Повеќето луѓе се согласуваат дека денешниот свет се соочува со големи предизвици и е во средината на длабоки кризи.
Сепак, мислењата значително се разликуваат за тоа од што се состојат кризите и како да се справат со нив.
ОН, на пример, го гледа светот како загрозен од безброј глобални шокови и предлага подобрено "глобално
управување" како решение, заедно со Агендата 2030 и остварувањето на нејзините 17 цели за одржливост.
За да се приближиме до оваа цел, ОН ќе го одржат Самитот за иднината на ОН на 22–23 септември 2024 година.
За таа цел, шефовите на држави и влади на сите 193 држави членки на ОН се состануваат во Њујорк.
Практичната цел на самитот е да се потпише пакт за иднината.
Обврските на пактот и идејата за самиот Самит на иднината се дел од извештај наречен "Нашата заедничка агенда".
Според традицијата, на Генералното собрание на ОН во 2020 година, државите членки на Обединетите нации му ја доверија на
генералниот секретар Антонио Гутереш задачата да развие препораки за тоа како да се унапреди заедничката
агенда и да се одговори на тековните и идните предизвици.
Нашата заедничка агенда сега е визијата на генералниот секретар за иднина со зајакната глобална соработка.
Оваа визија опфаќа единаесет тематски разновидни досиеја или документи, познати како политички брифови. Секој политички
бриф ги идентификува проблемите и решенијата во одредена област.
Потоа досиеата се занимаваат со теми како "Вселената", "Меѓународна финансиска архитектура" и
"Ангажман на младите", да наведеме само неколку.
Накратко, ОН разви извонредно сеопфатна визија за тоа како да го направи светот отпорен на кризи и помирно место.
Но дали ОН навистина се спасителот на светот што тврди дека е со својата "визија"? Дали неговата анализа на
проблемот е точна и, пред сè, дали неговите намери се исправни? Ајде да ја разгледаме агендата критички.
Прво, треба да се напомене дека Заедничката агенда беше експлицитно поставена во контекст на Агендата 2030.
Генералниот секретар на ОН Гутереш рече: "Со 'Нашата заедничка агенда' сакаме да ѝ дадеме нов поттик на
Агендата за 2030 година и да ги оствариме Целите за одржлив развој во животите на луѓето насекаде."
Но дали Агендата 2030 и нејзините 17 цели за одржливост навистина ќе доведат до "позелена,
подобра и побезбедна иднина", како што тврди Гутереш?
Во својата програма "Etikettenschwindel Agenda 2030" (Лажно етикетирање – Агенда 2030), Klagemauer.TV сеопфатно
анализираше како всушност се спроведуваат целите за одржливост и кому тие служат – сигурно не на народите погодени од криза!
Ајде да погледнеме конкретни примери од избрани политички брифови кои фрлаат многу сомнителна светлина врз "Заедничката агенда":
ООН 2.0: Ова писмо ги опишува предлозите за реформа на самото ООН. Точката за "бихејвиорални науки" е особено впечатлива.
ООН пишува на оваа тема: "Понашајните науки признаваат дека луѓето не се однесуваат секогаш на предвидлив начин и дека
човечкото однесување често се обликува од различни фактори, вклучувајќи когнитивни пристрасности и
ментални пречици (подсвесни обрасци на поедноставување)."
Со унапредување на капацитетите за бихејвиорални науки во организациите на Обединетите нации, можеме да го зголемиме
влијанието на нашите стратегии и (...) да создадеме потенцијал за побрз напредок кон остварување на Целите за одржлив развој.
Со други зборови: ОН сака да го проучува и влијае врз човечкото однесување за подобро да ги постигне своите цели!
Покрај фактот дека примената на наодите од бихејвиоралните науки носи висок потенцијал за злоупотреба, постои
и прашањето спомнато на почетокот дали стратегиите на ОН навистина ги решаваат проблемите.
