Universitata lektoro (Vieno) D-ro Gerd Reuther: La minaco de pandemio
Ĉu ekzistas minaco de pandemio, aŭ ĉu pandemio estas minaco?
La Internaciaj Sanitaraj Regularoj kaj la Pandemia Leĝo pendas super ni kiel la glavo de Damoklo.
Se la Ĝenerala Sekretario de la Monda Organizaĵo pri Sano tion deziros, enfermoj kaj devigaj
vakcinadoj povus reveni al la tagordo jam morgaŭ.
La listo de "pandemi-emaj" patogenoj fariĝas ĉiam pli longa. La diagnozoj kaj supozataj patogenoj fariĝas ĉiam pli neklaraj.
Jen la vidpunkto de d-ro Gerd Reuther, longtempa specialisto pri radiologio kaj medicina historiisto, konsiderante la
nunan kreskon de totalitarismo ĉe la Monda Organizaĵo pri Sano.
Kune kun historiisto d-ro Renate Reuther, li lastatempe publikigis plurajn librojn, inkluzive de Hauptsache
Panik – Ein neuer Blick auf Pandemien in Europa (La ĉefa afero estas paniko – Nova rigardo al pandemioj en Eŭropo).
En ĉi tiu programo, Kla.TV publikigas mallongigitan artikolon de d-ro Gerd Reuther pri la temo "La pandemia minaco".
Vi povas trovi la plenan artikolon kiel interretan ligilon sub la programo.
"Nuntempe estas nomitaj 30 eblaj fiuloj, kiuj povus iam ajn ĵeti la mondon reen en perceptitan kaoson."
Eĉ "Kovim-19" estas denove listigita, post kiam ĝi dume estis klasifikita kiel malpli
kontaĝa, kaj la trompo nun estas dokumentita.
Post ĉio, ĉi tiu dubinda viruso ankaŭ havis mutantojn, kiuj estis oportune elprenitaj el la aero.
Ili evidente nur volas daŭrigi kvazaŭ la pandemiaj sorĉistoj ne jam starus tie senvestaj.
La panik-listo montras, ke ne necesas instrui novan klinikan bildon.
Estas multe pli facile deklari bone konatajn malsanojn kiel novajn epidemiojn.
Sufiĉas relabeli gripon kiel "koronaviruso" aŭ malarion kiel "Ebola" ;
Nomi ajnan haŭtmalsanon, de varicelo ĝis toksaj reagoj, "M-poxo".
PCR-testoj kiel la sola diagnoza ilo ebligas preskaŭ ĉion.
Aŭ vi havas la malsanon, por kiu oni testas, aŭ vi ne estas malsana.
La "incidenco" pliiĝas kun la ofteco de testado.
Du pandemioj deklaritaj de la WHO ankoraŭ estas aktivaj: kolero kaj M-poxo, kiu estis dufoje renomita.
Ekde ĝia anonco en 1961, la lasta estis la plej longdaŭra pandemio, kiun la WHO mem verŝajne jam forgesis.
Sed kolero tute ne taŭgas por pandemio. Ne nur pro la necesa akvokontaminado, kiu nur kondukas al grupoj de infekto.
Estas kompreneble, ke la pandemistoj nun estas en stato de granda malespero.
Fine, politikaj gvidantoj proklamis la jaron 2020 esti "epokon de pandemioj".
La ĝenerala direktoro de la Monda Organizaĵo pri Sano devas plenumi sian taskon, kvankam epidemioj etendiĝantaj tra
pluraj landoj kaj pli vasta teritorio estas biologie neeblaj.
La apero de infektaj malsanoj postulas ne nur patogenon, sed pli grave la samajn mediajn kondiĉojn
kaj la saman vundeblecon en homoj tra vasta areo.
Dengue-febro, ekzemple, okazas nur en varmaj klimatoj. La sentemo de homoj varias laŭ
ilia aĝo, antaŭekzistantaj kondiĉoj kaj riĉeco.
Krome, la bestoj, moskitoj, ronĝuloj kaj vespertoj, kiujn oni kredas esti respondecaj pri
infektaj ĉenoj, devas ĉie trovi taŭgajn vivkondiĉojn.
