Universiteitsdosent (Wene) Dr Gerd Reuther: Die bedreiging van 'n pandemie
Is daar 'n bedreiging van 'n pandemie, of is 'n pandemie 'n bedreiging?
Die Internasionale Gesondheidsregulasies en die Pandemiewet hang oor ons soos die swaard van Damokles.
Indien die sekretaris-generaal van die Wêreldgesondheidsorganisasie dit so begeer, kan afsperrings en
verpligte inentings reeds môre weer op die agenda wees.
Die lys van "pandemie-gevoelige" patogene word al hoe langer. Die diagnoses en veronderstelde patogene raak al hoe meer vaag.
Dit is die siening van Dr Gerd Reuther, 'n langtermynspesialis in radiologie en mediese geskiedkundige, in die
lig van die huidige opkoms van totalitarisme by die WGO.
Saam met die historikus Dr Renate Reuther het hy onlangs verskeie boeke gepubliseer, insluitend Hauptsache Panik –
Ein neuer Blick auf Pandemien in Europa (Die hoofsaak is paniek – 'n nuwe blik op pandemies in Europa).
In hierdie program publiseer Kla.TV 'n verkorte artikel deur Dr Gerd Reuther oor die onderwerp "Die pandemiebedreiging".
Jy kan die volledige artikel as 'n internetkaksel onder die program vind.
"Tans word 30 potensiële skurke genoem wat die wêreld te eniger tyd weer in waargenome chaos kan stort."
Selfs "Covid-19" word weer gelys, nadat dit intussen as minder aansteeklik geklassifiseer is, en die bluf is nou op rekord.
Immers het hierdie twyfelagtige virus ook mutante gehad wat gerieflik uit die lug getrek is.
Hulle wil duidelik net voortgaan asof die pandemie-toowenaars nie reeds daar gestaan het met hul klere uit nie.
Die panieklys wys dat daar geen behoefte is om 'n nuwe kliniese prentjie te onderrig nie.
Dit is baie makliker om bekende siektes as nuwe epidemies te verklaar.
Dit is voldoende om griep as "koronavirus" of malaria as "Ebola" te hernoem ;
Om na enige tipe veltoestand, van waterpokkies tot toksiese reaksies, as "M-pokke" te verwys.
PCR-toetse as die enigste diagnostiese hulpmiddel maak byna enigiets moontlik.
Of jy het die siekte waarvoor getoets word, of jy het nie die siekte nie.
Die "voorvalle" neem toe met die frekwensie van toetse.
Twee pandemies wat deur die WGO uitgeroep is, is nog steeds aktief: kolera en M-pokke, wat al twee keer hernoem is.
Sedert die aankondiging daarvan in 1961, was laasgenoemde die langstdurende pandemie, wat
die WGO self waarskynlik reeds vergeet het.
Maar kolera is glad nie geskik vir 'n pandemie nie. Nie net as gevolg van die nodige
waterbesoedeling nie, wat net tot infeksieklusters lei.
Dit is verstaanbaar dat die pandemiste nou in 'n toestand van groot wanhoop verkeer.
Uiteindelik het politieke leiers 2020 uitgeroep tot 'n era van pandemieë.
Die WGO-direkteur-generaal moet lewer, alhoewel epidemies wat verskeie lande en 'n
groter gebied beslaan, biologies onmoontlik is.
Die voorkoms van aansteeklike siektes vereis nie net 'n patogeen nie, maar nog belangriker dieselfde omgewingsomstandighede
en dieselfde vatbaarheid by mense oor 'n groot gebied.
Denguekoors, byvoorbeeld, kom slegs in warm klimaat voor. Mense se vatbaarheid wissel na gelang van hul
ouderdom, bestaande gesondheidstoestande en rykdom.
Daarbenewens moet die diere, muskiete, knaagdiere en vlermuise wat vermoedelik verantwoordelik is vir
besmettingskettings oral geskikte lewensomstandighede vind.
