Універсітэцкі выкладчык (Вена), доктар медыцыны Герд Рёўтэр: Пагроза пандэміі
Ці існуе пагроза пандэміі, ці пандэмія з'яўляецца пагрозай?
Міжнародныя санітарныя правілы і Закон аб пандэміі вісяць над намі, як меч Дамакла.
Калі Генеральны сакратар Сусветнай арганізацыі аховы здароўя так пажадае, лакдаўны і абавязковае
вакцынаванне могуць вярнуцца на парадак дня ўжо заўтра.
Спіс «пандэмічных» патагенаў папаўняецца ўсё новымі. Дыягназы і меркаваныя патагены становяцца ўсё больш заблытанымі.
Гэта меркаванне доктара Герда Рётэра, даўняга спецыяліста ў галіне радыялогіі і медыцынскага
гісторыка, у святле цяперашняга росту таталітарызму ў СААЗ.
Разам з гісторыкам, доктарам Рэнэтэ Рэўтэр, ён нядаўна апублікаваў некалькі кніг, у тым ліку «Hauptsache
Panik – Ein neuer Blick auf Pandemien in Europa» («Галоўнае — паніка: новы погляд на пандэміі ў Еўропе»).
У гэтай праграме Kla.TV публікуе скарочаны артыкул доктара Герда Рэўтэра на тэму «Пагроза пандэміі».
Поўны артыкул можна знайсці па спасылцы ў інтэрнэце пад праграмай.
«На дадзены момант названыя 30 патэнцыйных зладзеяў, якія могуць у любы момант зноў пагрузіць свет у ўяўны хаос.
Нават «Ковід-19» зноў уключаны ў спіс, хоць у прамежак часу яго ўжо класіфікавалі як менш заразны, і цяпер гэты блеф зафіксаваны.
У рэшце рэшт, гэты сумнеўны вірус таксама меў мутантаў, якіх зручна дасталі з ніадкуль.
Відавочна, яны проста хочуць працягваць, нібыта чараўнікі пандэміі яшчэ не стаялі там голыя.
Спіс панікі паказвае, што няма неабходнасці выкладаць новую клінічную карціну.
Значна прасцей абвяшчаць добра вядомыя захворванні новымі эпідэміямі.
Дастаткова перайменаваць грып у «каронавірус» або малярыю ў «Эболу» ;
Назваць любы тып захворвання скуры, ад варыцэлы да таксічных рэакцый, «М-покс».
ПЛР-тэсты як адзіны дыягнастычны інструмент робяць магчымым амаль усё.
Або ў вас ёсць захворванне, на якое праводзіцца тэст, або ў вас яго няма.
«Частата» павялічваецца з частатой тэсціравання.
Дзве pandemii, абвешчаныя СААЗ, усё яшчэ актыўныя: халера і М-воспа, якую перайменавалі двойчы.
З моманту яе абвяшчэння ў 1961 годзе яна з'яўляецца самай працяглай пандэміяй, якую, мабыць, ужо і сама СААЗ забылася.
Але халера зусім не падыходзіць для пандэміі. Не толькі з-за неабходнай кантымінацыі
вады, якая толькі прыводзіць да ачагоў інфекцыі.
Зразумела, што пандэмісты цяпер у стане вялікага адчаю.
Нарэшце, палітычныя лідары абвясцілі 2020 год «эрай пандэмій».
Генеральны дырэктар СААЗ павінен выканаць сваю задачу, хоць эпідэміі, якія распаўсюджваюцца на некалькі краін і
ахопліваюць больш шырокую тэрыторыю, біялагічна немагчымыя.
З'яўленне інфекцыйных захворванняў патрабуе не толькі патагена, але, што больш важна, аднолькавых умоў навакольнага асяроддзя
і аднолькавай успрымальнасці сярод людзей на вялікай тэрыторыі.
Дэнге-ліхаманка, напрыклад, сустракаецца толькі ў цёплым клімаце. Успрымальнасць людзей да яе вагаецца ў залежнасці ад іх
узросту, спадарожных захворванняў і матэрыяльнага становішча.
Акрамя таго, жывёлы, камары, грызуны і кажаны, якія, як мяркуецца, адказныя за ланцугі заражэння,
павінны паўсюль знаходзіць спрыяльныя ўмовы для жыцця.
