Мала які іншы палітык умее лепш за яго прыцягваць да сябе ўвагу на сусветнай арэне.
Мала хто больш за яго выклікае палярызацыю і падзяляе меркаванні:
Дональд Трамп, прэзідэнт Злучаных Штатаў з 2017 па 2021 год і кандыдат ад Рэспубліканскай партыі
на прэзідэнцкіх выбарах ЗША 5 лістапада 2024 года.
Паводле Нямецка-амерыканскага інстытута ў Тюбінгене, яны з'яўляюцца лёсавызначальнымі выбарамі не толькі
для Злучаных Штатаў, але і для сусветнай супольнасці.
Дональд Трамп, якога адны ўсхваляюць як «новага Месію», які «асушыць багну», іншыя баяцца як «разбуральніка дэмакратыі» і
«пашыральніка нянавісці», а яшчэ іншыя ўспрымаюць як усяго толькі пешку ў руках магутных, чый глабальны план ён прасоўвае.
Хто такі Дональд Трамп і якую ролю ён адыгрывае ў сусветных справах?
Гэтая праграма мае на мэце даць адказы на гэтыя пытанні, пачынаючы з аналізу меркаванага ўзброенага нападу 13 ліпеня 2024 года.
Гэты напад служыць ілюстрацыяй, паколькі ён яшчэ больш узмацняе палітычную палярызацыю вакол Трампа.
Найперш, пытанне «Хто выйграе ад замаху на Трампа?» павінна праліць святло на ролю Трампа.
Спачатку давайце разгледзім напад на Трампа 13 ліпеня 2024 года:
Падчас перадвыбарчага мерапрыемства па выбарах прэзідэнта 2024 года забойца, як мяркуецца,
паспрабаваў забіць Дональда Трампа з самазарадным вінтоўкай.
На відэазапісах бачна, як Трамп павярнуў галаву ўбок, каб прачытаць з тэксту на экране,
непасрэдна перад тым, як быў зроблены стрэл.
Па словах Трампа, гэты рух галавой выратаваў яму жыццё.
Паведамляецца, што Трамп быў паранены ў вуха адным з некалькіх стрэлаў.
Адзін гледач памёр ад агнястрэльнага ранення, яшчэ двое атрымалі сур'ёзныя траўмы.
Праз непрацяглы час падазраваны забойца быў забіты снайперам Службы бяспекі.
Аналіз ходу падзей выявіў некаторыя відавочныя супярэчнасці і выклікаў шмат пытанняў.
Гэта прывяло да здагадак і пакідае шмат невысветленых момантаў.
Нават пытанне пра тое, ці было гэта пастаноўкай і ў якой ступені, нельга адказаць з абсалютнай пэўнасцю.
Паводле розных экспертных меркаванняў, кроў на вуху Трампа таксама магла быць штучнай.
Вось толькі некалькі з многіх несупяднасцей і дзівацтваў:
Несумяшчальнасці і дзівацтвы
ФБР ідэнтыфікавала стралка як 20-гадовага Томаса Мэцью Крукса.
Нават у таблоідных СМІ яго апісвалі як «жалюгіднага стралка».
Наколькі верагодна, што ён забіў бы Трампа з самазарадным вінтоўкам, зарэгістраваным на яго бацьку, з
адлегласці каля 120 метраў, калі б Трамп не павярнуў галаву?
Таксама варта згадаць відэа, на якім Крукс з'яўляецца неаплатным мас-оўцам у рэкламным роліку для
BlackRock, найбуйнейшага ў свеце кіраўніка актывамі.
Яшчэ да таго, як былі зроблены стрэлы, прыхільнікі Трампа заўважылі забойцу і паведамілі сілам бяспекі.
Затым паліцэйскі падняўся на дах.
Калі Крукс нацэліў на яго ствол, ён зноў спусціўся ўніз.
Як гэта магчыма, што Трамп змог пачаць сваю прамову, нягледзячы на крайнюю небяспеку?
І чаму снайперы Службы бяспекі цэліліся ў Крукса толькі пасля таго, як ён, як мяркуецца, ужо стрэліў у Трампа?
