Shumica e njerëzve bien dakord se bota e sotme po përballet me sfida të mëdha dhe ndodhet në mes të krizave të thella.
Megjithatë, mendimet ndryshojnë shumë për atë se nga çfarë përbëhen krizat dhe si t'i trajtojmë ato.
OKB-ja, për shembull, e sheh botën të kërcënuar nga tronditje të panumërta globale dhe propozon një "qeverisje globale"
të përmirësuar si zgjidhje, së bashku me Agjendën 2030 dhe arritjen e 17 objektivave të saj të qëndrueshmërisë.
Për t'u afruar më pranë këtij qëllimi, OKB-ja do të mbajë Samitin e së Ardhmes të OKB-së më 22–23 shtator 2024.
Për këtë qëllim, kryetarët e shteteve dhe të qeverive të të gjitha 193 shteteve anëtare të OKB-së po mblidhen në Nju Jork. Qëllimi
praktik i samitit është të nënshkruhet një pakt për të ardhmen.
Angazhimet e paktit dhe ideja e vet Samitit të së Ardhmes janë pjesë e një raporti të quajtur "Agjenda jonë e përbashkët".
Sipas traditës, në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së të vitit 2020, shtetet anëtare të Kombeve të Bashkuara i besuan Sekretarit
të Përgjithshëm António Guterres detyrën e hartimit të rekomandimeve për mënyrën se si të
avancojë një agjendë të përbashkët dhe të përgjigjet ndaj sfidave aktuale dhe të ardhshme.
Agjenda jonë e Përbashkët tani është vizioni i Sekretarit të Përgjithshëm për një të
ardhme me bashkëpunim global të përforcuar.
Ky vizion përfshin njëmbëdhjetë dosje ose dokumente me tematikë të ndryshme, të njohura si përmbledhje
politike. Çdo përmbledhje politike identifikon problemet dhe zgjidhjet në një fushë të caktuar.
Dosjet më pas trajtojnë tema të tilla si "Hapësira e Jashtme", "Arkitektura Financiare Ndërkombëtare"
dhe "Angazhimi i Rinisë", për të përmendur vetëm disa.
Me pak fjalë, OKB-ja ka zhvilluar një vizion jashtëzakonisht gjithëpërfshirës për mënyrën se si ta bëjë
botën të paprekshme nga krizat dhe një vend më paqësor.
Por a është me të vërtetë OKB shpëtimtari i botës që pretendon të jetë me "vizionin" e saj? A është analiza e saj e
problemit e saktë dhe, mbi të gjitha, a janë qëllimet e saj të drejta? Le të hedhim një vështrim kritik agjendës.
Së pari, duhet të theksohet se Agjenda e Përbashkët u vendos shprehimisht në kontekstin e Agjendës 2030.
Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, Guterres, tha: "Me 'Agjendën Tonë të Përbashkët', ne duam t'i japim një shtytje
të re Agjendës 2030 dhe të realizojmë Objektivat e Zhvillimit të Qëndrueshëm në jetën e njerëzve kudo."
Por a do të çojnë vërtet Agjenda 2030 dhe 17 qëllimet e saj për zhvillim të qëndrueshëm drejt një "të ardhmeje më të
gjelbër, më të mirë dhe më të sigurt", siç pretendon Guterres?
Në programin e tij "Etikettenschwindel Agenda 2030" (Agjenda 2030 e mashtrimit me etiketa), Klagemauer.TV analizoi në mënyrë
gjithëpërfshirëse se si po zbatohen në të vërtetë qëllimet e qëndrueshmërisë dhe kujt i
shërbejnë – sigurisht jo popujve të goditur nga kriza!
Le të shqyrtojmë shembuj të veçantë nga përmbledhjet e politikave të përzgjedhura që hedhin
dyshime të konsiderueshme mbi Agjendën e Përbashkët:
UN 2.0: Kjo letër përshkruan propozime për reformimin e vetë OKB-së. Pika mbi "shkencat
e sjelljes" është veçanërisht mbresëlënëse.
