Die meeste mense stem saam dat die wêreld van vandag groot uitdagings in die gesig staar en
in die middel van diepgaande krisisse verkeer.
Daar is egter groot verskille van mening oor wat die krisisse behels en hoe om dit aan te pak.
Die VN, byvoorbeeld, sien die wêreld as bedreig deur ontelbare wêreldwye skokke en stel verbeterde "wêreldregering"
voor as die oplossing, tesame met Agenda 2030 en die bereiking van sy 17 volhoubaarheidsdoelwitte.
Om nader aan hierdie doel te beweeg, sal die VN die VN-toekomsberaad op 22–23 September 2024 hou.
Hiervoor vergader die staats- en regeringshoofde van al 193 VN-lidstate in New York. Die praktiese doel van
die top is om 'n pakt vir die toekoms te onderteken.
Die verbintenisse van die pakt en die idee van die Toekomsberaad self is deel van 'n
verslag met die titel "Ons Gemeenskaplike Agenda".
Volgens tradisie het die lidstate van die Verenigde Nasies by die VN-Algemene Vergadering van 2020 die sekretaris-generaal, António
Guterres, die taak toevertrou om aanbevelings te ontwikkel oor hoe om 'n gemeenskaplike agenda te
bevorder en op huidige en toekomstige uitdagings te reageer.
Ons Gemeenskaplike Agenda is nou die sekretaris-generaal se visie vir 'n toekoms van verbeterde wêreldwye samewerking.
Hierdie visie bestaan uit elf tematies uiteenlopende dosiers of dokumente, bekend as beleidsnota's. Elke beleidsnota
identifiseer probleme en oplossings in 'n spesifieke gebied.
Die dosiers behandel dan onderwerpe soos "Buitenruimtes", "Internasionale Finansiële Argitektuur" en
"Jeugbetrokkenheid", om maar net 'n paar te noem.
Kortliks het die VN 'n merkwaardig omvattende visie ontwikkel oor hoe om die wêreld krisishard en 'n meer vreedsame plek te maak.
Maar is die VN regtig die redder van die wêreld wat dit met sy "visie" beweer te wees? Is sy ontleding van die
probleem korrek en, bowenal, is sy bedoelings reg? Kom ons neem 'n kritiese blik op die agenda.
Eerstens moet daarop gewys word dat die Gemeenskaplike Agenda uitdruklik in die konteks van Agenda 2030 geplaas is.
Verenigde Nasies se sekretaris-generaal Guterres het gesê: "Met 'Ons Gemeenskaplike Agenda' wil ons nuwe impetus gee
aan die 2030-agenda en die Duursame Ontwikkelingsdoelwitte in die lewens van mense oral laat realiseer."
Maar sal Agenda 2030 en sy 17 volhoubaarheidsdoelwitte regtig lei tot 'n "groener, beter
en veiliger toekoms", soos Guterres beweer?
In sy program "Misleading Labelling Agenda 2030" het Klagemauer.TV omvattend ontleed hoe die volhoubaarheidsdoelwitte
eintlik geïmplementeer word en wie hulle dien – beslis nie die deur krisis getrefde volke nie!
Kom ons kyk na spesifieke voorbeelde uit gekose beleidsnota's wat 'n baie twyfelagtige lig werp op die "Gemeenskaplike Agenda":
VN 2.0: Hierdie brief beskryf voorstelle vir die hervorming van die VN self. Veral opvallend is die punt oor "gedragwetenskappe".
Die VN skryf oor die onderwerp: "Gedragwetenskap erken dat mense nie altyd op voorspelbare maniere optree nie en dat menslike
gedrag dikwels gevorm word deur 'n verskeidenheid faktore, insluitend kognitiewe vooroordele en
geestelike kortpaaie (onbewuste vereenvoudigingspatrone)."
Deur die gedragswetenskaplike vermoëns van Verenigde Nasies-organisasies te verbeter, kan ons die impak van ons
strategieë verhoog en (...) die potensiaal skep vir vinniger vordering in die
bereiking van die Duursame Ontwikkelingsdoelwitte.
Met ander woorde: Die VN wil menslike gedrag bestudeer en beïnvloed om sy doelwitte beter te bereik!
Benewens die feit dat die toepassing van bevindinge uit gedragswetenskappe 'n hoë potensiaal vir misbruik
inhou, is daar ook die vraag wat aan die begin genoem is of die VN se strategieë werklik die probleme aanspreek.
