Շատերը համաձայն են, որ այսօր աշխարհը կանգնած է լուրջ մարտահրավերների առջև և գտնվում է խորը ճգնաժամերի մեջ։
Այնուամենայնիվ, կարծիքները լայնորեն տարբերվում են այն մասին, թե ինչից են բաղկացած ճգնաժամերը և ինչպես պետք է դրանց դիմակայել։
Օրինակ, ՄԱԿ-ը աշխարհը համարում է անթիվ գլոբալ ցնցումների սպառնալիքի տակ և լուծում է առաջարկում՝
բարելավված «գլոբալ կառավարում», ինչպես նաև 2030 օրակարգը և դրա 17 կայունության նպատակների իրականացումը։
Այս նպատակին ավելի մոտենալու համար ՄԱԿ-ը 2024 թվականի սեպտեմբերի 22–23-ը կանցկացնի ՄԱԿ-ի Ապագայի գագաթնաժողովը։
Այս նպատակով ՄԱԿ-ի բոլոր 193 անդամ պետությունների պետական և կառավարական ղեկավարները հանդիպում են Նյու Յորքում։
Գագաթնաժողովի գործնական նպատակը ապագայի համար պակտ ստորագրելն է։
Պակտի պարտավորությունները և Հաջորդ գագաթնաժողովի գաղափարը մաս են կազմում «Մեր ընդհանուր օրակարգը» անվանումով զեկույցին։
Ըստ ավանդույթի՝ 2020 թվականին ՄԱԿ-ի Գլխավոր Ասամբլեայում Միացյալ Ազգերի անդամ պետությունները վստահեցին Գլխավոր քարտուղար Անտոնիու
Գուտերեշին մշակել առաջարկություններ՝ ընդհանուր օրակարգը առաջ մղելու և ներկա ու ապագա մարտահրավերներին արձագանքելու վերաբերյալ։
Մեր ընդհանուր օրակարգը այժմ գլխավոր քարտուղարի տեսլականն է՝ ավելի ուժեղացված համաշխարհային համագործակցության ապագայի համար։
Այս տեսլականը ներառում է տասնմեկ թեմատիկ առումով բազմազան փաստաթղթեր, որոնք հայտնի են որպես քաղաքականական
ամփոփագրեր։ Յուրաքանչյուր քաղաքականական ամփոփագիրը բացահայտում է խնդիրներն ու լուծումները կոնկրետ ոլորտում։
Այնուհետև դոսյեները անդրադառնում են թեմաների, ինչպիսիք են «Արտաքին տիեզերք», «Միջազգային ֆինանսական
ճարտարապետություն» և «Երիտասարդների ներգրավվածություն», ընդամենը մի քանիսը թվարկելու համար։
Կարճ ասած՝ ՄԱԿ-ը մշակել է արտառոց համապարփակ տեսլական՝ թե ինչպես դարձնել աշխարհը ճգնաժամերի դիմացկուն և ավելի խաղաղ վայր։
Բայց արդյո՞ք ՄԱԿ-ը իսկապես աշխարհի փրկիչն է, ինչպիսին այն պնդում է լինել իր «տեսլականով»: Արդյո՞ք նրա խնդրի
վերլուծությունը ճիշտ է և, ամենակարևորը, արդյո՞ք նրա մտադրությունները ճիշտ են: Եկեք քննադատորեն նայենք օրակարգին:
Նախ և առաջ պետք է նշել, որ «Ընդհանուր օրակարգը» հստակ տեղադրվել է «2030 օրակարգի» համատեքստում։
ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղար Գուտերեշը ասաց՝ «Մեր ընդհանուր օրակարգով» մենք ցանկանում ենք նոր խթան հաղորդել 2030 թ. օրակարգին և կյանքի
կոչել կայուն զարգացման նպատակները բոլոր մարդկանց կյանքում։
Բայց արդյոք Ագենդա 2030-ը և դրա 17 կայունության նպատակները իսկապես կհանգեցնեն «ավելի կանաչ, ավելի լավ և
ավելի անվտանգ ապագայի», ինչպես պնդում է Գուտերեշը։
Իր «Etikettenschwindel Agenda 2030» (խաբուսիկ պիտակավորման «Ագենդա 2030») ծրագրում Klagemauer.TV-ն համապարփակ վերլուծել է,
թե ինչպես են կայունության նպատակները իրականում իրականացվում և ում են դրանք ծառայում՝