OKB-ja shkruan mbi këtë temë: "Shkenca e sjelljes njeh se njerëzit nuk sillen gjithmonë në mënyra të parashikueshme dhe se
sjellja njerëzore shpesh formësohet nga një sërë faktorësh, përfshirë paragjykimet kognitive dhe
shkurtoret mendore (modele të thjeshtëzimit nënndërgjegjës)."
Duke përmirësuar kapacitetet e shkencave të sjelljes së organizatave të Kombeve të Bashkuara, ne mund të rrisim ndikimin
e strategjive tona dhe (...) krijojmë potencialin për përparim më të shpejtë drejt arritjes
së Objektivave të Zhvillimit të Qëndrueshëm.
Me fjalë të tjera: OKB dëshiron të studiojë dhe të ndikojë sjelljen njerëzore për të arritur më mirë qëllimet e saj!
Përveç faktit që zbatimi i gjetjeve të shkencave të sjelljes sjell një potencial të lartë për keqpërdorim,
ekziston edhe pyetja e përmendur në fillim nëse strategjitë e OKB-së me të vërtetë adresojnë problemet.
Ai pashmangshmërisht sjell në mendje epokën e Covid-it, kur njerëzit ishin nën presion për të bërë
'gjëjen e duhur' me bratwurst dhe luftë psikologjike!
Pakti Global Dixhital: Ky pakt, që komuniteti ndërkombëtar do ta miratojë, parashikon, ndër të tjera, që
të gjithë njerëzit të jenë të lidhur me internetin.
Qasja në internet duhet të ngrihet madje në një të drejtë njerëzore! Identiteti digjital për të gjithë është gjithashtu
pjesë e kësaj, pasi mund të ndihmojë në përmirësimin e pagesës së përfitimeve të mirëqenies sociale, për shembull –
të paktën sipas idesë dyshimisht thjeshtëzuese të OKB-së.
Duke marrë parasysh se António Guterres dhe Klaus Schwab nisën një partneritet strategjik midis OKB-së dhe FMB-së në vitin 2019,
ky Kompakt Global Dixhital duket në një dritë krejtësisht tjetër:
A është kjo mënyra për të shtyrë njerëzit drejt transhumanizmit, ku çdo qenie njerëzore është e lidhur
me internetin përmes nanorobotëve në trurin e tyre?
Ju lutem shikoni programin e Kla.TV-së Yuval Noah Harari: "Njerëzit tani janë kafshë të hakerueshme".
Një propozim tjetër reforme lidhur me internetin kërkon "futjen e përgjegjësisë për diskriminim dhe përmbajtje mashtruese".
Trendi që udhëheqësit politikë të vendosin luftën kundër ashtuquajturës keqinformim dhe dezinformim
në krye të agjendës së tyre është mirë i njohur.
Presidentja e Komisionit Europian, Ursula von der Leyen, e përshkroi atë madje si "preokupimin kryesor për dy
vitet e ardhshme" në Forumine Ekonomike Botërore 2024.
Por a matet OKB-ja gjithashtu sipas standardeve të veta, dhe kush i përcakton keqinformimin dhe dezinformimin në radhë të
parë? Kjo pyetje na çon te përmbledhja e ardhshme e politikave:
Platforma e Emergjencës: Tronditjet komplekse globale të së kaluarës së afërt – siç i quan OKB – janë bërë më të
ndërlidhura dhe më të rrezikshme, me ndikim më të madh global.
Prandaj nevojitet një platformë emergjente që mund të aktivizohet në rast të një krize me mjaft ashpërsi dhe përmasa.
Shkaqet e mundshme të ardhshme të këtyre tronditjeve përfshijnë rreziqet pandemike, ngjarje të mëdha klimatike ose
biologjike, incidente në hapësirën kibernetike ose në hapësirën e jashtme, ose rreziqe të tjera ende të panjohura.
Specifikisht, teksti thotë: "Platforma e emergjencës do të (...) përqendrohej në thirrje në nivel të lartë dhe avokim për një
periudhë të kufizuar kohe, duke sjellë së bashku aktorë që janë në pozicion për të bërë një
kontribut domethënës në përgjigjen globale."
