus.
Hindi ko papayagang makaapekto sa akin ang mga taong tulad nila.
Hindi ako yung tipo ng taong kailangang palaging tama. Nakaupo sila sa mga parlamento at iba pa.
Ngunit kung tama ako, ipagtatanggol ko ang aking mga karapatan.
At higit sa lahat, ito ay tungkol sa populasyon, tungkol sa pagbibigay-impormasyon sa populasyon.
At hindi ito isang walang kabuluhang bagay; ito ay usapin ng buhay at kamatayan.
Ako si Thomas Binder, isang cardiologist at internist, at mayroon akong doktorado sa immunolohiya at virolohiya.
"Lahat ng iyon ay kalokohan: ang pag-iisa sa mga matatanda sa mga nursing home at hindi pagpapahintulot ng mga bisita, ang
pagpapabayaan sa kanila na mamatay nang mag-isa at malungkot nang walang bumibisita, at higit sa lahat ang pagkasaktan sa mga bata
at ang pagsasara ng mga nursery at paaralan nang ilang buwan."
Marami na akong na-treat at nasaksihan na mga batang naging malubhang depresibo sa panahong ito, na talagang nagkaroon ng
bangungot, na nagkaroon ng mga karamdaman sa pagtulog, na nag-develop ng mga karamdaman sa pagkain—minsan sobra ang
kinakain, minsan wala talaga—at ginugol ang lahat ng oras nila sa kanilang mga mobile phone, kompyuter, o game console.
Sinabi nila na ayaw na nilang mabuhay, dahil para sa ilang mga bata, ang mga hakbang na ito ay kalahati na ng kanilang buhay.
Sobrang kabaliwan iyon, at sinabi kong hindi ko na kayang manahimik tungkol dito.
Ako ay si Dr. Carola Javid-Kistel, isang homeopathic na doktor.
Napansin ko ito dahil biglang naging walang pasyente ang klinika ko nang dumating ang pandemya, at kahit sa
kantonal na ospital, kung saan ako noon ay naka-on call, bigla ring walang nang nangyari.
Walang tao sa ospital, pinauwi kami, hindi na rin kami pinayagang magtrabaho pa dahil magastos iyon sa ospital ng
kanton, at hindi ko talaga maintindihan ang mga kapwa doktor ko.
Mayroon pang 70 iba pang GP na kasamahan sa rotasyong ito, at lima lamang ang nangahas na maki-pirma sa liham na
isinulat ko noon para sa Ministro ng Kalusugan ng Switzerland.
Sampung tao ang nagsabing baliw ako, na mapanganib ang ginagawa ko, at iyon ang nagtulak sa akin na sumali sa
paglaban, sa diwa na sinabi kong hindi ako sasang-ayon dito at tungkulin ko bilang doktor na magsalita.
Ako si Andreas Heisler, isang espesyalista sa pangkalahatan at panloob na medisina, at nagtatrabaho bilang pangkalahatang
manggagamot sa sarili kong klinika sa loob ng 20 taon.
Nagsimula ang isang tunay na panghuhuli ng mangkukulam laban sa mga doktor na tumangging sumuko sa presyur.
Kaya, sa simula, may paghahanap batay sa isang ganap na gawa-gawang paratang: ang
pag-iisyu ng mga sertipiko nang walang pagsusuri.
Pagkatapos ay tiningnan ng isa ang mga file dito at nakita niyang nandito silang lahat, na naidokumento ang mga pahayag.
Ang mga pasyenteng nandito at may sertipiko mula sa akin ay tinanong din pagkatapos kung nakapunta na sila sa klinika, bakit
sila pumunta rito, at bakit hindi nila tinanong ang kanilang doktor sa pamilya para sa sertipiko, kundi
naglakbay pa sila nang mas malayo hanggang Staufen.
Talagang inalam nila nang lubusan ang nangyari, at nalaman ko nang di-tuwiran mula sa pulisya na, ayon sa imbestigasyong
ito, dapat talagang ihinto ang pagsasampa ng kaso.
At saka isang guro na nagsusuri ng mga sertipiko ng mga mag-aaral at mga kasamahan sa kanyang paaralan ang nag-ulat sa akin.
At sinabi lang niya sa pulis na nakita niya ang mga sertipiko, ngunit ang mga may-ari
ng mga ito ay hindi naman talaga may sakit.
Talagang kailangang sabihin na ang pagdinig na ito sa hukuman ay walang katuturan mula simula hanggang wakas sa
bawat sitwasyon, hanggang sa ang hukom ay lubos na may kinikilingan at nananabik pa rin dahil sa virus.
Bagaman hindi na sapilitan ang pagsusuot ng mask sa loob ng silid-hukuman o kahit saan pa sa gusali ng hukuman, kinakailangan
para sa paglilitis na ito ang FFP2 mask at patunay ng pagbabakuna, at palagiang binibigyan ng bentilasyon ang silid.
Tuwing may sinasabi akong nakakapag-inis sa kanya, lagi niyang dinidisimpekta ang kanyang mga kamay at... aba, kakaiba nga.
"Nakahanda na namin ang mga file na may sertipiko ng maskara, ibig sabihin mula sa mga pasyenteng dumating lamang para sa
mga sertipiko ng maskara, para sa ganitong sitwasyon, ngunit nagulat pa rin kami na naganap ang raid sa medyo huling yugto."
Siyempre, nangangahulugan din ito na tiyak na magkakaroon ka ng ilang gabing hindi ka makakatulog hanggang sa makayanan mo nang
bahagya ang sitwasyon. Pagkatapos, malalaman mong may mangyayari, isasagawa ang mga imbestigasyon, gagawin ang mga pagtatanong, at
maaari mong asahan na sisimulan ang mga kriminal na paglilitis.
"Nakakatanggap ako ng mga tawag mula sa mga taong nagtatanong, Ginoong Kienecker, dapat ba akong magpabakuna?"
Sumigaw ako sa telepono: Hindi!
Isang hindi na may mga kahihinatnan. Dumating ang ehekutibo at binaliktad ang lahat.
Kinailangan ding tiisin ni Claudia Schöne, ang kapareha ni Kienecker, ang mga kakila-kilabot na karanasan.
Ang katotohanan ay ang paghahanap sa bahay na ito, o pagpasok nang walang pahintulot, o pagsalakay
sa aking praktis, ay hindi pinahintulutan ng korte.
Tinanong ko ang bawat isa sa mga opisyal ng kaayusang pampubliko, na apat sa kabuuan, pati na
rin ang mga pulis, tungkol sa utos ng hukuman.
Lahat sila ay tumangging ibigay ang kanilang mga pangalan o ipakita ang kanilang pagkakakilanlan.
Kaya alam nila mula pa sa simula na may mali sila.
Sa huli, ang lumabas ay ang pag-amin ng isang tao na hindi sinasadyang nabunyag na siya ay dumating
bilang kinatawan ng pinuno ng departamento ng kalusugan upang suriin kung maayos ang lahat doon.
