استاد دانشگاه (وین) دکتر گِرد روئتر: تهدید همه‌گیری ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
آیا تهدیدی از همه‌گیری وجود دارد، یا آیا خودِ همه‌گیری یک تهدید است؟
مقررات بهداشت بین‌المللی و قانون همه‌گیری مانند شمشیر داموکلس بر فراز سر ما آویزان هستند.
اگر دبیرکل سازمان جهانی بهداشت چنین بخواهد، قرنطینه‌ها و واکسیناسیون‌های اجباری ممکن
است از فردا دوباره در دستور کار قرار گیرند.
فهرست پاتوژن‌های «مستعد همه‌گیری» هر روز طولانی‌تر می‌شود. تشخیص‌ها و پاتوژن‌های فرضی هرچه بیشتر مبهم می‌شوند.
این دیدگاه دکتر گِرد روئتر، متخصص دیرپای رادیولوژی و مورخ پزشکی، در پرتو افزایش کنونی اقتدارگرایی در سازمان جهانی بهداشت است.
او به همراه مورخ دکتر رناته روئتر اخیراً چندین کتاب منتشر کرده است، از جمله «اهمیت
اصلی هراس – نگاهی نو به همه‌گیری‌ها در اروپا».
در این برنامه، Kla.TV مقاله‌ای مختصر از دکتر گِرد روئتر با موضوع «تهدید همه‌گیری» را منتشر می‌کند.
می‌توانید مقالهٔ کامل را به صورت یک لینک اینترنتی در زیر برنامه بیابید.
«در حال حاضر، ۳۰ شرور بالقوه نام برده شده‌اند که می‌توانند هر لحظه جهان را دوباره به آشفتگی ادراک‌شده بازگردانند.»
حتی «کووید-۱۹» نیز دوباره فهرست شده است، در حالی که در این میان به عنوان بیماری کم‌خطرتر
دسته‌بندی شده بود و این فریب اکنون مستند شده است.
به هر حال، این ویروس مشکوک نیز جهش‌یافته‌هایی داشت که به‌طور معجزه‌آسایی از هوا بیرون کشیده شده بودند.
آنها آشکارا فقط می‌خواهند به همین روال ادامه دهند، انگار شعبده‌بازان همه‌گیری از قبل
آنجا با لباس‌های عریانشان ایستاده نبودند.
فهرست هراس نشان می‌دهد که نیازی به آموزش یک تصویر بالینی جدید نیست.
اعلام بیماری‌های شناخته‌شده به‌عنوان اپیدمی‌های جدید بسیار آسان‌تر است.
کافی است آنفولانزا را «کرونای ویروس» یا مالاریا را «ابولا» بنامیم ؛
اشاره به هر نوع بیماری پوستی، از آبله مرغان تا واکنش‌های سمی، به عنوان «ام-پاکس».
تست‌های PCR به‌عنوان تنها ابزار تشخیصی، تقریباً هر چیزی را ممکن می‌سازند.
یا شما به بیماری مورد آزمایش مبتلا هستید، یا به آن مبتلا نیستید.
«حادثه» با افزایش فرکانس آزمایش‌ها افزایش می‌یابد.
دو همه‌گیری اعلام‌شده توسط سازمان جهانی بهداشت هنوز فعال هستند: وبا و تب میمون، که دو بار نام آن تغییر کرده است.
از زمان اعلام آن در سال ۱۹۶۱، این مورد اخیر طولانی‌ترین همه‌گیری بوده است، که خود سازمان
بهداشت جهانی احتمالاً آن را از یاد برده است.
اما وبا اصلاً برای همه‌گیری مناسب نیست. نه تنها به دلیل آلودگی ضروری آب که تنها به خوشه‌های عفونت منجر می‌شود.
قابل درک است که پاندمیست‌ها اکنون در وضعیت ناامیدی عمیق به سر می‌برند.
سرانجام، رهبران سیاسی سال ۲۰۲۰ را «عصر همه‌گیری‌ها» نامیدند.
مدیرکل سازمان جهانی بهداشت باید به وعده‌هایش عمل کند، هرچند شیوع بیماری‌ها در چندین کشور و
قلمرو وسیع‌تر از نظر زیست‌شناختی غیرممکن است.
رخداد بیماری‌های عفونی نه تنها به عامل بیماری‌زا نیاز دارد، بلکه مهم‌تر از آن، به شرایط محیطی یکسان و
حساسیت یکسان در افراد در یک منطقه وسیع نیاز دارد.
تب دنگی، برای مثال، تنها در آب‌وهوای گرم رخ می‌دهد. حساسیت افراد بسته به سن، بیماری‌های زمینه‌ای و میزان ثروتشان متفاوت است.
علاوه بر این، حیواناتی مانند پشه‌ها، جوندگان و خفاش‌ها که گمان می‌رود مسئول زنجیره‌های انتقال عفونت
باشند، باید در همه‌جا شرایط زندگی مناسبی بیابند.
بنابراین همه‌گیری‌ها همیشه منطقه‌ای هستند و هرگز جهانی نیستند!