Тоа неизбежно потсетува на Ковид-ерата, кога луѓето беа притиснати да го направат
"правилното нешто" со братвурст и психолошко војување!
Глобален дигитален компакт: Овој компакт, кој меѓународната заедница треба да го усвои, предвидува, меѓу
другото, дека сите луѓе треба да бидат поврзани на интернет.
Пристапот до интернет треба дури да се издигне во човеково право! Дигиталниот идентитет за сите е исто така дел од ова, бидејќи
може да помогне во подобрување на исплатата на социјалните надоместоци, на пример – барем
според сомнително поедноставената идеја на ОН.
Имајќи предвид дека Антонио Гутереш и Клаус Шваб во 2019 година започнаа стратешко партнерство помеѓу ОН и СВС, овој Глобален
дигитален компакт се појавува во сосема поинакво светло:
Дали ова е начин да се туркаат луѓето кон трансхуманизам, каде што секое човечко суштество е
поврзано со интернет преку нанороботи во мозокот?
Ве молиме погледнете ја програмата на Kla.TV "Јувал Ноа Харари: "Луѓето сега се хакирачки животни"."
Уште еден предлог за реформа во врска со интернетот повикува на "воведување одговорност
за дискриминација и заводителска содржина".
Познат е трендот политичките лидери да ја стават борбата против таканаречените
дезинформации и misinformation на врвот на својата агенда.
Претседателката на Европската комисија, Урсула фон дер Лејен, дури го опиша како "главна грижа за следните
две години" на Светскиот економски форум во 2024 година.
Но дали ОН исто така се мери според сопствените стандарди, и кој воопшто ги дефинира дезинформациите и
misinformation? Ова прашање нè води кон следниот политички бриф:
Платформа за итни случаи: Комплексните глобални шокови од неодамнешното минато – како што ги нарекува ОН – станаа
повеќе поврзани и опасни, со поголемо глобално влијание.
Затоа е потребна платформа за итни случаи која може да се активира во случај на криза со доволна сериозност и обем.
Можни идни причини за такви шокови вклучуваат ризици од пандемии, големи климатски или биолошки настани,
инциденти во сајбер-просторот или во вселената, или други, сè уште непознати ризици.
Конкретно, текстот гласи: "Платформата за итни мерки би (...) се фокусирала на повикување на високо ниво и застапување за
ограничен временски период, обединувајќи ги актерите кои се во позиција да дадат значаен придонес во глобалниот одговор."
Тука станува појасно што генералниот секретар на ОН подразбира под "зајакнување на глобалното управување".
Во идна криза, откако ОН ќе ја утврди големината на заканата, треба да ги повика и оние актери кои ги смета за соодветни за
решавање на кризата. Не може да има помалку демократија од ова!
Николас Римолди, швајцарскиот активист за граѓански права кој стои зад протестното движење против
коронавирусот "MASS-VOLL", дури зборува за мутација на ОН во.
Всушност, таква платформа за вонредна состојба би значела крај на националниот суверенитет. Сепак, суверенот е тој што
одлучува за вонредна состојба. А во овој случај, тоа би биле ОН.
Сепак, не е само понудата за привремена светска доминација што е скандалозна, туку и темелот врз
кој ОН ја заснова својата платформа за итни случаи.
На пример, во врска со "пандемијата на коронавирусот", која постојано се наведува како пример за "сложен глобален шок":
Весникот жали што коронавирусот ги поништи четири години напредок во намалувањето на сиромаштијата. Но тоа е погрешно!
Особено декласифицираните досиеја на RKI докажуваат, на пример во случајот со Германија, дека политички мотивирани мерки,
а не вирусот, предизвикаа економска штета низ целиот свет.
Истото важи и за факторот на ризик "големи климатски настани": додека CO2 низ Целокупната агенда се наведува како
двигател на климатските аномалии, темата геоинженеринг, односно манипулација со времето, постојано се игнорира.