Sinumang pamilyar sa mga kasabihan sa ganitong mga awtoritaryong sistema ay alam kung ano ang ibig sabihin nito.
Ibig sabihin nito ay agresyon, ibig sabihin nito ay maging marahas, ibig sabihin nito ay maging napaka-matindi.
Ang lahat ng mga taong ito ay patuloy na naghahanap, lumalapit sa iyo, at palaging naghahanap ng
pisikal na pakikipag-ugnayan sa anumang paraan.
Ibig sabihin, dapat mong ipagtanggol ang sarili mo. Tama? Kaya. Purong provokasyon iyon.
Naghahanap sila ng dahilan para makipaglaban. Bigla kong narinig ang sigaw ng tulong: "Gerald, Gerald, oo?"
At saka nakita ko sa maliit na pintuan sa likod ng silid-konsulta ang isang napakalaking itim na pigura na
tumatakbo kay Claudia, nakataas ang kamao, handang umatake.
Mangyaring umatras!
Hello? Gerald? Hello? Gerald? Ito ang Tanggapan ng Pampublikong Kaayusan.
Pumunta ka na, at huwag mo akong hawakan! Lumayo ka! Lumayo ka!
Umalis ka! Wala kang karapatang narito! Lumabas ka!
"Sa totoo lang, kung ikukumpara sa narinig ko mula sa mga kasamahan, masuwerte ako sa paghahanap ng bahay."
Kaya walang mga itim na lalaki, walang karahasan, wala ring mga nasirang apartment pagkatapos o
anumang nasirang ari-arian; hindi nangyari ang mga iyon.
Ngunit naranasan ko pa ang isa pang sitwasyon na talagang hindi kapanipaniwala, kamangha-mangha, at sa huli ay baluktot din.
Kaya pinindot ng pulis ang kampanilya ng pintuan nang alas sais ng umaga, pero walang sumagot dahil hindi ko
narinig ang kampanilya, at may leon kami na may singsing sa likod, at pinukpok nila iyon.
Ginising ako niyan, at nakita ko sa buong paligid ng ari-arian, hindi ko alam, sampu o labindalawang pulis na may mga spotlight,
Halos napalibutan na nila ang gusali, sinilawan nila ito, at apat o lima sa kanila ang pumwersa para makapasok.
Dumating sila nang walang search warrant; gusto nila akong kunin bilang saksi sa isang kaso laban sa isang pasyente
sa Nuremberg tungkol sa isang maskara. Iyan ang pinagmulan.
Iyon ang naging proseso sa tanghali, walang katapusang oras, sana ako na ang nagmaneho, ipinakita ko sa kanila,
narito ang mga dokumento, narito ang bag ko, nakaimpake na ang lahat, ako na ang magmamaneho.
Hindi, dinala nila ako kasama nila.
Hawak nila ang anak kong babae sa kama; natutulog pa rin siya, madilim ang paligid, at itinutok nila sa
mukha niya ang spotlight, o mas tamang flashlight.
Ang mga ito ay simpleng trauma lamang, na naniniwala akong sistematiko.
Kaya talagang inutusan silang gawin iyon, dahil hindi ito may katuturan.
Pagkatapos, dinala nila ako sa Nuremberg sa van na ito, na hindi rin naman luho,
naglalakbay sa ganoong sasakyan na parang kulungan.
Pagkatapos ay nasa ilalim ng lupa ako ng Nuremberg Regional Court, nasa selda, nang isa o dalawang oras
pa, dahil, gaya ng sinabi ko, maaga pa, sobra pa nga.
Iyon din ay isang karanasan, kaya nasa silid-imbakan ka, at parang nasa malalim na dungeon ang pakiramdam,
tapos sa isang punto dinala ako ng pulis palabas doon at diretso sa paglilitis, bilang saksi lang.
Kaya't ito ay lampas na sa batas at kaayusan.
Sa Switzerland, ang opisina ni Dr. Binder ay sumailalim din sa isang raid na kakaiba ang uri.
Ang dahilan para dito ay higit pa sa kakaiba.
Oo, hindi ako pangunahing pinag-uusig ng isang awtoridad o ng estado, kundi ng isang kilalang mapanirang-puri
na nagparatang na ako raw ay nagbabanta, armado, at may kasaysayan ng karamdaman sa pag-iisip.
At pagkatapos ay ipinaalam nila sa hepe ng pulisya ng kanton ng Aargau, na siya namang naglunsad ng nakabaliw na
operasyong ito na kinasasangkutan ng kabuuang 60 pulis.
Iyon ay noong ika-12 ng Marso 2020, nang gusto kong magbakasyon ng isang linggo.
At bago pa man ako matapos, bandang alas-diyes y medya, matatapos na sana ako, at makalipas ang alas-diyes
gusto kong kumuha ng espresso sa maliit na kusina doon.
At pagkatapos ay dumaan lang ako sa pintuan ng pasukan na gawa sa salamin.
At pagkatapos ay nakita ko ang mga pulis sa labas sa pasilyo sa tabi ng pintuan ng pasukan.
Sa hagdan papunta sa itaas, mga lima hanggang sampu; sa hagdan pababa, mga lima hanggang sampu; at talagang mga
matitigas na pulis na may matingkad na bulletproof vest at mga MP na nakatutok sa pintuan ng praktis.
Agad akong bumalik sa aking kompyuter at nag-post ng tweet sa Twitter, na ganito ang laman:
"Tulong, paparating ang pulis para arestuhin ako."
Nagdulot ito ng malaking ingay sa social media.
At saka nakatawag din ako sa anak kong babae, dahil naisip ko sa sarili ko, oo, ano na kaya ang mangyayari sa akin ngayon?
Sa huli, pinaputukan nila ako at sinabing pagtatanggol lang iyon, kaya gusto kong ipaalam sa ilang tao kung
ano ang nangyayari, dahil nakakatakot ang sitwasyon noon.
Pagkatapos ay nakatanggap ako ng tawag sa aking cellphone.
Isang babae iyon, sabi niya, "Oo, kamusta, dapat kang lumabas sa harap ng pinto, sa harap ng pinto ng praktis."
Oo, bakit ako pa pupunta sa pintuan? Oo, sasabihin namin sa'yo mamaya, sabi niya.
Oo, at pagkatapos ay tumakbo ako palabas, hawak ko ang cellphone sa kaliwang kamay, at binuksan ko ang pinto, at sinabi niya
sa akin: Hawakan mo ang cellphone sa kamay mo para maibigay ko sa iyo ang mga tagubilin, ngayon buksan mo ang pinto!
Binuksan ko ang pinto: Lumabas ka na at itataas mo ang iyong mga kamay!
Hawak ko ang cellphone ko sa kaliwang kamay at nakataas ang kanang kamay, pagkatapos ay lumingon ako muli upang makita nila
na hindi ako nagdadala ng sampung Kalashnikov, mga granada at iba pa, kahit na hindi ako armado at walang bakas
ng karahasan. Pagkatapos ay sinabi nila: "Dakpin siya!"
