דאָס איז דער גרעסטער מעדיצינישער פשע פֿון אַלע צײַטן. אַ הומאַניטאַרישע
קאַטאַסטראָפֿע אויף אַ אומפּרעצעדענטירטן מאָסשטאַב.
קיינער וועט דיר נישט פֿאַרגעבן פֿאַר דעם.
ביטע פֿאַרלאָזט דעם געגנט גלייך!
מיר זענען דאָס פֿאָלק! מיר זענען דאָס פֿאָלק!
"האָסטו אַ מאַסקע בײַ זיך? ביטע לייג זי אויף, אַנדערש גיי אַרויס פֿון דעם געביידע!"
"די וואַקסינען זענען מער אָדער ווייניקער פֿרײַ פֿון זייַט־ווירקונגען."
אין מײַן קרײַז זענען נײַן מענטשן אין אונדזער דאָרמיטאָריע אין איין טאָג געשטאָרבן נאָך דער וואַקסינאַציע.
די דאָקטוירים וואָס איצט וואַקסינירן, וועלן אַלע מוזן ענטפֿערן פֿאַר זייערע מעשׂים. און פֿאַר גאָט, לכל־הפּחות.
מיר האָבן דאָ נישט קיין טויטברענגענדיקן ווירוס.
מיר האָבן דאָ נישט קיין מעדיצינישע פּאַנדעמיע, נאָר אַ קרימינעלע פּלאַנדעמיע.
איצט דערלעבן מיר טאַקע אַ טיראַניע פֿון די אומגעענטפֿערטע.
איצט איז די צײַט צו נעמען באַשטימענדיקע אַקציע קעגן די קאָראָנאַווירוס־לייקענער און אַנטי־וואַקסערס.
מיר האָבן דאָ אַ דעמאָקראַטיע צו פאַרטיידיקן.
"די שרעקן פֿון דער קאָראָנאַווירוס־פּאַנדעמיע. פֿאַר עטלעכע זײַנען זיי טיף; פֿאַר אַנדערע זעען זיי אויס צו זײַן איבער."
אָבער פֿאַר יענע דאָקטוירים וואָס האָבן מיט מוט קעגנגעשטעלט זיך בעת דער צײַט פֿון מאַסקן און וואַקסינאַציעס, כּדי צו
ראַטעווען און באַשיצן מענטשן, איז עס ווײַט פֿון פֿאַרענדיקט.
פֿאַרקערט, ווײַט פֿון דער עפֿנטלעכער אויג, ווערן זיי נאָך אַלץ געיאָגט, געהאָנט און אויסגעשלאָסן דורך
אַ נקמניש, אומבאַרעמעדיק און איבערוועלטיקנדיק סיסטעם.
אַ סיסטעם וואָס פֿאַרגייט נישט דעם פֿאַקט, אַז דער ווידערשטאַנד צום קאָראָנאַווירוס איז געוואָרן מעגלעך בעיקר אַ דאַנק
די דאָזיקע דאָקטוירים, ביז דער אַטאַקע אויף דער מענטשהייט האָט מען געקענט צוריקשטופן דורך אונדז אַלעמען צוזאַמען.
אויב דער קומענדיקער אַטאַק פֿון דער גלאָבאַליסטישער רעזשים, וואָס ווערט טאָג פֿאַר טאָג מער אַגרעסיוו, קעגן די מענטשן, אויב דער
קומענדיקער אַטאַק ווערט דורכגעפֿירט אומדירעקט דורך דעם געזונטהייט־סעקטאָר, דאַן די וואָס טראַכטן אַנדערש
שטייען אין וועג פֿון דער געוואָלטער וועלט־רעגירונג.
און בפרט זענען דאָ דאָקטוירים וואָס פֿאָלגן נישט די באַפֿעלן פֿון פּאָליטיקער, דעם מיליטער און דער
פֿאַרמאַצעווטישער אינדוסטריע, נאָר ווילן בלײַבן אַ שוץ־שילד פֿאַר פּאַציענטן לויט דעם היפּפּאָקראַטישן שבֿועה.
און דערפֿאַר זאָלן אונדזערע העלדישע דאָקטוירים איצט שטילערהייט צעשטערט ווערן, ווײַט פֿון די אויגן פֿון דער עפֿנטלעכקייט.
שטילגעמאַכט דורך די מעדיע, זאָלן די מוטיקן מענטשן באַשטראָפֿט ווערן, עקאָנאָמיש און
געזעלשאַפֿטלעך חרובֿ געמאַכט ווערן, און דאַן פֿאַרגעסן ווערן.
אָבער מיר האָבן זיי נישט פֿאַרגעסן.
אין נאָמען פֿון אַלע יענע וואָס האָבן נישט קאָאָפּערירט מיטן קאָראָנאַווירוס־רעזשים, האָבן מיר
באַזוכט פֿופצן פֿון די דאָזיקע מוטיקע פּערזאָנען.
אין דײַטשלאַנד, עסטרײַך, שווייץ, אפילו טאַנזאַניע.
ווײַל די וועלט מוז זיך דערוויסן וועגן דעם גורל פֿון די מוטיקע דאָקטוירים.
מיר ווײַזן ווי די שטילע העלדן נאָך הײַנט ווערן געהאַראַסירט, געבוליעט און פּערסעקוטירט דורך דעם סיסטעם.
"אין צוויי וואָכן נאָך דעם אָנהייב פֿון דער וואַקסינאַציע־פּראָגראַם, זענען אין
די פּפֿלעג־היימער טויטן געמעלט געוואָרן."
יאָ, דאָס איז געווען אין יאַנואַר 2021. איך האָב דעמאָלט געוויינט. מײַן גאָט, יאָ.
איך האָב געוווּסט אַז איך קען נישט טאָן קיין טעות.
אָבער איך האָב קיינמאָל נישט געמיינט אַז די זאַכן וואָלטן אַזוי שנעל אַזוי שלעכט ווערן.
מײַן נאָמען איז Sucharit Bhakdi. איך בין אַ ספּעשאַליסט אין מיקראָביאָלאָגיע און עפּידעמיאָלאָגיע פֿון אינפֿעקציע־קראַנקייטן.
ווען עס האָט אָנגעהויבן, האָב איך געוואוסט, האָב איך געוואוסט אַ יאָר פֿריִער אַז עפּעס אַזוינס וואָלט פּאַסירן.
מײַן נאָמען איז היינריך האַביג. איך בין אַ אַלגעמיינער פּראַקטיקער,
נאַטוראָפּאַט, אַקופּונקטוריסט און מאַנועל־טעראַפּיסט.
"עס איז מיר טאַקע געוואָרן קלאָר גאַנץ פרי אַז עס איז נישט געווען וועגן, אממ, פּובליק געזונטהייט, נאָר אַז עס איז געווען אַ כוונה
דערפֿון, און אַז די כוונה האָט אַרײַנגענומען נישט נאָר די דורכפֿירונג פֿון געוויסע, לאָמיר זאָגן, טעותן אין דער
באַפעלקערונג, נאָר אויך די שאַפֿונג פֿון שׂונא־סטערעאָטיפּן."
מײַן נאָמען איז תומאַס קילקען. איך בין אַ אַלגעמיינער פּראַקטיקער און איך שטרעב צו פּראַקטיצירן אַנטראָפּאָסאָפֿישע מעדיצין.
"עס איז דורך די פּרעסע פאָרגעשטעלט געוואָרן ווי אַ טויטברענגענדיקער ווירוס. דערפֿאַר
האָט מען אין אָנהייב געמוזט זײַן פֿאָרזיכטיק."
איך האָב נישט געקענט בעסער וויסן.
עס איז געווען נאָר צוליב מײַן טרענירונג אין אינפֿעקציע־קראַנקייטן, עפּידעמיאָלאָגיע און דעם
ערענגוט־וואַקסינאַציע־קורס, וואָס איך נאָך הײַנט האַלט אין העכסטן כּבֿוד אין האַמבורג, אַז איך האָב
געקענט זײַן חשדן אַז עפּעס איז נישט אין אָרדענונג.
איך פיל זיך מחויב צו מיינע פּאַציענטן. די ריכטליניעס דערפֿאַר זענען באַשטימט געוואָרן דורך הער היפּאָקראַטעס אַליין.
און איך קען זיך נישט פאָרשטעלן אַז פּלוצלינג אין 2020, אונטער דער השפּעה פֿון דער
וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע, קען מען ברעכן דעם שבֿועה, דעם פֿאַרפּליכטונג פֿון מעדיצינישער פליכט צו פּאַציענטן.
מײַן נאָמען איז דזשעראַלד קינעקער. איך בין אַ ספּעשאַליסט אין אָפֿטאַלמאָלאָגיע.
איך האָב נאָך טריינירונג אין פּאַטאָלאָגיע, אינערלעכע מעדיצין און אינטענסיווע זאָרג־מעדיצין.
"60% פֿון דאָקטוירים זענען געווען איבערצײַגט אַז די מיטלען זענען ריכטיק.
און אַזוי האָב איך געקענט באַאָבאַכטן מײַנע קאָלעגעס און האָב זיך דערנאָך געפרעגט, פֿאַר
וואָס אַזוי פֿיל מענטשן האָבן זיך באַטייליקט.
מײַן נאָמען איז ד״ר וואָלטער וועבער.
איך בין אַן אינערניסט אין האַמבורג און ספּעציאַליזיר זיך אין פּסיכאָסאָמאַטיק און קענסער־באַהאַנדלונג.
איך בין שוין 53 יאָר אַ ליצענצירטער דאָקטער.
"עס איז מיר געווען קלאָר פֿון אָנהייב, טיילווייז צוליב מײַנע דערפֿאַרונגען אין שפּיטאָל מיט קאָלעגעס וואָס זענען
צוזאַמענגעפֿאַלן ווײַל זיי האָבן ווידער אָטעמט אונטער דער מאַסקע, אַז די מאַסקע שטעלט אַ געזונט־ריזיקאָ."
און אַפֿילו אין 2020, אין אָנהייב פֿון דער פּאַנדעמיע, איז ניטאָ געווען קיין שום באַווײַזן אַז מאַסקעס
קענען אויף עפּעס אַן אופֿן באַשיצן קעגן ווירוס־קראַנקייטן.
מײַן נאָמען איז וואָלפֿגאַנג אורמעטצער, איך בין אַ ספּעשאַליסט אין אַנעסטעזיע מיט צוגעלייגטע קוואַליפֿיקאַציעס אין אַקופּונקטור,
נאַטוראָפּאַטיע און טראַדיציאָנעלער כינעזישער מעדיצין.
עס האָט נאָר געאַרבעט, ווײַל די מענטשן זענען געווען אין אַזאַ צושטאַנד פֿון מאַסן־פּסיכאָז.
ווייל די מעדיע האָט פשוט מיטגעשפּילט. אָן די מעדיע וואָלט עס נישט געאַרבעט.
אָן דעם... דעם שיסן, אָן אַלעס דאָס... אפילו אין דעם מעדיצינישן זשורנאַל, אין די ספּעשאַליסטישע
זשורנאַלן, וואָס פֿאַר נאַרישקייט האָבן זיי געשריבן!
פֿינף יאָר צוריק וואָלט דאָס געווען אומדענקלעך. אַלעמען וואָלט געזאָגט: "זענט איר פֿון אייערע מוחות אַרויס?"
מײַן נאָמען איז ד״ר מאָניקאַ דזשיאַנג. איך בין אַ ספּעשאַליסט אין אַלגעמיינע מעדיצין מיט אַ
צוגעלייגטער קוואַליפיקאַציע אין נאַטוראָפּאַטיע.
אין אָנהייב האָב איך אַ סך באַקומען... איך האָב באַקומען אַן אומגלויבלעכע צאָל אימעילס אין ענטפֿער צו יענע ערשטע ווידעאָס, מיט
מענטשן וואָס האָבן מיר דאַנק געזאָגט פֿאַר העלפֿן זיי איבערווינקען זייערע פחדן און מיר
געזאָגט ווי וויכטיק איז געווען וואָס איך האָב געטאָן.
און עס זענען געווען אַ סך ווידעאָס וואָס האָבן געזאָגט, דו ביסט טאַקע מוטיק.
און איך האָב געזאָגט, פֿאַר וואָס בין איך מוטיק? איך בין נאָר אַ אױרן־דאָקטער.
