Karamihan sa mga tao ay sumasang-ayon na ang mundo ngayon ay humaharap sa malalaking
hamon at nasa gitna ng malalalim na krisis.
Gayunpaman, malawak ang pagkakaiba-iba ng mga opinyon tungkol sa kung ano ang mga krisis at kung paano ito lutasin.
Ang UN, halimbawa, ay nakikita ang mundo bilang nanganganib dahil sa hindi mabilang na pandaigdigang pagkabigla at iminumungkahi
ang pinahusay na "global governance" bilang solusyon, kasama ang Agenda 2030 at ang
pagkamit ng 17 layunin nito para sa pagpapanatili.
Upang mas mapalapit sa layuning ito, gaganapin ng UN ang UN Future Summit mula 22 hanggang 23 Setyembre 2024.
Para sa layuning ito, nagkikita sa New York ang mga ulo ng estado at pamahalaan ng lahat ng 193 na kasaping
estado ng UN. Ang praktikal na layunin ng summit ay pirmahan ang isang kasunduan para sa hinaharap.
Ang mga pangako ng pakto at ang ideya ng Future Summit mismo ay bahagi ng isang ulat na pinamagatang "Our Common Agenda".
Ayon sa tradisyon, sa Pangkalahatang Asembleya ng UN noong 2020, ipinagkatiwala ng mga estadong kasapi ng Mga Nagkakaisang Bansa
kay Kalihim-Heneral António Guterres ang tungkuling bumuo ng mga rekomendasyon kung paano isulong ang isang magkasanib na
adyenda at tumugon sa mga kasalukuyan at hinaharap na hamon.
Ang Our Common Agenda ay ngayon ang bisyon ng Kalihim-Heneral para sa isang hinaharap na
may pinahusay na pandaigdigang kooperasyon.
Ang bisyong ito ay binubuo ng labing-isang dosiyer o papel na may magkakaibang tema, na tinatawag na mga policy
brief. Bawat policy brief ay naglalahad ng mga problema at solusyon sa isang partikular na larangan.
Pagkatapos ay tinatalakay ng mga dosiyer ang mga paksa tulad ng 'Kalawakan', 'Pang-internasyonal na Arkitektura ng Pananalapi'
at 'Pakikilahok ng Kabataan', upang magbanggit lamang ng ilan.
Sa madaling sabi, nakabuo ang UN ng isang kahanga-hangang komprehensibong pananaw kung paano gawing
hindi matitinag sa krisis at mas mapayapa ang mundo.
Ngunit tunay bang tagapagligtas ng mundo ang UN gaya ng inaangkin nito sa pamamagitan ng "bisyon" nito? Tama ba ang
pagsusuri nito sa problema at, higit sa lahat, tama ba ang mga intensyon nito? Suriin natin nang kritikal ang adyenda.
Una, dapat tandaan na ang Common Agenda ay tahasang inilagay sa konteksto ng Agenda 2030.
Sinabi ni Kalihim-Heneral ng UN Guterres: "Sa pamamagitan ng 'Our Common Agenda', nais naming magbigay ng bagong sigla sa
Agenda 2030 at maisakatuparan ang Mga Layunin para sa Napapanatiling Pag-unlad sa buhay ng mga tao saanman."
Ngunit hahantong ba talaga ang Agenda 2030 at ang 17 layunin nito para sa pagpapanatili sa isang "mas luntiang, mas mabuti
at mas ligtas na hinaharap", gaya ng inaangkin ni Guterres?
Sa programa nitong "Etikettenschwindel Agenda 2030" (Mapanlinlang na Pagmamarka ng Agenda 2030), masusing sinuri ng Klagemauer.TV
kung paano talaga ipinatutupad ang mga layunin ng pagpapanatili at kung kanino ito
nakikinabang – tiyak na hindi sa mga taong nasa krisis!
Suriin natin ang mga tiyak na halimbawa mula sa mga napiling policy brief na
nagdudulot ng malaking pagdududa sa Common Agenda:
UN 2.0: Inilalarawan ng liham na ito ang mga panukala para sa reporma ng mismong UN. Partikular na
kapansin-pansin ang punto tungkol sa "mga agham sa pag-uugali".
Isinulat ng UN tungkol sa paksa: "Kinikilala ng agham ng pag-uugali na hindi laging kumikilos ang mga tao sa mahuhulaan na
paraan at na ang pag-uugali ng tao ay madalas na hinuhubog ng iba't ibang salik, kabilang ang mga
kognitibong pagkiling at mga mental na shortcut (mga hindi namamalay na pattern ng pagpapasimple)."