At saka tatlo sa mga lalaking iyon ang biglang sumugod sa akin, hinila nila ako sa lupa, tumama ang ulo ko sa sahig, nagkaroon
ako ng maliit na sugat, hindi naman malala, pero nagdugo ito nang kaunti, at pagkatapos ay nakahiga ako nang nakadapa, at tinali
nila ang mga kamay ko sa likod, at pagkatapos, mahirap tantiyahin ang oras, pero pakiramdam ko na makalipas ang ilang
minuto sinabi ko, uy mga kaibigan, hindi ako makahinga ngayon.
Noong isang panahon, may isang tanyag na kaso sa Estados Unidos na kinasasangkutan ng isang itim
na lalaki, at oo, saka nila pinayagang tumayo ako.
Pagkatapos ay lumabas mula sa elevator ang dalawang pulis na naka-normal na uniporme, at nakilala ko sila.
Oo, Thomas, kalma ka na ngayon, at titingnan natin ito.
Matapos akong arestuhin, napagtanto nila makalipas ang isang oras na hindi ako lumabag sa
anumang batas kaya hindi nila ako maaaring ikulong.
Pero pagkatapos ay nagpadala sila ng doktor sa akin para suriin kung fit ako para ikulong, kahit hindi naman
talaga nila ako maaaring ikulong, at idineklarang ako ay panganib sa sarili at baliw sa Corona.
Nilikha niya ang isang bagong diagnosis na hindi nakalista kahit saan sa ICD.
Ang diumano'y sandata ko ay ang baril ng hukbo ko, ngunit ito ay nakaimbak sa bahay.
Noong 1980, sumapi ako sa Hukbong Sandatahan ng Switzerland, na siyempre kailangan kong gawin. Noon, miyembro ako ng korong
medikal bilang isang estudyanteng medikal, at doon ang sandata ay hindi assault rifle kundi isang pistola, na personal na armas.
Pinananatili ko ang mga ito pagkatapos bilang unang teniente, at nang umalis ako sa militar labinlimang taon na ang nakalipas,
inimbak ko ang mga ito sa bahay nang walang bala, na ganap na normal at legal sa Switzerland. Bilang
panuntunan, pinananatili mo ang iyong personal na sandata pagkatapos mong umalis sa militar.
At ito ay naimbak doon nang labinlimang taon.
Nang ako'y naaresto, natural lang na tinanong ako ng mga pulis, "Saan ang baril? Saan ang baril?"
Anong baril? Oo, may baril ka. Oo, sandali, ibig mong sabihin ba ay ang pistol ng hukbo ko?
Oo, nakatago na ito sa bahay sa loob ng 15 taon.
Sinabi ko rin sa kanila kung saan, at sinabi ko rin sa kanila, pero hindi ba makukuha nila
ito ngayon, sa hatinggabi o kung ano pa man?
Ang asawa ko, na natatakot, ay magkakaroon ng atake sa puso kung papasok ka doon ngayon. Pakiusap, bumalik ka bukas.
Pumasok pa rin sila sa silid ng asawa ko nang alas-una ng umaga. Hindi niya narinig ang kampanilya, kaya
ginamit nila ang susi ko para makapasok at pagkatapos ay inatake siya sa kama, na parang Rambo.
Kaya malamang nagkaroon siya ng stroke noong gabing iyon, kaya talagang mabigat iyon, at itong
Rambo, hindi kapani-paniwala ang ginawa nila doon.
At pagkatapos ay inilagay ako sa solong pagkakakulong sa loob ng 36 na oras.
Sa karaniwang pananalita, tinatawag itong padded cell, na tama sa lahat ng aspekto, maliban na lang na wala itong padding; isa
lamang itong selda para sa pagkakahiwalay, at ang kama ay simpleng kutson, at ang inodoro at lababo ay
dinisenyo upang hindi ka makasabit o masaktan sa anumang paraan.
At nandoon ako nang 36 na oras, nang hindi ko alam kung bakit ako nandoon, at hindi pa ako nakakakita ng
abogado. Ibig kong sabihin, labag iyon sa batas, hindi ba?
At pagkatapos ay nag-isa ako nang 36 na oras noong Pasko ng Pagkabuhay, di ba?
Noong Linggo ng Pagkabuhay, nakahiga ako doon sa kutson na iyon, karamihan ng oras ay tumatakbo-takbo lang sa kama, di ba?
Una, inilayo ko ang kutson na ito mula sa pader upang makalakad ako sa paligid ng kama.
Walang makakapag-higa sa kama nang 36 na oras, hindi ba? Wala namang upuan, wala talaga.
At siyempre, marami akong oras para mag-isip, at oo, nagtaka ako, ano ang nangyayari rito?
Hindi ko maintindihan, 'di ba?
Dahil sa sitwasyon, iniwan ni Dr. Bodo Schiffmann ang kanyang tinubuang-bayan at ngayon ay
nakatira kasama ang kanyang pamilya sa Tanzania.
Dati sa Alemanya, kinailangan niyang tiisin ang ilang pagsalakay.
"Nagsagawa sila ng paghahanap sa aming mga pribadong silid at silid-praktis, at pagkatapos ay tunay kaming na-trauma."
At iyon ay noong Pebrero 2021.
Ang mga paghahanap ko sa bahay ay pangunahing layuning matiyak na mapapansin ito ng kapitbahayan at matatakot ang mga tao.
At ganito ito: natrauma ka rito dahil, para sa akin, ito ay isang armadong pagnanakaw na isinagawa ng
estado, dahil kinukuha nito ang mga bagay mula sa iyo.
At talagang ganoon kami: kapag may nagparating na kartero o kung ano pa man, palagi
naming inakala na paparating na naman ang pulis.
Sa anumang kaso, dumating sila.
Isipin mo lang, ang tanong dito ay kung ilang sertipiko ng maskara ang naibigay, at gusto nilang kunin ang lahat
ng talaan ng aming mga pasyente, na may 85,000 pasyente.
At mahalagang tandaan na ang unang paghahanap sa bahay sa aktuwal na pagsasagawa ay nagbunga ng
opisyal na pagsasara ng kaso ng tanggapan ng piskal.
Ibig sabihin, tiningnan niya ang mga sertipiko at pagkatapos ay sinabi, oo, may katwiran iyon, ayos lang.
At opisyal na isinara ang kaso na diumano'y nag-isyu kami ng pekeng sertipiko ng maskara.
At gayon pa man, bumalik sila muli. Nagbibigay nga ito sa buong bagay ng isang medyo kakaibang lasa.
May isang tao na pumasok at ipinakita sa iyo ang isang piraso ng papel. Naroon pa nga ang isang piskal.
At agad niyang sinabi sa amin na pareho na naman ang kagamitan namin sa aming mga silid-praktis.
At saka sinabi nila sa akin na magmaneho ako papunta sa operasyon, at nag-iisa ang asawa ko doon.
At ang aming mga anak ay nasa itaas. Pumasok din sila sa mga silid ng mga bata.
May inalis sa mga bata na hindi talaga pinapayagan.