אַ אױרן־נאָז־און־האַלדז־דאָקטער איז אַ קעלט־עקספּערט, ווײַל אַזוי פֿאַרדינען מיר אונדזער טעגלעכן ברויט.
און מיר ווייסן אַלץ וועגן די קאָראָנאַווירוסן. אַזוי אין דעם הינזיכט האָב איך געשאַפֿן אַ מיינונג.
איך פּרוּוו מענטשן רוּיק מאַכן; איך בין אַ נויטפֿאַל־דאָקטער און איך דאַרף נישט זײַן מוטיק צו טאָן דאָס.
מײַן נאָמען איז ד״ר באָדו שיפֿמאַן, ספּעשאַליסט אין אױער-, נאָז- און האַלדז-מעדיצין און נויטפֿאַל-מעדיצין.
איך בין שטענדיק געווען אַ קריטישער מענטש.
ווען עפּעס ווערט אויפגעצווינגען פֿון אויבן אָן קיין ריזאָנירונג, איז מיר שווער זיך דערמיט
צו מסכים זײַן; לויט פּרינציפּ טו איך דאָס נישט.
און איך ווייס שטענדיק אַז ווען עפּעס ווערט פארקויפט מיט מורא און פּאַניק, אָן קיין אמתדיקע ארגומענטן, איז עפּעס נישט אין סדר.
מײַן נאָמען איז ראָנאַלד וויקל.
איך בין אַ גינעקאָלאָג און אַ אַלגעמיינער פּראַקטיקער, ספּעשאַליזירט אין נאַטוראָפּאַטישער מעדיצין, און איך בין אויך אַ
מיטגרינדער און דער וויצע־פֿאָרזיצער פֿון דער MWGFD, דער געזעלשאַפֿט פֿון דאָקטוירים און
וויסנשאַפֿטלער פֿאַר געזונטהייט, פֿרײַהייט און דעמאָקראַטיע.
אַזוי זענען מיר שטענדיק באַשמוצט און קרימינאַליזירט געוואָרן, און עס איז טאַקע געגאַנגען אַזוי ווייט אַז מיר
דאָקטוירים זענען פשוט באַהאַנדלט געוואָרן ווי ערנסטע טעראָריסטן.
זיי ברעכן אַרײַן די פֿאָדערשטע טירן, וואַרפֿן דאָקטוירים אויף דער ערד און לייגן זיי
האַנטקייטן הינטער זייערע רוקן פֿאַר זייערע קינדער.
יאָ, דאָס איז די זאַך, ווײַל לויט סעקציע 278 פֿון דעם קרימינעל־קאָדעקס, אָדער ווי מען רופֿט עס, בין איך געמיינט
צו האָבן אַרויסגעגעבן אומריכטיקע געזונטהייט־צערטיפֿיקאַטן.
מײַן נאָמען איז ראָלף קראָן, איך בין אַ אַלגעמיינער פּראַקטיקער און האָמיאָפּאַט.
"איך האָב פּרוּווירט גלײַך צו אינפֿאָרמירן פּאָליטיקער, זשורנאַליסטן און מיט־דאָקטוירים וועגן אַלע די
טעותים אין דער קוראָנאַווירוס־דערציילונג, אָבער האָב קיינמאָל נישט באַקומען קיין ענטפֿער."
נישט אַמאָל אַ ענטפֿער ווי "טאָמאַס, דו ביסט משוגע" אָדער עפּעס אַזוינס, נאָר גאָרנישט.
דאָס איז געווען ממש גרויזאַם.
און דאַן האָב איך פֿאַרשטאַנען, אַז די צוויי אַדוואָקאַטן וואָס זענען געווען פֿאַרמישט אין מײַן אַרעסט, סײַ דער לשון־הרעניקער,
סײַ דער פּרעזידענט פֿונעם קאַנטאָן אַרגאָו, האָבן געמיינט, אַז זיי ווייסן מער וועגן קאָראָנאַווירוס ווי איך, אַ דאָקטער וואָס
האָט אויך אַ דאָקטאָראַט אין אימונאָלאָגיע און ווירוסאָלאָגיע.
איך מיין, דאָס זאָגט אַלץ, נישט אַזוי?
אַזוי, דערפֿאַר האָט די גאַנצע זאַך מיר געגעבן נאָך מער ענערגיע.
איך וועל זיך נישט לאָזן אַראָפּמאַכן דורך צוויי פּאָמפּאָזע אַמאַטאָרן וואָס האָבן נישט די קלענסטע אַנונג וועגן
וואָס זיי רעדן ווען עס קומט צו קאָראָנאַווירוס. איך וועל זיך נישט לאָזן אָנרירן דורך אַזעלכע מענטשן.
איך בין נישט דער טיפּ מענטש וואָס מוז שטענדיק רעכט האָבן. זיי זיצן אין פּאַרלאַמענטן און אַזוי ווייטער.
אָבער אויב איך בין גערעכט, וועל איך שטיין פֿאַר מײַנע רעכטן.
און העכער אַלץ, איז דאָס געווען וועגן דער באַפעלקערונג, וועגן אינפֿאָרמירן די באַפעלקערונג.
און דאָס איז נישט געווען קיין טריוויאַלע זאַך, דאָס איז געווען אַ זאַך פֿון לעבן און טויט.
מײַן נאָמען איז תומאַס בינדער, איך בין אַ קאַרדיאָלאָג און אינטערניסט און איך האָב אַ
דאָקטאָראַט אין אימונאָלאָגיע און וויראָלאָגיע.
"עס איז געווען אַלע נאַרישקייט, די עלטערע אין פּפֿלעג־היימער צו פֿאַרשליסן און קיין באַזוכער נישט צו לאָזן, זיי אַליין און עלנט
אָן באַזוכער שטאַרבן, און איבער אַלץ שעדיקן די קינדער און פֿאַרמאַכן די
קינדער־פּפֿלעג־היימער און שולן פֿאַר חדשים אויף אַ ריי."
איך האָב באַהאַנדלט און געזען אַזוי פילע קינדער וואָס זענען געוואָרן ערנסט דעפּרעסיוו אין דער צײַט, וואָס האָבן טאַקע געהאַט
גרויזאַמע חלומות, וואָס האָבן געהאַט שלאָף־שטערונגען, וואָס האָבן אַנטוויקלט עסן־שטערונגען, וואָס אָדער האָבן געגעסן אַ סך
אָדער גאָרנישט, וואָס האָבן פֿאַרבראַכט אַלע זייער צײַט אויף זייערע מאָביל־טעלעפֿאָנען, קאָמפּיוטערס אָדער שפּיל־קאָנסאָלן.
זיי האָבן געזאָגט אַז זיי ווילן ניט מער לעבן, ווײַל פֿאַר עטלעכע קינדער זענען די מיטלען געווען האַלב זייער לעבן.
עס איז געווען פשוט משוגע, און איך האָב געזאָגט אַז איך קען נישט שטיל בלײַבן וועגן דעם.
מײַן נאָמען איז ד״ר קאַראָלאַ יאַוויד-קיסטעל, איך בין אַ האָמעאָפּאַטישע דאָקטאָרין.
"איך האָב דאָס באַמערקט, ווײַל מײַן פּראַקטיק איז פּלוצלינג געוואָרן ליידיק ווען די פּאַנדעמיע האָט אָנגעהויבן, און
אַפֿילו אין דעם קאַנטאָנאַלן שפּיטאָל, וווּ איך האָב דעמאָלט געמוזט אַרבעטן אויף רוף, איז פּלוצלינג גאָרנישט מער געשען.
דער שפּיטאָל איז געווען ליידיק, מען האָט אונדז געשיקט היים, מען האָט אונדז אפילו נישט מער דערלויבט צו קומען צו אַרבעט,
ווײַל דאָס וואָלט געקאָסטן דעם קאַנטאָנאַלן שפּיטאָל געלט, און איך קען מײַנע מיט־דאָקטוירים בכלל נישט פֿאַרשטיין.
עס זענען 70 אַנדערע אַלגעמיינע פּראַקטיקער וואָס אַרבעטן אין דער ראָטאַציע, און נאָר פינף האָבן זיך געוואַגט
מיטצושרייבן אונטן אויף דעם בריוו וואָס איך האָב דעמאָלט געשריבן צום שווייצער געזונטהייט־מיניסטער.
צען מענטשן האָבן געזאָגט אַז איך בין משוגע, אַז וואָס איך טאָן איז געפערלעך, און דאָס האָט מיך געפֿירט צו באַשליסן זיך
אָנצושליסן צום קעגנשטעל, אין דעם זינען אַז איך האָב געזאָגט אַז איך וועל נישט מיטגיין דערמיט און אַז מײַן
פֿליכט ווי אַ דאָקטער איז אויך צו אויפֿהייבן מײַן קול.
מײַן נאָמען איז אַנדרעאַס הײַסלער, איך בין אַ ספּעשאַליסט אין אַלגעמיינע און אינערלעכע מעדיצין און אַרבעט שוין 20 יאָר
ווי אַ אַלגעמיינער פּראַקטיקער אין מײַן אייגענער פּראַקטיק.
"אַ אמתע מכשפה־יאַג האָט זיך אָנגעהויבן קעגן דאָקטוירים וואָס האָבן זיך אָפּגעזאָגט זיך צו בייגן."
אַזוי, אין אָנהייב איז געווען אַ זוך באַזירט אויף אַ גאָר אויסגעטראַכטער
באַשולדיקונג: אַרויסגעבן סערטיפיקאַטן אָן אונטערזוך.
דאַן האָט מען געקוקט אויף די דאָקומענטן דאָ און געזען אַז זיי אַלע זענען דאָ, אַז די אויסזאָגן זענען דאָקומענטירט געוואָרן.
די פּאַציענטן וואָס זענען דאָ געווען און האָבן געהאַט אַ באַשטעטיקונג פֿון מיר, זענען שפּעטער אויך געפרעגט געוואָרן צי זיי
זענען געווען בײַ דער פּראַקטיס, פֿאַר וואָס זיי זענען געווען בײַ דער פּראַקטיס, און פֿאַר וואָס זיי האָבן נישט
געבעטן אַ באַשטעטיקונג בײַ זייער משפּחה־דאָקטער, נאָר זענען געגאַנגען ווייטער אַוועק קיין שטאָפֿן.
זיי האָבן טאַקע אויסגעפֿונען דעם אמת, און איך ווייס אומדירעקט פֿון דער פּאָליציי אַז לויט דער
אויספֿאָרשונג זאָל מען טאַקע אָפּשטעלן די קלאָג.
און דאַן האָט אַ לערער, וואָס קאָנטראָלירט די סערטיפיקאַטן פֿון תּלמידים און קאָלעגעס אין זײַן שול, מיך באַריכטעט.
און ער האָט פשוט דערציילט דער פּאָליציי, אַז ער האָט געזען די סערטיפֿיקאַטן, אָבער אַז די
באַזיצער פֿון די סערטיפֿיקאַטן זענען בכלל נישט קראַנק.
עס מוז טאַקע געזאָגט ווערן, אַז די געריכט־פֿאַרהערונג איז געווען אַבסורד פֿון אָנהייב ביזן סוף אין יעדן הינזיכט,
אַזוי אַז דער ריכטער איז געווען אַזוי פֿאָראורטיילט און נאָך אַלץ אין פּאַניק וועגן דעם ווירוס.
כאָטש מאַסקעס זענען שוין נישט געווען פֿאַרפֿליכטעט אין דער געריכט־זאַל אָדער ערגעץ אַנדערש אין דעם געריכט־הויז, זענען
FFP2־מאַסקעס און אַ באַווײַז פֿון וואַקסינאַציע געווען ספּעציפֿיש פֿאַרפֿליכטעט פֿאַר דעם פּראָצעס, און דער צימער איז כּסדר
געווענטילירט געוואָרן. יעדעס מאָל ווען איך האָב עפּעס געזאָגט וואָס האָט זי אויפֿגערעגט, פֿלעגט זי תּמיד
דעזינפֿיצירן אירע הענט און... נו, עס איז געווען מאָדנע.
"מיר האָבן שוין צוגעגרייט די טעקעס מיט מאַסק־צערטיפֿיקאַטן, דאָס הייסט פֿון פּאַציענטן וואָס זענען געקומען בלויז פֿאַר די
מאַסק־צערטיפֿיקאַטן, פֿאַר אַזאַ סיטואַציע, אָבער מיר זענען נאָך שטענדיק איבערראַשט געוואָרן אַז דער
רייד האָט פּאַסירט אין אַ יחסֿותדיק שפּעטער פֿאַזע."
