Большасць людзей згодныя, што сённяшні свет сутыкаецца з сур'ёзнымі выклікамі і
знаходзіцца ў самым разгары глыбокіх крызісаў.
Аднак меркаванні значна разыходзяцца наконт таго, у чым заключаюцца крызісы і як іх пераадольваць.
Напрыклад, ААН бачыць, што свет знаходзіцца пад пагрозай з-за незлічоных глабальных шокаў, і прапануе рашэннем
палепшанае «глабальнае кіраванне» разам з Дзённым парадкам 2030 і дасягненнем яго 17 мэт устойлівага развіцця.
Каб наблізіцца да гэтай мэты, ААН правядзе Саміт будучыні ААН з 22 па 23 верасня 2024 года.
З гэтай мэтай кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў усіх 193 краін-членаў ААН сустракаюцца ў Нью-Ёрку.
Практычная мэта саміту — падпісаць пакт аб будучыні.
Абавязацельствы пакта і ідэя самога Асамблеі будучыні з'яўляюцца часткай справаздачы пад назвай «Наша агульная праграма».
Згодна з традыцыяй, на сесіі Генеральнай Асамблеі ААН 2020 года дзяржавы-члены Арганізацыі Аб'яднаных Нацый даручылі Генеральнаму
сакратару Антоніу Гутэрышу распрацаваць рэкамендацыі па прасоўванні агульнага парадку
дня і рэагаванні на бягучыя і будучыя выклікі.
«Наша агульная праграма» — гэта бачанне Генеральнага сакратара будучыні з паглыбленым глабальным супрацоўніцтвам.
Гэты зборнік уключае адзінаццаць тэматычна разнастайных дасье або дакументаў, вядомых як аналітычныя запіскі па
палітыцы. Кожная аналітычная запіска па палітыцы вызначае праблемы і рашэнні ў пэўнай галіне.
Затым дасье разглядаюць такія тэмы, як «Касмічная прастора», «Міжнародная фінансавая архітэктура»
і «Удзел моладзі», і гэта толькі некаторыя з іх.
Коратка кажучы, ААН распрацавала надзвычай комплексную канцэпцыю таго, як зрабіць свет
устойлівым да крызісаў і больш мірным месцам.
Але ці з'яўляецца ААН сапраўды збаўцам свету, якім яно сцвярджае сябе са сваім «бачаннем»? Ці правільны яго
аналіз праблемы і, перш за ўсё, ці добрыя яго намеры? Давайце крытычна разгледзім парадак дня.
Па-першае, варта адзначыць, што Агульная праграма была яўна размешчана ў кантэксце Праграмы-2030.
Генеральны сакратар ААН Гутэш сказаў: «З "Нашай агульнай праграмай" мы хочам надаць новы імпульс Праграме-2030 і
рэалізаваць Мэты ўстойлівага развіцця ў жыцці людзей паўсюль».
Але ці сапраўды «Агенда-2030» і яе 17 мэт устойлівага развіцця прывядуць да «больш экалагічнай, лепшай
і больш бяспечнай будучыні», як сцвярджае Гутэрэш?
У сваёй праграме «Агенда падманлівага маркіравання 2030» Klagemauer.TV усебакова прааналізавала, як насамрэч
рэалізуюцца мэты ўстойлівага развіцця і каму яны служаць — дакладна не народам, якія пакутуюць ад крызісу!
Давайце разгледзім канкрэтныя прыклады з выбраных палітычных аглядаў, якія кідаюць
вельмі сумнеўны свет на «Агульную праграму»:
ААН 2.0: Гэта ліста апісвае прапановы па рэфармаванні самой ААН. Асабліва ўражвае пункт пра «паводніцкія навукі».
ААН піша на гэтую тэму: «Паводзінскія навукі прызнаюць, што людзі не заўсёды паводзяць сябе прадказальна, і што чалавечыя паводзіны
часта фарміруюцца рознымі фактарамі, у тым ліку кагнітыўнымі прадузятасцямі і
разумовымі схёмамі (узорамі несвядомай спрашчэння)».
