3 верасня 2024 года суд упершыню пастанавіў, што патрабаванне аб вакцынацыі ў месцах знаходжання падчас
пандэміі каранавіруса магло быць неканстытуцыйным.
Медицынскі сястра з Ніжняй Саксоніі падала ў суд на забарону на працу, уведзеную акругай Оснабрюк.
Кампетэнтны адміністрацыйны суд прыпыніў судовы разгляд і перадаў справу ў Федэральны канстытуцыйны
суд. Пра гэта паведаміла Kla.TV (www.kla.tv/30401).
Сёння наша госця — доктар Соня Рейц. Вы прысутнічалі на пасяджэнні Адміністрацыйнага суда ў Оснабрюку.
Вітаем! Мы вельмі рады магчымасці паразмаўляць з вамі сёння пра маштаб і значнасць гэтай судовай справы.
Але перш чым мы пяройдзем да тэмы, калі ласка, зноў коратка прадстаўцеся для гледачоў.
Так, я Соня Рейц. Я доктар агульнай медыцыны, псіхатэрапіі і натурапатыі.
А я — кіруючы дырэктар і прэс-сакратар Медыцынскай асацыяцыі Гіпакратавай прысягі.
Гэта медыцынская асацыяцыя, якая паставіла перад сабой мэту аднавіць этыку ў медыцыне, бо мы бачым, што ў многіх выпадках
лабіраванне і фінансавыя меркаванні адыгралі галоўную ролю, і ў выніку пацыенты часта пакутуюць
або, прынамсі, вымушаны мірыцца з наступствамі.
Таму для нас важна, каб медыцына стала больш гуманнай і зноў бяспечнай.
Так, гэта слушная заклапочанасць. Вы прысутнічалі на гэтым судовым пасяджэнні.
Што вы там перажылі і чым асаблівы быў гэты судовы працэс?
Так, дзякуй, што закранулі гэтую тэму, таму што я лічу, што вельмі, вельмі важна разумець усю яе значнасць.
Паколькі гэта была судовая справа, супраць санітаркі-памочніцы быў вынесены судны забароны, бо яна не была вакцынаваная.
Гэта было абвешчана ў лістападзе 2022 года, і абавязковая вакцынацыя ў сферы аховы
здароўя спыніла сваё дзеянне ў канцы 2022 года.
І вось у гэтых рашэннях за апошнія некалькі месяцаў і гадоў заўсёды вельмі выразна вырашалася: так, гэта быў закон, і закон
быў парушаны, таму слушна накладаць штрафы і выносіць забароны.
І вось файлы RKI былі апублікаваныя, што выявіла, што ў многіх выпадках RKI дзейнічала зусім не
навукова, а хутчэй паводле палітычных інструкцый.
Тады, вядома, раптам становіцца зразумела, што найвышэйшы суд, г.зн. Канстытуцыйны суд, у сваім рашэнні — яны
абапіраліся толькі на RKI, значыць, яны абапіраліся на залежную інстанцыю, а не на навуку.
І гэта азначае, што ўсё, што адбылося дагэтуль у дачыненні да працэсаў абавязковай
вакцынацыі ў ўстановах, давядзецца перагледзець.
Яшчэ адзін прыклад — суды над салдатамі, некаторыя з якіх скончыліся сапраўды жахлівымі прысудамі.
І цяпер вяртаемся да Оснабрюка.
Там суддзя менавіта так і ўбачыў і сказаў, што файлы RKI ляжаць на стале.
Цяпер мы не можам адварочваць позірк і хаваць галаву ў пясок; нам трэба сабраць дакладныя доказы.
Ці з'яўляецца RKI незалежнай установай, ці яна дзейнічала па ўказаннях?
А прафесар Шаадэ, якога дапытвалі ў якасці сведкі — допыт працягваўся больш за дзве гадзіны —
пацвердзіў, што дзеянні былі здзейснены па ўказаннях.
Потым ён зноў выкінуў трук і назваў гэта кіраўнічым узроўнем, калі справа была не навуковая.