անշուշտ ոչ ճգնաժամի մեջ գտնվող ժողովուրդներին։
Եկեք նայենք ընտրված քաղաքական ամփոփագրերից որոշ կոնկրետ օրինակների, որոնք «Ընդհանուր
օրակարգին» շատ կասկածելի լույս են սփռում։
ՄԱԿ 2.0: Այս նամակը նկարագրում է ՄԱԿ-ի ինքնուրույն բարեփոխման առաջարկությունները։ Հատկապես
տպավորիչ է «վարքագիտական գիտություններ» կետը։
ՄԱԿ-ը այս թեմայով գրում է. «Վարքագիտական գիտությունը ընդունում է, որ մարդիկ միշտ չէ, որ կանխատեսելի կերպով են վարվում, և որ
մարդկային վարքագիծը հաճախ ձևավորվում է տարբեր գործոնների՝ այդ թվում ճանաչողական կողմնակալությունների և մտավոր
հապավումների (անհոգի պարզեցման մոդելներ) ազդեցությամբ»:
Միացյալ Ազգերի կազմակերպությունների վարքագիտական գիտության կարողությունները բարձրացնելով՝ մենք կարող ենք մեծացնել մեր
ռազմավարությունների ազդեցությունը և (...) ստեղծել ավելի արագ առաջընթացի հնարավորություն՝
կայուն զարգացման նպատակներին հասնելու ուղղությամբ։
Մյուս խոսքով՝ ՄԱԿ-ը ցանկանում է ուսումնասիրել և ազդել մարդկանց վարքագծի վրա՝ իր նպատակներին ավելի լավ հասնելու համար։
Բացի նրանից, որ վարքագիտական գիտության արդյունքների կիրառումը մեծ հնարավորություն է տալիս չարաշահումների համար,
առաջ է գալիս նաև սկզբում նշված հարցը՝ արդյոք ՄԱԿ-ի ռազմավարությունները իսկապես լուծում են խնդիրները։
Դա անխուսափելիորեն հիշեցնում է Covid-ի դարաշրջանը, երբ մարդկանց ճնշում էին՝ «ճիշտը» անելու
համար բրատվուրստով և հոգեբանական պատերազմով։
Գլոբալ թվային պայմանագիր: Այս պայմանագիրը, որը միջազգային համայնքը պետք է ընդունի, նախատեսում է, ի թիվս այլ
բաների, որ բոլոր մարդիկ պետք է միացված լինեն ինտերնետին։
Ինտերնետի հասանելիությունը պետք է նույնիսկ բարձրացվի որպես մարդու իրավունք։ Թվային ինքնությունը բոլորի համար նույնպես դրա մի մասն
է, քանի որ, օրինակ, կարող է օգնել բարելավել սոցիալական նպաստների վճարումը՝ առնվազն
ՄԱԿ-ի կասկածելիորեն պարզունակ գաղափարի համաձայն։
Հաշվի առնելով, որ Անտոնիու Գուտերեշը և Կլաուս Շվաբը 2019 թվականին ՄԱԿ-ի և Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի միջև
ռազմավարական գործընկերություն են սկսել, այս Գլոբալ թվային պայմանագիրը ամբողջովին այլ լույսի տակ է երևում։
Արդյո՞ք սա այն ճանապարհն է, որով մարդկանց մղում են տրանսհյումանիզմի կողմը, որտեղ յուրաքանչյուր մարդ կապված
է ինտերնետին ուղեղում տեղադրված նանոռոբոտների միջոցով։
Խնդրում ենք դիտել Kla.TV-ի «Յուվալ Նոա Հարարի. Մարդիկ այժմ հաքվող կենդանիներ են» ծրագիրը։
Ինտերնետին առնչվող մեկ այլ բարեփոխումների առաջարկը կոչ է անում «ներդնել
պատասխանատվություն խտրական և մոլորեցնող բովանդակության համար»։
Քաղաքական առաջնորդների շրջանում այսպես կոչված սխալ և ապակողմնորոշիչ տեղեկատվության դեմ պայքարը իրենց
օրակարգի առաջին տեղում դնելու միտումը լավ հայտնի է։
