Վիեննայի համալսարանի դասախոս՝ դոկտոր Գերդ Ռեութեր. Պանդեմիայի սպառնալիք
Պանդեմիայի սպառնալիք կա՞, թե՞ պանդեմիան սպառնալիք է։
Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերն ու Պանդեմիայի մասին օրենքը կախված են մեր գլխի վրա Դամոկեսի սուրի պես։
Եթե Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության գլխավոր քարտուղարը այդպես ցանկանա, ապա լոքդաուններն ու պարտադիր
պատվաստումները կարող են արդեն վաղը կրկին օրակարգ բերվել։
«Պանդեմիա առաջացնող» պաթոգենների ցուցակը օրեցօր երկարում է։ Դիագնոզներն ու ենթադրյալ
պաթոգենները դառնում են ավելի ու ավելի անորոշ։
Սա ռադիոլոգիայի երկարամյա մասնագետ և բժշկական պատմաբան դոկտոր Գերդ Ռեութերի տեսակետն է՝ Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպությունում տոտալիտարիզմի ներկայիս աճի լույսի ներքո։
Պատմաբան դոկտոր Ռենատե Ռեութերի հետ վերջերս նա հրատարակել է մի քանի գիրք, այդ թվում՝ «Hauptsache Panik – Ein
neuer Blick auf Pandemien in Europa» («Գլխավորը պանիկան է – Եվրոպայում պանդեմիաներին նոր հայացք»)։
Այս ծրագրում Kla.TV-ն հրապարակում է դոկտոր Գերդ Ռեութերի կրճատված հոդվածը՝ «Պանդեմիայի սպառնալիք» թեմայով։
Դուք կարող եք գտնել ամբողջական հոդվածը ծրագրի տակ գտնվող ինտերնետային հղման մեջ։
«Ներկայումս նշվում են 30 հնարավոր չարագործներ, որոնք ցանկացած պահի կարող են աշխարհը նորից գցել ենթադրյալ խառնաշփոթի մեջ։»
Նույնիսկ «Covid-19»-ը կրկին նշված է, այն դեպքում երբ այդ ընթացքում այն դասակարգվել էր որպես
պակաս վարակիչ, և այս խաբեությունը փաստագրված է։
Վերջիվերջո, այս կասկածելի վիրուսը նույնպես ուներ մուտանտներ, որոնք հարմարավետորեն հանվել էին օդից։
Նրանք ակնհայտորեն պարզապես ուզում են շարունակել այնպես, կարծես համաճարակ հրահրողները
արդեն այնտեղ կանգնած չլինեին մերկ հագուստով։
Պանիկայի ցուցակը ցույց է տալիս, որ նոր կլինիկական պատկեր ուսուցանելու անհրաժեշտություն չկա։
Շատ ավելի հեշտ է հայտարարել լավ հայտնի հիվանդությունները որպես նոր համաճարակներ։
Բավական է գրիպը վերանվանել «կորոնավիրուս» կամ մալարիան՝ «Էբոլա» ;
Ցանկացած տեսակի մաշկային վիճակ՝ ջրծաղիկից մինչև թունավոր ռեակցիաներ, անվանել «M-Pox»։
PCR թեստերը որպես միակ ախտորոշիչ գործիք գրեթե ամեն ինչ հնարավոր են դարձնում։
Կամ դուք ունեք այն հիվանդությունը, որի համար կատարվում է թեստավորում, կամ դուք չունեք այն հիվանդությունը։
«Ինցիդենտը» աճում է թեստավորման հաճախականության հետ։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության կողմից հայտարարված երկու համաճարակներ դեռևս ակտիվ են՝
խոլերան և M-Pox-ը, որը երկու անգամ վերանվանվել է։
1961 թվականին հայտարարվելուց ի վեր վերջինը եղել է ամենաերկար տևող համաճարակը, որը, հավանաբար, ինքը՝ ԱՀԿ-ն, արդեն մոռացել է։
Բայց խոլերան ընդհանրապես հարմար չէ համաճարակի համար։ Ոչ միայն ջրի աղտոտման անհրաժեշտության
պատճառով, որը միայն հանգեցնում է վարակման կլաստերների։
Հասկանալի է, որ պանդեմիզմի կողմնակիցները այժմ մեծ հուսահատության մեջ են։