Відэазапіс паказвае, як Трамп дакранаецца да вуха адразу пасля таго, як снайпер Службы
нацыянальнай бяспекі ўздрыгнуў, нібы толькі што стрэліў.
Аднак, паводле афіцыйнага паведамлення, першым стрэлам паранілі Трампа, а затым снайпер застрэліў забойцу.
Ці мог снайпер стрэліць кудысьці, каб стварыць уражанне, быццам у Трампа стралялі ў той момант?
Гукавы аналіз відэазапісаў паказаў, што, мяркуючы па якасці гуку, стрэлы вялі не менш за чатыры розныя стралкі.
Такім чынам, акрамя Крукса і Службы бяспекі, былі і іншыя стралкі.
Афіцыйна, аднак, згадвалася толькі пра аднаго забойцу.
Дзесяць сведкаў пацвердзілі, што нехта знаходзіўся на ваданапорнай вежы, калі былі стрэлы.
На відэа відаць фігуру на ваданапорнай вежы, якая рухаецца туды-сюды падчас стральбы.
Аналіз лініі, па якой былі зроблены рэальныя стрэлы і забіты чалавек, сцвярджае, што стрэлы не
маглі быць зроблены з месцазнаходжання Крукса.
Трамп паведаміў на партыйнай канферэнцыі — праз два дні пасля нападу — што яго рука была «пакрытая крывёю».
Аднак на ягонай руцэ ў відэазапісах крыві не відаць.
Серыя фатаграфій, зробленых фатографам AP і лаўрэатам Пулітцэраўскай прэміі Эванам Вучы, на якіх Трамп з паднятым
кулаком адразу пасля нападу, хутка стала віруснай па ўсім свеце.
Нямецкі пісьменнік і фінансавы эксперт Эрнст Вольф сфармуляваў гэта наступным чынам:
І вось Трамп так устаў і падняў кулак уверх, а потым яго сфатаграфавалі на фоне амерыканскага сцяга. Мушу
сказаць, ніводзін рэжысёр не змог бы гэта лепш паставіць.
Ну, у мяне ёсць сумневы наконт усіх версій, якія ходзяць.
Таму я ведаю толькі адно: ва ўсім гэтым неяк пахне пастаноўкай, падставай.
Гэта толькі некаторыя з многіх дзівацтваў, якія тут не будуць падрабязна разглядацца.
Але ўзнікае пытанне, чаму так званыя якасныя СМІ не шукаюць праўдападобных тлумачэнняў.
Замест гэтага яны не ведаюць нічога лепшага, як адразу адкідаць любыя спробы тлумачэння як тэорыі змовы.
Ці можа значная колькасць супярэчнасцей быць часткай плана, накіраванага на тое, каб стварыць замяшанне, выклікаць
спрэчкі і адцягнуць увагу ад істотных рэчаў зацяжнымі дэталямі?
Гэта трэба ўлічыць у далейшым аналізе.
Каб даведацца, хто мог стаяць за гэтым, мы цяпер разгледзім пытанне: «Хто выйграе ад замаху на Трампа?»
Хто выйграе ад замаху на Трампа?
1. У першую чаргу ён упершыню служыць выбарчай кампаніі Дональда Трампа.
Выстралы былі зроблены за два дні да пачатку з'езда па вылучэнні кандыдатуры Рэспубліканскай партыі, на якім Трамп
быў зноў вылучаны кандыдатам у прэзідэнты ад рэспубліканцаў.
Эрнст Вольф сказаў:
І я ведаю, што, на першы погляд, усё гэта, безумоўна, ідзе на карысць перадвыбарнай кампаніі Дональда Трампа.
Такім чынам, у дадзены момант яго ўспрымаюць як своеасаблівую святую асобу на Сярэднім Захадзе.
Ён перажыў гэта. Значыць, Бог за яго мае.
І ён праявіў неверагодную сілу, бо адразу ўстаў і падняў руку.
Таму цяпер ён лічыцца абсалютным героем на поўдні.
І гэта, безумоўна, прынясе яму шмат галасоў.
Для міжнароднага кансультанта па кампаніях і стратэгіі Юліуса ван дэ Лаара прэзідэнцкія выбары практычна вырашаны.