Але было цалкам відавочна, што пры цесным кантакце з Федэральным міністэрствам аховы здароўя дзеянні прымаліся па ўказаннях.
Гэта прымусіла суддзю ўрэшце вынесці рашэнне аб тым, што справа павінна быць пакуль што прыпынена, а пытанне накіравана назад у
Федэральны канстытуцыйны суд, каб вызначыць, ці было ўвогуле законным уводзіць патрабаванне аб
вакцынацыі, або, у дадзеным выпадку, ці павінна яно ўсё яшчэ дзейнічаць у лістападзе 2022 года.
Таму было сапраўднай навіной, так бы мовіць, што нехта збіраў доказы.
І ён зрабіў гэта вельмі дакладна і кампетэнтна.
І гэта быў... гэта быў пробліск надзеі для мяне, што справядлівасць зноў пераможа ў судах, а не меркаванне палітычнай
большасці ці палітычнае меркаванне, якое прадстаўляе ўрад.
Ці застаецца гэта меркаваннем большасці, ці не — вось у чым пытанне.
У любым выпадку, за апошнія некалькі месяцаў дакладна склалася ўражанне, што суды, замест збору доказаў, насамрэч
толькі прытрымліваліся гэтых законаў, хоць яны відавочна — відавочна і ясна — супярэчаць рэальнасці.
Усе гэтыя забароны на ўваход у памяшканні і гэтак далей, прафесійныя забароны і ганебнае звальненне
салдат з арміі былі масавымі парушэннямі асноўных правоў.
Ці нешта казалі пра гэта? Гэта быў незвычайны працэс, які ніколі раней не назіраўся ў Германіі.
Суд у Оснабрюку вёў і вёў старшыня суда.
І ён... ён сам таксама вельмі дасведчаны ў тэорыі фундаментальных правоў, г.зн. прававой дагмы па тэме фундаментальных
правоў, і прапрацаваў гэта вельмі-вельмі старанна.
Ён сказаў, што калі прыпыняюцца фундаментальныя правы — а фундаментальныя правы — гэта правы, якія ёсць у кожнага з
нас, і мы толькі даём дзяржаве паўнамоцтвы дзейнічаць тым ці іншым чынам, але фундаментальныя правы павінны быць гарантаваны.
І дзяржава можа прыпыняць або абмяжоўваць асноўныя правы толькі ў тым выпадку, калі ў яе ёсць вельмі важкія прычыны для гэтага.
І ён таксама павінен уважліва разгледзець гэтыя важкія прычыны, каб пераканацца, ці сапраўды яны існуюць.
І ці адбылося гэта?
Ён павінен спытаць сябе: ці сапраўды я магу дасягнуць таго, чаго я хачу, прыпыняючы асноўныя правы?
Дык ці мэтазгодна і прапарцыйна гэта? Яшчэ адно пытанне: ці існуюць менш жорсткія меры?
Так, і тут ён вельмі дакладна разлічыў, што, напрыклад, гэтая вакцынацыя не забяспечвала ніякай абароны ад заражэння ад
іншых людзей і што звычайны тэст мазком з горла быў бы значна больш надзейным спосабам вызначыць, ці заразны чалавек, ці не.
Гэтая патрабаванне аб вакцынацыі ва ўстанове аховы здароўя было ўведзена для абароны ўразлівых груп, пажылых людзей са зніжаным
імунітэтам і г.д., каб ніхто не заносіў інфекцыі ва ўстанову.
Але калі вакцынаваныя людзі такія ж заразлівыя, як і невакцынаваныя, як ужо даказалі
некалькі даследаванняў 21 ліпеня і ў жніўні...
Такім чынам, у ліпені гэта было Цэнтральнае агенцтва па кантролі і прафілактыцы захворванняў (CDC), якое з'яўляецца
амерыканскім РКП, што вызначыла гэта, і адбылося гэта 30 ліпеня.
І гэта, мусіць, было агульнавядома, бо пра гэта шырока паведамляла газета «Нью-Ёрк Таймс».