Epidemioj estas tial ĉiam regionaj kaj neniam tutmondaj!
Eĉ ene de unu klimata zono – kiel Centra Eŭropo – neniam okazis ondo de epidemioj tuŝantaj plurajn landojn.
La rakonto pri pandemioj postulas la rakonton pri akcelita "globa klimata ŝanĝo" kaj "Unu Sano".
Nur negante la regionajn diferencojn inter homoj kaj naturo, la Monda Organizaĵo pri
Sano povas aserti, ke ekzistas vasta san-krizo.
Kio povas okazi nur se plimulto pretas kredi je ĝi.
Ĉi tio jam estas montrata en la kazo de "klimata ŝanĝo", kiam radio-prezentistoj anoncas la plej varman tagon
en la mondhistorio kun la komento, ke ĉi tie en ĉi tiu lando oni tute ne ricevus tiun impreson...
Kvar argumentoj pri tio, kial ne ekzistas naturaj pandemioj, kiuj jam estis ignoritaj en la kazo de "Kovim-19":
1. Infektaj malsanoj neniam influas ĉiujn homojn egale, sendepende de ilia genetika konsisto, nutrado kaj sanstato.
Ĉu temas pri pesto, kolero, tifo aŭ spiraj virusoj – ĉefe maljunaj, malriĉaj kaj jam
vundeblaj individuoj malsaniĝas kaj mortas.
Landoj kun malalta averaĝa aĝo devus esti malpli trafitaj aŭ tute ne trafitaj.
2. Infektaj malsanoj preskaŭ ĉiam estas sezonaj kaj tial ne povas samtempe okazi en diversaj
klimataj zonoj kaj en diversaj tempoj de la jaro.
En tropikaj landoj, spiraj virusaj infektoj ĝenerale ludas negravan rolon.
Infektaj vomado kaj diareo ĝenerale estas pli oftaj dum la somermonatoj ol dum la vintromonatoj.
3. Epidemioj ne povas malaperi multajn monatojn pli frue en la plej malriĉaj landoj ol en
riĉaj landoj kun bone ekipitaj sansistemoj.
4. Epidemioj neniam ĉesas ĉe politikaj limoj.
Sen geografia baro aŭ demarkacia linio al norda Germanio, kiel povis Covid-19 finiĝi en
Danio pli ol jaron pli frue ol en Germanio?
Kun sia nun kafkaeska difino de "pandemio", la WHO fakte jam nerekte konfesis, ke "pandemioj" ne estas naturaj eventoj.
Alie, oni povus uzi realajn grupojn de infektaj malsanoj kiel bazon.
Tamen la "risko" de infekta malsano en pluraj landoj nun sufiĉas por deklari staton de urĝa situacio.
Neniu bezonas esti malsana por transformi la mondon en kvarantenan malliberejon. Do denove necesos granda trompo.
Epidemiaj infektaj malsanoj postulas la ĝustajn kondiĉojn, kiel kompromititan imunsistemon: militon,
malfacilaĵojn, mediajn katastrofojn kaj nesanajn vivstilojn.
La genaj injektoj povus esti servintaj tiun celon, ĉar ili povus damaĝi la imunsistemojn de homoj tutmonde.
Supozata samtempa grupo de similaj infektoj en diversaj landoj alie povas esti konsiderata certa signo de trompo.
Jam devus esti klare al ĉiuj sur la Tero, ke "pandemio" ne estas teknika termino el la kampo de medicino, sed prefere armilo.
La aŭtoro Ludwig Börne (1786–1837) rekonis tion, kiam kolero unue estis deklarita en Parizo en 1830:
"Kiam la timigitaj homoj revenos al siaj sencoj, la malnovaj katenoj estos denove rivetitaj, la malsanulejo restos malliberejo
post resaniĝo, kaj dudek jaroj da libereco estos perditaj".
Eĉ tiam la komunumo ŝanĝiĝis al aŭtoritata reĝimo, deklarante pandemian minacon.