Ang layunin ay sirain ang isang gawi sa trabaho.
Siyempre, ibig kong sabihin, kung aalisin mo ang mga iyon at pagkatapos ay pumirma ang hukom para
payagan ang pag-access sa 85,000 talaan ng pasyente.
Kaya iyon ang dahilan kung bakit tumigil ako sa pagtatrabaho bilang panel na doktor.
Ibig sabihin nito ay naibalik na namin ang aming dalawang pag-apruba sa cash register.
Si Dr. Carola Javid-Kistel, na tumakas sa Mexico, ay nakatanggap ng ilang pagbisita mula sa mga awtoridad, kahit wala siya.
Kaya't inakusahan ako dahil nag-isyu ako ng mga sertipiko ng eksepsyon sa maskara para sa aking mga pasyente.
Kailangan kong sabihin na 80 hanggang 90 porsyento ng aking mga pasyente ay mga bata at kabataan,
at nakapag-isyu na ako ng napakaraming sertipiko.
At nag-isyu ako ng napakaraming sertipiko ng pag-exempt sa pagbabakuna, na kalaunan ay
naging dahilan ng mga pagsalakay ng pulis.
Nangyari iyon nang tatlong beses pa pagkatapos noon, hanggang sa sa wakas ay hinila ko ang ripcord at
ipinakulong ko ang sarili ko sa opisina at pati na rin sa bahay.
At pagkatapos ng ikatlong pagsalakay ng pulis, na noong unang bahagi ng Pebrero 2022, Nakararanas ako ng napakabigat na
post-traumatic anxiety disorder o post-traumatic stress disorder kaya talagang iniiwas ko ang sarili ko sa lahat at pinipili ko
lang ang mga taong papasukin sa aking klinika o sa aking bahay, nagkakaroon ako ng bangungot, na pinapangarap kong dadalhin nila
ako, na hindi lang nila kukunin ang aking mga file, kundi ako ay dadalhin nila palayo at ikukulong, at saka gusto rin akong pilitin
na bakunahan laban sa Corona, at may hawak akong kutsilyo sa panaginip at sinaksak ko sila at nagising akong pawis na pawis.
At doon ko sinabi sa sarili ko na kailangan kong umalis agad sa Alemanya, kaya nagpareserba ako ng isang
nakakarelaks na bakasyon sa Mexico, gaya ng sinasabi.
Ang bakasyon ay naging dalawang taon. Dalawang karagdagang pagsalakay ang naganap habang siya ay wala.
Hindi nais ni Dr. Javid Kistel na bumalik sa Alemanya. Ngunit ang nami-miss niya ay ang kanyang pamilya.
"Ako ay isang taong pamilya.
Mayroon akong tatlong ganap nang matatandang anak, apat na apo, at siyempre mayroon din akong ina sa
Alemanya, isang madrasta, mga kapatid, at iba pa.
At hindi ko na sila nakita nang marami — karamihan sa kanila — halos dalawang taon habang nasa Mexico ako.
At saka naglakas-loob kaming mag-ayos na magkita sa Switzerland, sa Zurich.
At sinabi ko, sige, hindi Alemanya ang Switzerland. Neutral ang Switzerland.
Hindi rin kabilang ang Switzerland sa EU. Magiging maayos lang.
Sa kasamaang palad, hindi ko naitanong kung may nakalabas na warrant of arrest para sa akin sa pansamantala.
Akala ko, sige, ang isang internasyonal na warrant ng pag-aresto ay maaari lamang talagang ilabas para sa mararahas na krimen, mga
krimeng may parusang kamatayan, gaya ng pagpatay, hindi sinasadyang pagpatay, pagbuo ng organisasyong terorista,
human trafficking, trafficking ng armas, o katulad niyan.
Pagkatapos sinabi ko, sige, hindi iyon naaangkop sa akin dahil sa aking mga medikal na sertipiko.
Hindi sila mangahas. Oo, malayo pa roon.
Nakarating ako sa Paliparan ng Zurich noong ika-1 ng Disyembre 2023, ibig sabihin noong nakaraang taon.
At ipinakita ko ang aking pasaporte doon sa pagpasok, sa kontrol ng pasaporte.
At nakita ko kung paano nagbago ang mukha ng opisyal na nag-scan nito.
At agad niyang sinabi sa akin: May isang bagay laban sa iyo sa Alemanya.
Hindi kita maaaring papasukin. Kailangan mong sumama sa akin ngayon.
At saka sinabi nila, "Oo, kailangan na naming halos ikulong ako ngayon," at inilagay nila ako sa isang selda na dalawang
metro sa dalawang metro doon, sa isang kuwartong ganoon.
Kinailangan kong hubarin nang lubusan ang aking damit at masusing pinagsiyasat ako.
Naiwasan ko lang na mapasok nila ang alinman sa mga butas ng aking katawan dahil sinabi kong wala akong kinalaman sa droga,
hindi ko pa nga nasubukang manigarilyo ng joint sa buong buhay ko at wala akong itinagong droga kahit saan,
kaya dapat huminto na sila o sisigaw ako nang malakas!
At iyon ay dahil sa 16 na sertipiko ng maskara. Isang European arrest warrant dahil sa 16 na sertipiko ng maskara!
Hindi ko inakala na posible iyon at patuloy akong nagtatanong. Gusto ko rin itong kunan ng
larawan at agad na ipadala sa aking abogado.
At saka sinabi nila na hindi raw iyon pinapayagan at kinuha nila ang lahat sa akin, siyempre.
Ang pera ko, ang pasaporte ko, ang mga cellphone ko, ang bagahe ko, lahat ay nawala.
Nang mga sandaling iyon, ako'y nag-iisa sa selda at naisip ko, ayos lang, malapit nang magwakas ang mundo.
At ako ay ikinulong ng kabuuang labindalawang araw, labing-isang araw sa Zurich.
At saka nakipag-ayos ako sa abogado sa Switzerland, na kailangang makilahok pa rin—hindi nga talaga ako nakipag-ayos, hindi, sinabi
niya sa akin na hayaan ko na lang ang sarili kong ma-ekstradisyon sa Alemanya, dahil kung hindi ko ito papayagan, maaaring
umabot ng isang taon ang proseso ng ekstradisyon sa Switzerland.
At sa halip na may piyansa na 30,000 euros, na kinailangan ng aking pamilya na makalikom sa napakaikling panahon – wala sa amin
ang may ganoong halaga – pinalaya ako noong 12 Disyembre mula sa bilangguan ng Schwäbisch Gmünd, kung saan ako
inilipat noong ika-11 araw – kaya nasa Schwäbisch Gmünd ako ng isang araw pa – at saka ako pinalaya.
Nanatili si Dr. Bianca Witzschel sa kanyang sariling bansa na Alemanya bilang isang doktor na dissidente.
Iyon ang naging pagkawasak niya.
Noong Pebrero 2023, ipinakulong siya ng hudikatura ng Saxony at inilagay sa pansamantalang detensyon.