פֿאַרשטייט זיך, דאָס מיינט אויך אַז איר וועט האָבן אַ פּאָר שלאָפֿלאָזע נעכט ביז איר וועט קענען זיך מיט דער סיטואַציע אין אַ
געוויסער מאָס אַן עצה געבן. דעמאָלט ווייסט איר אַז עפּעס איז אויפֿן וועג צו פּאַסירן, אַז אויספֿאָרשונגען וועלן דורכגעפֿירט
ווערן, אַז נאָכפֿרעגן וועלן געמאַכט ווערן, און אַז איר קענט דערוואַרטן אַז קרימינעלע פּראָצעדורן וועלן נאָכפֿאָלגן.
"איך האָב באַקומען אַ רוף פֿון עטלעכע מענטשן, הער קיענעקער. זאָל איך זיך וואַקסינירן?"
איך האָב אין טעלעפֿאָן געשריגן: ניין!
אַ ניין מיט קאַנסעקווענצן. דער עקסעקיוטיוו איז געקומען און האָט אַלץ אומגעקערט.
די פּאַרטנערין פֿון קינעקער, קלאַודיאַ שון, האָט אויך געמוזט דורכצושטיין שרעקלעכע דערפֿאַרונגען.
דער פאקט איז געווען אַז די דורכזוך פֿון דעם הויז, אָדער די אַרײַנברעכונג, אָדער דער רעיד אויף מײַן
פּראַקטיס, איז בכלל נישט געווען דערלויבט דורך אַ ריכטער.
איך האָב געפרעגט יעדן איינציקן פֿון די פּובליק־אָרדער־אָפֿיצירן, אין גאַנץ פֿיר, ווי אויך די
פּאָליציי־אָפֿיצירן, וועגן דעם געריכט־באַפֿעל.
זיי אַלע האָבן זיך אָפּגעזאָגט צו געבן זייערע נעמען אָדער צו ווײַזן זייערע אידענטיפֿיקאַציעס.
אַזוי האָבן זיי פֿון אָנהייב אָן געוווּסט אַז זיי האָבן עפּעס פֿאַלש געטאָן.
לעסאָף איז אַרויסגעקומען די געשטאַנדעניש פֿון עמעצן, וואָס האָט זיך אַרויסגעגעבן, אַז ער איז געקומען אין
נאָמען פֿונעם הויפּט פֿונעם געזונט־דעפּאַרטמענט צו קאָנטראָלירן צי אַלץ איז אין אָרדענונג.
יעדער וואָס איז באַקאַנט מיט די אויסזאָגן אין אַזעלכע אויטאָריטאַרישע סיסטעמען, ווייסט וואָס דאָס מיינט.
דאָס מיינט אַגרעסיע, דאָס מיינט ווערן געוואַלדטאַטיק, דאָס מיינט ווערן זייער דראַסטיש.
אַלע די מענטשן האָבן שטענדיק געזוכט, האָבן זיך צו דיר געקומען, שטענדיק געזוכט עפּעס פֿיזישן קאָנטאַקט.
דאָס מיינט אַז דו זאָלסט זיך פאַרטיידיקן. ריכטיק? נו. דאָס איז געווען ריין פּראָוואָקאַציע.
זיי האָבן געזוכט אַ סיבה צו קעמפן. דאַן פּלוצלינג האָב איך געהערט אַ געשריי פֿאַר הילף: געראַלד, געראַלד, יאָ?
און דאַן האָב איך דורך דעם קליינעם טיר, בײַם הינטערן אַרײַנגאַנג צום קאָנסולטאַציע־צימער, געזען אַ ריזיקן
שוואַרצן פֿיגור לויפֿן נאָך קלאַודיאַ, מיט זײַן פֿויסט אויפֿגעהויבן הויך, גרייט צו שלאָגן.
ביטע שטייט צוריק!
העלא? דזשעראַלד? העלא? דזשעראַלד? דאָס איז דער אָפֿיס פֿאַר עפֿנטלעכע אָרדענונג.
ביטע גיי אַוועק, און ריר מיך נישט! גיי אַוועק! גיי אַוועק!
גיי אַוועק! דו האָסט נישט קיין רעכט צו זײַן דאָ! גיי אַרויס!
נו, אין פאַרגלײַך מיט וואָס איך האָב געהערט פֿון מיין קאָלעגעס, בין איך געווען גליקלעך מיט דער הויז־זוך.
אַזוי זענען נישט געווען קיין שוואַרצע מענער, נישט איז געווען קיין גוואַלד, נישט איז געווען קיין פֿון וואָס מען געוויינטלעך
הערט וועגן, נישט זענען געווען קיין צעשטערטע דירות דערנאָך אָדער קיין פֿאַרניכטענער אייגנטום, גאָרנישט פֿון דעם איז געשען.
אָבער איך האָב געהאַט נאָך אַ סיטואַציע וואָס איז געווען פשוט אומגלויבלעך, אומגלייבלעך און לעסאָף פּערווערס.
אַזוי האָט די פּאָליציי בײַ זעקס אין דער פרי געקלינגט אויף דער טירקלאַפּ, אָבער קיינער האָט נישט געענטפֿערט, ווײַל איך
האָב נישט געהערט דעם קלאַפּ, און מיר האָבן אַ לייב מיט אַ רינג אויף דער הינטערזייט, און זיי האָבן דערויף געקלאַפּט.
דאָס האָט מיך אויפֿגעוועקט, און דערנאָך האָב איך געזען, אַרום דעם גאַנצן שטח, איך ווייס נישט,
צען, צוועלף פּאָליציי־אָפֿיצירן מיט שפּאָטלייטן,
זיי האָבן למעשה דעם בנין אַרומגענומען, האָבן מיט זייערע טאָרצען אַרום געבליצט, און דאַן האָבן
פֿיר אָדער פֿינף פֿון זיי זיך אַרײַנגעשטופּט.
זיי זענען געקומען אָן אַ דורכזוך־באַפֿעל; זיי האָבן געוואָלט נעמען מיך ווי אַ עדות אין אַ פאַל קעגן אַ פּאַציענט אין
נירנבערג וועגן אַ מאַסקע. דאָס איז געווען דער הינטערגרונט.
דאָס איז געווען דער פּראָצעדור בײַ מיטאָג, צײַט אָן סוף, איך וואָלט געפֿאָרן, איך האָב זיי געוויזן, דאָ זענען די דאָקומענטן,
דאָ איז מײַן טאַשקע, אַלץ איז פּאַקט, איך וועל זיך אַליין פֿאָרן.
ניין, זיי האָבן מיך מיטגענומען.
זיי האָבן מײַן טאָכטער אין בעט געהאַט; זי איז נאָך געשלאפן אין בעט; אַלץ איז געווען פינצטער; און זיי
האָבן אַ שפּיטלײַט און אַ טאָרטש אין איר פּנים געשײַנט.
דאָס זענען פשוט טראומעס, וואָס איך גלייב אַז זיי זענען סיסטעמאַטיש.
אַזוי זענען זיי טאַקע אָנגעוויזן אַזוי צו טאָן, ווײַל עס מאַכט נישט קיין זינען.
דאַן האָבן זיי, צוויי פּאָליציי־אָפֿיצירן, מיך אַוועקגעפֿירט קיין נירנבערג אין דעם וואַן, וואָס איז אויך נישט
קיין לוקסוס, צו רייזן אין עפּעס אַזוינס, הינטער שטאַנגען.
דאַן בין איך געווען אונטערערדיש אין דער נויערמבערגער רעגיאָנאַלער געריכט, אין דער צעל, נאָך אַ שעה אָדער צוויי,
ווײַל, ווי איך האָב געזאָגט, עס איז געווען פרי, פיל צו פרי.
דאָס איז אויך געווען אַ דערפֿאַרונג: דו ביסט אין דעם קאַמער, עס האָט געהאַט אַ געפיל ווי אויב דו ביסט טיף אין אַ קעלער;
און דערנאָך האָט דער פּאָליציי מיך אַרויסגענומען פֿון דאָרט און מיך גלײַך געפֿירט צום פּראָצעס, נאָר ווי אַ עד.
אַזוי איז עס פשוט העכער געזעץ און סדר.
אין שווייץ איז דער ביוראָ פֿון ד״ר בינדער אויך געווען אונטער אַ ספּעציעלער ראַיד.
דער תירוץ דערפֿאַר איז געווען מער ווי נײַגעריק.
יאָ, איך בין נישט בעיקר פֿאַרפאָלגט געוואָרן דורך אַ אויטאָריטעט אָדער דעם שטאַט, נאָר דורך אַ באַקאַנטן לשון־הרע־מאַכער, וואָס
האָט געמאכט באַשולדיקונגען אַז איך האָב געמאכט דראָונגען, אַז איך בין געוועהרט און האָב אַ געשיכטע פֿון גײַסטיקער קראַנקייט.
און דאַן האָבן זיי אינפֿאָרמירט דעם פּאָליציי־שעף פֿון קאַנטאָן אַרגאָו, וואָס דאַן האָט אָנגעהויבן די
משוגענע אָפּעראַציע מיט אַ גאַנץ פֿון 60 פּאָליציי־אָפֿיצירן.
דאָס איז געווען דעם 12טן מערץ 2020, ווען איך האָב געוואָלט פֿאַר אַ וואָך אין וואַקאַציע פֿאָרן.
און נאָר איידער איך בין געווען פאַרטיק, בערך האַלב נאָך צען, האָב איך געוואָלט נעמען אַ
עספּרעסאָ אין דער קליינער קיך דאָרט, גלייך נאָך צען.
און דאַן בין איך פשוט פארגאנגען פארביי דער אריינגאנג־טיר, וואָס איז געמאכט פון גלאז.
און דאַן האָב איך געזען פּאָליציי־אָפֿיצירן דרויסן אין דעם קאָרידאָר דורך די אַרײַנגאַנג־טיר.
אויף די טרעפּ וואָס פֿירן אַרויף, בערך פינף ביז צען, אויף די טרעפּ וואָס פֿירן אַראָפּ, בערך פינף ביז צען, און טאַקע די
האַרדקאָר פּאָליציי־אָפֿיצירן מיט בריליאַנטע בולעטפּרוף־וועסטן און די מיליטערישע
פּאָליציי־אָפֿיצירן געצילט אויף דער פּראַקטיס־טיר.
איך בין גלייך צוריק געגאנגען צו מײַן קאָמפּיוטער און האָב אויף טוויטער אַ טוויט אַרויסגעשטעלט, עפּעס
אַזוי ווי: "הילף, די פּאָליציי קומט צו אַרעסטירן מיך."
דאָס האָט געמאַכט אַ גרויסן טומל אויף געזעלשאַפֿטלעכע מידיאַ.
און דאַן האָב איך אויך געקענט רופן מײַן טאָכטער, ווײַל איך האָב זיך געטראַכט: יאָ, וואָס וועט איצט מיט מיר פּאַסירן?
לעסאָף שיסן זיי מיך און זאָגן אַז דאָס איז געווען זעלבסט־פֿאַרטיידיקונג, אַזוי וויל איך
אינפֿאָרמירן געוויסע מענטשן וועגן וואָס פּאַסירט, ווײַל דאָס איז געווען אַ שרעקלעכע סיטואַציע דעמאָלט.
דאַן האָב איך באַקומען אַ רוף אויף מײַן מאָביל־טעלעפֿאָן.
עס איז געווען אַ פרוי, זי האָט געזאָגט: "יאָ, העלאָ, דו זאָלסט אַרויסקומען פֿאָרן דער טיר, פֿאָרן דער פּראַקטיס־טיר."
יאָ, פֿאַר וואָס זאָל איך קומען צו דער טיר? יאָ, מיר וועלן דיר דאַן זאָגן, האָט זי געזאָגט.
יאָ, און דאַן בין איך אַרויסגעלאָפֿן מיטן מאָביל־טעלעפֿאָן אין מײַן לינקער האַנט, האָב איך די טיר געעפֿנט, און זי האָט
מיר געזאָגט: האַלט דעם מאָביל־טעלעפֿאָן אין דײַן האַנט, אַזוי אַז איך קען דיר געבן אינסטרוקציעס, איצט עפֿן די טיר!