ԵՄ հանձնաժողովի նախագահ Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենը նույնիսկ բնութագրել է այն որպես «հաջորդ երկու տարիների գլխավոր
մտահոգություն» 2024 թվականի Համաշխարհային տնտեսական ֆորումում։
Բայց արդյոք ՄԱԿ-ը նույնպես իրեն չափում է իր սեփական չափանիշներով, և ի վերջո ով է սահմանում սխալ
տեղեկատվությունն ու ապատեղեկատվությունը: Այս հարցը մեզ տանում է հաջորդ քաղաքական ամփոփագրի՝
Արտակարգ հարթակ՝ ։ Վերջին անցյալի բարդ համաշխարհային ցնցումները, ինչպես դրանք անվանում է ՄԱԿ-ը, դարձել են ավելի
փոխկապակցված և վտանգավոր՝ ավելի մեծ համաշխարհային ազդեցությամբ։
Դրա համար անհրաժեշտ է արտակարգ հարթակ, որը կարելի է ակտիվացնել բավարար ծանրության և ծավալով ճգնաժամի դեպքում։
Այպիսի ցնցումների հնարավոր ապագա պատճառների թվում են համաճարակային ռիսկերը, խոշոր կլիմայական կամ կենսաբանական
իրադարձությունները, կիբեռաշխարհում կամ տիեզերքում տեղի ունեցող միջադեպերը, ինչպես նաև այլ, դեռևս անհայտ ռիսկերը։
Հատկապես, տեքստում նշվում է՝ «Արտակարգ հարթակը (...) կկենտրոնանա բարձր մակարդակի հանդիպումների և շահերի առաջխաղացման վրա սահմանափակ
ժամանակահատվածում՝ միավորելով այն դերակատարներին, որոնք կարող են նշանակալի ներդրում ունենալ համաշխարհային արձագանքման գործում։»
Այստեղ ավելի պարզ է դառնում, թե ինչ է նկատի ունենում ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարը «գլոբալ կառավարման ամրապնդմամբ»։
Ապագա ճգնաժամի դեպքում, երբ ՄԱԿ-ը որոշում է վտանգի չափը, ՄԱԿ-ը պետք է նաև հրավիրի այն դերակատարներին, որոնք,
իր կարծիքով, ճիշտն են ճգնաժամը լուծելու համար։ Ավելի քիչ ժողովրդավարություն ընտրություն չէ։
Նիկոլա Ռիմոլդին, շվեյցարացի քաղաքացիական իրավունքների ակտիվիստը, որը կանգնած է «MASS-VOLL» կորոնավիրուսի դեմ բողոքի
շարժման ետևում, նույնիսկ խոսում է ՄԱԿ-ի մուտացիայի մասին։
Իրականում նման արտակարգ դրության հարթակը կնշանակեր ազգային ինքնիշխանության ավարտը։ Ի վերջո, հենց ինքնիշխանն է, ով որոշում է
արտակարգ դրություն հայտարարել։ Իսկ այս դեպքում դա կլինի ՄԱԿ-ը։
Սակայն սենսացիոն է ոչ միայն ժամանակավոր համաշխարհային գերիշխանության ձգտումը, այլև այն հիմքը,
որի վրա ՄԱԿ-ը կառուցում է իր արտակարգ հարթակը։
Օրինակ՝ «կորոնավիրուսային պանդեմիայի» առնչությամբ, որը բազմիցս մեջբերվում է որպես «բարդ համաշխարհային ցնցման» օրինակ։
Հոդվածը ցավով նշում է, որ կորոնավիրուսը ոչնչացրել է աղքատության նվազեցման ուղղությամբ ձեռք
բերված չորս տարվա առաջընթացը։ Սակայն դա սխալ է։
Մասնավորապես դասակարգումից հանված RKI ֆայլերը, օրինակ՝ Գերմանիայի դեպքում, ապացուցում են, որ աշխարհով մեկ
տնտեսական վնասը առաջացրել են քաղաքական շարժառիթներով ձեռնարկված միջոցառումները, ոչ թե վիրուսը։
Նույնը վերաբերում է «մեծ կլիմայական իրադարձությունների» ռիսկի գործոնին. մինչդեռ CO₂-ը Ընդհանուր օրակարգում ամբողջությամբ նշվում
է որպես կլիմայական անոմալիաների շարժիչ ուժ, գեոինժեներիայի, այսինքն՝ եղանակի մանիպուլյացիայի թեման համառորեն անտեսվում է։