Sa pamamagitan ng pagpapahusay ng kakayahan sa agham-asal ng mga organisasyon ng Mga Nagkakaisang Bansa, maaari nating palakihin
ang epekto ng ating mga estratehiya at (...) lumikha ng potensyal para sa mas mabilis na pag-unlad tungo sa
pagkamit ng Mga Layunin para sa Napapanatiling Pag-unlad.
Sa madaling salita: Nais ng UN na pag-aralan at impluwensyahan ang pag-uugali ng tao upang
mas mahusay na makamit ang mga layunin nito!
Bukod pa sa katotohanang ang paglalapat ng mga natuklasan sa agham-asal ay may mataas na potensyal na magamit nang
mali, nariin pa ang tanong na binanggit sa simula kung talagang tinutugunan ng mga estratehiya ng UN ang mga problema.
Hindi maiiwasan nitong ipaalala ang panahon ng Covid, nang pinilit ang mga tao na gawin ang 'tamang
bagay' gamit ang bratwurst at digmaang sikolohikal!
Pandaigdigang Digital na Kasunduan: Ang kasunduang ito, na inaasahang aamponin ng pandaigdigang
komunidad, ay nagtatakda, bukod sa iba pa, na dapat makakonekta sa internet ang lahat ng tao.
Dapat ituring na karapatang pantao ang pag-access sa internet! Kasama rin dito ang digital na pagkakakilanlan para sa lahat,
dahil makakatulong ito na mapabuti ang pagbabayad ng mga benepisyo sa panlipunang kapakanan, halimbawa –
ayon sa kahina-hinalang napakasimpleng ideya ng UN.
Kung isasaalang-alang na inilunsad nina António Guterres at Klaus Schwab ang isang estratehikong pakikipagsosyo sa
pagitan ng UN at WEF noong 2019, ang Global Digital Compact na ito ay lumilitaw sa isang ganap na ibang liwanag:
Ito ba ang paraan para itulak ang mga tao patungo sa transhumanismo, kung saan ang bawat tao ay konektado sa
internet sa pamamagitan ng mga nanorobot sa kanilang utak?
Mangyaring panoorin ang programa ng Kla.TV na "Yuval Noah Harari: Ang mga tao ay ngayon mga hayop na maaaring i-hack."
Isa pang panukalang reporma kaugnay ng internet ang nananawagan ng pagpapakilala ng pananagutan
para sa diskriminasyon at nakalilitong nilalaman.
Kilalang-kilala ang uso ng mga pinuno ng politika na inuuna sa kanilang adyenda ang pakikipaglaban
sa tinatawag na maling impormasyon at panlilinlang.
Inilarawan pa nga ni Ursula von der Leyen, Pangulo ng Komisyon ng EU, ito bilang "pangunahing alalahanin para sa
susunod na dalawang taon" sa 2024 World Economic Forum.
Ngunit sinusukat ba ng UN ang sarili nito ayon sa sariling pamantayan, at sino ang unang nagpapasiya kung ano ang
maling impormasyon at panlilinlang na impormasyon? Ang tanong na ito ang magtuturo sa atin sa susunod na policy brief:
Plataporma ng Emerhensiya: Ang mga komplikadong pandaigdigang pagyanig sa nakaraang panahon – ayon sa pagtawag
ng UN – ay naging mas magkakaugnay at mapanganib, na may mas malawak na epekto sa buong mundo.
Kaya naman kailangan ng isang plataporma para sa emerhensiya na maaaring i-aktibo sakaling
magkaroon ng krisis na may sapat na tindi at saklaw.
Maaaring mga hinaharap na sanhi ng ganitong mga pagkabigla ay kinabibilangan ng mga panganib ng pandemya, malalaking
pangyayaring klimatiko o biyolohikal, mga insidente sa cyberspace o kalawakan, o iba pang mga panganib na hindi pa kilala.
Tiyak na nakasaad sa teksto: "Ang plataporma ng emerhensiya ay (...) magtutuon sa mataas na antas na pagpupulong at adbokasiya
sa loob ng limitadong panahon, pinagsasama-sama ang mga aktor na nasa posisyon upang
makapag-ambag nang makabuluhan sa pandaigdigang tugon."