איך האָב די טיר געעפֿנט: איצט טרעט אַרויס און האַלט די הענט אויבן!
איך האָב געהאַלטן מײַן מאָביל־טעלעפֿאָן אין דער לינקער האַנט און מײַן רעכטע האַנט אויפֿגעהויבן, און דאַן האָב איך זיך נאָך אַמאָל
אומגעקערט, אַז זיי זאָלן זען אַז איך האָב נישט געטראָגן צען קאַלאַשניקאָוון, האַנט־גראַנאַטן און אַזעלכע זאַכן, כאָטש איך
בין בכלל נישט געווען באַוואָפֿנט און קיין סימנים פֿון גוואַלד זענען נישט געווען צו זען. דאַן האָבן זיי געזאָגט: "כאַפּט אים!"
און דאַן זענען בערך דרײַ פֿון די דאָזיקע בחורים אַרויפֿגעשפּרונגען אויף מיר, מיך אַראָפּגעשלעפּט אויפֿן
פּאָדלאָגע, מײַן קאָפּ האָט זיך געשלאָגן אין דער פּאָדלאָגע, איך האָב באַקומען אַ קליינע וואונד, גאָרנישט ערנסט, אָבער עס האָט אַ
ביסל געבלאָזט, און דאַן האָב איך געלעגן אויף מײַן בויך, און זיי האָבן מײַנע הענט צוזאַמען געבונדן הינטער מײַן צוריק, און דאַן, עס
איז שווער צו אָפּשאַצן די צײַט, אָבער איך האָב דאָס געפיל אַז נאָך אַ פּאָר מינוט האָב איך
געזאָגט, היי חבֿרה, איך קען איצט נישט אָטעמען.
אַמאָל איז געווען אַ באַרימטער פאַל אין די פארייניקטע שטאַטן מיט אַ שוואַרצער מענטש, און
דאַן האָבן זיי מיר דערלויבט זיך אויפצושטיין.
דאַן זענען צוויי פּאָליציי־אָפֿיצירן אין נאָרמאַלער אוניפאָרם אַרויסגעקומען פֿון דער ליפט, און איך האָב זיי געקענט.
יאָ, טאָמאַס, רוּיק זיך איצט, און מיר וועלן עס קוקן.
נאָך זיי האָבן מיך אַרעסטירט, האָבן זיי נאָך אַ שעה פֿאַרשטאַנען אַז איך האָב נישט געבראָכן קיין
געזעצן און דעריבער האָבן זיי נישט געקענט מיך האַלטן.
אָבער דערנאָך האָבן זיי געשיקט צו מיר אַ דאָקטאָרשע, כּדי אָפּצושאַצן מײַן פּאַסיקייט פֿאַר אַרעסטאַציע, כאָטש זיי
האָבן מיך בכלל נישט געקענט אַרעסטירן, און זי האָט מיך דערקלערט געפֿערלעך פֿאַר זיך אַליין און משוגע פֿונעם קאָראָנאַווירוס.
זי האָט אַנטוויקלט אַ נײַע דיאַגנאָזע, וואָס איז נישט אויפֿגעפֿירט אין קיין אָרט אין דער ICD.
מײַן געזאָגטע וואַפּן איז געווען מײַן אַרמיי־פּיסטאָל, אָבער זי איז געווען אין שטוב אָפּגעהיט.
אין 1980 בין איך אַרײַנגעטריטן אין דער שווייצער אַרמיי, וואָס איך האָב דאָך געמוזט טאָן. איך בין געווען מיטגליד פֿון דעם מעדיצינישן
קאָרפּוס ווי אַ מעדיצינישער סטודענט אין יענער צײַט, און דאָרט איז די אויסגעקליבענע וואַפּן נישט געווען אַ אַסאָלט־געווער,
נאָר אַ פּיסטאָל, וואָס איז געווען פּערזענלעכע וואַפּן.
איך האָב זיי דערנאָך געהאַלטן ווי ערשטער לויטנאַנט, און ווען איך האָב די מיליטער פֿאַרלאָזט 15 יאָר צוריק, האָב איך זיי אין שטוב
אָן אַמוניציע אויפֿגעהאַלטן, וואָס איז גאָר נאָרמאַל און לעגאַל אין שווייץ. לויט דער כּלל האַלט מען זײַן פּערזענלעכע
וואַפּן נאָך דעם וואָס מען האָט די מיליטער פֿאַרלאָזט.
און עס איז דאָרט געשפּייַכט געוואָרן פֿאַר פֿופצן יאָר.
ווען איך בין אַרעסטירט געוואָרן, האָבן די פּאָליציי־אָפיצירן מיר נאַטירלעך געפרעגט: "וווּ איז די פּיסטאָל? וווּ איז די פּיסטאָל?"
וואָס פֿאַר אַ געווער? יאָ, דו האָסט אַ געווער. יאָ, וואַרט, מיינסטו מײַן אַרמיי־פּיסטאָל?
יאָ, עס איז שוין 15 יאָר אין שטוב אויפגעהאַלטן געוואָרן.
איך האָב זיי דאַן געזאָגט וווּ, איך האָב זיי אויך געזאָגט, אָבער וועלן זיי עס נישט איצט באַקומען, בײַ מיטן נאַכט אָדער עפּעס?
מײַן פֿרוי, וואָס ווערט מוראדיק, וועט האָבן אַ האַרצ־אַטאַק אויב דו גייסט איצט אַרײַן דאָרט. ביטע קום מאָרגן צוריק.
זיי זענען נאָך געקומען בײַ איין אױף דער מאָרגן אין מײַן פֿרוי'ס דירה. זי האָט נישט געהערט די טירגלעקל, אַזוי
האָבן זיי גענוצט מײַן שליסל צו אַרײַנקומען, און דאַן האָבן זיי איר אין בעט אַטאַקירט, ווי ראַמבאָ.
אַזוי קען זי גוט געהאַט האָבן אַ שלאַק יענע נאַכט, און עס איז טאַקע געווען שווער, און דער ראַמבאָ,
עס איז אומגלויבלעך וואָס זיי האָבן דאָרט געטאָן.
און דאַן האָבן זיי מיך געשטעלט אין אַליין־איינזאַמקייט פֿאַר 36 שעה.
אין פּאָפּולערער שפּראַך רופֿן זיי עס אַ געפּאַדדערטע צעל, וואָס איז פּינטלעך, נאָר זי האָט בכלל נישט קיין פּאַדינג; זי איז פשוט
אַ איזאָלאַציע־צעל, און דער בעט איז נאָר אַ מאַטראַץ, און דער טואַלעט און דער וואַשבעקן זענען אַזוי דיזיינירט, אַז
מען קען זיך נישט הענגען און זיך נישט שאָדן אויף קיין אופֿן.
און דאָרט בין איך געווען פֿאַר 36 שעה, אָן צו וויסן פֿאַר וואָס איך בין דאָרט, אָן צו האָבן פריער געזען אַ אַדוואָקאַט.
איך מיין, דאָס איז געווען גאָר אומלעגאַל, נישט אַזוי?
און דאַן בין איך געווען אַליין פֿאַר 36 שעה איבער פּסח, ריכטיק?
אויף אָסטער זונטיק, איך ליג דאָרט אויף דעם מאַטראַץ, מערסטנס לויפֿ איך אַרום דעם בעט, נישט אַזוי?
ערשטנס האָב איך דעם מאַטראַץ אַוועקגערוקט פֿון דער וואַנט, כּדי איך זאָל קענען אַרומגיין אַרום דעם בעט.
קיינער קען נישט ליגן אין בעט פֿאַר 36 שעה, צי קען מען? עס איז נישט קיין שטול, גאָרנישט.
און פֿאַרשטייט זיך, האָב איך געהאַט אַ סך צײַט צו טראַכטן, און יאָ, איך האָב זיך געפרעגט: וואָס גייט דאָ פֿאָר?
איך פֿאַרשטיי נישט, צי?
צוליב דער סיטואַציע האָט ד״ר באָדו שיפֿמאַן זײַן היימלאַנד פֿאַרלאָזט און איצט וווינט ער מיט זײַן משפּחה אין טאַנזאַניע.
פריער אין דײַטשלאַנד האָט ער געמוזט דורכצושטיין עטלעכע רײַדן.
"מיר האָבן דורכגעמאַכט אַ דורכזוך פֿון אונדזערע פּריוואַטע צימערן און פּראַקטיק־צימערן, און
דערנאָך זענען מיר טאַקע טראומאַטיזירט געוואָרן."
און דאָס איז געווען אין פֿעברואַר 2021.
מײַנע הויז־זוכן זײַנען בעיקר געצילט צו מאַכן זיכער אַז די שכונה באַמערקט און אַז מענטשן ווערן אינטימידירט.
און עס איז אַזוי: דו ביסט דערפון טראומאַטיזירט, ווײַל פֿאַר מיר איז דאָס אַ געוואַפּנטע רויבערײַ
דורכגעפֿירט פֿון דער מדינה, ווײַל זי נעמט זאַכן פֿון דיר.
און מיר זענען טאַקע אַזוי געווען, אַז ווען אַ פּאָסטמאַן איז אָנגעפֿאָרן אָדער עפּעס אַזוי, האָבן
מיר שטענדיק געמיינט: דאָ קומען די פּאָליציי ווידער.
אין יעדן פאַל, זיי זענען געקומען.
שטעלט אייך נאָר פאָר, די פֿראַגע איז געווען צי אַ פּאָר מאַסק־סערטיפֿיקאַטן זענען אַרויסגעגעבן געוואָרן,
און זיי האָבן געוואָלט קאָנפֿיסקירן אונדזער גאַנץ פּאַציענט־רעקאָרדן, וואָס אַנטהאַלטן 85,000 פּאַציענטן.
און עס איז וויכטיק צו באַמערקן אַז דער ערשטער הויז־זוך אין פּראַקטיק האָט געפֿירט דערצו אַז די פּובליקע
פּראָקוראַטור־אָפיס האָט אָפֿיציעל פֿאַרשלאָסן דעם פאַל.
דאָס מיינט אַז זי האָט די סערטיפיקאַטן געזען און דאַן געזאָגט: יאָ, זיי זענען באַגרינדעט, דאָס איז אין אָרדענונג.
און האָט אָפֿיציעל פֿאַרמאַכט דעם פֿאַל, אַז מיר האָבן לכאורה אַרויסגעגעבן פֿאַלשע מאַסקע־סערטיפֿיקאַטן.
און נאָך אַמאָל זענען זיי צוריקגעקומען. דאָס גיט דעם גאַנצן זאַך אַ גאַנץ אויסערגעוויינלעכן געשמאַק.
עמעצער קומט אַרײַן און ווײַזט אײַך אַ שטיקל פּאַפּיר. דאָרט איז אפילו געווען אַ פּובליקער פּראָקוראָר.
און ער האָט אונדז גלייך געזאָגט, אַז מיר האָבן ווידער די זעלבע געצייג אין אונדזערע פּראַקטיס־צימערן.
און דאַן האָבן זיי מיר געזאָגט צו פֿאָרן צו דער אָפּעראַציע, און מײַן פֿרוי איז דאָרט אַליין געווען.
און אונדזערע קינדער זענען געווען אויבן. זיי זענען אויך אַרײַן אין די קינדער־צימערן.
עפּעס איז גענומען געוואָרן פֿון די קינדער, וואָס איז בכלל נישט ערלויבט.
דער ציל איז געווען צו צעשטערן אַ אַרבעט־פּראַקטיק.
זיכער, איך מיין, אויב מען נעמט אַוועק די זאַכן און דערנאָך אַ ריכטער גיט זײַן הסכמה צו
דערלויבן צוטריט צו 85,000 פּאַציענט־רעקאָרדן.
דאָס איז געווען דער גרונט פֿאַר וואָס איך האָב אויפֿגעהערט צו אַרבעטן ווי אַ פּאַנעל־דאָקטער.
דאָס מיינט אַז מיר האָבן צוריקגעגעבן ביידע אונדזערע קאַסע־רעגיסטער־באַשטעטיקונגען.
ד״ר קאַראָלאַ יאַוויד-קיסטעל, וואָס איז אַנטלאָפֿן קיין מעקסיקאָ, האָט באַקומען עטלעכע באַזוכן
פֿון די אויטאָריטעטן, אפילו אין איר אַוועזנהייט.