Со други зборови: ОН ја заснова својата платформа за итни случаи на наративи кои се докажани како лажни и нецелосни.
За возврат, во Глобалниот дигитален компакт тврди дека сака да се бори против лажни информации, но не може да ги исполни
сопствените стандарди. Како резултат, Заедничката агенда и, со неа, ОН губат голем дел од својот кредибилитет.
Меѓународна финансиска архитектура: Друг документ на ОН илустрира како националниот
суверенитет треба да се пренесе на недемократски тела:
Политичкиот бриф бр. 6 повикува, меѓу другото: државите членки на ОН да воспостават координативно тело за економски одлуки,
регулирањето на долгот за економски слаби земји треба да се довери на панел експерти, и големите економии треба да ја
зајакнат макроекономската координација, на пример преку префрлување на координацијата на состанокот на министрите
за финансии и гувернерите на централните банки на Г20.
Овој пристап на обид да се решаваат проблемите централно преку супранационални "експертски комисии" е повторувачка тема.
Очигледно, генералниот секретар Гутереш верува дека колку поголеми се проблемите, толку
поцентрализирано и помалку демократско треба да биде решението.
Овие намери се алармантни и не ветуваат ништо добро доколку Договорот за иднината навистина биде потпишан од државите-членки.
Но, дали постои причина зошто работите се такви какви што се? Последниот дел од овој документарец ги разгледува корените на
ОН и испитува дали овие централистички аспирации се систематски.
ОН – проект на оние што сакаат да владеат со светот?
Претходната организација на ОН беше Лигата на народите. Таа постоеше од 1920 до 1946 година со цел да
обезбеди светски мир и да ги реши меѓународните конфликти.
Идејата за таква Лига на народите беше дел од 14-точковиот план на тогашниот американски претседател Вудро Вилсон.
Овој план беше наменет да донесе мир во светот по Првата светска војна и самоопределување на неговите народи.
Сепак, креаторите на овој наводно план за промовирање на мир не беа никој друг освен Волтер Липман и Едвард Мендел Хаус –
кои подоцна станаа коосновачи на Советот за меѓународни односи.
ЦФР, пак, беше основана без друга цел освен да им помогне на Соединетите Американски Држави, или поточно
на меѓународните масони кои ги влечат конците зад неа, да постигнат глобална доминација.
Овој тинк-тенк и до денес продолжува да ја остава својата валкана трага во светот. Ве
молиме погледнете ги програмите прикажани овде.
Дали е случајно што наводниот проект за мир, познат како Лига на народите, бил осмислен од луѓе кои се движеле исклучиво во
супербогати кругови и се стремеле кон глобална моќ? Или Лигата на народите била само средство за постигнување
на целта? Продолжуваме да ја истражуваме оваа насока.
Секој што ќе го разгледа ЦФР неизбежно ќе наиде на името Рокфелер во одреден момент.
Оваа фабулозно богата американска семејна династија несомнено поседува огромно влијание, особено
преку својата семејна фондација, Фондацијата Рокфелер.
Неговиот најпознат потомок, Дејвид Рокфелер, кој почина во 2017 година, беше директор на ЦФР 36 години. И навистина,
постои и врска помеѓу ова моќно банкарско семејство и самиот ОН.
Википедија пишува: "Фондацијата Рокфелер е тесно испреплетена со приватниот американски елитен
тинк-тенк "Совет за меѓународни односи" (CFR)."
Легендарните ЦФР "Истражувања за војна и мир", кои ги поставија темелите за "организацијата" на светот по Втората светска војна,
што на крајот резултираше со Светската банка, Меѓународниот монетарен фонд (ММФ), НАТО и ОН, беа лансирани во 1939 година од
Фондацијата Рокфелер и финансирани со 350.000 американски долари (еквивалентно на приближно
6 милиони американски долари во 2015 година).
Фондацијата Рокфелер затоа официјално се смета дека одиграла пресудна улога во основањето на Обединетите нации.