А потым у жніўні, як таксама адзначана ў дакументах RKI, 24 жніўня з'явілася даследаванне з Оксфарда, якое
сцвярджала тое ж самае, англійскае даследаванне: вакцынаваныя людзі такія ж заразныя, як і невакцынаваныя.
І 25 жніўня – я спецыяльна запісаў гэта, бо гэта так дзіўна, – у Ізраілі была апублікавана даследаванне, якое
ахапіла 2,5 мільёна чалавек і паказала, што вакцынаваныя людзі такія ж заразлівыя, як і невакцынаваныя.
У гэтым дачыненні зусім незразумела, чаму праз чатыры месяцы RKI не выступіла перад Бундэстагам і не заявіла, што абавязковай
вакцынацыі не варта дазваляць, бо вакцынаваныя людзі такія ж заразныя, і калі мы цяпер дазваляем працаваць вакцынаваным, але
не вакцынаваным, то вакцынаваныя заражаць усе ўразлівыя групы.
Так, яны павінны былі гэта сказаць, але ніхто не сказаў.
Падчас слуханняў у Бундэстагу нават стала відавочна, што даных зусім няма.
Прафесар Карагіяннідзіс заявіў, што ніхто не ведае, колькі з пацыентаў з COVID-19 у аддзяленнях
інтэнсіўнай тэрапіі вакцынаваныя, а колькі — не.
Даных на гэты конт не было. Так, таму зусім незразумела было, ці абароненыя ад цяжкіх выпадкаў тыя, хто быў вакцынаваны.
Гэта заўсёды проста сцвярджалася. Так, і Бундэстаг неяк адклаў усё гэта ў бок, не надаючы асаблівай увагі.
І таму, на маю думку, гэты закон быў неканстытуцыйным з самага пачатку, бо ён не мог дасягнуць
сваёй мэты, а менавіта — абароны ўразлівых груп.
Абарону можна было забяспечыць значна больш мяккімі сродкамі, напрыклад, рэгулярным тэсціраваннем мазкоў,
каб вызначыць, ці з'яўляецца нехта заразным, ці не.
А калі ў кагосьці прастуда, тому варта было б проста зрабіць тэст.
І вы таксама можаце знізіць нагрузку мікробамі з дапамогай больш мяккіх мер, такіх як абеззаражванне поласці рота і г.д.
Такім чынам, на думку суддзі, той жа, калі не лепшы, эфект можна было б дасягнуць з дапамогай іншых метадаў, і права людзей на
фізічную недатыкальнасць, якое з'яўляецца адным з фундаментальных правоў, абмежаваных у дадзеным выпадку, або іх
права на свабоду занятку і свабоднае ажыццяўленне сваёй прафесіі не павінны былі абмяжоўвацца.
Суддзя таксама сказаў, што ў канцы 2022 года гэта трэба было ўважліва праверыць.
Насамрэч гэта трэба было зрабіць яшчэ да таго, як гэта ўступіла ў сілу... – ён гэтага не казаў, я кажу гэта.
У снежні 2021 года Бундэстаг прыняў гэты закон, які, па сутнасці, не мае ніякага сэнсу, бо даследаванні ўжо ляжалі
на стале паўгода ці тры месяцы дагэтуль, даследаванні, якія паказваюць, што гэта не мае значэння.
Нават СААЗ пісала яшчэ ў снежні 2021 года: няма розніцы паміж вакцынаванымі і невакцынаванымі асобамі.
Яны адмовіліся ад адрознення ў дачыненні да заразлівасці.
Тым не менш, наш Бундэстаг на гэтым этапе вырашыў зрабіць вакцынацыю абавязковай для даглядчыкаў і вайскоўцаў, хоць на той
момант ужо было зразумела, наколькі небяспечнымі з'яўляюцца гэтыя вакцыны, бо мы назіралі рэзкі рост пабочных эфектаў
у базе даных Еўрапейскага агенцтва лекавых сродкаў (ЕАЛС).