Մյուս խոսքով՝ ՄԱԿ-ը իր արտակարգ հարթակը հիմնավորում է այնպիսի պատմություններով, որոնք ապացուցվել են որպես կեղծ և անկատար։
Ի պատասխան՝ այն Գլոբալ թվային պայմանագրում պնդում է, որ ցանկանում է պայքարել մոլորեցնող տեղեկատվության դեմ, սակայն չի կարողանում
համապատասխանել իր սեփական չափանիշներին։ Արդյունքում՝ Համատեղ օրակարգը և, դրա հետ մեկտեղ, ՄԱԿ-ը մեծ հեղինակություն են կորցնում։
Միջազգային ֆինանսական ճարտարապետություն: ՄԱԿ-ի մեկ այլ փաստաթուղթ ցույց է տալիս, թե ինչպես է ազգային
ինքնիշխանությունը փոխանցվելու ոչ ժողովրդավարական մարմիններին:
Քաղաքական ամփոփագիր թիվ 6-ը, ի թիվս այլ բաների, կոչ է անում՝ ՄԱԿ-ի անդամ պետություններին ստեղծել տնտեսական որոշումների
համակարգման մարմին, տնտեսապես թույլ երկրների պարտքի կարգավորումը պետք է վստահվի փորձագետների հանձնաժողովին, և խոշոր
տնտեսությունները պետք է ուժեղացնեն մակրոտնտեսական համակարգումը, օրինակ՝ այն փոխանցելով G20 ֆինանսների
նախարարների և կենտրոնական բանկերի նահապետների հանդիպմանը։
Այս մոտեցումը՝ խնդիրները կենտրոնական կարգով լուծելու համար գերազգային «մասնագիտական
հանձնաժողովների» միջոցով, կրկնվող թեմա է։
Պարզվում է, որ գլխավոր քարտուղար Գուտերեշը կարծում է, որ որքան խնդիրները մեծ են, այնքան լուծումը պետք
է լինի ավելի կենտրոնացված և պակաս ժողովրդավարական։
Այս մտադրությունները ահազանգող են և վատ նշան են, եթե Ապագայի Պակտը իսկապես ստորագրվի անդամ պետությունների կողմից։
Բայց արդյո՞ք կա որևէ պատճառ, թե ինչու են իրադարձությունները ընթանում այնպես, ինչպես դրանք ընթանում են։ Այս փաստագրական
ֆիլմի վերջին մասը ուսումնասիրում է ՄԱԿ-ի արմատները և քննարկում՝ արդյոք այս կենտրոնամետ ձգտումները համակարգային են։
ՄԱԿ-ը՝ աշխարհի իշխանություն ձգտողների նախագի՞ծը։
ՄԱԿ-ի նախորդ կազմակերպությունը Ազգերի Լիգան էր։ Այն գոյություն ուներ 1920-ից մինչև 1946 թվականը՝ աշխարհի խաղաղությունն
ապահովելու և միջազգային հակամարտությունները լուծելու նպատակով։
Ազգերի նման միության գաղափարը ներառված էր այն ժամանակվա ամերիկացի նախագահ Վուդրո Վիլսոնի 14 կետանոց ծրագրում։
Այս պլանը նախատեսված էր Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո աշխարհին խաղաղություն բերելու և
ժողովուրդներին ինքնորոշման իրավունք ապահովելու համար։
Այնուամենայնիվ, այս, իբր, խաղաղություն խթանող ծրագրի հեղինակներն էին Ուոլթեր Լիպմանն ու Էդվարդ Մենդել Հաուսը, որոնք հետագայում
դարձան Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի համահիմնադիրներ։
CFR-ը, իր հերթին, հիմնադրվել է ոչ այլ նպատակով, քան օգնել Միացյալ Նահանգներին, կամ, ավելի ճիշտ, դրա ետևում թելերը քաշող
միջազգային մասոններին, հասնել համաշխարհային գերիշխանության։
Այս մտքի կենտրոնը մինչ օրս շարունակում է աշխարհում թողնել իր կեղտոտ հետքը։ Խնդրում ենք դիտել այստեղ ցուցադրված ծրագրերը։