Ang kaso ay pag-iimbento ng dokumento sa mahigit 500 kaso para sa pag-isyu ng mga sertipiko ng
maskara at mga sertipiko ng eksepsyon sa pagbabakuna.
Nais naming makausap ang matapang na doktor na si Dr. Witzschel habang siya ay nakakulong, ngunit hinadlangan ng
bilangguan ang bawat pagtatangka na makipag-ugnayan sa kanya.
Hindi man lang naabisuhan si Bianca Witzschel tungkol sa aming paulit-ulit na kahilingan, at hindi rin kami pinayagang mag-film.
Ang paulit-ulit na pagtatangka na makipag-ugnayan ay walang nangyari.
Halos isang taon at kalahati ang ginugol ni Doktor Bianca Witzschel sa kulungan ng coronavirus ng rehimen ng pagbabakuna.
"Hindi ako nakaramdam ng anumang kasalanan."
Inayos ko nang maayos ang lahat ng mga sertipiko sa mga folder dahil inakala kong may mabuti akong ginagawa rito.
Masasabi ko nang may katiyakan na personal kong nakilala ang lahat ng pasyenteng pinagbigyan ko ng sertipiko, o alam
kong umiiral ang mga pasyenteng ito at may mga reklamo sila.
Kaya, hanggang sa sandaling biglang sumabog ang paghahanap na ito, sigurado talaga akong hindi ito mangyayari sa akin.
At dumating ang ika-16 ng Disyembre 2020.
Nasa bahay ako noon dahil nabali ang isa kong vertebra nang mahulog ako ilang linggo na ang nakalipas.
Hindi ako nakapagtrabaho ng walong linggo at kinailangan kong maglakad gamit ang muwebles at magsuot ng korsé.
Kakapasado lang ng alas-otso nang biglang nagsabi ang asawa ko, "Ngunit maraming sasakyang pulis ang papunta sa bahay namin."
Ano ang nangyayari? Nasa kama pa ako, tapos bumangon ako.
Pagkatapos ay dumating sila: May search warrant kami at kailangan naming siyasatin ang buong bahay.
Akala ko lang, paumanhin? Oo, dahil sa iyong mga sertipiko ng maskara.
Ano ang ginagawa mo sa aking klinika, sa aking bahay? Sa aking klinika, marahil, pero bakit ka
naghahanap? Maaari itong linawin sa iba pang paraan.
Oo, may mga utos sila, kailangan nilang asikasuhin ang lahat.
Pagkatapos ay sinuyod ng sampung taong ito ang lahat ng silid, kinuha ang aming mga laptop at mga cellphone, pati na ang ng
aking asawa – naroon pa ang aking anak na babae – hinanap nila ang mga silid ng mga bata, binuksan ang lahat ng
aparador at mga mesa sa tabi ng kama, ano ang laman nito, ano ang kinalaman nito sa mga sertipiko?
Ang buong proseso ay tumagal ng apat na oras, at kasabay nito, sa klinika – sinabi sa akin ng katulong ko na siya ay gumagawa ng
mga gawaing administratibo rito – isinasagawa rin ang isang paghahanap, kung saan siya ay sinigawan ng
nakatatandang pulis na nangunguna sa imbestigasyon:
Dapat kang magpatotoo na kriminal ang iyong amo.
Pagkatapos ay inilagay namin ito sa talaan sa hukuman, salita-salita.
Kaya dahil sa ganoong pagtatangi, natakot siya, at nagkaroon siya ng malalaking problema pagkatapos.
Nandoon din kami, ibig kong sabihin, nabigla ako, inakala kong hindi ito maaaring mangyari, at pakiramdam mo'y parang
nirape ka, binugbog, at pagkatapos ay lubos kang napagod.
Ang mga bata ay partikular na apektado at nakaranas din ng pinakamalubhang sintomas.
Hindi na nila makapagpokus. Nakaramdam sila ng pagduduwal at pananakit ng ulo.
Ang ilan sa kanila ay nagkaroon ng pagbagsak sa paaralan habang nakasuot ng maskara, at marami na akong mga magulang dito sa
aking klinika na umiiyak na nagsabi nito sa akin, pati na rin ang mga batang umiyak, at malinaw na bilang doktor kailangan kong
kumilos at bigyan ang mga taong ito ng medikal na sertipiko.
Isang partikular na malungkot na halimbawa, isa sa maraming malungkot na halimbawa ng mga pasyente, ay ang isang batang babae
na dumating kasama ang kanyang ina noong Nobyembre 2020 mula sa Bavarian Forest. Nagkaroon ang batang babae ng
matinding reaksyon sa maskara, na may kasamang pagduduwal,
Panlalala ng ulo, kawalan ng gana sa pagkain, at hiniling sa akin ng ina na mag-isyu ng ganoong sertipiko. Nandito ang bata.
Siyempre, ginawa ko iyon, at anim na buwan ang lumipas, noong ika-6 ng Mayo 2021, babalik sila.
Nagtataka ako, kailangan mo ba ng isa pang sertipiko?
Oo, kailangan namin ito. Malapit na kaming magdaos ng pagdiriwang ng komunyon at nais naming
magkaroon ng kasalukuyang balidong sertipiko.
Ang seremonya ng komunyon ay noong ika-9 ng Mayo, sa pagkakaalam ko, at noong sumunod na Lunes, tinawagan ako ng ina at nagsabi ng
isang kakila-kilabot na bagay, na nagsasabing, "Isipin mo, nakaupo kami sa simbahan kasama ang aming mga kamag-anak, sobrang
tuwa ng aming anak na babae para sa komunyon na ito, papasok na ang pari kasama ang mga sakristan at bigla niyang pinatigil ang
Misa dahil napansin niyang ang batang babae sa unahan o sa bangko ay hindi nakasuot ng maskara, tinawag niya ang ina ng batang
babae sa sakristiya, pinutol ang misa – lahat ay nakatitig, lahat ay nakatingin sa batang babae
– at saka sinabi: 'O sige, may sertipiko ka ba?
At pagkatapos ay nakita niya na ang sertipiko ay mula kay Weikl: Oo, siya ang doktor ng maskara, hindi iyon katanggap-tanggap,
tinawagan niya ang pulis, at sa tingin ko ay nagdulot ang buong pangyayari ng pagkaantala nang mahigit 30 minuto.
"Tinanong ako ng pulis: Pwede bang magsuot ng mask ang anak mong babae o hindi? At sinabi ko: Hindi."
Ang reaksyon ng pari ay labis at kakila-kilabot, at sinira nito ang komunyon.
"Nakikita ko itong hindi matatawarang kawalang-pakikiramay mula sa isang ministro na
dapat ay nagmamalasakit sa kapakanan ng mga tao."
Dumating sila ng alas-sais ng umaga at muntik nilang buwagin ang harapang pinto mo.
Dahil sa ingay na iyon, natural lang na bumaba ka para makita kung ano ang nangyayari.
At saka inilagay ko lang ang paa ko sa harap ng pinto at binuksan ko ito.