І ў нас адбыўся рэзкі рост смяротнасці, які мы можам бачыць ва ўсіх статыстычных даных з
чэрвеня 2021 года і які не мае іншага тлумачэння.
Сярод іх не было ПЛР-пазітыўных смерцяў.
Раптам узраслі паказчыкі смяротнасці і колькасць тэрміновых шпіталізацый у бальніцы з
сардэчнымі захворваннямі і неўралагічнымі праблемамі.
Вы згадвалі пра неабходнасць перагляду. Хіба не было неабходна ўмяшацца, калі варыянт змяніўся з «Дэльты» на «Амікрон»?
Так, я ўжо сказала гэта.
Такім чынам, рашэнне Бундэстага было насамрэч неабгрунтаваным, бо не было абароны ад знешніх пагроз, а таксама таму, што вакцына,
распрацаваная ад ваганскага віруса, не была такой эфектыўнай, як абяцалі, у плане прадухілення цяжкай хваробы, што на пачатку
было прынамсі крыху трывожна. Але прынамсі гэта было бачна.
Насамрэч гэта знікла з прыходам Амікрона. І для іншых таксама не было ніякай абароны.
Як я ўжо казаў, нават СААЗ заявіла, што вакцынаваныя людзі такія ж заразныя, як і невакцынаваныя.
І змяненне, звязанае з Амікронам, адбылося прыкладна ў студзені-лютым, і варта адзначыць, што менавіта таму гэты
загад аб вакцынацыі ніколі не павінен быў уводзіцца ў дзеянне.
Кіраўнік Медыцынскай асацыяцыі Паўднёвай Афрыкі паведаміў, што цяпер у нас з'явіўся новы варыянт, які
з'яўляецца заразным, вельмі заразным, але не небяспечным.
Мы насамрэч бачым даволі бясшкодныя працэсы, такія як прастуда і г.д.
У нас няма росту смяротнасці. У нас няма праблем з шпіталізацыяй.
У той момант ужо не было неабходнасці ў ніякіх прышчэпках. Гэта датычылася і іншых прышчэпак.
Тады давялося б сказаць: «Ах, у нас усё ж такі павялічылася колькасць смерцяў.
Гэта можа быць звязана з вакцынацыяй. Спыніце! Зніміце вакцыну з рынку! Прыпыніце яе дазвол!
Яно прызначана для зусім іншага варыянта і не мае знешняй абароны.
Але што наша ўрад робіць з гэтай нагоды? Ён дазволіў, каб усё працягвалася, нібы не ў стане спыніць гэта.
І суддзя сказаў нешта вельмі важнае: калі гаворка ідзе пра абмежаванні асноўных правоў, калі дзяржава магла выдаваць цалкам
новыя ўказы на працягу трох дзён у перыяд лакдаўна ў 2020 годзе і дадаткова абмяжоўваць асноўныя правы, то яна павінна быць
здольнай і аднавіць асноўныя правы, і зняць гэтыя абмежаванні на працягу сутак-дзвюх, калі з'явіцца новая інфармацыя.
І вось ён бачыць сапраўдны – ці, прынамсі, даў зразумець гэта, хоць і не выказваўся так наўпрост, але з яго
аргументацыі было цалкам зразумела, што ён бачыць рэальны юрыдычны дэфект у тым, што гэтага не адбылося.
Тое, што яны потым a) увогуле ўвялі патрабаванне аб вакцынацыі — што адбылося 16 сакавіка — і што яны
правялі яго да канца, хоць яно ўжо не мела ніякага сэнсу.
Наадварот, вядома нават, што вакцынаваныя людзі ў два-тры разы часцей заражаліся «Амікронам», таму што з-за
паніжанага імунітэту і абаронных сіл арганізма яны станавіліся больш успрымальнымі да іншых варыянтаў віруса.
Цікавая думка.
RKI павінна была ўсё гэта выявіць і сказаць: ёсць папярэджальныя знакі, даражыя ўлады, калі ласка, не!