Արդյո՞ք պատահականություն է, որ «Ազգերի Լիգա» կոչվող ենթադրյալ խաղաղության նախագիծը մշակվել է բացառապես գերհարուստ շրջանակներում
գործող և համաշխարհային իշխանություն ձգտող մարդկանց կողմից։ Կամ արդյո՞ք Ազգերի Լիգան պարզապես միջոց էր նպատակին հասնելու համար։
Մենք շարունակում ենք հետապնդել այս հետազոտական ուղղությունը։
Յուրաքանչյուր ոք, ով ուսումնասիրում է CFR-ը, անխուսափելիորեն մի պահ կհանդիպի Ռոքֆելլեր անունին։
Այս ֆաբուլոզորեն հարուստ ամերիկյան ընտանեկան դինաստիան անշուշտ հսկայական ազդեցություն է գործադրում, ոչ պակաս՝ իր
ընտանեկան հիմնադրամի՝ Ռոքֆելլերների հիմնադրամի միջոցով։
Նրա ամենահայտնի ժառանգը՝ Դեյվիդ Ռոքֆելլերը, ով մահացել է 2017 թվականին, 36 տարի եղել է ԱՄՆ-ի արտաքին հարաբերությունների
խորհրդի (CFR) տնօրենը։ Եվ, իրոք, այս հզոր բանկային դինաստիայի և ՄԱԿ-ի միջև նույնպես գոյություն ունի կապ։
Վիքիպեդիան գրում է՝ «Ռոքֆելլեր հիմնադրամը սերտորեն կապված է ԱՄՆ մասնավոր էլիտար մտքի կենտրոն
«Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդ» (CFR)-ի հետ»։
Առասպելական CFR «Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրություններ»-ը, որը հիմք դրեց Երկրորդ համաշխարհային
պատերազմից հետո աշխարհի «կազմակերպմանը», և որը վերջնական արդյունքում հանգեցրեց Համաշխարհային բանկի, Միջազգային դրամային
հիմնադրամի (IMF), ՆԱՏՕ-ն և ՄԱԿ-ը, 1939 թվականին մեկնարկվեցին Ռոքֆելլերների հիմնադրամի կողմից և
ֆինանսավորվեցին 350 000 ԱՄՆ դոլարով (2015 թվականի համար մոտավորապես 6 միլիոն ԱՄՆ դոլարի համարժեք)։
Ռոքֆելլերների հիմնադրամը, հետևաբար, պաշտոնապես համարվում է Միացյալ Ազգերի հիմնադրման մեջ վճռորոշ դեր խաղացած։
Բայց կապերը ավելի խորն են. 1947 թվականին Դեյվիդի հայրը՝ Ջոն Դ. Ռոքֆելլեր կրտսերը, ՄԱԿ-ին նվիրաբերեց 8,5 միլիոն
ԱՄՆ դոլարի չեկ՝ Նյու Յորք քաղաքում այն հողը գնելու համար, որի վրա հետո կառուցվեց դրա կենտրոնակայանը։
Կարևոր է հիշել, որ նման նվիրատվությունները ստեղծում են նշանակալի կախվածություններ, քանի որ, ինչպես
հայտնի է, մարդը չի կծում այն ձեռքը, որը իրեն կերակրում է։
Հիմա մենք հարցնում ենք՝ ինչ կարող էր լինել Ռոքֆելլերների մտադրությունը Միացյալ Ազգերի ստեղծման և նրանց
շարունակական ազդեցության հետևում? Մենք հարցին պատասխանում ենք Դեյվիդ Ռոքֆելլերի վերագրվող մեջբերմամբ՝
«Այդ տարիներին հանրության ուշադրության կենտրոնում լինելու դեպքում անհնար կլիներ մշակել մեր աշխարհի համար նախատեսված պլանը։»
Բայց աշխարհը այժմ ավելի առաջադեմ է և պատրաստ է քայլել դեպի համաշխարհային կառավարություն։ Գիտական էլիտայի և
համաշխարհային բանկիրների գերազգայնային իշխանությունը անշուշտ նախընտրելի է նախորդ դարերում կիրառված ազգային ինքնորոշմանը։
Իրականում Ռոքֆելլերների ձգտումները ամփոփելու ավելի լավ միջոց չկա։
Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդ, Բիլդերբերգի կոնֆերանս, Երեքակողմանի հանձնաժողով, Համաշխարհային տնտեսական ֆորում –