Пашыраючы магчымасці арганізацый Арганізацыі Аб'яднаных Нацый у галіне паводзінскіх навук, мы можам павялічыць уплыў
нашых стратэгій і (...) стварыць патэнцыял для больш хуткага прагрэсу ў дасягненні Мэтаў устойлівага развіцця.
Іншымі словамі: ААН хоча вывучаць і ўплываць на паводзіны чалавека, каб лепш дасягаць сваіх мэт!
Акрамя таго, што прымяненне вынікаў паводніцкіх навук мае высокі патэнцыял для злоўжыванняў, застаецца і пытанне, згаданае на
пачатку, ці сапраўды стратэгіі ААН вырашаюць існуючыя праблемы.
Гэта непазбежна нагадвае эпоху Covid, калі на людзей аказвалі ціск, каб яны зрабілі «правільны
выбар» з дапамогай братвурстаў і псіхалагічнай вайны!
Сусветны лічбавы пакт: Гэты пакт, які павінна прыняць міжнародная супольнасць, сярод іншага прадугледжвае,
што ўсе людзі павінны быць падключаны да інтэрнэту.
Доступ да інтэрнэту трэба нават узвысіць да статусу чалавечага права! Лічбавая ідэнтычнасць для ўсіх таксама з'яўляецца часткай
гэтага, бо яна можа дапамагчы палепшыць выплату сацыяльных дапамог, напрыклад, — прынамсі,
згодна з падазрона просталінейнай ідэяй ААН.
Улічваючы, што Антоніу Гутэш і Клаус Шваб запусцілі стратэгічнае партнёрства паміж ААН і УЕФ у 2019 годзе,
гэты Глабальны лічбавы пакт выглядае ў зусім іншым святле:
Ці гэтым шляхам людзей падштурхоўваюць да трансгуманізму, дзе кожны чалавек падключаны
да інтэрнэту праз нанаробатаў у сваім мозгу?
Калі ласка, паглядзіце праграму Kla.TV «Ювал Ноа Харары: "Людзі цяпер — хакерскія жывёлы"».
Яшчэ адна прапанова па рэформе, якая тычыцца інтэрнэту, прадугледжвае «ўвядзенне
адказнасці за дыскрымінацыйны і зманлівы кантэнт».
Добра вядомая тэндэнцыя палітычных лідараў ставіць барацьбу з так званай дэзінфармацыяй на першае месца ў сваёй дзейнасці.
Старшыня Еўракамісіі Урсула фон дэр Ляен нават ахарактарызавала гэта як «асноўную праблему на наступныя
два гады» на Сусветным эканамічным форуме 2024 года.
Але ці ацэньвае ААН сама сябе па ўласных стандартах, і хто ўвогуле вызначае, што з'яўляецца дэзінфармацыяй і місіінфармацыяй?
Гэтае пытанне вядзе нас да наступнага палітычнага агляду:
Платформа надзвычайнай сітуацыі: Складаныя глабальныя шокі нядаўняга мінулага – як іх называе ААН – сталі больш
узаемазвязанымі і небяспечнымі, з большым глабальным уздзеяннем.
Вось чаму неабходна стварыць надзвычайную платформу, якую можна было б актываваць у
выпадку крызісу дастатковай сур'ёзнасці і маштабу.
Магчымыя будучыя прычыны такіх узрушэнняў уключаюць рызыкі пандэмій, буйныя кліматычныя або біялагічныя
з'явы, інцыдэнты ў кіберпрасторы або космасе, а таксама іншыя, пакуль яшчэ невядомыя рызыкі.
Канкрэтна ў тэксце гаворыцца: «Платформа экстранай рэакцыі (...) засяродзіцца на правядзенні сустрэч на высокім узроўні і
прасоўванні ініцыятыў на працягу абмежаванага перыяду часу, аб'ядноўваючы актараў, якія
могуць зрабіць значны ўнёсак у глабальную рэакцыю».