אַזוי האָבן זיי מיך אָנגעקלאָגט, ווײַל איך האָב אַרויסגעגעבן באַפֿרײַונג־צערטיפֿיקאַטן פֿון מאַסקעס פֿאַר מײַנע פּאַציענטן.
איך מוז זאָגן אַז 80 ביז 90 פּראָצענט פֿון מײַנע פּאַציענטן זענען קינדער און יוגנטלעכע,
און איך האָב אַרויסגעגעבן אַ סך סערטיפֿיקאַטן.
און איך האָב אַרויסגעגעבן אַ גרויסע צאָל באַפֿרײַונגס־צערטיפֿיקאַטן פֿון וואַקסינאַציע, וואָס שפּעטער
זענען געוואָרן אַ סיבה פֿאַר די פּאָליציי־רעזיעס.
די גאַנצע זאַך איז נאָך דריי מאָל געשען, ביז איך סוף־כּל־סוף האָב געצויגן דעם ריפּקאָרד און זיך
למעשה פֿאַרשלאָסן אין מײַן ביוראָ און אין דער היים.
און נאָך דער דריטער פּאָליציי־רעזיע, וואָס איז געווען אין פֿעברואַר, אָנהייב פֿעברואַר 2022, איך האָב אַנטוויקלט אַזאַ
שווערע פּאָסט־טראַוומאַטישע חרדה־שטערונג אָדער פּאָסט־טראַוומאַטישע סטרעס־שטערונג, אַז איך האָב זיך טאַקע
פֿאַרמאַכט איבעראַל און נאָר אַרײַנגעלאָזט אויסגעקליבענע מענטשן אין מײַן פּראַקטיק אָדער מײַן היים, אַז איך האָב געהאַט
קאָשמאַרן, אַז איך האָב געחלומט אַז זיי וועלן מיך אַוועקנעמען, אַז זיי וועלן נישט נאָר נעמען מײַנע אַקטן, נאָר נעמען מיך אַוועק
און פֿאַרשליסן מיך, און דערנאָך פּרוּוון מיך געצוווּנגענערהייט וואַקצינירן קעגן קאָוויד-19. אין מיין חלום, האָב
איך געהאַט אַ מעסער אין דער האַנט און געשטעכן זיי, און דערנאָך האָב איך זיך אויפֿגעכאַפּט דורכגעשוויצט.
און דאָס איז געווען ווען איך האָב צו זיך געזאָגט, איך מוז איצט גאָר אַרויסגיין פֿון דײַטשלאַנד, און אַזוי האָב איך,
אַזוי צו זאָגן, אַ רוּיקן וואַקאַציע אין מעקסיקאָ געבוקט.
דער יום־טובֿ איז געוואָרן צוויי יאָר. צוויי נאָך ראַידן זענען געשען בשעת איר אַבסענץ.
ד״ר דזשאַוויד קיסטעל האָט נישט געוואָלט צוריקגיין קיין דײַטשלאַנד. אָבער וואָס זי האָט געמיסט, איז געווען איר משפּחה.
איך בין אַ משפּחה־מענטש.
איך האָב אַליין דרײַ דערוואַקסענע קינדער, איך האָב פֿיר אייניקלעך, און, כמובן, איך האָב אויך אַ מוטער אין
דײַטשלאַנד, אַ שטיפֿפֿאָטער, געשוויסטער און אַזוי ווײַטער.
און איך האָב זיי איצט נישט געזען – די מערסטע פֿון זיי – איך האָב זיי בכלל נישט געזען פֿאַר
צוויי יאָר, ווען איך בין געווען אין מעקסיקאָ.
און דאַן האָבן מיר פשוט געוואַגט זיך צו טרעפֿן אין שווייץ, אין ציריך.
און איך האָב געזאָגט, אקעי, שווייץ איז נישט דײַטשלאַנד. שווייץ איז נייטראַל.
שווייץ איז אויך נישט אין דער אייראפעישער פאראייניקונג. עס וועט גוט זיין.
ליידער האָב איך נישט געפרעגט צי אין דער צײַט איז אַרעסט־באַפֿעל אויף מיר אַרויסגעגעבן געוואָרן.
איך האָב געמיינט, גוט, אַ אינטערנאַציאָנאַלע אַרעסט־וואַראַנט קען טאַקע נאָר אַרויסגעגעבן ווערן פֿאַר געוואַלד־פֿאַרברעכן,
קאַפּיטאַל־פֿאַרברעכן, ווי מאָרד, טויט־שלאָג, גרינדן אַ טעראָריסטישע אָרגאַניזאַציע,
מענטשן־האַנדל, וואַפֿן־האַנדל, עפּעס אַזוי.
דאַן האָב איך געזאָגט, גוט, דאָס גייט בכלל נישט אויף מיר מיט מיינע מעדיצינישע באַשטעטיקונגען.
זיי וועלן זיך נישט דערװאַגן. יאָ, ווײַט פֿון דעם.
איך בין אָנגעקומען אין ציריך־פֿליפֿעלד דעם 1טן דעצעמבער 2023, דאָס הייסט פֿאַראַיאָר.
און איך האָב דאָרט בײַם אַרײַנגאַנג בײַ דער פּאַס־קאָנטראָל מײַן פּאַס פאָרגעלייגט.
און איך האָב געזען ווי דער פּנים פֿון דעם באַאַמטן וואָס האָט עס געסקאַנט, האָט זיך געביטן.
און זי האָט גלייך צו מיר געזאָגט: עס איז עפּעס קעגן דיר אין דײַטשלאַנד.
איך קען דיר נישט לאָזן דורכגיין. דו מוזט איצט מיט מיר קומען.
און דאַן האָבן זיי געזאָגט, יאָ, מיר מוזן איצט למעשה מיך אַרײַנשפּאַרן, און זיי האָבן מיך אַרײַנגעשטעלט אין אַ
צעל פֿון צוויי בײַ צוויי מעטער דאָרט, אין אַ צימער אַזוי.
איך האָב געמוזט זיך גאָר אויסטאָן און בין גרונטלעך דורכגעזוכט געוואָרן.
איך האָב זיי נאָר געקענט אָפּהאַלטן פֿון אַרײַנברענגען עפּעס אין קיין גוף־אָפּענונגען, ווײַל איך האָב געזאָגט אַז איך האָב
קיינמאָל גאָרנישט געהאַט צו טאָן מיט דראָגס, איך האָב אפילו קיינמאָל נישט גערויכערט אַ דזשאָינט אין מײַן לעבן, און
איך האָב נישט קיין דראָגס פֿאַרבאָרגן ערגעץ, אַזוי זאָלן זיי אויפהערן, אָדער איך וועל שרײַען זייער שטאַרק!
און דאָס איז געווען צוליב 16 מאַסק־צערטיפֿיקאַטן. אַ אייראָפּעיִשער אַרעסט־וואַראַנט צוליב 16 מאַסק־צערטיפֿיקאַטן!
איך האָב נישט געמיינט אַז דאָס איז מעגלעך און האָב ווייטער געפרעגט וועגן דעם. איך האָב אויך געוואָלט נעמען אַ
פאָטאָ פֿון דעם און גלייך שיקן עס צו מײַן אַדוואָקאַט.
און דאַן האָבן זיי געזאָגט אַז דאָס איז נישט ערלויבט און האָבן מיר אַלץ גענומען, כמובן.
מײַן געלט, מײַן פּאַס, מײַנע מאָביל־טעלעפֿאָנען, מײַן באַגאַזש, אַלץ איז אַוועק.
איך בין דאַן גאָר אַליין אין דער צעל געווען און האָב געטראַכט: אָקעי, די וועלט קומט איצט צו אַ סוף.
און איך בין דאַן געהאַלטן געוואָרן פֿאַר אַ גאַנץ צײַט פֿון צוועלף טעג, עלף טעג אין ציריך.
און דאַן האָב איך געשמועסט מיטן שווייצער אַדוואָקאַט, וואָס נאָך האָט געמוזט זײַן באַטייליקט; נו, נישט ממש געשמועסט, ניין, ער האָט
מיר געזאָגט אַז איך זאָל פשוט זיך לאָזן עקסטראַדיצירן קיין דײַטשלאַנד, ווײַל אויב איך וואָלט זיך נישט לאָזן עקסטראַדיצירן,
קען דער עקסטראַדיציע־פּראָצעדור אין שווייץ דויערן ביז אַ יאָר.
און אין אויסטויש פֿאַר אַ קאַוציע־צאָלונג פֿון 30,000 אייראָ, וואָס מײַן משפּחה האָט געמוזט צונויפֿברענגען אין אַ זייער קורצער
צײַט – קיינער פֿון אונדז האָט נישט געהאַט אַזוי פֿיל געלט – בין איך דערנאָך באַפֿרײַט געוואָרן דעם 12טן דעצעמבער פֿון דער
שוואַביש־גמונדער תּפֿיסה, וווּ איך בין אַריבערגעפֿירט געוואָרן דעם 11טן טאָג – אַזוי בין איך געווען אין שוואַביש
גמונד נאָך איין טאָג – און דאַן בין איך באַפרײַט געוואָרן.
ד״ר ביאַנקאַ וויטששל איז געבליבן אין איר היימלאַנד דײַטשלאַנד ווי אַ דיסידענט־דאָקטאָרין.
דאָס איז געווען איר פֿאַרניכטונג.
אין פֿעברואַר 2023, האָט די סאַקסאָנישע יוסטיץ איר אַרעסטירט און געשטעלט אין פֿאַרהאַלטעניש פֿאַרן פּראָצעס.
די באַשולדיקונג איז געווען פֿאַלש־באַאַמטע דאָקומענטן אין איבער 500 פאַלן פֿאַר אַרויסגעבן
מאַסק־צערטיפֿיקאַטן און וואַקסינאַציע־אויסנעם־צערטיפֿיקאַטן.
מיר האָבן געוואָלט רעדן מיט דער מוטיקער דאָקטאָרין ד״ר וויצשל בשעת איר געפֿאַנגענהייט, אָבער די
געפֿאַנגעניש האָט געבלאָקירט יעדן פּרוּוו צו קאָנטאַקטירן איר.
ביאַנקה וויטשעשל איז אפילו נישט אינפֿאָרמירט געוואָרן וועגן אונדזערע ווידערהאָלטע בקשות, און
אונדז איז נישט געגעבן געוואָרן דער ערלויב צו פֿילמען.
די ווידערהאָלטע פּרוּוון צו מאַכן קאָנטאַקט האָבן גאָרנישט געבראַכט.
דאָקטאָרשע ביאַנקאַ וויטשעעל האָט פֿאַרבראַכט כּמעט אַנדערטהאַלבן יאָר אין דער קאָראָנאַווירוס־קעלער פֿונעם וואַקסינאַציע־רעזשים.
איך האָב נישט געוואוסט קיין שולד.
איך האָב אַלע די סערטיפיקאַטן אָרדענטלעך אין פֿאָלדערס געזאַמלט, ווײַל איך האָב געמיינט אַז איך טאָן דאָ עפּעס גוטס.
איך קען מיט זיכערקייט זאָגן אַז איך האָב פּערזענלעך באַגעגנט אַלע די פּאַציענטן פֿאַר וועלכע איך האָב אַ סערטיפיקאַט
אַרויסגעגעבן, אָדער איך האָב געוואוסט אַז די פּאַציענטן עקזיסטירן און אַז זיי האָבן געהאַט קלאָגן.
אַזוי, ביז דעם מאָמענט ווען די זוך פּלוצלינג אַרײַנגעשטראָמט איז, בין איך טאַקע געווען זיכער אַז דאָס וואָלט מיר נישט פּאַסירן.
און דאַן איז געקומען דעם 16טן דעצעמבער 2020.
איך בין דעמאָלט אין דער היים געווען, ווײַל איך האָב אַ פּאָר וואָכן פֿריִער בײַ אַ פֿאַל מײַן רוקנביין צעבראָכן.
איך האָב נישט געקענט אַרבעטן פֿאַר אַכט וואָכן און האָב געמוזט גיין אויף קרוצן און טראָגן אַ קאָרסעט.
עס איז געווען נאָר נאָך אַכט אױער, ווען מײַן פֿרוי פּלוצלינג האָט געזאָגט: "אָבער עס
קומען אַ סך פּאָליציי־וואַגנס צו אונדזער הויז."
וואָס גייט פאָר? איך בין נאָך אין בעט געווען, און דאַן בין איך אויפגעשטאַנען.