Таму яны ўпусцілі ўраду ў гэтую справу. Яны трымалі іх, скажам так, неінфармаванымі наконт таго, што яны насамрэч ведаюць.
І гэта дазволіла ім прыняць рашэнне аб абмежаванні фундаментальных правоў, якое з'яўляецца неканстытуцыйным.
І тут я бачу відавочную віну з боку РКІ і міністра аховы здароўя, якія былі добра інфармаваныя РКІ, а таксама Інстытута Паўля
Эрліха і нарматыўных органаў, бо яны выдатна ведалі, што не было даследаванняў, якія б даказвалі знешнюю абарону гэтых вакцын.
Гэта ўжо было ім зразумела ў студзені 2021 года.
Гэта было, так бы мовіць, сцвярджэнне суддзі, што ён, так бы мовіць, узяў гэтыя доказы, і
цяпер вярнуў іх у Федэральны канстытуцыйны суд.
Так. Што вы чакаеце ад гэтага рашэння?
Мы былі вельмі расчараваныя, калі 22 красавіка Федэральны канстытуцыйны суд пастанавіў, што гэтая патрабаванне
аб вакцынацыі ў месцах знаходжання адпавядае канстытуцыі.
Кожны, хто крыху разбіраецца ў медыцыне і разумее, што не існуе абароны ад іншых, задасца пытаннем,
чаму канстытуцыйны суддзя мог прыняць такое рашэнне.
Асноўныя правы прыпыняюцца, каб абараніць людзей, хоць насамрэч няма ніякай абароны. Гэта супярэчыць здароваму сэнсу.
Вось тут я і кажу, што справядлівасць была скажоная. Калі дазволіце, я выказаў бы тут сваё неафіцыйнае меркаванне.
Таму я вельмі спадзяюся, што спадар Харбарт вернецца да здаровай юрыспрудэнцыі і, перш за ўсё,
будзе абараняць канстытуцыйныя правы насельніцтва.
У рэшце рэшт, гэта ж яго праца.
Гэта яго праца,
Так. Цяпер так склалася, што асаблівую ўвагу прыцягнуў менавіта спадар Харбарт, бо ён мае
дачыненне да ўплывовых людзей гэтай краіны.
Федэральны канстытуцыйны суд нядаўна вынес некалькі вельмі палітычна выгадных рашэнняў.
І пытанне ў тым, ці можам мы як грамадзяне зараз нечым паўплываць на гэтае рашэнне Федэральнага
канстытуцыйнага суда? І калі так, то як гэта можа выглядаць?
Дык што ж тут аказалася паспяховым... – дзякуй за гэтае пытанне, бо яно вельмі важнае.
Таму што мы не ведаем, ці спазнаў спадар Харбарт сваю памылку і ці будзе ён у далейшым рабіць усё больш старанна і разумна.
Ён таксама бачыць, што няма ніякай абароны для трэціх асоб. Гэта непрапарцыйна; існуюць менш
жорсткія меры, і гэта нават не дае жаданага эфекту.
І таму вельмі важна, каб насельніцтва як мага больш удзельнічала ў дэманстрацыях у панядзелак.
Там галоўная тэма — самавызначэнне. Свабода, мір, самавызначэнне. Насамрэч, гэтыя
панядзелкавыя дэманстрацыі праходзяць ва ўсіх гарадах.
І па-другое, відавочна, таксама звяртаючыся да мясцовых членаў Бундэстага, напрыклад, да членаў
зямляў, і кажучы: «Хлопцы, што вы тады вырашылі?»
Калі ласка, перагледзьце гэтае рашэнне! І таксама рэабілітуйце ўсіх, каму яно нанесла шкоду, асабліва тых, хто страціў працу.
Некаторыя страцілі сродкі да існавання, іншыя — здароўе і змагаюцца за прызнанне.
І нават там ім усё складаецца няпроста, бо эксперты кажуць, што калі нешта хоць трохі падобнае
на тое, чым яно магло б быць, мы яго не пазнаём.