Тут становіцца больш зразумелым, што мае на ўвазе Генеральны сакратар ААН пад «умацаваннем глабальнага кіравання».
Падчас будучага крызісу, як толькі ААН вызначыць маштаб небяспекі, яна павінна таксама склікаць тых
актараў, якіх лічыць належнымі для вырашэння крызісу. Больш дэмакратычнага варыянта быць не можа!
Нікалас Рымольдзі, швейцарскі актывіст па абароне правоў чалавека, які стаіць за пратэстным рухам супраць
каранавіруса «MASS-VOLL», нават гаворыць пра мутацыю ААН у.
Насамрэч, такая надзвычайная платформа азначала б канец нацыянальнага суверэнітэту. Бо менавіта суверэн вырашае аб
увядзенні надзвычайнага становішча. А ў гэтым выпадку — гэта ААН.
Аднак скандальнай з'яўляецца не толькі прэтэнзія на часовае сусветнае панаванне, але і аснова, на якой
ААН будуе сваю платформу па надзвычайных сітуацыях.
Напрыклад, у дачыненні да «пандэміі каранавіруса», якую неаднаразова прыводзяць у
якасці прыкладу «складанага глабальнага шоку»:
У артыкуле шкадуюць, што каранавірус знішчыў чатыры гады прагрэсу ў знішчэнні беднасці. Але гэта няправільна!
Асабліва рассакрэчаныя дакументы RKI даказваюць, напрыклад, у выпадку Германіі, што эканамічную шкоду па ўсім
свеце нанеслі палітычна матываваныя меры, а не вірус.
Тое ж самае датычыцца і фактару рызыкі «маштабных кліматычных з'яў»: хоць CO2 і згадваецца ва ўсёй «Агульнай праграме»
як рухальны фактар кліматычных анамалій, тэма геаінжынерыі, г.зн. маніпулявання надвор'ем, паслядоўна ігнаруецца.
Іншымі словамі: ААН будуе сваю платформу па надзвычайных сітуацыях на наратывах, якія былі прызнаны ілжывымі і непоўнымі.
У адказ, у Глабальным лічбавым пакта ён заяўляе, што хоча змагацца з дэзінфармацыяй, але не можа адпавядаць
уласным стандартам. У выніку «Агульны парадак дня» і разам з ім ААН губляюць значную частку сваёй даверу.
Міжнародная фінансавая архітэктура: Яшчэ адзін дакумент ААН ілюструе, як нацыянальны суверэнітэт
павінен быць перададзены недэмакратычным органам:
У Палітычным бюлетэні № 6, сярод іншага, прапануецца: каб дзяржавы-члены ААН стварылі каардынацыйны орган па эканамічных
рашэннях, рэгуляванне доўгу для эканамічна слабых краін павінна быць даручана камітэту экспертаў, і буйныя эканомікі павінны
ўзмацніць макраэканамічную каардынацыю, напрыклад, шляхам пераносу яе на пасяджэнні міністраў
фінансаў і кіраўнікоў цэнтральных банкаў Г20.
Гэты падыход да спробы вырашэння праблем цэнтралізавана праз наднацыянальныя
«экспертныя камітэты» з'яўляецца паўтаральнай тэмай.
Відавочна, генеральны сакратар Гутэш лічыць, што чым большыя праблемы, тым больш
цэнтралізаваным і менш дэмакратычным павінна быць іх рашэнне.
Гэтыя намеры выклікаюць трывогу і не абяцаюць нічога добрага, калі дзяржавы-члены сапраўды падпішуць Пакт будучыні.
Але ці ёсць прычына, чаму ўсё так, як ёсць? Апошняя частка гэтага дакументальнага фільма разглядае карані ААН і даследуе,
ці з'яўляюцца гэтыя цэнтрысцкія памкненні сістэматычнымі.