דאַן זענען זיי געקומען: מיר האָבן אַ דורכזוך־באַפֿעל און מוזן דורכזוכן דאָס גאַנצע הויז.
איך האָב נאָר געמיינט, אַנטשולדיקט? יאָ, צוליב אייערע מאַסק־צערטיפֿיקאַטן.
וואָס טוסטו אין מײַן פּראַקטיס, אין מײַן הויז? אין מײַן פּראַקטיס, אפֿשר, אָבער פֿאַר וואָס
זוכן? דאָס קען מען קלאָרשטעלן אויף אַנדערע וועגן.
יאָ, זיי האָבן באַפֿעלן, זיי מוזן דורכקוקן אַלץ.
דאַן זענען די צען מענטשן דורכגעגאַנגען אַלע צימערן, האָבן גענומען אונדזערע לאַפּטאַפּס און מאָביל־טעלעפֿאָנען, אַרײַנגערעכנט מײַן
ווייבֿס – מײַן טאָכטער איז נאָך דאָרט געווען – האָבן דורכגעזוכט די קינדער־צימערן, געעפֿנט אַלע שאַפֿעס און נעכטטישן,
וואָס איז דאָרטן, וואָס האָט דאָס צו טאָן מיט די סערטיפיקאַטן?
די גאַנצע זאַך האָט געדויערט פֿיר שעה, און אין דער זעלבער צײַט, אין דער פּראַקטיק – מײַן אַסיסטענט האָט מיר געזאָגט, אַז זי האָט
דאָ געטאָן אַדמיניסטראַטיווע אַרבעט – איז אויך דורכגעפֿירט געוואָרן אַ דורכזוך, בעת וועלכן דער עלטסטער
פּאָליציי־אָפֿיציר, וואָס האָט געפֿירט די אויספֿאָרשונג, האָט געשריגן אויף מײַן אַסיסטענט:
דו מוזט עדות זאָגן אַז דײַן באָס איז אַ קרימינעל.
מיר האָבן דאָס דאַן אין געריכט וואָרט פֿאַר וואָרט פֿאַרצייכנט.
אַזוי, דער מין פֿאָראורטייל, זיי האָבן איר אָנגעשראָקן, און זי האָט טאַקע געהאַט גרויסע פּראָבלעמען דערנאָך.
מיר זענען אויך, נו, איך בין געווען געשאַקלט; איך האָב געמיינט, דאָס קען נישט פּאַסירן, און מען פילט זיך ווי מען איז געווען
געוואַלדיקט, געשלאגן, און דערנאָך ביסטו גאָר אויסגעמאַטערט.
קינדער זענען באַזונדערס באַטראָפֿן און האָבן אויך די ערנסטסטע סימפּטאָמען דערלעבט.
זיי האָבן ניט מער געקענט זיך קאָנצענטרירן. זיי האָבן זיך געפילט נעאַזעאַ און האָבן געהאַט קאָפּווייטיק.
עטלעכע פֿון זיי זענען אין שול אונטער זייערע מאַסקן צוזאַמענגעפֿאַלן, און איך האָב דאָ אין מײַן פּראַקטיק געהאַט אַ
סך עלטערן וואָס האָבן מיר דאָס געזאָגט מיט טרערן, אַרײַנגערעכנט קינדער וואָס האָבן געוויינט, און עס איז גאָר
קלאָר אַז ווי אַ דאָקטער מוז איך דאָ אַקטן און געבן די מענטשן אַ מעדיצינישן באַווייַז.
אַ באַזונדערס טרויעריקער בײַשפּיל, איינער פֿון פֿיל טרויעריקע בײַשפּילן פֿון פּאַציענטן, איז געווען דער פֿון אַ יונג מיידעלע
וואָס איז געקומען מיט איר מאַמען אין נאָוועמבער 2020 פֿונעם באַוואַרישן וואַלד. דאָס מיידעלע האָט
געהאַט אַ שווערע רעאַקציע אויף דער מאַסקע, מיט בחילות,
קאָפּווייטיק, אַפּעטיט־פֿאַרלוסט, און די מוטער האָט מיך געבעטן אַז איך זאָל אַרויסגעבן
אַזאַ באַשטעטיקונג. דאָס קינד איז דאָ געווען.
פֿאַרשטייט זיך, איך האָב דאָס געטאָן, און זעקס חדשים שפּעטער, דעם 6טן מײַ 2021, קומען זיי צוריק.
איך פֿרעג זיך, צי דאַרפֿסטו נאָך אַ סערטיפֿיקאַט?
יאָ, מיר דאַרפֿן עס. מיר וועלן באַלד האָבן אַ קאָמוניאָן־פֿײַערונג, און מיר וואָלטן
געוואָלט האָבן אַ איצט גילטיקן צערטיפֿיקאַט.
די קאָמוניאָן־צערעמאָניע איז געווען דעם 9טן מײַ, לויט ווי איך ווייס, און דעם מאָנטיק דערנאָך האָט די מאַמע מיך גערופֿן און מיר
געזאָגט עפּעס שרעקלעך. זי האָט געזאָגט, שטעלט אייך פֿאָר, מיר זענען געזעסן אין קירכע מיט אונדזערע קרובֿים, אונדזער מיידעלע איז
געווען אַזוי אויפֿגערעגט וועגן דער קאָמוניע, דער גלח איז שוין אַרײַנגעקומען מיט די אָלטאַר־ייִנגלעך און פּלוצעם אָפּגעשטעלט די
מעסע, ווײַל ער האָט באַמערקט אַז דאָס מיידעלע אין דער ערשטער ריי אָדער אין דער באַנק האָט נישט געטראָגן קיין מאַסקע, רופֿט ער די
מאַמע פֿון דער מיידל צו דער סאַקריסטיע, און איבעררײַסט די מיסע – אַלע וואַרטן, אַלע קוקן אויף דעם
מיידל – און דערנאָך זאָגט: "יאָ, האָט איר אַ באַווײַז?"
און דאַן זעט ער אַז דער צערטיפֿיקאַט איז פֿון וויקל: יאָ, דאָס איז דער מאַסק־דאָקטער, דאָס איז נישט אָננעמבאַר, ער
רופֿט די פּאָליציי, און איך מיין אַז די גאַנצע זאַך האָט גורם געווען אַ פֿאַרהאַלטונג פֿון איבער 30 מינוט.
די פּאָליציי האָט מיך געפרעגט: קען דיין טאָכטער טראָגן אַ מאַסקע אָדער נישט? און איך האָב געזאָגט: ניין.
– דער אופֿן ווי דער גלח האָט רעאַגירט איז געווען איבערגעטריבן און שרעקלעך, און עס האָט חרובֿ געמאַכט די קאָמוניע.
"איך געפֿין עס אַזוי אומזאָגבאַר אומגעפילט, ווען דאָס קומט פֿון אַ מיניסטער, וואָס זאָל זאָרגן פֿאַר דער געזונטהייט פֿון מענטשן."
זיי זענען געקומען בײַ זעקס אין דער פרי און כּמעט האָבן זיי אַראָפּגעשלאגן דיין פראָנט־טיר.
מיט אַלע יענע גערויש גייסטו נאַטירלעך אַראָפּ צו זען וואָס פּאַסירט.
און דאַן האָב איך פשוט געשטעלט מײַן פֿוס פֿאָרן דער טיר און עס געעפֿנט.
איך האָב געזאָגט: יאָ, פּאָליציי, זענט איר איצט די רוסישע מאַפֿיאַ, וואָס האָט דאָ
בײַ אונדזער קאַבאַרעט געבאָרגט אוניפאָרמען?
איך וואָלט געוואָלט זען דײַן סערוויס־ID און דעם זוך־וואַראַנט ערשט. ניין, עפֿן איצט די טיר!
דאַן זאָג איך: ניין, איך וויל ערשט זען דעם דורכזוך־באַפֿעל.
ניין, דו עפֿנט איצט די טיר! און דער דרוק אויף דער טיר איז נאָך גרעסער געוואָרן.
דאָרטן האָט געשטאַנען אַ צוויי־מעטער־הויכער מאַן, שווער באַוואָפֿנט, און אַ גרויסער אַרסענאַל מענטשן.
און, יאָ, און דאַן האָבן זיי מיך מער אָדער ווייניקער געשטופּט אין מײַן וואַרטצימער.
זיי האָבן געוואָלט מיך צווינגען צו טראָגן אַ מאַסקע אין מײַן אייגענעם הויז, אַזוי האָב איך געזאָגט אַז איך
וועל זיכער נישט טראָגן אַ מאַסקע אין מײַן אייגענעם הויז.
יאָ, טאַקע, איך מיין אַז דאָס גייט איצט אַ ביסל צו ווייַט.
און דאַן האָבן זיי מיך אַרעסטירט אין מײַן וואַרטצימער.
ווי איך האָב געזאָגט, האָב איך געדאַרפֿט רופן אַ אַדוואָקאַט, אַזוי האָב איך געמאכט אַ טעות, ווײַל איך האָב
געהאַט מײַן טעלעפֿאָן אין דער האַנט און האָב געזאָגט אַז איך וועל רופן מײַן אַדוואָקאַט.
ניין, דו רופסט קיינער נישט! אַזוי האָט ער געזען אַז איך האָב מײַן מאָביל־טעלעפֿאָן אין מײַן הינטער־טאַשקע.
און דאַן האָבן זיי מיר דאָס אויך גענומען.
זיי האָבן גענומען צוויי מאָביל־טעלעפֿאָנען, צוויי לאַפּטאַפּס, האַרד־דיסקס, שטײַער־פֿײַלן און אפילו בריוון פֿון פּאַציענטן
וואָס ליגן אויף דער זײַט־באָרד אין מײַן פּריוואַטער דירה אויבן.
יאָ, זיי האָבן אפילו אַרײַנגעבראָכן אין אַ געמיעטער דירה אויבן.
זיי האָבן דורכגעזוכט דעם שטאַל, דורכגעזוכט די גאַראַזשן.
דו מוזט זיך טאַקע פרעגן דאָס. וואָס זוכן זיי? וואָס זוכן זיי?
נו, איך וואָלט נישט געווען איבערראַשט אויב זיי וואָלטן געפֿונען קינדער־פּאָרנאָגראַפֿיע אין מײַן גאַראַזש אָדער אַ זעקל
קאָקאַין דאָרט אין מײַן שײַער, נאָר כּדי מיר עפּעס צו טאָן.
קיין געדאַנק, קיין געדאַנק. נו, דו פילסט זיך טאַקע ווי אַ ערנסטער טעראָריסט.
און דאָס נעמט מיר שוין צו האַרצן.
איך זאָג יאָ, דאַנק גאָט אַז איך בין געווען אַליין יענעם מאָרגן, ווײַל איך גלייב נישט אַז
מײַן זון וואָלט עס אַזוי גרינג איבערגעלעבט.
און העכער אַלץ, וואָס די פּרעסע לעסאָף מאַכט דערפֿון.
זיי האָבן אַרײַנגעשטעלט אַ פאָטאָ אין דער צײַטונג, וואָס ווײַזט אַ לאַנגע שורה פּאָליציי־אָפֿיצירן, וואָס טראָגן בלויע עמערן.
יאָ, און אַ גרויסע צאָל בײַװײַזן איז פֿאַרזיכערט געוואָרן.
זיי האָבן דאָ אַ גרויסן באַלאַגאַן איבערגעלאָזט, דאָס איז געווען ממש אומגלויבלעך.
און יאָ, וואָס וועט בלײַבן ווען זיי וועלן גיין?
איך האָב דאָ געזעסן און געטרימלערט, יאָ, און מיינע פּאַציענטן זענען אַרײַנגעקומען און די שפּאַנונג אויך –
איך בין אויסגעבראָכן אין טרערן, ווײַל מען טאַקע פילט אַז... עס איז אוממעגלעך צו באַשרײַבן.
זאַכן זענען אויך געוואָרן אומבאַשרײַבליך הייס בײַ היינריך האַביג.
דער אומגעבעטן באַזוך פֿון דער פּראָקוראַטור האָט זיך געענדיקט מיט אַן אַרעסט.
"אַזוי, ווי איך האָב עס דעם טאָג פֿאַרשטאַנען, האָט די פּובליקע פּראָקוראַטור מיר באַשולדיקט, אַז איך האָב אַרויסגעגעבן
אומריכטיקע וואַקסינאַציע־סערטיפֿיקאַטן אָדער, למשל, אַרײַנגעשפּריצט זאַלציק־לייזונג אַנשטאָט
דער וואַקסינע, און דאָס בײַ 6,000 פּאַציענטן."