Такім чынам, сваякам давядзецца прайсці праз выпрабаванне. Адна з маіх парад — размаўляць з членамі парламента.
І наступны пункт, трэці пункт, які таксама вельмі важны: калі вы падазраяеце пабочны эфект, калі
ласка, паведаміце пра гэта Інстытуту Паўля Эрліха!
Існуе цэнтральны інтэрнэт-цэнтр паведамленняў, дзе кожны можа паведаміць пра меркаваныя пабочныя эфекты ад вакцынацыі, таму вам
не трэба турбаваць свайго доктара, які сам можа нежадаць гэтага рабіць з-за рызыкі юрыдычнай адказнасці, але вы можаце
самі паведаміць пра пабочныя эфекты ў Інстытут Паўля Эрліха.
І таму вам не трэба даказваць, што гэта пабочны эфект, а хутчэй падазрэнне.
Гэта азначае, што калі існуе часавая сувязь, абмеркаванні адбудуцца на працягу трох месяцаў.
Але калі гэта сур'ёзнае захворванне, такое як рак, ім патрэбны крыху больш часу.
Праз шэсць ці дванаццаць месяцаў можна таксама сказаць: «Я бачу тут сувязь з вакцынацыяй, я падазраю яе».
Калі шмат людзей так зробіць, нават Інстытут Паўля Эрліха не зможа сказаць, што мы больш нічога не бачым.
На дадзены момант мы маем сітуацыю, калі паведамляецца толькі пра адзін-шэсць працэнтаў усіх пабочных эфектаў.
І гэта, вядома ж, стварае цалкам скажонае ўяўленне.
А цяпер уявіце, што г-н Харбарт ужо спаслаўся на RKI, калі ён кажа Я маю на ўвазе толькі Інстытут Паўля Эрліха — незалежна ад
таго, наколькі недасканалыя там справаздачы, наколькі недасканалае там кіраўніцтва, таму што толькі адзінаццаць чалавек
адказваюць за мільёны доз вакцын і мільёны выпадкаў пашкоджанняў ад вакцын, і колькасць
гэтых адзінаццаці чалавек не была павялічана!
Яны павялічылі выдаткі паўсюль, разбілі вакцынацыйныя цэнтры з нічога, растраталі невядома
колькі мільярдаў, абсалютна непатрэбна растраталі.
Але маніторынг лекаў у Германіі застаўся на тым жа ўзроўні, хоць нам у якасці вакцыны прапанавалі высокаэксперыментальную,
генетычна мадыфікаваную і цалкам невывучаную генную тэрапію, чаго ў нас ніколі раней не было, і пры гэтым даследаванні праводзіліся
з цалкам іншай рэчывам, чым тое, якое ў выніку было ўведзена.
Вельмі нешмат людзей ведае гэта. Так, гэта цалкам іншы працэс вытворчасці, які прыводзіць да большай колькасці дамешак.
Такім чынам, я проста хацеў сказаць, што, каб спадар Харбарт не спасылаўся на Інстытут Паўля Эрліха — бо там нічога не
паведамлялася, там нічога няма — важна, каб кожны, хто падазрае пабочны эфект ад вакцыны, паведамляў пра гэта туды.
Гэта можна зрабіць у электронным выглядзе. Аднак вы таксама можаце зрабіць гэта на паперы і даслаць туды.
Ёсць формы, якія можна спампаваць.
Калі вы не можаце зрабіць гэта самастойна, вы, безумоўна, можаце папрасіць сябра або свайго сына ці дачку зрабіць
гэта тэхнічна магчымым, бо ёсць столькі пабочных эфектаў.
Гэта ўсе псіхалагічныя пабочныя эфекты, такія як вычарпанасць, парушэнне кагнітыўных функцый, страта памяці.
Тады людзі губляюць сваю жыццёвую сілу, падаюць духам і больш не адважваюцца выходзіць на
вуліцу, або думаюць, што гэта проста старасць.