Sinabi ko: Oo, pulis, kayo na ba ngayon ang Russian mafia na nanghiram ng uniporme dito sa aming kabaret?
Gusto kong makita muna ang iyong service ID at ang search warrant. Hindi, buksan mo na ngayon ang pinto!
Pagkatapos sinabi ko: Hindi, gusto ko munang makita ang search warrant.
Hindi, buksan mo na ngayon ang pinto! At lalo pang tumindi ang puwersa sa pinto.
May isang lalaking may taas na dalawang metro na nakatayo roon sa harap nito, mabigat ang
armas, at maraming tao roon na may malaking arsenal.
At, oo, at saka halos itinulak nila ako papasok sa aking silid-paghihintay.
Gusto nilang pilitin akong magsuot ng maskara sa sarili kong bahay, kaya sinabi kong tiyak na
hindi ako magsuot ng maskara sa sarili kong bahay.
Oo, sa totoo lang, sa tingin ko medyo sobra na iyon ngayon.
At saka nila ako dinakip sa aking silid-paghihintay.
Tulad ng sinabi ko, dapat sana'y tinawagan ko na ang isang solicitor, kaya nagkamali ako dahil hawak ko ang
telepono at sinabi kong tatawagan ko ang aking solicitor.
Hindi, hindi ka tatawag sa kahit sino! Ganyan niya nakita na may cellphone ako sa bulsa ng aking salawal sa likod.
At saka inalis din nila iyon sa akin.
Kinuha nila ang dalawang cellphone, dalawang laptop, mga hard drive, mga tala ng buwis, at pati na rin ang
mga liham ng pasyente na nakalapag sa sideboard sa itaas sa aking pribadong apartment.
Oo, pumasok pa nga sila nang pwersa sa isang inuupahang apartment sa itaas.
Siniyasat nila ang kamalig, siniyasat nila ang mga garahe.
Talagang kailangan mong tanungin ang sarili mo niyan. Ano ang hinahanap nila? Ano ang hinahanap nila?
Hindi ako magugulat kung nakakita sila ng pornograpiyang pambata sa garahe ko o ng isang bag
ng kokaina sa kamalig ko, para lang mahuli ako.
Walang ideya, walang ideya. Aba, pakiramdam mo nga ay isang seryosong terorista.
At naiinis na ako diyan.
Sasabihin kong oo, salamat sa Diyos na ako lang mag-isa noong umagang iyon, dahil sa tingin ko
hindi sana nakaligtas nang ganoon kadali ang anak ko.
At higit sa lahat, kung ano ang huling mapagkakasunduan ng pamamahayag tungkol dito.
Naglagay sila ng larawan sa pahayagan na nagpapakita ng mahabang pila ng mga pulis na nagdadala ng asul na timba.
Oo, at maraming ebidensya ang nakalap.
Nagtira sila ng kalat dito, hindi talaga kapani-paniwala.
At oo, ano ang mananatilî kapag umalis sila?
Nakaupo ako rito nang nanginginig, oo, at dumating ang aking mga pasyente at pati ang tensiyong ito – sumabog ako sa
luha dahil talagang pakiramdam mo na... imposibleng ilarawan.
Naging hindi mailarawan ang init ng mga pangyayari sa bahay ni Heinrich Habig.
Ang hindi inaasahang pagbisita mula sa tanggapan ng piskal ng publiko ay nagwakas sa pagkakadeteniyon.
"Kaya, ayon sa pagkakaintindi ko noong araw na iyon, inakusahan ako ng tanggapan ng piskal na nag-isyu ng maling
sertipiko ng pagbabakuna o, halimbawa, nag-iniksyon ng solusyong saline sa halip na bakuna, at ito ay sa 6,000 pasyente."
Mga bandang alas-diyes ng umaga – isang karaniwang araw ng trabaho – bumukas ang pinto at pumasok na
lang ang Tanggapan ng Piskal ng Lungsod ng Bochum.
Naisip ko, ano ba ang nagawa kong mali?
Kailangang buksan ang lahat, kailangang suriin ang lahat, kinolekta ang lahat ng mga papeles, ilang batch ng bakuna, ang
mga basurahan, ang mga basurahan ng papel, saanman maaaring may pinaghihinalaan, mga karayom at iba pa, lahat ay kinolekta.
Ang mga taong dumating sa aking praktis ay, gaya ng sinasabi, dinala nila sila nang sila'y kasama ko, at sinabi:
Kung may vaccination card ka, sumama ka sa amin, kukuha kami ng sample ng dugo! At may ilan na gusto nilang kunin ang
kanilang solicitor, pero hindi iyon pinayagan, at iba pa.
Nais nilang makahanap ng maraming pera, ngunit wala silang nahanap dahil inakusahan nila na naningil ako sa mga pasyente ng
labis na halaga para sa mga sertipiko ng pagbabakuna, na hindi na mapanindigan ng prosekusyon sa kanilang
pangwakas na pahayag dahil sa testimonya ng mga saksi.
At biglang sinabi ng tagausig sa asawa ko: "Oh, kakadesisyon ko lang na iuulat ka rin, iimbestigahan kita rin."
Bigla na lang, walang pasabi. Paano niya iyon naisip?
At saka sinabi nila, "Ngayon pupunta kami sa inyong apartment; sabihin ninyo kung nasaan
ito, kung hindi, sisirain namin ang pinto."
At pagkatapos ay naghanap sila ng isang bagay sa bahay namin.
Sa tingin ko ay ipinagpapatuloy nila iyon, at tuwing ilang araw ay malamang na hahanapin nila ang bahay ko sa anumang dahilan.
At pagkatapos ay lumipat kami sa isang hiwalay na gusali na pag-aari ng kapatid ng aking asawa, na inalok niya sa
amin sa Dortmund, kaya lumipat kami doon, nanirahan, at araw-araw ay doon namin pinapatakbo ang aming klinika.
Ibig sabihin, naibenta ko na ang mga gamit: mga estante, mesa, upuan—lahat ng karaniwang nasa isang klinika na
hindi mo basta-basta mailalagay kahit saan nang mabilis.
Inakusahan ako ng piskal ng publiko na sinadya kong ibenta ang mga bagay sa mas mababang halaga kaysa sa tunay
nilang halaga dahil kailangan kong kumuha ng pera nang mabilis para pondohan ang aking pagtakas.
Kaya, sa wakas ay may dahilan na sila.
Kaya, sa remand, kailangan mong isipin na sinabihan ka sa umaga na bibisita ka ngayon, pagkatapos ay kinuha ka
sa ganap na 7:30 ng umaga, dinala sa isang silid, at nariyan ang babaeng naghihintay sa iyo.
Ngunit ngayon, hindi ka sinundo sa alas-8 ng umaga, ni sa alas-9, ni sa alas-10, ni sa alas-11, at walang nagpaalam sa iyo.
At saka sinasabi ko: Bakit, ano na ang nangyari sa pagbisita?
Hindi namin alam, kailangan naming tawagan ang reception, wala rin silang alam.