אַמאָל אַרום צען אין דער פֿרי – אַ נאָרמאַלער אַרבעט־טאָג – האָט זיך די טיר געעפֿנט און די פּובליקע
פּראָקוראַטור פֿון באָךום איז פּשוט אַרײַנגעגאַנגען.
איך האָב געמיינט, וואָס האָב איך פאַלש געטאָן?
אַלץ האָט מען געמוזט עפֿענען, אַלץ האָט מען געמוזט דורכקוקן, אַלע פּאַפּירן זענען געזאַמלט געוואָרן, עטלעכע פֿון די וואַקצין־באַטשן,
די מיסט־קאַסטנס, די פּאַפּיר־קאַסטנס, וווּ מען האָט געקענט חשד האָבן, שפּריצן און אַזוי ווייטער, אַלץ איז געזאַמלט געוואָרן.
די מענטשן וואָס זענען געקומען צו מײַן פּראַקטיס האָבן זיי מיטגענומען, אַזוי צו זאָגן, ווען
זיי זענען געווען בײַ מיר, און האָבן געזאָגט:
אויב דו האָסט אַ וואַקסינאַציע־קאַרטל, קום מיט אונדז, מיר נעמען אַ בלוט־פּראָבע! און עטלעכע האָבן געוואָלט זייער אַדוואָקאַט,
אָבער דאָס איז נישט געווען ערלויבט, און אַזוי ווייטער.
זיי האָבן געוואָלט געפֿינען אַ סך געלט, אָבער זיי האָבן גאָרנישט געפֿונען, ווײַל זיי האָבן געקלאָגט אַז איך האָב פֿון פּאַציענטן
גענומען אוממעסיקע סומעס פֿאַר וואַקסינאַציע־צערטיפֿיקאַטן, וואָס דער ציבורדיקער פּראָקוראָר־אָפיס האָט דאַן אין
זײַן שליס־רעדע נישט געקענט באַשטעטיקן צוליב עדות־עדות.
און דאַן האָט דער פּראָקוראָר פּלוצלינג געזאָגט צו מײַן פֿרוי: אוי, איך האָב נאָר באַשלאָסן אַז איך
וועל אײַך אויך מעלדן, איך וועל אײַך אויך אויספֿאָרשן.
פּלוצלינג, אָן קיין אָנונג. ווי האָט זי דאָס אויסגעטראַכט?
נו, און דאַן האָבן זיי געזאָגט: איצט גייען מיר צו דיין דירה, זאָג מיר וווּ זי איז, אַנדערש וועלן מיר די טיר אַרײַנברעכן.
און דאַן האָבן זיי געזוכט עפּעס בײַ אונדז אין שטוב.
איך גלייב אַז זיי וואָלטן ווייטער דאָס געטאָן, און יעדן פּאָר טעג וואָלט מען מסתּמא דורכגעזוכט מײַן
הויז אונטער אַן אַנדערן אָדער אַן אַנדערן תּירוץ.
און דאַן זענען מיר אַרײַנגעצויגן אין אַ באַזונדער געבײַדע, וואָס געהערט צו מײַן פֿרויס ברודער, וועלכער האָט אונדז זי
אין דערטמונד אָנגעבאָטן; אַזוי זענען מיר אַרײַנגעצויגן און האָבן פֿון דאָרטן יעדן טאָג געפֿירט די פּראַקטיק.
דאָס מיינט אַז איך האָב די זאַכן פארקויפֿט; איך האָב געהאַט מענטשן… רעגאַלן, טישן, שטולן, אַלץ וואָס מען
האָט מער אָדער ווייניקער אין אַ פּראַקטיס, און וואָס מען קען נישט פשוט שנעל ערגעץ אויפֿהאַלטן.
דער פּובליקער פּראָקוראָר האָט מיך דאַן באַשולדיקט, אַז איך האָב די זאַכן באַוווּסט אונטער זייער ווערט פֿאַרקויפֿט, ווײַל איך האָב
געדאַרפֿט שנעל געלט באַקומען צו פֿינאַנצירן מײַן אַנטלויפֿונג.
אַזוי, סוף־כּל־סוף האָבן זיי געהאַט אַ סיבה.
אַזוי, אין רעמאַנד, מוזט איר זיך פאָרשטעלן אַז מען זאָגט אײַך אין דער מאָרגן אַז איר וועט הײַנט באַקומען אַ באַזוך;
דאַן ווערט איר אויפגעהויבן בײַ 7:30 אין דער מאָרגן, געפֿירט אין אַ צימער, און דאָרט וואַרט אויף אײַך אַ פרוי.
אָבער איצט ווערט איר נישט אויפגענומען בײַ 8:00 אין דער פֿרי, ניט בײַ 9:00, ניט בײַ 10:00,
ניט בײַ 11:00, און קיינער לאָזט אײַך נישט וויסן.
און דאַן זאָג איך: נו, וואָס וועגן דעם באַזוך?
מיר ווייסן נישט, מיר וועלן מוזן רופן די רעצעפּציע, זיי ווייסן אויך גאָרנישט.
אַזוי ווערט איר אַ ביסל געפֿירט אויף אַ טעות אַלע מאָל.
יאָ, איך האָב שטענדיק געפֿונען אַז איך בין דאָרט געווען פֿאַר גאָרנישט, און דאַן האָב איך נישט באַקומען דערלויבעניש, און דאַן
האָבן די אייניקלעך געוואָלט מיר באַזוכן, אָבער דאָס איז אויך נישט באַשטעטיקט געוואָרן, און אַזוי ווייטער און אַזוי ווייטער.
אַזוי איז עס געווען, עס איז שטענדיק געווען... יאָ, סאַבאָטאַזשירט.
די סאַבאָטאַזש און אומזיכערקייט איז געווען אומטראָגלעך פֿאַר פֿאַטימאַ האַביג.
"עס איז געווען שרעקלעך. דו קענסט נישט פֿאַרשטעלן ווי שרעקלעך עס איז געווען."
אויף אַ מין אופֿן האָבן זיי מײַן מאַן פֿון מיר גענומען. מיר זײַנען קיינמאָל נישט געווען אָפּגעטיילט, מיר האָבן
שטענדיק צוזאַמען געאַרבעט, מיר האָבן אַלץ צוזאַמען געטאָן, און פּלוצלינג איז ער פשוט פֿאַרשוווּנדן.
איך האָב אפילו נישט געקענט זיך אָפּזאָגן צו אים, ווען זיי זענען געקומען אים אָפּצונעמען.
די ערשטע דעמאָנסטראַציע, וואָס איז אָרגאַניזירט געוואָרן דורך מײַן פֿרוי, נו, איך האָב עס טאַקע נישט באַמערקט.
דרויסן איז געווען אַ ריזיקע דעמאָנסטראַציע מיט טראָמלערס און פּלאַקאַטן.
יאָ, און פילע מענטשן האָבן אויך געטראָגן טי־שירטן מיטן אויפֿדרוק "פֿרײַהייט פֿאַר היינריך". זיי זענען געקומען צום געריכט
אין די טי־שירטן, וואָס דער ריכטער האָט, נאַטירלעך, נישט געפֿעלן.
און דאַן האָבן זיי געזונגען לידער וועגן פֿרײַהייט, יאָ, און יאָ, עס איז געווען אימפּרעסיוו.
דאָס איז געווען אַ גרויסער סיגנאַל פֿון דרויסן. יאָ, איך האָב געוואוסט אַז זיי האָבן מיך
נישט פֿאַרגעסן. דאָס איז טאַקע געווען גרויס.
און דאַן איז אַ ריכטער אַרײַנגעקומען, איך געדענק, עס איז געווען הער יילמאַז, אַ טערקישער ריכטער, וואָס
פּלוצלינג האָט געזאָגט: אייערע זאַכן זענען שוין פּאַקט.
אַזוי, איצט האָב איך געוואוסט אַז אויב מײַנע זאַכן זענען גרייט אין דער לאַגער, איז מײַן אַנטלאָזונג באַלד צו דערוואַרטן.
און דאַן האָט מען מיר דערלויבט אַרויסצוגיין.
אַלעמען איז דאָרט געווען. קינדער, קוזינען, אַלע פֿרײַנד, די אַדוואָקאַטן, גאַנץ פרעמדע, עטלעכע פֿון אַנדערע שטעט.
דאָס איז געווען נאָך אַ הויכפּונקט.
"אָבער עס זענען אויך געווען שטאַרק בייזע שטימען פֿון דער באַפעלקערונג.
באַליידיקונגען, באַשולדיקונגען און אפילו טויט־דראָונגען.
ד״ר קילקען, איר זענט אין דער אמתן אַ פּאַטעטישער פּאַפּאַכאַ, אָדער, כּדי צו זײַן מער פּינקטלעך, אַ מערדער, וואָס רייצט אָן
אײַערע אָנהענגער מיט אײַערע פֿאַנאַטישע, אַגרעסיווע רעדעס זיך אָפּצוהאַלטן פֿון נעמען פֿאַרשטענדיקע מיטלען כּדי אײַנצוהאַלטן
די פּאַנדעמיע (אַגבֿ, ווייסט איר בכלל וואָס אַ פּאַנדעמיע איז?).
אַזוי האָבן אַלע דורכגעמאַכט די זעלבע זאַך. זיי האָבן באַקומען טויט־דראָונגען.
דער אָפּטייל פֿאַר קרימינעלע אויספֿאָרשונג האָט גענומערט אַ נעענטער קוק אויף עטלעכע פֿון די
דראָונגען, ווײַל זיי זענען געווען אַ ביסל מאָדנע.
"דאָס איז געווען איין סיבה פֿאַר וואָס מיר האָבן געלאָזט, ווײַל מיר האָבן באַקומען טויט־דראָונגען קעגן דער משפּחה."
נישט קעגן מיר, נאָר קעגן דער משפּחה. מען האָט פּרוּווט אויף מײַן לעבן.
דער אויטאָ האָט פּלוצלינג אָנגעוויזן אַ דרוק־פֿאַרלוסט אין דער פראָנט־רעכטער רעיפֿ.
איך האָב גלייך אויפֿן רעכטן זײַט אָפּגעשטעלט, און אין רעקאָרד־צײַט איז די לופט אַרויס.
און דאַן האָב איך געפֿונען עמעצן וואָס האָט גענומען דאָס זאַך אין די ווערקשטאָט, און ער האָט
אָפּגענומען די רעיפֿן און געזאָגט אַז מען האָט עס געבאָרט.
דאָס איז נישט וואָס איז געשען. איך האָב אויך בילדער דערפון.
זיי זאָגן אַז דאָס איז זיכער דער פאַל, זיי האָבן קיינמאָל נישט געזען עפּעס אַזוי פֿריִער.
דאָס איז זיכער געטאָן געוואָרן מיט אַ בויער, אַזוי אַז ווען מען פֿאָרט גענוג שנעל אויף דער אויטאָבאַן, קען די זאַך אויפברעכן.
און דער אַנטלויפֿ איז נאָך הײַנט שווער פֿאַר ד״ר מעכטהילד שיףמאַן צו טראָגן.
איך פאַרמיס די גאַס וווּ מיר האָבן געוואוינט.
עס איז געווען היים. אַ מין אויסרייסונג איז פּאַסירט.
"בײַם מאַגיסטראַט־געריכט בין איך פֿאַרמישפּט געוואָרן צו צוויי יאָר און נײַן חדשים טורמע אָן פּאַראָל."
און דער ציבורדיקער פּראָקוראָר־אָפיס האָט אָנהייב אַפּעלירונג אַרײַנגעגעבן, ווײַל זיי
האָבן געהאַלטן, אַז די שטראף איז צו לייכט.
זיי האָבן געוואָלט דרײַ יאָר און מער בײַם אָנהייב פֿון דער פּרוּוו, דאָס הייסט בײַם אַפּעל, און דאַן האָבן זיי אין
זייערע שליס־אַרגומענטן זייער פאָדערונג פֿאַרגרעסערט צו פֿיר יאָר טורמע אָן פּאַראָל, דאָס הייסט פֿיר יאָר טורמע.
"עס זענען געווען 30 טעג פֿון הערונגען, וואָס איז אַ סך.