Dito, mas nagiging malinaw kung ano ang ibig sabihin ng Kalihim-Heneral ng UN sa
"pagpapalakas ng pandaigdigang pamamahala."
Sa isang krisis sa hinaharap, kung saan tinutukoy ng UN kung gaano kalaki ang panganib, dapat ding tawagin ng UN
ang mga aktor na itinuturing nitong angkop upang lutasin ang krisis. Hindi maaaring mas kaunti ang demokrasya!
Nicolas Rimoldi, ang Swiss na aktibista para sa karapatang sibil na nasa likod ng kilusang protesta laban
sa coronavirus na "MASS-VOLL", ay nagsasalita pa nga ng isang mutasyon ng UN tungo sa.
Sa katunayan, ang ganitong plataporma para sa emerhensiya ay magmamarka ng pagtatapos ng pambansang kasarinlan.
Pagkatapos ng lahat, ang soberano ang nagpapasya tungkol sa kalagayan ng emerhensiya. At sa kasong ito, iyon ay ang UN.
Gayunpaman, hindi lamang ang paghahangad ng pansamantalang dominasyon sa mundo ang nakakasuya, kundi
pati na rin ang pundasyong pinagbabatayan ng UN para sa plataporma nito sa emerhensiya.
Halimbawa, kaugnay ng "pandemya ng coronavirus," na paulit-ulit na binabanggit bilang halimbawa
ng isang "kumplikadong pandaigdigang pagyanig":
Nagdadalamhati ang pahayagan na winasak ng coronavirus ang apat na taong pag-unlad sa
pagbabawas ng kahirapan. Ngunit hindi iyon tama!
Ang mga deklasipikadong file ng RKI, lalo na, ay nagpapatunay, halimbawa sa kaso ng Alemanya, na mga hakbang na
may motibong pampulitika at hindi ang virus ang nagdulot ng pinsalang pang-ekonomiya sa buong mundo.
Ang parehong bagay ay nalalapat sa salik ng panganib na "malalaking pangyayaring klimatiko": habang ang CO2 ay
binabanggit sa buong Common Agenda bilang tagapagpasimula ng mga anomalya sa klima, ang paksa ng geoengineering,
i.e. manipulasyon ng panahon, ay palaging hindi pinapansin.
Sa madaling salita: ang UN ay nakabatay ang plataporma nito para sa emerhensiya sa mga salaysay
na napatunayang hindi totoo at hindi kumpleto.
Bilang kapalit, inaangkin nito sa Global Digital Compact na nais nitong labanan ang maling impormasyon, ngunit hindi nito
natutupad ang sarili nitong pamantayan. Dahil dito, nawawalan ng malaking kredibilidad ang Common Agenda at pati na rin ang UN.
Pandaigdigang Arkitektura ng Pananalapi: Isa pang papel ng UN ang nagpapakita kung paano ililipat ang
pambansang kasarinlan sa mga hindi demokratikong katawan:
Ang Policy Brief Blg. 6 ay nanawagan, bukod sa iba pa: na itatag ng mga estadong kasapi ng UN ang isang samahang nag-uugnay para
sa mga desisyong pang-ekonomiya, ang regulasyon ng utang para sa mga bansang mahina ang ekonomiya ay dapat ipagkatiwala sa isang
panel ng mga eksperto, at ang mga pangunahing ekonomiya ay dapat palakasin ang koordinasyong makroekonomiko, halimbawa sa
pamamagitan ng paglilipat nito sa pagpupulong ng mga ministro ng pananalapi at mga gobernador ng bangko sentral ng G20.
Ang pamamaraang ito ng pagtatangkang lutasin ang mga problema nang sentral sa pamamagitan ng mga supranasyonal
na "komite ng mga eksperto" ay isang paulit-ulit na tema.
Tila naniniwala si Kalihim-Heneral Guterres na habang mas malaki ang mga problema, mas sentralisado
at hindi gaanong demokratiko ang dapat na solusyon.
Nakababahala ang mga intensiyong ito at hindi magandang senyales kung talagang mapipirmahan ng
mga Estado-Miyembro ang Hinaharap na Kasunduan.
Ngunit may dahilan ba kung bakit ganito ang takbo ng mga bagay? Tinitingnan ng huling bahagi ng dokumentaryong
ito ang mga ugat ng UN at sinusuri kung sistematiko nga ba ang mga sentristang hangarin nito.