Kaya medyo niloloko ka nang kaunti sa lahat ng oras.
Oo, palagi kong nalaman na wala naman akong silbi doon, at hindi rin ako binigyan ng pahintulot, at gusto rin akong bisitahin
ng mga apo, pero hindi rin iyon inaprubahan, at iba pa.
Kaya nga, palagi itong... oo, sinasabotahe.
Ang sabotashe at kawalang-katiyakan na ito ay hindi matiis para kay Fatima Habig.
"Nakakatakot talaga. Hindi mo maiisip kung gaano kasama iyon."
Sa hindi ko maipaliwanag na paraan, inalis nila sa akin ang asawa ko. Hindi kami kailanman nagkahiwalay, palagi
kaming magkasama sa trabaho, ginagawa namin ang lahat nang magkasama, at bigla na lang siyang nawala.
Hindi ko man lang nakapagpaalam sa kanya nang dumating sila para kunin siya.
Ang unang demonstrasyon, na inorganisa ng aking asawa, aba, hindi ko talaga napansin iyon.
Sa labas, may malaking demonstrasyon na may mga tambolista at mga plakard.
Oo, at maraming tao rin ang nakasuot ng mga T-shirt na may nakasulat na "Kalayaan para kay Heinrich."
Dumating sila sa hukuman na nakasuot ng mga T-shirt na iyon, na siyempre ay hindi nagustuhan ng hukom.
At pagkatapos ay kumanta sila ng mga awit tungkol sa kalayaan, oo, at oo, kahanga-hanga iyon.
Iyon ay isang mahusay na senyales mula sa labas. Oo, alam kong hindi nila ako nakalimutan. Talagang napakagaling niyan.
At pagkatapos ay pumasok ang isang hukom, naalala ko, si Ginoong Yilmaz, isang hukom na Turko, na
biglang nagsabi: Nakaimpake na ang mga gamit mo.
Kaya ngayon alam ko na kung handa na ang mga gamit ko sa silid, malapit na ang aking paglabas.
At saka pinayagan akong lumabas.
Nandoon ang lahat. Mga bata, mga pinsan, lahat ng mga kaibigan, mga abogado, ganap na
estranghero, ilan ay galing pa sa ibang bayan.
Iyon ay isa pang tampok na pangyayari.
"Ngunit mayroon ding matitinding galit na mga tinig mula sa populasyon.
Mga panlalait, mga paratang, at maging mga banta ng kamatayan.
Dr. Külken, ikaw ay sa esensya isang kahabag-habag na payaso, o mas tiyak, isang mamamatay-tao, na nag-uudyok sa iyong mga
tagasunod sa pamamagitan ng iyong fanatiko at agresibong mga talumpati na huwag magsagawa ng makatuwirang
mga hakbang upang mapigilan ang pandemya (sa totoo lang, alam mo ba kung ano ang pandemya?).
Kaya't dumaan sa parehong karanasan ang lahat. Nakakuha sila ng mga banta ng kamatayan.
Sinuri nang mas mabuti ng departamento ng kriminal na imbestigasyon ang ilang banta dahil medyo kakaiba ang mga ito.
"Iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit kami umalis, dahil nakatanggap kami ng mga banta ng kamatayan laban sa pamilya."
Hindi laban sa akin, kundi laban sa pamilya. May tangkang patayin ako.
Biglang ipinakita ng kotse na nawalan ng presyon ang gulong sa harapang kanan.
Agad akong huminto sa kanan, at sa pinakamaikling panahon, naubos ang hangin.
At saka nakahanap ako ng tao para dalhin ang bagay sa pagawaan, at tinanggal niya ang mga gulong at sinabi na butas-butasan ito.
Hindi iyon ang nangyari. Mayroon din akong mga larawan nito.
Kaya sinasabi nila na tiyak na ganoon nga, hindi pa nila nakakita ng katulad noon.
Tiyak na ginawa ito gamit ang drill, para kapag nagmamaneho ka nang sapat na bilis sa motorway, pumutok ito.
At ang pagtakas na ito ay nananatiling mahirap tiisin ni Dr. Mechthild Schiffmann hanggang ngayon.
"Nami-miss ko ang kalye kung saan tayo dati nakatira."
Ito ang tahanan. Nagkaroon ng isang uri ng pag-ugat.
Sa hukuman ng magistrado, hinatulan ako ng dalawang taon at siyam na buwang pagkakakulong nang walang parol.
At unang nagsampa ng apela ang tanggapan ng piskal ng publiko dahil sa tingin nila ay masyadong magaan ang hatol.
Kaya hiniling nila ng higit sa tatlong taon sa simula ng paglilitis, ibig sabihin sa apela, at pagkatapos ay itinataas
nila ang kanilang hinihingi sa kanilang pangwakas na argumento sa apat na taong pagkakakulong nang
walang parol, ibig sabihin apat na taong pagkakakulong.
"Mayroong 30 araw ng negosasyon, na napakarami."
Sa ikalawang araw ng paglilitis, inalok ako ng kasunduan: pag-amin ng pagkakasala para sa 100 pekeng sertipiko ng kalusugan.
Pagkatapos ay isang napakataas na multa na may pinakamataas na 720 arawang bayad, na katumbas
ng 72,000 euro sa halagang 100 euro kada araw.
At iyon, siyempre, sa huli ay humahantong sa pagbawi ng lisensya upang magpraktis ng medisina.
"Oo, ang hatol ay halatang isang panlilinlang."
Sa huli, tinalakay nang maaga ng tagausig, ng hukom, at ng aking abogado ang buong bagay.
Napagkasunduan ang hatol, at sa huli – gaya ng lumabas – ito ay 14 na buwang probasyon na ipinagpaliban
sa loob ng tatlong taon, kasama ang multa na €1,000.
Ibig sabihin, may limang kabuuang paratang.
Kaya, dalawang kaso na may kaugnayan sa mga sertipiko ng kalusugan, at tig-isa naman para sa paghihikayat
ng poot, paninirang-puri sa isang opisyal ng gobyerno, at paninirang-puri laban sa isang kasamahan.
Kaya't dalawang kaso ang naurong na.
Tiniyak din nila sa akin na pagkatapos kong paglingkuran ang nakabinbing sentensya, makakaya
kong umalis ng Alemanya at bumalik sa Mexico.
"Talagang isang malaking kasiyahan iyon para sa mga mamamahayag, hindi ba?"
Maaari na noon, siyempre, ng mga mamamahayag na isulat ito nang paulit-ulit sa loob ng labinlimang buwan tuwing
may sinasabi ako o kapag masyado akong nakikita sa publiko:
Oo, Dr. Binder, siya ang kakilala na iyon, isang baliw na humaharap sa mga kasong kriminal.
"Noong 22 Hunyo, ipinadala sa akin ng tanggapan ng piskal ang akusasyon.
Kasabay nito, inilabas ang isang pahayag sa media na nagbanggit ng mga pangalan:
Si Dr. Walter Weber mula sa Winterhude ay kinasuhan.