Këtu bëhet më e qartë se çfarë nënkupton Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së me "forcimin e qeverisjes globale".
Në një krizë të ardhshme, sapo OKB-ja të ketë përcaktuar shkallën e kërcënimit, ajo duhet gjithashtu të mbledhë ata
aktorë që i konsideron të duhur për të zgjidhur krizën. Nuk mund të ketë demokraci më të pakët se kaq!
Nicolas Rimoldi, aktivisti zviceran për të drejtat civile pas lëvizjes së protestës kundër koronavirusit
"MASS-VOLL", madje flet për një mutacion të OKB-së në.
Në fakt, një platformë e tillë emergjente do të shënonte fundin e sovranitetit kombëtar. Më në fund të fundit,
sovrani është ai që vendos për gjendjen e jashtëzakonshme. Dhe në këtë rast, do të ishte OKB-ja.
Megjithatë, nuk është vetëm synimi për dominim të përkohshëm botëror që është skandaloz, por edhe themeli mbi të
cilin OKB-ja po ndërton platformën e saj të emergjencës.
Për shembull, sa i përket "pandemisë së koronavirusit", e cila përmendet përsëritësisht si
shembull i një "tronditjeje komplekse globale":
Artikulli shpreh keqardhje që koronavirusi ka shkatërruar katër vjet përparim në reduktimin e varfërisë. Por kjo është e pasaktë!
Dokumentet e RKI-së që janë deklasifikuar provojnë, për shembull në rastin e Gjermanisë, se ishin masa me motive politike
dhe jo virusi që shkaktoi dëme ekonomike në mbarë botën.
E njëjta gjë vlen për faktorin e rrezikut të "ngjarjeve të mëdha klimatike": ndërsa CO2 përmendet në të gjithë Agjendën e
Përbashkët si nxitës i anomalive klimatike, tema e geo-inxhinierisë, dmth manipulimi i motit, injorohet vazhdimisht.
Me fjalë të tjera: OKB-ja po bazon platformën e saj të emergjencës në rrëfime që janë vërtetuar të pasakta dhe të paplotë.
Në këmbim, ai pretendon në Global Digital Compact se dëshiron të luftojë informacionin mashtrues, por nuk mund t'i
përmbushë standardet e veta. Kjo bën që Common Agenda, dhe me të edhe OKB-ja, të humbasë shumë kredibilitet.
Arkitektura Financiare Ndërkombëtare: Një dokument tjetër i OKB-së ilustron se si sovraniteti
kombëtar do të transferohet te organe jo-demokratike:
Politika e Përmbledhur Nr. 6 kërkon, ndër të tjera: që shtetet anëtare të OKB-së të krijojnë një organ koordinues për vendimet
ekonomike, rregullimi i borxhit për vendet ekonomikisht të dobëta duhet t'i besohet një paneli ekspertësh, dhe ekonomitë kryesore
duhet të forcojnë koordinimin makroekonomik, p.sh. duke e zhvendosur atë në takimin e ministrave të
financave dhe guvernatorëve të bankave qendrore të G20.
Ky qasje për të përballuar problemet në mënyrë qendrore përmes komiteteve supranacionale
të ekspertëve është një temë që përsëritet.
Duket se Sekretari i Përgjithshëm Guterres beson se sa më të mëdha të jenë problemet, aq më e
centralizuar dhe më pak demokratike duhet të jetë zgjidhja.
Këto qëllime janë alarmuese dhe nuk premtojnë asgjë të mirë nëse Pakti i së Ardhmes nënshkruhet vërtet nga Shtetet Anëtare.
Por a ka ndonjë arsye pse gjërat janë ashtu siç janë? Pjesa e fundit e këtij dokumentari shqyrton rrënjët e OKB-së
dhe analizon nëse këto aspirata qendriste janë sistematike.
Kombet e Bashkuara – një projekt i atyre që aspiron të sundojnë botën?