Ang UN – isang proyekto ng mga nagnanais maging mga pinuno ng mundo?
Ang naunang organisasyon ng UN ay ang Liga ng mga Bansa. Umiral ito mula 1920 hanggang 1946 na may layuning tiyakin ang kapayapaan
sa buong mundo at lutasin ang mga pandaigdigang tunggalian.
Ang ideya ng ganitong Liga ng mga Bansa ay bahagi ng 14-puntong plano ng noo'y Pangulo ng Estados Unidos na si Woodrow Wilson.
Ang planong ito ay nilayon na magdala ng kapayapaan sa mundo pagkatapos ng Unang Digmaang
Pandaigdig at ng sariling pagpapasya sa mga mamamayan nito.
Gayunpaman, ang mga lumikha ng planong diumano'y nagtataguyod ng kapayapaan ay sina Walter Lippmann at Edward
Mandell House – na kalaunan ay naging mga magkakasamang nagtatag ng Council on Foreign Relations.
Ang CFR, sa kabilang banda, ay itinatag para sa walang ibang layunin kundi tulungan ang Estados Unidos, o mas tama
pa, ang mga internasyonal na Freemason na nagpapatakbo sa likod nito, na makamit ang pandaigdigang pangingibabaw.
Patuloy na iniiwan ng think tank na ito ang maruming bakas nito sa mundo hanggang ngayon.
Panoorin po ninyo ang mga programang ipinapakita rito.
Coincidence ba na ang diumano'y proyektong pangkapayapaan na tinatawag na Liga ng mga Bansa ay inisip ng mga taong gumagalaw
lamang sa napakayamang lipunan at naghahangad ng pandaigdigang kapangyarihan? O ang Liga ng mga Bansa ba ay
isang paraan lamang para makamit ang isang layunin? Patuloy naming sinusuri ang usaping ito.
Sinumang susuri sa CFR ay hindi maiiwasang makasalubong ang pangalang Rockefeller sa isang punto.
Ang napakayamang dinastiyang pampamilyang Amerikano na ito ay walang dudang may napakalaking impluwensya, lalo na sa pamamagitan
ng kanilang pundasyong pampamilya, ang Rockefeller Foundation.
Ang pinakasikat nitong inapo, si David Rockefeller, na namatay noong 2017, ay direktor ng CFR sa loob ng 36 na taon.
At sa katunayan, may koneksyon din sa pagitan ng makapangyarihang dinastiyang bangko na ito at ng mismong UN.
Sinasabi ng Wikipedia: "Ang Rockefeller Foundation ay mahigpit na magkakaugnay sa pribadong think tank ng
elitang Amerikano na 'Council on Foreign Relations' (CFR)."
Ang maalamat na CFR "War and Peace Studies", na naglatag ng mga pundasyon para sa "organisasyon" ng mundo pagkatapos ng Ikalawang
Digmaang Pandaigdig, na sa huli ay nagbunga ng World Bank, ng International Monetary Fund (IMF), Ang NATO at ang UN, ay
inilunsad noong 1939 ng Rockefeller Foundation at pinondohan ng 350,000 dolyar ng US (katumbas ng
humigit-kumulang 6 milyong dolyar ng US noong 2015).
Kaya opisyal na itinuturing na gumanap ang Rockefeller Foundation ng isang mapagpasyang
papel sa pagkakatatag ng Mga Nagkakaisang Bansa.
Ngunit mas malalim pa ang mga koneksyon: noong 1947, nagbigay si John D. Rockefeller Jr., ang ama ni David, ng tseke na
nagkakahalaga ng US$8.5 milyon sa UN upang bilhin ang lupa sa Lungsod ng New York kung saan itinayo ang punong-himpilan nito.
Mahalagang tandaan na ang ganitong mga donasyon ay lumilikha ng malalaking pag-asa, dahil kilala na hindi
kinakagat ng tao ang kamay na nagpapakain sa kanya.
Ngayon ay itanong natin: Ano kaya ang maaaring intensyon ng mga Rockefeller sa paglikha ng Mga Nagkakaisang Bansa at sa
kanilang patuloy na impluwensya? Sinagot namin ang tanong sa pamamagitan ng isang sipi na iniuugnay kay David Rockefeller:
"Imposible sana naming paunlarin ang aming plano para sa mundo kung kami ay nasa mata ng publiko noong mga panahong iyon.