Выступ Трампа пасля нападу, калі ён падняў кулак і заклікаў сваю аўдыторыю «біць, біць, біць», — гэта «культавы момант»,
які, верагодна, стане вырашальным на выбарах, кажа ван дэ Лар.
Калі Трамп будзе абраны ў лістападзе, гэта будзе той момант, «калі ён нарэшце стаў прэзідэнтам», па словах дарадцы.
2. Яно служыць тым, хто хоча прадставіць Трампа як «выратавальніка».
Амерыканскія евангелісты і іншыя прыхільнікі Трампа не пакідаюць сумневаў, што ў Трампа павінны былі страляць.
«На ім была Божая абарончая рука», — прыводзіліся, напрыклад, словы прэзідэнта ўплывовай Евангелісцкай асацыяцыі Білі Грэма.
Спроба забойства, якая правалілася, дапамагла пэўным рэлігійным колам абвясціць Трампа «мучанікам і месіяй».
Рабін Ісер Залман Вайсберг, які, сярод іншага, піша для медыяцэнтра Хабад-Любавіч,
прапануе рэлігійную інтэрпрэтацыю нападу на Трампа.
У відэазвароце ад 24 ліпеня 2024 года ён патлумачыў:
Прэзідэнцкі кандыдат Трамп атрымаў раненне правага вуха як сімвалічны жэст у
адпаведнасці з Кнігай Выхаду, раздзел 21, верш 6.
Гаворыцца, што рабу, які жадае застацца са сваім гаспадаром, трэба пракалоць правае вуха.
Трамп быў прызначаны слугой Божым і памазаннікам, гэтак жа, як Кір Вялікі амаль 2400 гадоў таму.
Вайсберг далей кажа, што канчатковы тэрмін выкупу будзе 2 кастрычніка 2027 года, г.зн.
падчас тэрміну паўнамоцтваў Дональда Трампа.
Ён мае важкія падставы меркаваць, што Дональд Трамп быў абраны, каб прапанаваць сваю дапамогу ў адбудове свяшчэннага храма ў
Іерусаліме і ў стварэнні яўрэйскага каралеўства па ўсім свеце.
Брытанскі публіцыст Дэвід Айк каментуе тлумачэнні рабіна Вайсберга ў сацыяльнай сетцы X,
Цытата: «Адны назвалі б гэта вар'яцтвам, іншыя сказалі б, што гэта і ёсць менавіта план. А вы?»
3. Яно служыць тым, хто жадае далей пашыраць апарат бяспекі (г.зн. сачэнне).
Эрнст Вольф патлумачыў гэта наступным чынам:
"Такім чынам, усе раптам пагаджаюцца. Мы павінны прадухіліць такія інцыдэнты любой цаной. І што гэта значыць?
Усе згодныя. Бяспеку трэба ўзмацніць. І што гэта значыць?
Мы павінны ўзброіцца ўнутрана, гэта значыць у саміх сабе.
Гэта азначае, што нам трэба ўзмацніць узброеныя сілы. Нам трэба ўзмацніць паліцыю.
І, вядома, нічога з гэтага мяне не здзіўляе, калі за кулісамі ёсць свой план, які людзям зусім не спадабаецца.
(…) І я лічу, што калі Трамп прыйдзе да ўлады, многія амерыканцы вельмі хутка сутыкнуцца з суровай рэальнасцю.
І, вядома, трэба да гэтага падрыхтавацца. Трэба належным чынам мадэрнізаваць увесь апарат бяспекі. І, вядома,
такія рэчы, як гэтая спроба забойства, служаць гэтай мэце.
Бо заклік да большай бяспекі цяпер у Амерыцы, безумоўна, будзе чутны вельмі гучна.
4. Яно служыць адцягненнем для тых, хто хоча ўвесці лічбавую фінансавую валюту.
Па гэтай тэме гл. таксама Эрнст Вольф:
"Заўсёды важна ведаць, хто ад гэтага ў цені атрымлівае выгаду.
А на гэтым фоне лічбава-фінансавы комплекс у дадзены момант мае выгаду, бо апошнія некалькі
дзён усе позіркі зноў скіраваны на гэтае забойства.
Усе людзі практычна ўмоўленыя вераць, што палітыка вельмі важная.