حتی در یک منطقه آب‌وهوایی واحد – مانند اروپای مرکزی – هرگز موجی از اپیدمی‌ها که چندین کشور را درگیر کند، وجود نداشته است.
روایت همه‌گیری‌ها مستلزم روایت «تغییرات اقلیمی جهانی شتاب‌یافته» و «یک سلامت» است.
فقط با انکار تفاوت‌های منطقه‌ای میان مردم و طبیعت است که سازمان جهانی بهداشت می‌تواند ادعا
کند که یک وضعیت اضطراری بهداشتی گسترده وجود دارد.
که تنها در صورتی می‌تواند رخ دهد که اکثریت آمادهٔ باور به آن باشند.
این موضوع هم‌اکنون در مورد «تغییرات اقلیمی» به نمایش گذاشته می‌شود، وقتی مجریان رادیو داغ‌ترین روز تاریخ
جهان را اعلام می‌کنند و با این توضیح که در این کشور اصلاً چنین احساسی به شما دست نمی‌دهد…
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ چهار استدلال در مورد اینکه چرا همه‌گیری‌های طبیعی وجود ندارند، که در مورد «کووید-۱۹» قبلاً نادیده گرفته شده‌اند:
1. بیماری‌های عفونی هرگز همه افراد را به طور یکسان تحت تأثیر قرار نمی‌دهند، صرف‌نظر از ساختار ژنتیکی، تغذیه و وضعیت سلامت آن‌ها.
چه طاعون باشد، چه وبا، تب تیفوئید یا ویروس‌های تنفسی – عمدتاً سالمندان، فقرا و افرادی که از
قبل آسیب‌پذیر هستند، بیمار می‌شوند و می‌میرند.
کشورهایی که میانگین سنی پایینی دارند، باید کمتر و کمتر تحت تأثیر قرار گیرند، یا اصلاً تحت تأثیر قرار نگیرند.
2. بیماری‌های عفونی تقریباً همیشه فصلی هستند و بنابراین نمی‌توانند هم‌زمان در مناطق
آب‌وهوایی مختلف و در زمان‌های مختلف سال رخ دهند.
در کشورهای گرمسیری، عفونت‌های ویروسی دستگاه تنفسی عموماً نقشی ناچیز دارند.
استفراغ و اسهال عفونی معمولاً در ماه‌های تابستان شایع‌تر از ماه‌های زمستان هستند.
3. اپیدمی‌ها نمی‌توانند ماه‌ها زودتر در فقیرترین کشورها نسبت به کشورهای ثروتمند با نظام‌های بهداشتی به‌خوبی مجهز ناپدید شوند.
4. همه‌گیری‌ها هرگز در مرزهای سیاسی متوقف نمی‌شوند.
بدون هیچ مانع جغرافیایی یا خط تفکیکی با آلمان شمالی، چگونه ممکن بود کووید-۱۹ در دانمارک بیش از یک سال زودتر از آلمان پایان یابد؟
با تعریف کافکایی‌اش از «همه‌گیری»، سازمان جهانی بهداشت در واقع قبلاً به‌طور غیرمستقیم اعتراف
کرده است که «همه‌گیری‌ها» رویدادهای طبیعی نیستند.
در غیر این صورت، می‌توان از خوشه‌های واقعی بیماری‌های عفونی به‌عنوان مبنا استفاده کرد.
با این حال، «خطر» بیماری عفونی در چندین کشور اکنون برای اعلام وضعیت اضطراری کافی است.
برای تبدیل جهان به یک زندان قرنطینه‌ای، هیچ‌کس نیازی به بیمار بودن ندارد. ۱۲۳۴۳۲۱ پس بار دیگر، یک فریب بزرگ لازم خواهد بود.
بیماری‌های عفونی همه‌گیر به شرایط مناسبی نیاز دارند، مانند تضعیف سیستم ایمنی: جنگ،
سختی، بلایای زیست‌محیطی و سبک‌های زندگی ناسالم.
تزریق‌های ژنی می‌توانستند این هدف را برآورده کنند، زیرا می‌توانستند به سیستم‌های ایمنی مردم سراسر جهان آسیب برسانند.
در غیر این صورت، می‌توان یک خوشه ظاهراً هم‌زمان از عفونت‌های مشابه در کشورهای مختلف را نشانه‌ای قطعی از فریب دانست.
تا کنون باید برای همه مردم روی زمین روشن شده باشد که «همه‌گیری» یک اصطلاح فنی در حوزه پزشکی نیست، بلکه یک سلاح است.
نویسنده لودویگ بورنه (۱۷۸۶ تا ۱۸۳۷) وقتی برای نخستین بار وبا در پاریس در سال ۱۸۳۰ اعلام شد، این را تشخیص داد:
تا زمانی که مردم وحشت‌زده به خود آیند، زنجیرهای کهنه دوباره جوش خورده‌اند، درمانگاه پس از بهبودی همچنان
زندان باقی می‌ماند و بیست سال آزادی از دست رفته است.
حتی آن زمان هم جامعه با اعلام تهدید همه‌گیری به حالت اقتدارگرایانه تغییر کرد.