Но врските се уште подлабоки: таткото на Дејвид, Џон Д. Рокфелер Џуниор, во 1947 година донираше чек од 8,5 милиони
американски долари на ОН за да ја купи земјата во Њујорк, на која подоцна беше изградена нејзината седиште.
Важно е да се има на ум дека таквите донации создаваат значителни зависности, бидејќи е добро
познато дека човек не ја гризе раката што го храни.
Сега прашуваме: Која можела да биде намерата на Рокфелерите зад создавањето на Обединетите нации и нивното континуирано влијание?
На ова прашање одговараме со цитат припишан на Дејвид Рокфелер:
"Би било невозможно да го развиеме нашиот план за светот ако бевме во центарот на јавното внимание во тие години."
Но светот сега е понапреден и подготвен да маршира кон светска влада. Супранационалното владеење на интелектуална
елита и светски банкари сигурно е попожелно од националната самоопределба практикувана во претходните векови.
Навистина нема подобар начин да се сумираат аспирациите на Рокфелерите.
Совет за меѓународни односи, Конференција Билерберг, Тројна комисија, Светски економски форум – најмоќните луѓе во светот
повеќе не седат во владините згради, туку во комитети создадени од високата финансиска елита со цел да ја стекнат моќта!
Погледнете го документарниот филм на Kla.TV "Династијата Рокфелер: Еден чекор пред светските настани?" за да дознаете повеќе.
Во своите мемоари, Дејвид Рокфелер го кажува тоа уште поотворено: "Некои идеолошки екстремисти дури веруваат дека
ние сме дел од тајна кабала која работи против најдобрите интереси на Соединетите Американски Држави."
Тие моето семејство и мене не обвинуваат дека сме "интернационалисти" и дека заедно со други ширум светот
заведуваме заговор за да изградиме поунифицирана глобална политичка и економска структура – еден свет, ако сакате.
Ако тоа е обвинението, се изјавувам за виновен и сум горд на тоа.
За да сумираме: семејството Рокфелер, кое уште од почетокот на минатиот век преку своето богатство и
институции управуваше со огромна моќ, ја замисли идејата за ОН и ѝ обезбеди финансиска поддршка.
Во исто време, Дејвид Рокфелер, зборувајќи во име на своето семејство, ја изрази својата поддршка за централизирано
глобално водство и укинување на националниот суверенитет.
Не може да се отфрли врската со очигледната сегашна желба на ОН за глобална моќ. И Антонио Гутереш исто така
изгледа дека добро се разбира со Рокфелерите, прикажан овде со Дејвид Рокфелер Џуниор.
Почитувани гледачи, ако овие врски продолжат да бидат заглушени од мејнстрим медиумите, Идниот самит на ОН ќе биде уште
еден чекор кон неслободен, недемократски и тоталитарен свет.
Затоа, бидете дел од решението така што ќе ја споделите оваа програма и ќе разговарате за неа
со вашите соседи, колеги од работа, роднини итн.!
Распространете ја веста за дисидентските гласови и помогнете да се стави крај на овие обиди за светска доминација!
] Сепак, ширењето на такви информации, без оглед на нивната природа, дали се политички, научни, идеолошки, верски или
какви било, велам дека вашето вклучување во нивното обработување и ширење е дел од најголемото решение што во моментов постои.
(…) За да го направиме тоа, ни е потребен медиумски суверенитет. Разбираш ли? Ни треба слобода на информациите.
Тоа е решението, барем засега – првото и најважното.
Без нив, народите ќе останат во темнина. И затоа ние не сме луѓе кои само укажуваат на проблеми и не нудат решенија.
Да, нудиме решенија. Но најважното и незаменливо од сите практични решенија сте вие таму, вие заедно со нас.
(…) Секој што денес нè слуша и нè гледа, треба да го понесе сè што слуша и гледа од нас во светот. До краевите на светот.