At sa loob ng isang buong araw, ipinakita ang aking imahe sa ilalim ng lupa.
Noong Gitnang Panahon, tinatawag itong 'pillorying'.
"Ang Pederal na Hukuman ng Katarungan ay, siyempre, kailangang harapin ang halos 1,000
pahina ng apela na isinulat ng solicitor."
Kaya nangangahulugan iyon na kailangang harapin ito ng mga hukom sa Pederal na Korte ng Katarungan at
pagkatapos ay magsulat ng katugmang pagbibigay-katwiran.
At maaari itong pumabor sa alinmang panig.
Habang ako'y nasa kustodiya, nakilala ko rin ang mga taong naghihintay ng isang taon para sa kanilang apela.
Isang hukom, na isa ring matigas ang ulo, na hindi pa rin nakakita ng dahilan at hindi tumanggap ng anumang argumento, ay nagpataw
sa akin ng 200 araw-araw na multa na tig-100 euro bawat isa.
Ibig sabihin, may kriminal na rekord ako, siyempre. Dalawampung libong euro iyon.
At muling naghain kami ng apela, muli na naman, na ang pangunahing argumento namin ay walang siyentipikong ebidensya na
sumusuporta sa kaso, at bukod pa rito ay lubos na hindi angkop ang Seksyon 278 at sa
katunayan ay bumubuo ito ng pagbaluktot ng katarungan.
At ngayon, sa kabila ng kasalukuyang sitwasyon sa RKI at ng mga talaan ng RKI, muli itong halos itinakwil,
itinago sa ilalim ng alpombra, at itinuring na hindi mahalaga.
Kaya't pinal na ang hatol, at tila ako ay isang kriminal na legal nang nahatulan.
"Ang pinakamalaking parusa ay ang banta na tayo ay mahaharap sa pagkakakulong ng tatlo hanggang limang taon."
Patuloy pa rin silang nakabitin sa akin na parang tabak ni Damocles.
At kahit ang propesyonal na pagbabawal na ipinataw sa mga doktor, isang tatlong taong pagbabawal sa propesyon at multa na
10,000 euro, ay maliit na halaga para sa akin, dahil nasa sick leave ako nang tatlong taon at hindi makapagtrabaho.
Pagkatapos ng raid na ito, hindi na ako makapagtrabaho.
Gayunpaman, nananatiling nakapirming ang aking mga account sa mga hindi makatwirang halaga ng
pagsamsam hanggang sa matapos ang mga paglilitis.
Isang bangko ang nagwakas ng aking account; na-freeze ang lahat ng aking mga account sa loob ng 15 buwan. Masakit iyon.
"Nais nilang alisin sa akin ang aking propesorohan, ngunit hindi pa ito nangyayari dahil kailangan muna
akong mapatunayang naghikayat ng poot at anti-Semitismo."
Sa kabutihang-palad, gayunpaman, hindi ito nangyari.
Sa katunayan, ang Tanggapan ng Pangkalahatang Abugado mismo ang nagsampa ng apela laban sa hatol na ito ng mahistrado.
Sa ganitong paraan, nagsisimula muli ngayon ang usapin.
Ang matatapang na mga doktor ay hindi makilahok sa krimen ng coronavirus.
Hindi ito pahihintulutan ng kanilang konsensya at tungkulin na mag-alaga sa kanilang mga pasyente.
"Sobrang kabaliwan iyon, at sinabi kong hindi ko na kayang manahimik tungkol dito."
Ang paghamak at pagbubukod sa pamilya ay madalas na mga kahihinatnan.
Iniwan din ako ng kapareha ko noon.
Nasa relasyon kami ng limang taon at kalahati, at sinabi rin niya, 'Oo, hindi ka sasang-ayon dito at sinusunod
ko ang mga hakbang, kaya hindi na kita kayang makasama.'
Kaya talagang nagkagulo ang buong buhay ko.
Kaya kahit ilang miyembro ng pamilya ko ay unang tutol sa akin.
"Sa bahagi ng aking pamilya, siyempre napakasaya ako."
Ang asawa ko at ang panganay kong anak na babae – oo, doon nagsisimula ang emosyon – ay naging
napakatapat sa akin, habang ang ibang miyembro ng pamilya ay hindi, gaya ng karaniwan kahit saan.
Gayunpaman, hindi naging dahilan ang mga personal na kabiguan na ito upang pagdudahan nila ang
kanilang mga paniniwala o ang kanilang mga kilos.
"Talagang sulit ito. Talagang sulit na isugal iyon, pati na rin para sa aming sarili."
Ang kanilang mga pasyenteng mapagpasalamat at mga tagasuporta ay nagbigay sa kanilang mga bayani laban sa
coronavirus na nakakulong na ng lakas at suporta na labis nilang kinakailangan sa mga mahihirap na panahong ito.
"Paano mo naramdaman sa mga sandaling iyon nang narinig mo ang mga tao sa labas?"
Hindi mailarawan... Napakaganda nito.
Hindi mo pwedeng sabihin iyan...
"Ngunit sinabi namin ito."
Sa pamamagitan ng labinlimang kuwentong ito, ipinakita namin kung gaano kalupit ang
paghihiganti ng sistema sa mga hindi sumusunod.
Ang mga dokumentaryo tulad nito ay napakahalaga sa pakikipaglaban laban sa kawalang-katarungang ito.
Mangyaring ipagpatuloy ninyo ang pagsuporta sa aming gawain. Ngunit ngayon, nakatuon
kami sa mga bayani ng pandemya ng coronavirus.
Nagawa kong bisitahin ang lahat ng matatapang na taong ito. Narinig ko ang kanilang mga kuwento.
At labis akong naantig nang tignan ko ang kanilang mga mata at maranasan at madama nang personal
ang ginawa sa kanila at sa kanilang mga pamilya.
Hinahabol, tinutugis, tinanggihan. Wasak sa lipunan at sa ekonomiya.
Marami rito ang hindi na mababawi. Ngunit maaari na natin silang suportahan ngayon.
Sa moral na paraan, sa pamamagitan ng pagtiyak na hindi sila nakakalimutan, at pati na
rin sa pamamagitan ng pinansyal na tulong.
Dahil ang mga taong ito ay nahaharap sa pagkasira ng ekonomiya.
Magastos na paglilitis sa kriminal, nakapirming pondo, mga pagbabawal sa propesyon.
Ang mga kagalang-galang na doktor na ito ay ngayon humaharap sa kapahamakan dahil ibinigay nila ang kanilang lahat noon.
Para sa kanilang mga pasyente, para sa atin at para sa ating mga anak.
At ngayon gusto naming nandiyan para sa mga taong ito.
Nagsisimula ngayong araw ang AUF1 sa pangongolekta ng mga donasyon para sa mga doktor na ito.
Magbigay sa mga nag-risgo ng lahat at ibinigay ang kanilang buong makakaya para sa atin noon.
Mangyaring mag-donate na ngayon! Mahalaga ang bawat kontribusyon. Salamat!