Але так часта бывае, што дэменцыя ад вакцынацыі, разбурэнне ад вакцынацыі, хвароба ад вакцынацыі... – або частыя
інфекцыі ці эмбаліі, тромбазы, усе хваробы сэрца, аўтаімунныя хваробы, ракі, усё гэта можа быць звязана.
Я маю на ўвазе, пра гэта даволі шмат гаварылі, што гэтая вакцынацыя можа выклікаць
сапраўдны, скажам так, навальніцу розных сіндромаў.
І гэтаксама абсурдна, што, напрыклад, Інстытут Паўля Эрліха заявіў, што не можа вызначыць вакцынны
сіндром, таму што гэта не аднастайная клінічная карціна.
Вось такая абсурдная наша сістэма маніторынгу наркотыкаў. Я сказаў гэта з ноткай цынічнай пагарды.
Так, я ўжо больш не паважаю гэта.
Гэта робіць яшчэ больш важным, каб самі грамадзяне прынялі меры і ўнеслі гэтыя запісы.
Мы настойліва рэкамендуем таксама ўвесці вашыя даныя на сайце Vetopedia.org.
Гэта незалежны ад урада і прамысловасці партал, які забяспечвае рэзервовую копію на выпадак, калі
Інстытут Паўля Эрліха зноў заявіць, што даных недастаткова.
Так, калі вы не атрымалі ніякай зваротнай сувязі на працягу чатырох тыдняў.
Такім чынам, калі вы падаяце такую заяўку, вы павінны атрымаць ліст на працягу трох, чатырох, пяці ці шасці тыдняў.
Нам паведамілі пра пашкоджанне, і мы звяжамся з вамі ў бліжэйшы час.
Такім чынам, нават першаснае паведамленне такога кшталту, а Інстытут Паўля Эрліха са сваімі
адзінаццаццю супрацоўнікамі ўжо нават не паспявае гэта рабіць.
Вось чаму вы павінны гэта дакументаваць, як вы сказалі, каб у вас самiх былі доказы.
І што таксама вельмі важна, пра што, магчыма, не ведаюць многія людзі, якія пацярпелі ад вакцыны, — гэта тое, што калі вы былі
вакцынаваныя ў 2021 годзе, а потым нешта здарылася: схільнасць да інфекцый, вялікапаяснічны герпес ці аўтаімуннае
захворванне, або раптоўны боль у суставах, мігрэні, якіх у вас раней не было, або, напрыклад, вы страцілі дзіця.
Пра гэта гаворыцца занадта мала, але парушэнне фертыльнасці, якое яно выклікае, можа стаць даўнасным
у канцы 2024 года, калі яно адбылося ў 2021 годзе.
Такім чынам, калі сімптом узнік у 2021 годзе, то цяпер, калі мы ўжо даволі глыбока ўвайшлі ў год,
неабходна звярнуцца да адваката, каб падаць туды ў суд пазоў.
Таму не проста напішыце прыгожы ліст, пазоў неабходна падаць да 31 снежня 2024 года.
А потым мы спадзяёмся, што страхавальнікі судовых выдаткаў таксама акажуць падтрымку.
Так, вельмі дзякуй за гэтую ацэнку. Многія зараз падаюць у суд.
Прафесар Бхакдзі рэкамендаваў, каб урачы, якія праводзяць вакцынацыю, таксама неслі
адказнасць, бо яны парушылі свой абавязак інфармаваць.
Ральф Людвіг падаў 600 крымінальных заяў супраць адказных за каранавірусны крызіс, каб іх рашэнні маглі быць перагледжаны. Я
лічу, што гэтыя яшчэ папярэднія падазрэнні таксама дапамогуць аказаць пэўны ціск на адказных
асоб, каб яны выконвалі дзеючае заканадаўства.
Гэта завяршае сённяшняе пасяджэнне. Вялікі дзякуй за вашу ацэнку гэтай судовай справы, і мы спадзяёмся,
што справядлівасць там і надалей будзе перамагаць.
Вялікі дзякуй.