Epidemieë is dus altyd streeksgewys en nooit wêreldwyd nie!
Selfs binne 'n enkele klimaatsone – soos Sentraal-Europa – was daar nog nooit 'n golf
epidemies wat verskeie lande geraak het nie.
Die narratief van pandemies vereis die narratief van versnelde "globale klimaatsverandering" en "One Health".
Slegs deur die streekverskille tussen mense en die natuur te ontken, kan die WGO beweer dat
daar 'n wydverspreide gesondheidsnoodgeval is.
Wat slegs kan gebeur as 'n meerderheid bereid is om daarin te glo.
Dit word reeds gedemonstreer in die geval van "klimaatsverandering", wanneer radiopresenters die warmste
dag in die wêreldgeskiedenis aankondig met die opmerking dat jy hier in hierdie land glad nie daardie indruk sou kry nie...
Vier argumente waarom daar geen natuurlike pandemieë is nie, wat reeds in die geval van "Covid-19" geïgnoreer is:
1. Oordraagbare siektes raak nooit alle mense ewe nie, ongeag hul genetiese samestelling, voeding en gesondheidstoestand.
Of dit nou plaag, kolera, tyfeus of asemhalingsvirusse is – dit is hoofsaaklik die bejaardes, die armes en dié
met bestaande gesondheidstoestande wat siek word en sterf.
Lande met 'n lae gemiddelde ouderdom behoort minder geraak te word of glad nie geraak te word nie.
2. Oordraagbare siektes is byna altyd seisoenaal en kan daarom nie gelyktydig in verskillende
klimaatsones en op verskillende tye van die jaar voorkom nie.
In tropiese lande speel asemhalingsvirusinfeksies oor die algemeen 'n verwaarloosbare rol.
Besmettende braking en diarree kom oor die algemeen meer voor in die somermaande as in die wintermaande.
3. Epidemië kan nie maande vroeër in die armste lande verdwyn as in ryk lande met goed toegeruste gesondheidstelsels nie.
4. Epidemië hou nooit by politieke grense op nie.
Sonder 'n geografiese versperring of afbakeningslyn na Noord-Duitsland, hoe kon Covid-19 in Denemarke
meer as 'n jaar vroeër geëindig het as in Duitsland?
Met sy nou Kafka-agtige definisie van 'n "pandemie" het die WGO eintlik reeds indirek erken
dat "pandemieë" nie natuurlike gebeure is nie.
Andersins kan mens werklike klusters van aansteeklike siektes as basis gebruik.
Die "risiko" van 'n aansteeklike siekte in verskeie lande is nou voldoende om 'n noodtoestand af te kondig.
Niemand hoef siek te wees om die wêreld in 'n kwarantyntronk te verander nie. So weer eens sal 'n groot misleiding nodig wees.
Epidemiese aansteeklike siektes vereis geskikte toestande met 'n verswakte immuunstelsel: oorlog,
ontberings, omgewingsrampen en ongesonde lewenstyle.
Die geeninspuitings kon hierdie doel gedien het, aangesien hulle die immuunstelsels van mense wêreldwyd kon beskadig.
'n Vermeend gelyktydige kluster van soortgelyke infeksies in verskillende lande kan
andersins as 'n seker teken van bedrog beskou word.
Teen nou behoort dit vir almal op aarde duidelik te wees dat 'n "pandemie" nie 'n tegniese term
uit die mediese veld is nie, maar eerder 'n wapen.
Die skrywer Ludwig Börne (1786 tot 1837) het dit erken toe cholera in 1830 vir die eerste keer in Parys uitgeroep is:
"Teen die tyd dat die bevreesde mense tot hul sinne kom, is die ou boeie weer vasgeniet, bly die infirmarium ná
herstel 'n tronk, en is twintig jaar vryheid verlore".
Selfs destyds het die gemeenskap in outoritêre modus oorgeskakel deur 'n plaagnoodgeval af te kondig.