Dit roep onvermydelik die Covid-era in gedagte, toe mense onder druk was om 'die regte ding' met
bratwurst en psigologiese oorlogvoering te doen!
Globale Digitale Ooreenkoms: Hierdie ooreenkoms, wat deur die internasionale gemeenskap aangeneem moet word, bepaal
onder andere dat alle mense aan die internet gekoppel moet wees.
Toegang tot die internet behoort selfs tot 'n mensereg verhef te word! Digitale identiteit vir almal is ook deel hiervan,
aangesien dit byvoorbeeld kan help om die betaling van maatskaplike toelaes te verbeter – al is
dit volgens die VN se verdagte simplistiese idee.
Aangesien António Guterres en Klaus Schwab in 2019 'n strategiese vennootskap tussen die VN en die WEF geloods het, verskyn
hierdie Globale Digitale Kompak in 'n heeltemal ander lig:
Is dit die manier om mense na transhumanisme te stoot, waar elke mens via nanorobotte in hul brein aan die internet gekoppel is?
Kyk asseblief na die Kla.TV-program Yuval Noah Harari: "Mense is nou haakbare diere."
Nog 'n hervormingsvoorstel rakende die internet roep op tot die "invoering van
aanspreeklikheid vir diskriminasie en misleidende inhoud".
Die neiging van politieke leiers om die stryd teen sogenaamde misleiding en waninligting
bo-aan hul agenda te plaas, is goed bekend.
EU-kommissievoorsitter Ursula von der Leyen het dit selfs beskryf as die "hoofbekommernis vir die
volgende twee jaar" by die Wêreldekonomiese Forum van 2024.
Maar meet die VN homself ook volgens sy eie standaarde, en wie definieer eintlik misleiding en
waninligting? Hierdie vraag lei ons na die volgende beleidsnota:
Noodplatform: Die komplekse wêreldwye skokke van die onlangse verlede – soos die VN dit noem – het meer onderling
verbind en gevaarlik geword, met 'n groter wêreldwye impak.
Daarom is 'n noodplatform nodig wat in 'n krisis van voldoende erns en omvang geaktiveer kan word.
Moglike toekomstige oorsake van sulke skokke sluit in pandemierisiko's, groot klimaat- of biologiese gebeure, voorvalle
in kuberspasi of buiteruimte, of ander, nog onbekende risiko's.
Spesifiek lui die teks: "Die noodplatform sou (...) fokus op hoogvlakbyeenkomste en belangebehartiging vir 'n beperkte
tydperk, en akteurs bymekaarkom wat in 'n posisie is om 'n betekenisvolle bydrae tot die wêreldwye reaksie te lewer."
Hier word dit duideliker wat die VN-sekretaris-generaal bedoel met "versterking van wêreldwye bestuur".
In 'n toekomstige krisis, sodra die VN die omvang van die gevaar bepaal het, behoort dit ook daardie akteurs bymekaar
te roep wat dit as die regte beskou om die krisis op te los. Daar kan geen minder demokrasie as dit wees nie!
Nicolas Rimoldi, die Switserse burgerregte-aktivis agter die koronavirus-protesbeweging
"MASS-VOLL", praat selfs van 'n mutasie van die VN in.
In werklikheid sou so 'n noodplatform die einde van nasionale soewereiniteit beteken. Immers is dit die soewerein wat oor 'n
noodtoestand besluit. En in hierdie geval sou dit die VN wees.
Dit is egter nie net die bod op tydelike wêrelddominasie wat skandalig is nie, maar ook die
grondslag waarop die VN sy noodplatform baseer.
Byvoorbeeld, met betrekking tot die "koronaviruspandemie", wat herhaaldelik aangehaal word as
'n voorbeeld van 'n "komplekse wêreldwye skok":
Die artikel betreur dat die koronavirus vier jaar se vordering in armoedevermindering uitgewis het. Maar dit is onjuist!
Die RKI-lêers wat ontklassifiseer is, bewys byvoorbeeld in die geval van Duitsland dat dit politieke
gemotiveerde maatreëls en nie die virus was wat wêreldwyd ekonomiese skade veroorsaak het nie.
Dieselfde geld vir die risikofaktor van "groot klimaatsgebeurtenisse": terwyl CO2 deurentyd in die
Gemeenskaplike Agenda as 'n drywer van klimaatanomalieë genoem word, word die onderwerp geo-ingenieurswese,
d.w.s. weermanipulasie, konsekwent geïgnoreer.