ААН – праект будучых сусветных уладароў?
Перадпапярэдняй арганізацыяй ААН была Ліга Нацый. Яна існавала з 1920 па 1946 год з мэтай забеспячэння
сусветнага міру і вырашэння міжнародных канфліктаў.
Ідэя такой Лігі Нацый была часткай 14-пунктнага плана тагачаснага амерыканскага прэзідэнта Вудра Вільсана.
Гэты план меў на мэце прынесці мір у свет пасля Першай сусветнай вайны і самавызначэнне яго народам.
Аднак стваральнікамі гэтага нібыта прасоўваючага мір плана былі не хто іншыя, як Уолтэр Ліпман і Эдвард Мэндэл Хаўс, якія
пазней сталі сузаснавальнікамі Савета па міжнародных адносінах.
CFR, у сваю чаргу, быў заснаваны не ў іншых мэтах, як каб дапамагчы Злучаным Штатам, а дакладней міжнародным масонам,
якія цягнулі за нітачкі ззаду, дасягнуць сусветнага панавання.
Гэты аналітычны цэнтр пакідае свой брудны след у свеце і па сённяшні дзень. Калі ласка, паглядзіце праграмы, паказаныя тут.
Ці супадзенне, што меркаваны мірны праект пад назвай Ліга Нацый быў задуманы людзьмі, якія рухаліся толькі ў колах супербагатых
і імкнуліся да сусветнай улады? Ці Ліга Нацый была ўсяго толькі сродкам для дасягнення мэты? Мы працягваем развіваць гэтую тэму.
Кожны, хто паглыбіцца ў CFR, непазбежна ў нейкі момант сутыкнецца з прозвішчам Рокфелер.
Гэтая надзвычай заможная амерыканская сямейная дынастыя, несумненна, аказвае велізарны ўплыў, у тым
ліку праз сваю сямейную фундацыю — Фонд Рокфелераў.
Яе самы вядомы нашчадак, Дэвід Ракфелер, які памёр у 2017 годзе, быў дырэктарам Савета па міжнародных адносінах на
працягу 36 гадоў. І сапраўды, існуе таксама сувязь паміж гэтай магутнай банкаўскай дынастыяй і самой ААН.
Вікіпедыя піша: "Фонд Рокфелера цесна пераплецены з прыватным амерыканскім элітным аналітычным
цэнтрам "Савет па міжнародных адносінах" (CFR).
Легендарны CFR «Даследаванні вайны і міру», які заклаў асновы для «арганізацыі» свету пасля Другой сусветнай вайны, у выніку прывёў
да стварэння Сусветнага банка, Міжнароднага валютнага фонду (МВФ), НАТА і ААН былі запушчаны ў 1939 годзе Фондам
Рокфелера і фінансаваліся на суму 350 000 долараў ЗША (эквівалент прыкладна 6 мільёнам долараў ЗША ў 2015 годзе).
Таму Фонд Рокфелера афіцыйна лічыцца, што ён адыграў фарміруючую ролю ў заснаванні Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.
Але сувязі ідуць яшчэ глыбей: у 1947 годзе бацька Дэвіда, Джон Д. Ракфелер-малодшы, ахвяраваў ААН чэк на 8,5
мільёна долараў ЗША для набыцця зямлі ў Нью-Ёрку, на якой пазней было пабудавана яе штаб-кватэра.
Важна памятаць, што такія ахвяраванні ствараюць значную залежнасць, бо, як добра
вядома, не кусаюць руку, якая цябе корміць.
Цяпер мы пытаемся: якой магла быць мэта Рокфелераў у стварэнні Арганізацыі Аб'яднаных Нацый і іх пастаянным
уплыве? Мы адказваем на гэтае пытанне цытатай, якая, як мяркуюць, належыць Дэвіду Рокфелеру:
"Было б немагчыма распрацаваць наш план для свету, калі б мы былі ў цэнтры ўвагі грамадскасці ў тыя гады.