Эпідэміі таму заўсёды рэгіянальныя і ніколі не глабальныя!
Нават у межах адной кліматычнай зоны — напрыклад, Цэнтральнай Еўропы — ніколі не было
хвалі эпідэмій, якія закраналі некалькі краін.
Апавяданне пра пандэміі патрабуе апавядання пра паскораныя «глабальныя змены клімату» і «Адно здароўе».
Толькі адмаўляючы рэгіянальныя адрозненні паміж людзьмі і прыродай, СААЗ можа сцвярджаць, што існуе
паўсюдная надзвычайная сітуацыя ў галіне аховы здароўя.
Што можа адбыцца толькі тады, калі большасць гатовая ў гэта паверыць.
Гэта ўжо праяўляецца ў выпадку «змянення клімату», калі радыёвядучыя абвяшчаюць самы гарачы дзень у гісторыі свету,
дадаючы, што тут, у нашай краіне, зусім не скажаш пра такое...
Чатыры аргументы наконт таго, што не існуе прыродных пандэмiй, якiя ўжо былi адкінуты ў выпадку «Ковiд-19»:
1. Інфекцыйныя захворванні ніколі не закранаюць усіх людзей аднолькава, незалежна ад іх
генетычнага складу, харчавання і стану здароўя.
Ці то чума, халера, тыфус ці рэспіраторныя вірусы — хварэюць і паміраюць у першую чаргу пажылыя, бедныя і ўжо ўразлівыя людзі.
Краіны з нізкім сярэднім узростам павінны быць менш за ўсё закранутыя або зусім не закранутыя.
2. Інфекцыйныя захворванні амаль заўсёды сезонныя і таму не могуць адначасова ўзнікаць у
розных кліматычных зонах і ў розныя поры года.
У трапічных краінах рэспіраторныя вірусныя інфекцыі звычайна адыгрываюць нязначную ролю.
Інфекцыйная ванітавая дыярэя звычайна сустракаецца часцей у летнія месяцы, чым у зімовыя.
3. Эпідэміі не могуць знікаць на шмат месяцаў раней у найбяднейшых краінах, чым у багатых
краінах з добра абсталяванымі сістэмамі аховы здароўя.
4. Эпідэміі ніколі не спыняюцца на палітычных межах.
Без геаграфічнага бар'ера або дэмаркацыйнай лініі з паўночнай Германіяй, як Covid-19 мог
скончыцца ў Даніі больш чым на год раней, чым у Германіі?
Са сваёй цяпер ужо кафкіянскай вызначэннем «пандэміі» СААЗ фактычна ўжо ўскосна прызнала,
што «пандэміі» не з'яўляюцца прыроднымі з'явамі.
У адваротным выпадку можна было б выкарыстоўваць рэальныя кластары інфекцыйных захворванняў у якасці асновы.
Аднак «рызыка» інфекцыйнага захворвання ў некалькіх краінах цяпер дастатковая, каб абвясціць надзвычайнае становішча.
Не трэба быць хворым, каб ператварыць свет у каранцінную турму. Таму зноў спатрэбіцца вялікае падманванне.
Эпідэмічнае інфекцыйнае захворванне патрабуе спрыяльных умоў, калі імунная сістэма аслаблена: вайны,
цяжкасці, экалагічныя катастрофы і нездаровы лад жыцця.
Генетычныя ўколы маглі б служыць гэтай мэце, бо яны маглі б пашкодзіць імунныя сістэмы людзей па ўсім свеце.
Іншым чынам, меркавана адначасовы кластар падобных інфекцый у розных краінах можна разглядаць як пэўную прыкмету падману.
Да гэтага часу ўсім на Зямлі павінна стаць зразумела, што «пандэмія» — гэта не
тэхнічны тэрмін з галіны медыцыны, а хутчэй зброя.
Аўтар Людвіг Бёрне (1786–1837) заўважыў гэта, калі ў Парыжы ўпершыню была абвешчана халера ў 1830 годзе:
"Пакуль напалоханыя людзі прыйдуць да прытомнасці, старыя кайданы зноў прывараваны, лячэбніца пасля выздараўлення
застаецца турмой, і дваццаць гадоў свабоды страчаны".
Нават тады супольнасць перайшла ў аўтарытарны рэжым, абвясціўшы пагрозу пандэміі.