Organizata pararendëse e OKB-së ishte Lidhja e Kombeve. Ajo ekzistoi nga viti 1920 deri në 1946 me qëllim sigurimin e
paqes botërore dhe zgjidhjen e konflikteve ndërkombëtare.
Ideja e një Lige të Kombeve të tilla ishte pjesë e planit me 14 pika të presidentit amerikan të asaj kohe, Woodrow Wilson.
Ky plan synonte të sillte paqe në botë pas Luftës së Parë Botërore dhe vetëvendosje për popujt e saj.
Megjithatë, krijuesit e këtij plani që supozohej të promovonte paqen nuk ishin të tjerë veçse Walter Lippmann dhe
Edward Mandell House – të cilët më vonë u bënë bashkëthemelues të Këshillit për Marrëdhënie të Jashtme.
CFR-ja, nga ana e saj, u themelua për asnjë qëllim tjetër përveçse për të ndihmuar Shtetet e Bashkuara,
ose më saktë masonët ndërkombëtarë që tërhiqnin fijet pas saj, të arrijnë mbizotërim global.
Ky think tank vazhdon të lërë gjurmën e tij të ndyrë në botë edhe sot e kësaj dite. Ju
lutemi shikoni programet e paraqitura këtu.
A është rastësi që projekti i supozuar i paqes, i njohur si Lidhja e Kombeve, u konceptua nga njerëz që lëviznin vetëm në
qarqe super-të pasura dhe synonin pushtet global? Apo a ishte Lidhja e Kombeve në të vërtetë një mjet për të
arritur një qëllim? Ne vazhdojmë të ndjekim këtë gjurmë.
Çdokush që shqyrton CFR-në do të hasë pashmangshmërisht emrin Rockefeller në një moment.
Kjo dinasti familjare amerikane jashtëzakonisht e pasur padyshim ushtron një ndikim të jashtëzakonshëm, veçanërisht
përmes fondacionit të saj familjar, Fondacionit Rockefeller.
Pasardhësi i tij më i famshëm, David Rockefeller, i cili vdiq në vitin 2017, ishte drejtor i CFR-së për 36 vjet. Dhe
me të vërtetë, ekziston gjithashtu një lidhje midis kësaj dinastie të fuqishme bankare dhe vetë OKB-së.
Wikipedia shkruan: "Fondacioni Rockefeller është ngushtë i ndërthurur me think tank-un privat të elitës
amerikane, 'Këshilli për Marrëdhëniet e Jashtme' (CFR)."
CFR legjendar "Studime për Luftën dhe Paqen", i cili vendosi themelet për "organizimin" e botës pas Luftës së Dytë Botërore,
duke rezultuar përfundimisht në Bankën Botërore, Fondin Ndërkombëtar Monetar (FNM), NATO-ja dhe OKB-ja, u nisën në vitin
1939 nga Fondacioni Rockefeller dhe u financuan me 350,000 dollarë amerikanë (e barabartë me
rreth 6 milionë dollarë amerikanë në vitin 2015).
Fondacioni Rockefeller prandaj zyrtarisht konsiderohet se ka luajtur një rol vendimtar në themelimin e Kombeve të Bashkuara.
Por lidhjet shkojnë edhe më thellë: në vitin 1947, babai i Davidit, John D. Rockefeller Jr., dhuroi një çek prej 8.5
milionë dollarësh amerikanë për OKB-në për të blerë tokën në Nju Jork, mbi të cilën më pas u ndërtua selia e saj.
Është e rëndësishme të kemi parasysh se dhurime të tilla krijojnë varësi të konsiderueshme, pasi siç
dihet mirë, njeriu nuk e kafshon dorën që e ushqen.
Tani pyesim: Cili mund të ketë qenë qëllimi i familjes Rockefeller pas krijimit të Kombeve të Bashkuara dhe
ndikimit të tyre të vazhdueshëm? Ne i përgjigjemi pyetjes me një citat të atribuar David Rockefellerit:
"Do të kishte qenë e pamundur të zhvillonim planin tonë për botën nëse do të ishim në
qendër të vëmendjes publike gjatë atyre viteve.