Але свет цяпер больш прасунуты і гатовы рухацца да сусветнага ўрада. Звышнацыянальнае кіраванне інтэлектуальнай элітай і
сусветнымі банкірамі, безумоўна, пераважней за нацыянальнае самавызначэнне, якое практыкавалася ў мінулых стагоддзях.
Насамрэч няма лепшага спосабу падсумаваць памкненні Рокфелераў.
Савет па міжнародных адносінах, канферэнцыя Більдерберг, Трылатеральная камісія, Сусветны эканамічны форум – наймацнейшыя
людзі свету больш не сядзяць у ўрадавых будынках, а ў камітэтах, створаных высакароднымі фінансамі з мэтай улады!
Паглядзіце дакументальны фільм Kla.TV «Дынастыя Рокфелераў: на крок наперадзе сусветных падзей?», каб даведацца больш.
У сваіх мемуарах Дэвід Рокфелер выказваецца яшчэ больш адкрыта: «Некаторыя ідэалагічныя экстрэмісты нават лічаць,
што мы з'яўляемся часткай таемнай кабалы, якая працуе супраць найлепшых інтарэсаў Злучаных Штатаў».
Яны абвінавачваюць маю сям'ю і мяне ў тым, што мы «інтэрнацыяналісты» і заплянавалі з іншымі па ўсім
свеце стварэнне больш аб'яднанай глабальнай палітычнай і эканамічнай структуры — адзінага свету, калі хочаце.
Калі гэта абвінавачванне, я прызнаю сябе вінаватым і ганаруся гэтым.
Падсумоўваючы: сям'я Рокфелераў, якая прынамсі з пачатку мінулага стагоддзя карысталася велізарнай уладай
дзякуючы свайму багаццю і ўстановам, вынайшла ідэю ААН і забяспечыла яе фінансавую падтрымку.
У той жа час Дэвід Рокфелер, выступаючы ад імя сваёй сям'і, заявіў пра сваю падтрымку цэнтралізаванага
глабальнага лідарства і скасавання нацыянальнага суверэнітэту.
Нельга адмаўляць сувязі з відавочным цяперашнім жаданнем ААН атрымаць сусветную ўладу. І Антоніу Гутэрэш,
здаецца, таксама добра ладзіць з Рокфелерамі, на фота ён з Дэвідам Рокфелерам-малодшым.
Паважаныя гледачы, калі гэтыя сувязі і надалей будуць заглушацца асноўным патокам, Асамблея будучыні ААН стане яшчэ адным
крокам да не свабоднага, недэмакратычнага і таталітарнага свету.
Таму станьце часткай рашэння, падзяляючыся гэтай праграмай і абмяркоўваючы яе са сваімі
суседзямі, калегамі па працы, сваякамі і г.д.!
Распаўсюджвайце інфармацыю пра галасы апазіцыі і дапамажыце пакласці канец гэтым спробам сусветнага панавання!
] "Аднак распаўсюджванне такой інфармацыі, незалежна ад яе характару — палітычнага, навуковага, ідэалагічнага, рэлігійнага
ці любога іншага, — я кажу, што ваша ўдзел у апрацоўцы і распаўсюджванні яе з'яўляецца часткай
найвялікшага рашэння, якое існуе ў цяперашні час.
(...) Для гэтага нам патрэбны медыясуверэнітэт. Разумееце? Нам патрэбна свабода інфармацыі. Гэта рашэнне,
прынамсі на дадзены момант – першае і самае важнае.
Без іх народы застануцца ў цемры. І таму мы не з тых, хто толькі ўказвае на праблемы, не прапануючы ніякіх рашэнняў.
Так, мы прапануем рашэнні. Але самае важнае і неабходнае з усіх практычных рашэнняў — гэта вы, вы разам з намі.
(…) Кожны, хто сёння чуе і бачыць нас, павінен несці ўсё, што чуе і бачыць ад нас, у свет. Да краёў зямлі.