Ніхто ўжо не звяртае ўвагі на фінансавую сістэму. Ніхто ўжо не звяртае ўвагі на тое, што адбываецца ў эканоміцы.
І, вядома, у дадзены момант вы можаце маніпуляваць, рыхтавацца і рабіць усё магчымае, каб
працягваць прасоўваць галоўную праграму ў закуліссі.
А галоўная праблема на парадку дня ў тым, што ўводзіцца лічбавая валюта цэнтральнага банка.
5. Яно служыць тым, хто хоча падзяліць грамадства праз хаос, каб прасоўваць сваю агенду (паводле прынцыпу «падзяляй і ўладар»).
Эрнст Вольф пракаментаваў:
"Паколькі эканоміка ЗША знаходзіцца пад ціскам, фінансавая сістэма знаходзіцца пад ціскам.
Мы проста чакаем, калі BlackRock у нейкі момант дасць зялёнае святло, каб фінансавая сістэма
калапсавала, а потым каб была ўведзена новая валюта — ЦБДК (лічбавыя валюты цэнтральных банкаў).
І каб усё гэта правесці, спачатку трэба неверагодна падзяліць людзей — для гэтага і здзейснена гэтае забойства, — а
па-другое, трэба паставіць патрэбных людзей на патрэбныя пасады.
І з Дж. Д. Вэнсам прадстаўнік лічбава-фінансавага комплексу, вядома, непасрэдна прасунуўся
ў адзін з цэнтраў кіравання палітычнай уладай.
Неаспрэчна, што гэтая «няўдалая спроба забойства» яшчэ больш пагоршыла палітычную палярызацыю ў Злучаных Штатах.
З выхадам з выбарчай гонкі дзейнага прэзідэнта Джо Байдэна праз восем дзён пасля нападу на Трампа і вылучэннем кандыдатуры Камалы
Харыс перадвыбарная кампанія фактычна была запушчана нанова.
Запальвае жорсткая, з нязначнай перавагай адной са сторанаў, барацьба.
Атака на Трампа — ці сцэніраваная яна, ці не — падобная на тое, каб падліць алею ў агонь.
І гэта тычыцца не толькі адносін паміж дэмакратамі і рэспубліканцамі ў Злучаных Штатах.
Меркаванні наконт атакі Трампа таксама вельмі моцна адрозніваюцца паміж правым і левым
крыламі ва ўсім свеце і нават у сферы адукацыі.
Ці гэта проста заканамернасць, супадзенне ці, магчыма, за гэтым стаіць мэтанакіраваны разлік?
Той факт, што гэта цалкам можа быць «пралічаным крокам», відавочны з палітычнай і сацыялагічнай стратэгіі «divide et impera» — з
лацінскага «падзяляй і ўладар», — якая практыкуецца стагоддзямі.
Вораг дзеліць групу, якую трэба перамагчы, на падгрупы.
Гэтыя падгрупы змагаюцца адна з адной замест таго, каб аб'яднаць сілы супраць свайго агульнага ворага.
Вось так адзін вораг дасягае поспеху ў прасоўванні сваёй праграмы і ўсталяванні свайго панавання.
І менавіта гэтую з'яву вядомыя педагогі назіраюць у сучаснай сусветнай палітыцы.
Вось падборка гэтых каментарыяў:
Эрнст Вольф у інтэрв'ю пра напад на Трампа:
Гэта як у Злучаных Штатах. З аднаго боку — Байдэн, а з другога — Трамп.
З аднаго боку, у нас ёсць спадар Шольц, спадар Габек і спадарыня Баербок. З іншага боку, ёсць AfD.
Усе гуляюць у вялікую гульню, каб адцягнуць нас усіх ад сапраўды важных рэчаў, якія адбываюцца ў фонавым рэжыме.
Дэвід Айк у сваёй лекцыі на 20-м AZK (Раскрыццё сусветнай тыраніі і яе ваенных стратэгій):
Разумееце, вось у чым вялікі падман. У палітыцы існуе «левае» супраць «правага».
А на фоне яны ўсе сябры.
Я маю на ўвазе, некаторыя з іх могуць сапраўды не пагадзіцца, але многія з іх, ключавыя людзі, — сябры.