אויף דעם צווייטן טאָג פֿון דער פּראָצעס האָט מען מיר אָנגעבאָטן אַ דיל: מודה זײַן אין שולד
פֿאַר הונדערט פאַלשע געזונטהייט־צערטיפֿיקאַטן.
דערנאָך אַ זייער הויכע שטראף מיט אַ מאַקסימום פֿון 720 טעגלעכע ראַטעס, וואָס וואָלט
געשטימט צו 72,000 אױראָ בײַ 100 אױראָ פּער טאָג.
און דאָס פֿירט לעסאָף, פֿאַרשטייט זיך, צום צוריקציִען די דערלויבעניש צו פּראַקטיצירן מעדיצין.
"יאָ, דער פּסק־דין איז געווען קלאָר אַ פארסע."
לסוף איז די גאַנצע זאַך שוין פֿריִער באַהאַנדלט געוואָרן צווישן דעם פּראָקוראָר, דעם ריכטער און מײַן אַדוואָקאַט.
דער אורטייל איז באַשטימט געוואָרן, און לעסאָף – ווי עס האָט זיך אַרויסגעשטעלט – איז עס געווען 14 חדשים פּראָבאַציע, אויפֿגעהאַלטן
פֿאַר דרײַ יאָר, צוזאַמען מיט אַ שטראף פֿון 1,000 עוראָ.
דאָס מיינט אַז עס זענען געווען אין סך־הכּל פינף אָנקלאָגן.
אַזוי, צוויי אָנקלאָגן וועגן די געזונטהייט־צערטיפֿיקאַטן, און דערנאָך אויפֿרײַזונג צו האַס, באַליידיקונג
פֿון אַ פּובליקן באַאַמטן און לשון־הרע קעגן אַ קאָלעגע.
אַזוי, צוויי אָנקלאָגן זענען אָפּגעשטעלט געוואָרן.
זיי האָבן מיר אויך באַשטעטיקט אַז נאָך איך וועל אָפּדינען דעם אויפֿגעשטעלטן אורטייל, וועל איך קענען
פֿאַרלאָזן דײַטשלאַנד און צוריקקומען קיין מעקסיקע.
"דאָס איז געווען אַ אמתדיקער הנאה פֿאַר זשורנאַליסטן, נישט אַזוי?"
די זשורנאַליסטן האָבן דאַן געקענט כּסדר שרײַבן במשך פֿופֿצן חדשים, יעדעס מאָל ווען איך האָב עפּעס
געזאָגט אָדער געוואָרן צו זעעוודיק אין דער עפֿנטלעכקייט:
יאָ, ד״ר בינדער, ער איז יענער באַקאַנטער, אַ משוגענער וואָס שטייט פֿאַר קרימינעלע פּראָצעדורן.
"אויף דעם 22סטן יוני האָט די פּובליקע פּראָקוראַטור מיר געשיקט די אָנקלאָג."
אין דער זעלבער צײַט איז אַרויסגעגעבן געוואָרן אַ פּרעסע־מעלדונג, וואָס האָט דערמאָנט נעמען:
ד״ר וואַלטער וועבער פֿון ווינטערהודע איז באַשולדיקט.
און פֿאַר אַ גאַנצן טאָג איז מײַן בילד געוויזן געוואָרן אין דער אונטערערדישער.
אין מיטלעלטער האָט מען דאָס גערופֿן "שילדונג".
דער פֿעדעראַלער גערעכטיקייט־הויף מוז, כמובן, באַהאַנדלען די כּמעט 1,000 זײַטן פֿון דער אַפּעלאַציע, געשריבן פֿון דעם סאָליסיטאָר.
דאָס מיינט אַז די ריכטער בײַם פֿעדעראַלן גערעכטיקייט־געריכט מוזן זיך דערמיט באַשעפֿטיקן און דאַן שרײַבן אַ פּאַסיקע באַגרינדונג.
און דאָס קען גיין ביידע וועגן.
ווען איך בין געווען אין האַפֿט, האָב איך אויך באַגעגנט מענטשן וואָס האָבן אַ יאָר געווארט אויף זייער אַפּעלירונג.
אַ ריכטער, אויך אַ האַרדליינער, וואָס נאָך האָט נישט געזען קיין סיבה און האָט נישט אָנגענומען קיין אַרגומענטן, האָט מיר
דערנאָך אויפגעלייגט 200 טעגלעכע שטראפֿן פֿון 100 עוראָס יעדער.
דאָס מיינט אַז איך האָב אַ קרימינעלן רעקאָרד, כמובן. דאָס איז 20,000 עוראָס.
און מיר האָבן ווידער, נאָך אַמאָל, אַפּעלירט, בעיקר מיטן ארגומענט אַז עס איז נישט געווען קיין וויסנשאַפֿטלעכע בײַווייַזן צו
שטיצן דעם פאַל, אָבער אויך אַז סעקציע 278 איז גאָר אומפּאַסיק און אַז זי טאַקע איז אַ פּערווערסיע פֿון גערעכטיקייט.
און איצט, טראָץ דער איצטיקער סיטואַציע בײַם RKI און די RKI־טעקעס, איז דאָס ווידער פּראַקטיש אָפּגעװיזן,
אונטערן טעפּעך געקערט און פֿאַר אומבאַטײַטיק געהאַלטן.
דער פאַרמשפּט איז דעריבער לעצט, און עס זעט אויס אַז איך בין איצט אַ געזעצלעך פאַרמשפּטער קרימינעל.
"די גרעסטע שטראף איז אַז מען דראָט אונדז מיט געפֿאַנגעניש־שטראפֿן פֿון דרײַ ביז פֿינף יאָר."
זיי הענגען נאָך אַלץ איבער מיר ווי דער שווערד פֿון דאַמאָקעלעס.
און אפילו דער פאַכמעסיקער פאַרבאָט, וואָס איז אויפגעלייגט געוואָרן אויף די דאָקטוירים — אַ דרײַ־יאָריקער פאַכמעסיקער
פאַרבאָט און אַ שטראף פֿון 10,000 עוראָ — איז פֿאַר מיר קליין געלט, ווײַל איך בין שוין
דרײַ יאָר אין קראַנק־לאָז און קען נישט אַרבעטן.
נאָך דעם איבערפֿאַל האָב איך ניט געקענט אַרבעטן.
אָבער מײַנע חשבונות זענען נאָך אַלץ פֿאַרפֿרוירן מיט אַבסורדע קאָנפֿיסקאַציע־סומעס ביז די פּראָצעדורן ווערן אָפּגעשלאָסן.
איין באַנק האָט מײַן חשבון אָפּגעשטעלט; אַלע מײַנע חשבונות זענען פֿאַר 15 חדשים פֿאַרפֿרוירן געוואָרן. דאָס האָט געטאָן.
"זיי ווילן מיר נעמען אַוועק מײַן פּראָפֿעסאָרשאַפֿט, אָבער דאָס איז נאָך נישט געשען, ווײַל איך מוז ערשט
באַשולדיקט ווערן אין אויפֿרויסן האַס און אַנטיסעמיטיזם."
צום גליק, אָבער, איז דאָס נישט געשען.
נו, דער פאַקט איז אַז דער אָפיס פֿון דעם אַטאָרני־גענעראַל האָט אַליין אַרײַנגעגעבן אַ
אַפּעלאַציע קעגן דעם באַשלוס פֿון דעם מאַגיסטראַט.
אין דעם הינזיכט הייבט זיך דער ענין איצט פֿון דאָס נײַ אָן.
מוטיקע דאָקטוירים האָבן נישט געקענט אָנטיילנעמען אין דעם קאָראָנאַווירוס־פֿאַרברעכן.
זייער געוויסן און זייער פֿליכט צו זאָרגן פֿאַר זייערע פּאַציענטן וואָלט דאָס נישט דערלויבט.
"עס איז געווען פשוט משוגע, און איך האָב געזאָגט אַז איך קען נישט שטיל בלײַבן וועגן דעם."
משפּחה־בוז און אויסשליסונג זענען אָפֿט געווען די תּוצאות.
"מײַן פּאַרטנער האָט מיך אויך אין יענער צײַט פֿאַרלאָזט.
איך בין געווען מיט אים פֿאַר פינף און אַ האַלב יאָר, און ער האָט אויך געזאָגט: "יאָ, דו גייסט נישט מיט דעם, און איך
האַלט זיך צו די מאָסן, און איך קען נישט מער זײַן מיט דיר."
אַזוי האָט זיך מײַן גאַנץ לעבן טאַקע צעפֿאַלן הינטער מיר.
אַזוי אפילו עטלעכע מיטגלידער פֿון מײַן משפּחה זענען אָנהייב געווען קעגן מיר.
"לויט מײַן משפּחה בין איך כמובן זייער גליקלעך."
מײַן פֿרוי און מײַן עלטסטע טאָכטער – יאָ, דאָרט הייבט זיך די עמאָציע – האָבן זייער שטיצע געוויזן, בשעת אַנדערע
מיטגלידער פֿון דער משפּחה האָבן נישט, ווי עס איז איבעראַל.
אָבער די פּערזענלעכע אומגליקן האָבן זיי נישט געמאַכט צו צווייפלען אין זייערע איבערצײַגונגען אָדער אין זייערע מעשים.
"עס האָט זיכער געווען ווערט. עס האָט זיכער געווען ווערט צו נעמען דעם ריזיקאָ, אויך פֿאַר אונדז."
זייערע דאַנקבאַרע פּאַציענטן און שטיצער האָבן געגעבן זייערע שוין אין טורמע געזעצטע קאָראָנאַווירוס־העלדן די קראַפֿט און שטיצע
וואָס זיי האָבן אַזוי דרינגענדיק געדאַרפֿט אין די שווערע צײַטן.
"ווי האָסטו זיך געפֿילט אין יענע מאָמענטן ווען דו האָסט געהערט די מענטשן דרויסן?"
עס איז געווען אומבאַשרײַבליך... עס איז געווען גרויס.
דו קענסט דאָס נישט זאָגן...
"אָבער מיר האָבן עס געזאָגט."
מיט די 15 מעשׂיות האָבן מיר געוויזן ווי ברוטאַל דער סיסטעם נעמט נקמה אויף די וואָס זיך ניט צוגעפּאַסט.
דאָקומענטאַרן ווי דער זענען זייער וויכטיק אין דער קאַמף קעגן דעם אומגערעכטיקייט.
ביטע, שטיצט ווײַטער אונדזער אַרבעט. אָבער הײַנט פֿאָקוסירן מיר זיך אויף די העלדן פֿון דער קאָראָנאַווירוס־פּאַנדעמיע.
איך האָב געקענט באַזוכן אַלע די מוטיקן מענטשן. איך האָב געהערט זייערע מעשׂיות.
און עס האָט מיך טיף געשאָקלט, ווען איך האָב געקוקט אין זייערע אויגן און דערפֿאַרן און פֿילן פֿון דער
נאָענט וואָס מען האָט זיי און זייערע משפּחות אָנגעטאָן.
געיאָגט, געהאָנטעט, אויסגעשלאָסן. געזעלשאַפֿטלעך און עקאָנאָמיש חרוב.
אַ סך פֿון דעם קען מען נישט אומקערן. אָבער מיר קענען זיי איצט שטיצן.
מאָראַליש, דורך זיכער מאַכן אַז מען פֿאַרגעסט זיי נישט, אָבער אויך דורך פינאַנציעלע הילף.
ווײַל די מענטשן שטייען פֿאַר עקאָנאָמישן חורבן.
טײַערע קרימינעלע פּראָצעדורן, פֿאַרפֿרוירענע פֿאָנדן, פאַכמעסיקע פֿאַרבאָטן.
די כּבֿודיקע דאָקטוירים שטייען איצט פֿאַר חורבן, ווײַל זיי האָבן דעמאָלט געגעבן זייער אַלץ.
פֿאַר זייערע פּאַציענטן, פֿאַר אונדז און פֿאַר אונדזערע קינדער.
און איצט ווילן מיר זײַן דאָרט פֿאַר די מענטשן.
אויף1 זאַמלט הײַנט אָנהייבנדיק נדבֿות פֿאַר די דאָקטוירים.
גיבט אַ נדבֿה פֿאַר די וואָס האָבן דעמאָלט ריזיקירט אַלץ און געגעבן זייער אַלץ פֿאַר אונדז.
ביטע שענקט איצט! יעדער בײַטראָג ציילט. אַ דאַנק!