Ngunit ang mundo ay mas advanced na ngayon at handa nang magmartsa patungo sa isang pamahalaang pandaigdig. Ang
supranasyonal na pamumuno ng isang intelektwal na elite at mga pandaigdigang bangkero ay tiyak na mas
kanais-nais kaysa sa pambansang pagpapasya sa sarili na isinagawa noong mga nakaraang siglo.
Talagang walang mas mabuting paraan para buodin ang mga hangarin ng mga Rockefeller.
Council on Foreign Relations, Bilderberg Conference, Trilateral Commission, World Economic Forum – ang pinakamakapangyarihang mga
tao sa mundo ay hindi na nakaupo sa mga gusali ng pamahalaan, kundi sa mga komite na nilikha ng
malalaking pinansiyal para sa layunin ng kapangyarihan!
Panoorin ang dokumentaryo ng Kla.TV na "Ang Dinastiyang Rockefeller: Isang Hakbang na Nauuna
sa mga Pangyayari sa Mundo?" para malaman pa.
Sa kanyang mga memoir, mas tuwiran pa ang sinabi ni David Rockefeller: "Naniniwala pa nga ang ilang ideolohikal na
ekstremista na bahagi kami ng isang lihim na kabal na kumikilos laban sa pinakamabuting interes ng Estados Unidos."
Inakusahan nila ang aking pamilya at ako na mga "internasyonalista" at nakikipagsabwatan sa iba sa buong
mundo upang bumuo ng mas pinag-isang pandaigdigang estrukturang pampulitika at pang-ekonomiya – isang mundo, kung gusto mo.
Kung iyon ang paratang, inaamin kong nagkasala ako at ipinagmamalaki ko ito.
Upang buodin: ang pamilyang Rockefeller, na mula pa man sa simula ng nakaraang siglo ay nagkaroon ng napakalaking kapangyarihan
dahil sa kanilang kayamanan at mga institusyon, ang nag-isip ng ideya ng UN at nagbigay dito ng pinansyal na suporta.
Kasabay nito, si David Rockefeller, na nagsasalita sa ngalan ng kanyang pamilya, ay naghayag ng kanyang
suporta para sa sentralisadong pandaigdigang pamumuno at sa pag-aalis ng pambansang kasarinlan.
Hindi maaaring balewalain ang koneksyon sa kasalukuyang halatang hangarin ng UN para sa pandaigdigang kapangyarihan. At
mukhang magkasundo rin si António Guterres sa mga Rockefeller, na makikita rito kasama si David Rockefeller Jr.
Mahal na mga manonood, kung patuloy na pipigilan ng pangunahing midya ang mga koneksiyong ito, magiging isa na
namang hakbang patungo sa isang hindi malaya, hindi demokratiko, at totalitaryong mundo ang UN Future Summit.
Kaya maging bahagi ng solusyon sa pamamagitan ng pagbabahagi ng programang ito at pag-uusap tungkol dito
sa iyong mga kapitbahay, katrabaho, kamag-anak, atbp.!
Ikalat ang balita tungkol sa mga tinig na tutol at tulungan mong wakasan ang mga pagtatangka na ito ng pagsakop sa buong mundo!
] Gayunpaman, ang paglaganap ng ganitong impormasyon, anuman ang kalikasan nito—pulitikal, siyentipiko, ideolohikal, relihiyoso o
iba pa—sinasabi ko na ang iyong pakikilahok sa pagpoproseso at pagpapalaganap nito ay bahagi ng
pinakamalaking solusyon na umiiral sa kasalukuyan.
(…) Upang magawa ito, kailangan natin ng kasarinlan sa media. Naiintindihan mo ba? Kailangan natin ng
kalayaan sa impormasyon. Iyon ang solusyon, sa ngayon, kahit papaano – ang una at pinakamahalaga.
Kung wala ang mga ito, mananatiling nasa kadiliman ang mga bansa. At iyan ang dahilan kung bakit hindi kami mga taong palaging
nagpapakita ng problema at hindi nag-aalok ng mga solusyon.
Oo, nag-aalok kami ng mga solusyon. Ngunit ang pinakamahalaga at hindi mapapalitan sa lahat ng
praktikal na solusyon ay kayo roon, kayo kasama namin.
(…) Ang lahat ng makakarinig at makakakita sa atin ngayon ay dapat dalhin sa buong mundo ang lahat ng kanilang naririnig
at nakikita mula sa atin. Hanggang sa mga hangganan ng mundo.