Met ander woorde: die VN baseer sy noodplatform op narratiewe wat as vals en onvolledig bewys is.
In ruil daarvoor beweer dit in die Globale Digitale Kompak dat dit misleidende inligting wil bekamp, maar dit kan nie aan
sy eie standaarde voldoen nie. Gevolglik verloor die Gemeenskaplike Agenda en daarmee die VN baie geloofwaardigheid.
Internasionale Finansiële Argitektuur: Nog 'n VN-dokument illustreer hoe nasionale soewereiniteit
na nie-demokratiese liggame oorgedra moet word:
Beleidsnota Nr. 6 roep onder andere op: dat VN-lidstate 'n koördinerende liggaam vir ekonomiese besluite moet oprig,
skulderegulering vir ekonomies swak lande moet aan 'n komitee van kundiges toevertrou word, en die groot ekonomieë moet
makro-ekonomiese koördinering versterk, bv. deur dit na die vergadering van die G20-minister van
finansies en sentrale bankgouverneurs te verskuif.
Hierdie benadering om probleme sentraal aan te pak deur supranasionale "deskundige komitees" is 'n herhalende tema.
Skynbaar glo sekretaris-generaal Guterres dat hoe groter die probleme is, hoe meer
gesentraliseerd en minder demokraties die oplossing moet wees.
Hierdie voornemens is alarmerend en dui nie op 'n goeie uitkoms nie, sou die
Toekomsverdrag werklik deur die Lidstate onderteken word.
Maar is daar 'n rede waarom dinge is soos dit is? Die laaste deel van hierdie dokumentêr ondersoek die wortels van die VN
en ondersoek of hierdie sentralisasieverlangens sistematies is.
Die VN – 'n projek deur wêreldheersers in die maak?
Die voorgangerorganisasie van die VN was die Volkebond. Dit het van 1920 tot 1946 bestaan met die doel om
wêreldvrede te verseker en internasionale konflikte op te los.
Die idee van so 'n Volkebond was deel van die veertienpuntplan van die destydse Amerikaanse president Woodrow Wilson.
Hierdie plan was bedoel om ná die Eerste Wêreldoorlog vrede na die wêreld te bring en selfbeskikking aan sy volke.
Die skeppers van hierdie veronderstelde vredesbevorderende plan was niemand anders as Walter Lippmann en Edward
Mandell House nie – wat later mede-stigters van die Council on Foreign Relations geword het.
Die CFR is op sy beurt gestig met geen ander doel as om die Verenigde State, of eerder die internasionale
vrymesselaars wat agter die skerms die drade trek, te help om wêreldheerskappy te bereik.
Hierdie denksentrum laat tot op hede steeds sy vuil merk op die wêreld agter. Kyk asseblief na die programme wat hier gewys word.
Is dit 'n toeval dat die veronderstelde vredesprojek bekend as die Volkebond deur mense bedink is wat uitsluitlik in uiters ryk
kringe beweeg het en wêreldwye mag gesoek het? Of was die Volkebond bloot 'n middel tot
'n doel? Ons voer hierdie ondersoeklyn voort.
Enigiemand wat die CFR ondersoek, sal onvermydelik op 'n stadium die naam Rockefeller teëkom.
Hierdie fabelagtig ryk Amerikaanse familie-dinastie besit ongetwyfeld enorme invloed, nie die minste nie
deur sy familie-stigting, die Rockefeller-stigting.
Die bekendste nakomeling daarvan, David Rockefeller, wat in 2017 oorlede is, was vir 36 jaar direkteur van die
CFR. En inderdaad is daar ook 'n verband tussen hierdie magtige bankdinastie en die VN self.
Wikipedia skryf: "Die Rockefeller-stigting is nou verweef met die privaat Amerikaanse elite
dinktenk 'Council on Foreign Relations' (CFR)."
Die legendariese CFR "Oorlog- en Vredesstudies", wat die grondslag gelê het vir die "organisasie" van die wêreld ná die
Tweede Wêreldoorlog, wat uiteindelik gelei het tot die Wêreldbank, die Internasionale Monetêre Fonds (IMF), NAVO en die
VN, is in 1939 deur die Rockefeller-stigting van stapel gestuur en befonds met 350 000 Amerikaanse dollar
(gelyk aan ongeveer 6 miljoen Amerikaanse dollar in 2015).
Die Rockefeller-stigting word daarom amptelik beskou as 'n vormende rol in die stigting van die Verenigde Nasies.
