Unibertsitateko irakaslea (Viena) Dr. Gerd Reuther: Pandemia baten mehatxua
Pandemia mehatxurik ba al dago, edo pandemia mehatxu bat al da?
Osasunaren Nazioarteko Araudiak eta Pandemia Legea Damoklesen ezpata baten moduan gure gainean dabiltza.
Munduko Osasun Erakundeko idazkari nagusiak hala nahi badu, konfinamenduak eta derrigorrezko
txertaketak bihar bertan egitarauan berriro ager daitezke.
Pandemiarako joera duten patogenoen zerrenda gero eta luzeagoa da. Diagnostikoak eta ustezko patogenoak gero eta ilunagoak dira.
Hau da Dr. Gerd Reuther-en iritzia, erradiologiako espezialista eta mediku historialari luzekoa, Osasunaren Mundu Erakundean
totalitarismoaren gaur egungo gorakadaren testuinguruan.
Historian Dr. Renate Reuther-ekin batera, azkenaldian hainbat liburu argitaratu ditu, besteak beste Hauptsache Panik
– Ein neuer Blick auf Pandemien in Europa (Garrantzitsuena panikoa da – Pandemiak Europan ikuspegi berri bat).
Programa honetan, Kla.TVk Dr. Gerd Reuther-ek idatzitako laburbildutako artikulu bat
argitaratzen du "Pandemiaren mehatxua" gaiari buruz.
Programaren azpian dagoen esteka baten bidez artikulu osoa aurki dezakezu.
"Une honetan, 30 gaizkile potentzial izendatu dituzte, eta haiek mundua edozein unetan
hautemandako kaosera berriro murgil dezaketenak."
Bitartean kutsakorrago ez zela sailkatu ondoren ere, "Covid-19" berriro ageri da zerrendan, eta orain engainua artxiboetan dago.
Azken finean, birus zalantzagarri honek ere mutatzaileak zituen, zeinak erraz asmatu eta hutsetik atera baitziren.
Argi dago haiek jarraitu besterik ez nahi dutela, pandemiako sorginkariak jada han,
arropa gabe, zutik zeudela kontuan hartu gabe.
Paniko-zerrendak erakusten du ez dagoela beharrezkoa irudi kliniko berri bat irakasteko.
Oso errazagoa da gaixotasun ondo ezagunak epidemia berri gisa deklaratzea.
Nahikoa da gripea "koronabirusa" izendatzea edo malaria "Ebola" izendatzea ;
Edonolako azaleko egoera, varizelatik erreakzio toxikoetaraino, "M-Pox" deitzea.
PCR probak, diagnostikorako tresna bakarra direnean, ia edozer posible egiten dute.
Probatzen ari diren gaixotasuna edo baduzu, edo ez baduzu.
"Intzidentzia" proba-maiztasunarekin handitzen da.
Munduko Osasun Erakundeak deklaratutako bi pandemia oraindik aktibo daude: kolera eta M-Pox, izena bi aldiz aldatu zaiona.
1961ean iragarri zutenetik, azkena izan da iraunaldirik luzeena duen pandemia, eta Osasunaren
Mundu Erakundeak berak ziurrenik jada ahaztu du.
Baina kolera batere ez da egokia pandemia baterako. Ez bakarrik beharrezko uraren
kutsaduragatik, infekzio-taldeak soilik eragiten dituelako.
Ulertzekoa da pandemistaak orain desesperazio handiko egoeran daudela.
Azkenik, buruzagi politikoek 2020a "pandemien aroa" izendatu zuten.
Munduko Osasun Erakundeko zuzendari nagusiak bete egin behar du, nahiz eta herrialde anitz eta lurralde zabalago
bat hartzen duten epidemiak biologikoki ezinezkoak izan.
Gaixotasun infekzioen agerraketak ez du bakarrik patogeno bat behar, baizik eta, are garrantzitsuagoa dena,
eremu zabalean zehar pertsonen artean ingurumen-baldintza berberak eta sentikortasun berbera izatea.
Dengue sukarra, adibidez, klima epeletan bakarrik agertzen da. Pertsonen sentikortasuna adinaren, aurreko
gaixotasunen eta aberastasunaren arabera aldatzen da.
Gainera, infekzio-kateen erantzule direla uste diren animaliek, hala nola moskitoek, karraskariek eta saguzarrek,
leku guztietan bizi-baldintza egokiak aurkitu behar dituzte.