Такім чынам, тое, што мы бачым у палітыцы, — «левыя» і «правыя», — гэта тэатр. Гэта забаўляльны тэатр, ці не так?
Але яна прызначана для таго, каб мы працягвалі вераць у палітычную сістэму і, паколькі мы вымушаны галасаваць кожныя чатыры-пяць
гадоў, неяк давала нам кантроль над тым, хто ўзначальвае ўрад.
Але калі адступіць на крок у цені ў гэтым лялечным шоу, дзе ёсць левыя і правыя, можна
ўбачыць, што і тых, і іншых кіруюць адны і тыя ж рукі.
Вось чаму не мае значэння, хто пры ўладзе, «левыя» ці «правыя», відавочная адна і тая ж праграма для чалавецтва.
Гэтая глабальная секта не ведае нацыянальных межаў.
Яно існуе толькі для таго, каб эксплуатаваць насельніцтва.
Яна хоча, каб вы паверылі, што існуюць розныя краіны з рознымі мэтамі.
Але гэта не так. Існуе глабальная секта, якая дзейнічае ва ўсіх краінах!
Цяпер вернемся да Дональда Трампа і прэзідэнцкіх выбараў у ЗША 2024 года.
Ці сапраўды ўсё гэта падобна на «лялечнае шоу» і ці ў канчатковым выніку не мае значэння, хто
будзе абраны 47-м Прэзідэнтам Злучаных Штатаў?
Вядомая амерыканская журналістка-расследавальніца Уітні Уэб папярэджвае, што і рэспубліканцы, і дэмакраты знаходзяцца
пад уплывам адных і тых жа магутных алігархаў, і заклікае людзей крытычна ставіць пад сумнеў палітычную сістэму.
Яна падкрэслівае, што сапраўднымі пераможцамі будучых выбараў з'яўляюцца не грамадзяне, а ўплывовыя
мільярдэры, якія хочуць далей пашыраць дзяржаву сачэння.
Уэб раскрывае, хто фінансуе выбарчыя кампаніі Трампа на амерыканскай платформе «Unlimited Hangout».
Цэнтральная фігура — тэхналагічны інвестар Пітэр Ціль, заснавальнік PayPal і Palantir, якога падтрымліваюць яго калегі.
Яны фінансуюць кампанію Трампа на суму не менш за 45 мільёнаў долараў.
Акрамя таго, кандыдат Трампа ў віцэ-прэзідэнты, Дж. Д. Вэнс, з'яўляецца, так бы мовіць, падапечным Тіля.
Уэб таксама тлумачыць, што дэмакратаў падтрымлівае былы генеральны дырэктар Google Эрык Шмідт, а не Тыль.
Шміт і Тіль абодва з'яўляюцца сустаршынямі ўплывовага Клуба Білерберг.
Коратка кажучы, Білдэрберг-групу можна разглядаць як глабалісцкую палітычную і эканамічную руку ўлады.
У стварэнні фонду ўдзельнічалі Фонд Рокфелера, ЦРУ і Савет па міжнародных адносінах (СІА).
Як Kla.TV тлумачыла ў некалькіх праграмах, іх праграма ўключае ў сябе «неспыннае імкненне да
стварэння ўсемагутнай сусветнай урадавай улады».
Гэтага трэба дасягнуць з дапамогай увядзення лічбавай валюты цэнтральнага банка, сістэмы нагляду і выключэння, палітыкі
масавай вакцынацыі мРНК-вакцынамі, палітыкі кліматычнага ашуканства і з дапамогай ваенна-прамысловага комплексу.
Няхай гэта будзе Дональд Трамп, Джо Байдэн ці Камала Харыс, няхай гэта будуць рэспубліканцы ці дэмакраты,
заўсёды прасоўваецца адна і тая ж глабальная праграма.
У артыкуле ад 29 ліпеня 2024 года Кейтлін Джонстаўн, незалежная журналістка, якая спецыялізуецца на палітыцы ЗША, патлумачыла,
як дэмакраты і рэспубліканцы пастаянна нападаюць адзін на аднаго за пазіцыі ў знешняй палітыцы, якіх насамрэч не займаюць.