Por bota tani është më e përparuar dhe gati për të marshuar drejt një qeverie botërore. Sundimi supranacionale i një elite
intelektuale dhe bankierësh botërorë është padyshim më i preferueshëm se vetëvendosja
kombëtare e praktikuar në shekujt e kaluar.
Nuk ka vërtet mënyrë më të mirë për të përmbledhur aspiratat e Rockefellerëve.
Këshilli për Marrëdhënie të Jashtme, Konferenca Bilderberg, Komisioni Triateral, Forumi Ekonomik Botëror – njerëzit më të
fuqishëm në botë nuk ulen më në ndërtesat e qeverisë, por në komitete të krijuara nga
financa e lartë për qëllimin e pushtetit!
Shikoni dokumentarin e Kla.TV "Dinastia Rockefeller: Një hap përpara ngjarjeve botërore?" për të mësuar më shumë.
Në kujtimet e tij, David Rockefeller e thotë edhe më prerazi: "Disa ekstremistë ideologjikë madje besojnë se ne
jemi pjesë e një kabale të fshehtë që vepron kundër interesave më të mira të Shteteve të Bashkuara."
Ata akuzojnë familjen time dhe mua se jemi "ndërkombëtarë" dhe se po komplotojmë me të tjerë në mbarë botën për të
ndërtuar një strukturë më të unifikuar politike dhe ekonomike globale – një botë e vetme, nëse doni.
Nëse kjo është akuza, pranoj fajin dhe jam krenar për të.
Për të përmbledhur: familja Rockefeller, e cila kishte ushtruar pushtet të jashtëzakonshëm përmes pasurisë dhe institucioneve të
saj që të paktën nga fillimi i shekullit të kaluar, kishte konceptuar idenë e OKB-së dhe
i kishte ofruar asaj mbështetje financiare.
Në të njëjtën kohë, David Rockefeller, duke folur në emër të familjes së tij, shpalli mbështetjen e tij për një udhëheqje
globale të centralizuar dhe për heqjen e sovranitetit kombëtar.
Lidhja me dëshirën e dukshme aktuale të OKB-së për pushtet global nuk mund të përjashtohet. Dhe António Guterres
gjithashtu duket se ka marrëdhënie të mira me familjen Rockefeller, i fotografuar këtu me David Rockefeller Jr.
Të dashur shikues, nëse këto lidhje vazhdojnë të mbyten nga mediat kryesore, Samiti i së Ardhmes i OKB-së do të jetë një hap
tjetër drejt një bote të pa lirë, jo demokratike dhe totalitare.
Prandaj, bëhuni pjesë e zgjidhjes duke shpërndarë këtë program dhe duke folur për të me
fqinjët, kolegët e punës, të afërmit, etj.!
Përhapni lajmin për zërat kundërshtues dhe ndihmoni të vendoset një fund këtyre përpjekjeve për dominim botëror!
] Megjithatë, përhapja e informacionit të tillë, pavarësisht natyrës së tij, qoftë politik, shkencor, ideologjik, fetar apo
çfarëdo tjetër, them se përfshirja juaj në përpunimin dhe shpërndarjen e tij është pjesë e
zgjidhjes më të madhe që ekziston aktualisht.
(…) Për ta bërë këtë, na duhet kontroll mbi mediat. E kupton? Na duhet liria e informacionit. Kjo është
zgjidhja, për tani, të paktën – e para dhe më e rëndësishmja.
Pa këto, kombet do të mbeten në errësirë. Dhe për këtë arsye ne nuk jemi njerëz që vetëm
tregojnë problemet dhe nuk ofrojnë zgjidhje.
Po, ne ofrojmë zgjidhje. Por më e rëndësishmja dhe më e domosdoshmja nga të gjitha
zgjidhjet praktike jeni ju atje, ju së bashku me ne.
(…) Të gjithë ata që na dëgjojnë dhe na shohin sot duhet të çojnë gjithçka që dëgjojnë dhe
shohin prej nesh në botë. Në skajet e dheut.