Maar die verbindings gaan selfs dieper: in 1947 het David se vader, John D. Rockefeller Jr., 'n tjek ter waarde van
US$8,5 miljoen aan die VN geskenk om die grond in New York-stad te koop waarop sy hoofkwartier toe gebou is.
Dit is belangrik om in gedagte te hou dat sulke skenkings beduidende afhanklikhede skep, want dit is algemeen
bekend dat 'n mens nie die hand byt wat hom voed nie.
Ons vra nou: Wat kon die Rockefellers se bedoeling gewees het agter die skepping van die Verenigde Nasies en hul
voortgesette invloed? Ons beantwoord die vraag met 'n aanhaling wat aan David Rockefeller toegeskryf word:
"Dit sou onmoontlik gewees het om ons plan vir die wêreld te ontwikkel as ons
gedurende daardie jare in die openbare kollig was."
Maar die wêreld is nou meer gevorderd en gereed om vorentoe te marsjeer na 'n wêreldregering. Die supranasionale bewind van
'n intellektuele elite en wêreldbankiers is beslis verkieslik bo die nasionale selfbeskikking wat in vorige eeue beoefen is.
Daar is regtig geen beter manier om die aspirasies van die Rockefellers te som nie.
Council on Foreign Relations, Bilderberg-konferensie, Trilaterale Kommissie, Wêreldekonomiese Forum – die mees magtige mense in die
wêreld sit nie meer in regeringsgeboue nie, maar in komitees wat deur die groot finansies
geskep is met die doel om mag uit te oefen!
Kyk na die Kla.TV-dokumentêr "Die Rockefeller-dinastie: Een tree voor wêreldgebeure?" om meer uit te vind.
In sy memoires stel David Rockefeller dit selfs botser: "Sommige ideologiese ekstremiste glo selfs dat ons deel is van 'n geheime
kabala wat teen die beste belange van die Verenigde State werk."
Hulle beskuldig my familie en my daarvan dat ons "internasionaliste" is en saam met ander regoor die
wêreld samesweer om 'n meer verenigde wêreldwye politieke en ekonomiese struktuur te bou – een wêreld, as jy wil.
As dit die beskuldiging is, pleit ek skuldig en ek is trots daarop.
Om dit op te som: die Rockefeller-familie, wat sedert minstens die begin van die vorige eeu enorme mag deur sy rykdom
en instellings uitgeoefen het, het die idee van die VN bedink en dit met finansiële ondersteuning voorsien.
Terselfdertyd het David Rockefeller, wat namens sy familie gepraat het, sy ondersteuning van gesentraliseerde wêreldleierskap
en die afskaffing van nasionale soewereiniteit verklaar.
Die verband met die VN se huidige duidelike begeerte na wêreldmag kan nie verwerp word nie. En António Guterres lyk
ook of hy goed oor die weg kom met die Rockefellers, hier afgeneem saam met David Rockefeller Jr.
Liefdevolle kykers, as hierdie verbindings voortgaan om deur die hoofstroom oorheers te word, sal die
VN-toekomsberaad nóg 'n stap wees in die rigting van 'n onvrye, ondemokratiese en totalitêre wêreld.
Wees dus deel van die oplossing deur hierdie program te deel en daaroor met jou bure,
werkkollegas, familielede, ensovoorts te praat!
Sprei die woord oor die dissidente stemme en help om 'n einde te maak aan hierdie pogings tot wêrelddominasie!
] "Egter, die verspreiding van sulke inligting, ongeag sy aard, of dit nou politieke, wetenskaplike, ideologiese, godsdienstige
of wat ook al is, sê ek dat julle betrokkenheid by die verwerking en verspreiding daarvan deel
is van die grootste oplossing wat tans bestaan.
(…) Om dit te doen, het ons media-soewereiniteit nodig. Verstaan jy? Ons het vryheid van inligting nodig. Dit is die
oplossing, vir nou, ten minste – die eerste en die belangrikste.
Sonder hierdie sal die nasies in die duisternis bly. En daarom is ons nie mense wat net
probleme uitwys en geen oplossings bied nie.
Ja, ons bied oplossings. Maar die belangrikste en onontbeerlikste van alle praktiese
oplossings is jy daar buite, jy saam met ons.
(…) Almal wat ons vandag hoor en sien, moet alles wat hulle van ons hoor en sien, in die
wêreld uitdra. Tot by die uithoeke van die aarde.