աշխարհի ամենաազդեցիկ մարդիկ այլևս չեն նստում կառավարական շենքերում, այլ իշխանության նպատակով
բարձր ֆինանսների կողմից ստեղծված հանձնաժողովներում։
Դիտեք Kla.TV-ի փաստագրական ֆիլմը «Ռոքֆելլերների դինաստիան. Մի քայլ առաջ աշխարհի իրադարձություններից?»՝ ավելին իմանալու համար։
Իր հուշագրություններում Դեյվիդ Ռոքֆելլերը դա արտահայտում է ավելի կոպիտ կերպով՝ «Որոշ գաղափարական ծայրահեղականներ
նույնիսկ հավատում են, որ մենք գաղտնի կաբալայի անդամներ ենք, որը գործում է Միացյալ Նահանգների լավագույն շահերի դեմ»:
Նրանք մեղադրում են իմ ընտանիքին ու ինձ «միջազգայնականներ» լինելու մեջ և պնդում, որ մենք աշխարհի այլ երկրների հետ դավադրություն
ենք հյուսում՝ ավելի միասնական համաշխարհային քաղաքական և տնտեսական կառույց կառուցելու համար, այսպես ասած՝ մեկ աշխարհ։
Եթե սա մեղադրանքն է, ես ընդունում եմ մեղքը և հպարտ եմ դրանով։
Ամփոփելու համար՝ Ռոքֆելլերների ընտանիքը, որը առնվազն անցած դարի սկզբից իր հարստությամբ և հաստատություններով
հսկայական իշխանություն էր կենտրոնացրել, հղացել էր ՄԱԿ-ի գաղափարը և ֆինանսապես աջակցել դրան։
Միևնույն ժամանակ Դեյվիդ Ռոքֆելլերը, իր ընտանիքի անունից խոսելով, հայտարարեց կենտրոնացված համաշխարհային առաջնորդության
և ազգային ինքնիշխանության վերացման իր աջակցությունը։
ՄԱԿ-ի ներկայիս ակնհայտ ցանկության՝ համաշխարհային իշխանություն ձեռք բերելու հետ կապը չի կարելի անտեսել։ Եվ Անտոնիու
Գուտերեշը, կարծես, լավ հարաբերություններ ունի Ռոքֆելերների հետ. այստեղ նա պատկերված է Դեյվիդ Ռոքֆելեր կրտսերի հետ։
Հարգելի դիտողներ, եթե այս կապերը շարունակեն խեղդվել հիմնական հոսքի կողմից, ՄԱԿ-ի ապագայի գագաթնաժողովը կդառնա ևս մեկ
քայլ դեպի ոչ ազատ, ոչ ժողովրդավարական և տոտալիտար աշխարհ։
Ուստի դարձեք լուծման մի մաս՝ տարածելով այս ծրագիրը և խոսելով դրա մասին ձեր հարևանների,
աշխատանքային գործընկերների, հարազատների և այլն հետ։
Տարածեք լուրերը տարաձայնվող ձայների մասին և օգնեք վերջ տալ այս աշխարհի տիրապետման փորձերին։
] Այնուամենայնիվ, նման տեղեկատվության տարածումը՝ անկախ դրա բնույթից՝ քաղաքական, գիտական, գաղափարական, կրոնական կամ որևէ այլ,
ես ասում եմ, որ ձեր մասնակցությունը դրա մշակմանը և տարածմանը ներկայումս գոյություն ունեցող ամենամեծ լուծման մի մասն է։
(…) Դրա համար մեզ պետք է վերահսկողություն լրատվամիջոցների նկատմամբ։ Հասկանո՞ւմ ես։ Մեզ պետք է տեղեկատվության ազատություն։
Դա, առայժմ գոնե, լուծումն է՝ առաջինն ու ամենակարևորը։
Առանց դրանց ազգերը մթության մեջ կմնան։ Եվ հենց դրա համար մենք չենք նրանցից, ովքեր միայն
խնդիրներ են մատնանշում և լուծումներ չեն առաջարկում։
Այո, մենք առաջարկում ենք լուծումներ։ Բայց բոլոր գործնական լուծումների մեջ ամենակարևորն ու
անփոխարինելին հենց դուք եք այնտեղ՝ մեզ հետ միասին։
(…) Այսօր մեզ լսողն ու տեսողը պետք է աշխարհով մեկ տարածի մեզնից լսածն ու տեսածը։ Մինչև աշխարհի ծայրերը։