Гэта зроблена для таго, каб стварыць уражанне, што ў знешняй палітыцы існуюць значныя рознагалоссі.
Трамп сказаў пра Харыс: «Ёй не падабаецца Ізраіль».
Насамрэч яна замужам за яўрэйскім мужчынам, даказана, што яна пакорліва падладжваецца пад ізраільскае лобі, і яна
выступіла з заявай, у якой назвала «пратэстоўцаў супраць генацыду» пасля прамовы Нетаньяху тэрарыстамі.
З іншага боку, дэмакраты гадамі абвінавачвалі Трампа ў тым, што ён сябар Расіі і Уладзіміра Пуціна.
Аднак насамрэч Трамп правёў увесь свой тэрмін паўнамоцтваў, працуючы на шкоду інтарэсам Масквы.
Ён ініцыяваў рэарматызацыю Украіны, сарваў ядзерныя дамовы, увёў адну санкцыю за другой супраць Расіі,
бамбардзіраваў і акупаваў Сірыю, і шмат чаго яшчэ.
Насамрэч, як сцвярджае Кейтлін Джонстан, і дэмакраты, і рэспубліканцы больш-менш
згодныя па ўсіх важных пытаннях знешняй палітыкі.
Трамп умее палярызаваць як ніхто іншы.
Яго заяву пра тое, што ён хутка спыніць вайну ва Украіне ў выпадку перавыбрання на другі
тэрмін, таксама нельга ўспрымаць літаральна.
У 55-хвілінным дакументальным фільме Бэн Нортан, амерыканскі журналіст, які спецыялізуецца на геапалітыцы,
паказаў, што Трамп насамрэч быў ваяўнічым прэзідэнтам.
У відэа прадстаўлены агляд падтрымкі Трампам Ізраіля і Украіны, а таксама яго агрэсіўнай палітыкі ў дачыненні да
Кітая, Расіі, Палестыны, Ірана, Ірака, Сірыі, Афганістана, Емена, Балівіі, Венесуэлы, Нікарагуа і Кубы.
Тое ж самае можна сказаць пра любога дэмакратычнага прэзідэнта, няхай гэта будзе Барак Абама, Джо Байдэн ці Камала Харыс.
Кейтлін Джонстан параўноўвае павярхоўныя адрозненні паміж рэспубліканцамі і дэмакратамі з
ювелірамі з навэлы Джона Стайнбэка «Жэмчуг».
Яны ўсе працуюць на аднаго працадаўцу, каб стварыць ілюзію канкурэнцыі.
Падобным чынам, барацьба паміж рознымі партыямі — гэта пастаноўка, прызначаная для стварэння ілюзіі дэмакратыі.
Гэтая фарс-шаўка дазваляе нешматлікім амбітным асобнікам і апантаным ідэяй сусветнага панавання навязваць
свой парадак дня, не зважаючы на падзялены электарат.
Менавіта такія падзеі, як замах на Трампа, пашыраюць разрыў паміж рознымі лагерамі.
Таму ў рэшце рэшт не мае значэння, ці было гэта пастаноўкай і ў якой ступені.
Замест гэтага мы павінны аб'яднаць намаганні, а не сварыцца з-за дэталяў, каб выкрыць і
спыніць планы тых, хто апантаны кантролем над светам.
Далучыцеся да нас, каб пакласці канец гэтым планам, падзяліўшыся гэтым эфірам?
Калі вы хочаце даследаваць гэтую тэму глыбей, мы рэкамендуем лекцыю Дэвіда Айка на 20-м AZK
«Раскрыццё сусветнай тыраніі і яе ваенных стратэгій».
У сваёй прамове ён падкрэслівае праблему прынцыпу «падзяляй і ўладар».
Гэта малюсенькая частка ад васьмі мільярдаў людзей у свеце, якія ствараюць гэты глабальны сцэнарый жаху.
Васьмі мільярдаў людзей не кантралюеш.
Такім чынам, гэтыя некалькі лялькаводаў ствараюць розныя партыі і сістэмы вераванняў, каб
падзяліць і панаваць над васьмю мільярдамі.
У гэтай 75-хвіліннай лекцыі вы таксама даведаецеся, якое рашэнне прапануе Дэвід Айк.