Epidemia guztiak, beraz, beti eskualdekoak dira eta inoiz ez dira mundu-mailakoak!
Klima-eremu bakar baten barruan ere – adibidez, Europa Erdialdekoan – inoiz ez da
herrialde anitz kaltetzen dituen epidemi-uhinik egon.
Pandemien narrazioak "klimaren aldaketa globala" azkartua eta "One Health" narrazioa eskatzen ditu.
Pertsona eta naturaren arteko eskualdeko desberdintasunak ukatuz bakarrik, Osasunaren Mundu
Erakundeak osasun-larrialdi zabala dagoela aldarrika dezake.
Hori bakarrik gerta daiteke gehiengoa horretan sinesteko prest badago.
Hau jada "klimaren aldaketaren" kasuan frogatzen ari da, irrati-aurkezleek munduko historian egunik
beroena iragarri eta hemen, herrialde honetan, inpresiorik ere ez litzateke izango komentarioarekin…
Pandemia naturalik ez dagoela azaltzeko lau argumentu, "Covid-19" kasuan jada baztertu direnak:
1. Gaixotasun infekzioek ez dituzte inoiz pertsona guztiak modu berean eragiten, haien osagai
genetikoa, nutrizioa eta osasun-egoera kontuan hartu gabe.
Plagia, kolera, tifusa edo arnasketa-birusak izan – nagusiki adinekoak, pobreak eta aurreko
gaixotasun-egoerak dituztenak gaixotu eta hil egiten dira.
Batez besteko adin txikia duten herrialdeek gutxiago eragin beharko lukete edo batere eragin gabe egon beharko lukete.
2. Infekzio-gaixotasunak ia beti denboraldikoak dira eta, beraz, ezin dira aldi berean gertatu
klima-eremu desberdinetan eta urteko sasoi desberdinetan.
Herrialde tropikaletan, arnasketa-birusen infekzioek, oro har, garrantzi gutxikoa dute.
Infekziozko goragalea eta beherakoa, oro har, uda-hilabeteetan ohikoagoak izaten dira neguko hilabeteetan baino.
3. Epidemiek ezin dira desagertu pobreen herrialdeetan, osasun-sistema ondo hornituta dituzten
aberatsen herrialdeetan baino hilabete askotan lehenago.
4. Epidemiek ez dute inoiz gelditzen muga politikoetan.
Ipar Alemaniarekiko oztopo geografikorik edo muga-lerrorik gabe, nola izan zen posible Danimarkan Covid-19a
Alemanian baino urtebete baino gehiago lehenago amaitzea?
Pandemiaren orain Kafkaesko definizioarekin, Osasunaren Mundu Erakundeak, egiaz, jada zeharka
onartu du pandemiak ez direla gertakari naturalak.
Bestela, gaixotasun kutsakorrez osatutako benetako multzoak oinarri gisa erabil daitezke.
Hala ere, herrialde askotan infekzio-gaixotasun baten "arriskua" orain larrialdi-egoera deklaratzeko nahikoa da.
Inork ez du gaixorik izan behar mundua karrantza- espetxe bihurtzeko. Beraz, berriro ere, engainu handi bat beharko da.
Epidemia moduko gaixotasun kutsakoriek baldintza egokiak eskatzen dituzte, hala nola immunitate-sistema ahuldua: gerra,
zailtasunak, ingurumen-hondamendiak eta bizimodu osasungabeak.
Gene-injekzioek helburu hori betetzeko balio izan zezaketen, izan ere, mundu osoko
pertsonen immunitate-sistemak kaltetu zitzaketen.
Herrialde desberdinetan, ustez aldi berean gertatutako antzeko infekzioen multzo bat
bestela engainuaren seinale ziurtzat har daiteke.
Orain arte, Lurreko denontzat argi izan beharko litzateke "pandemia" ez dela medikuntzako
alorreko termino tekniko bat, baizik eta arma bat.
Ludwig Börne idazleak (1786–1837) hori ohartu zuen 1830ean Parisen kolera lehen aldiz deklaratu zutenean:
"Beldurrez daudenek kontzientziara heltzen direnerako, zahar kateak berriro soldatuta daude, sendatu
ondoren ere infirmarioak espetxe izaten jarraitzen du, eta hogei urteko askatasuna galdu da".
Orduan ere, komunitateak pandemiaren mehatxua deklaratuta autoritario modura aldatu zen.