Վերջապես քաղաքական առաջնորդները 2020 թվականը հռչակեցին «պանդեմիաների դարաշրջան»։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության գլխավոր տնօրենը պետք է կատարի իր պարտականությունները, չնայած որ մի
քանի երկրներ ընդգրկող և ավելի լայն տարածքով տարածվող համաճարակները կենսաբանական առումով անհնարին են։
Վարակիչ հիվանդությունների առաջացման համար պահանջվում է ոչ միայն հարուցիչ, այլ, առավել կարևոր, նույն շրջակա միջավայրի
պայմաններ և մարդկանց նույն խոցելիությունը լայն տարածքով։
Օրինակ՝ դենգե տենդը հանդիպում է միայն տաք կլիմայական գոտիներում։ Մարդկանց հիվանդության նկատմամբ
ընկալունակությունը տարբերվում է՝ կախված նրանց տարիքից, նախապես առկա առողջական վիճակներից և ունեցվածքից։
Բացի այդ, այն կենդանիները՝ մոծակները, կրծողները և չղջիկները, որոնք համարվում են վարակների շղթաների
պատասխանատուներ, պետք է ամենուր գտնեն հարմար ապրելավայրեր։
Էպիդեմիաները հետևաբար միշտ տարածաշրջանային են և երբեք համաշխարհային չեն։
Նույնիսկ մեկ կլիմայական գոտում՝ օրինակ՝ Կենտրոնական Եվրոպայում, երբեք չի եղել
համաճարակների ալիք, որը կազդեր մի քանի երկրների վրա.
Պանդեմիաների պատմությունը պահանջում է արագացված «գլոբալ կլիմայի փոփոխության» և «Մեկ Առողջություն» պատմությունը։
Միայն մարդկանց և բնության միջև տարածաշրջանային տարբերությունները հերքելով է Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպությունը կարող հայտարարել, որ առկա է լայնածավալ առողջապահական արտակարգ իրավիճակ։
Դա կարող է տեղի ունենալ միայն այն դեպքում, եթե մեծամասնությունը պատրաստ է դրան հավատալ։
Սա արդեն ցուցադրվում է «կլիմայի փոփոխության» դեպքում, երբ ռադիոհաղորդավարները հայտարարում են աշխարհի
պատմության ամենաթեժ օրը՝ նշելով, որ այստեղ, այս երկրում դրանից ընդհանրապես տպավորություն չի ստացվի…
Չորս փաստարկ այն մասին, թե ինչու բնական պանդեմիաներ գոյություն չունեն, որոնք արդեն անտեսվել են «Covid-19»-ի դեպքում:
1. Վարակիչ հիվանդությունները երբեք բոլոր մարդկանց հավասարաչափ չեն ազդում, անկախ նրանց գենետիկ
կառուցվածքից, սնուցումից և առողջական վիճակից։
Թե ժանտախտ լինի, թե կոլերա, թե տիֆ կամ շնչառական վիրուսներ՝ հիվանդանում և մահանում են առաջին
հերթին տարեցները, աղքատները և արդեն խոցելի մարդիկ։
Միջին տարիքը ցածր ունեցող երկրները պետք է ավելի քիչ ազդվեն կամ ընդհանրապես չազդվեն։
2. Վարակիչ հիվանդությունները գրեթե միշտ սեզոնային են և, հետևաբար, չեն կարող միաժամանակ առաջանալ տարբեր
կլիմայական գոտիներում և տարվա տարբեր ժամանակներում։
Տրոպիկական երկրներում շնչառական վիրուսային ինֆեկցիաները ընդհանուր առմամբ աննշան դեր են խաղում։
Վարակիչ փսխումն ու լուծը սովորաբար ամառվա ամիսներին ավելի հաճախ են հանդիպում, քան ձմեռվա ամիսներին։
3. Էպիդեմիաները չեն կարող անհետանալ աղքատ երկրներում հարուստ, լավ հագեցված առողջապահական
համակարգեր ունեցող երկրների համեմատ մի քանի ամիս շուտ։
4. Էպիդեմիաները երբեք չեն դադարում քաղաքական սահմաններում։
Հյուսիսային Գերմանիայի հետ աշխարհագրական խոչընդոտ կամ սահմանազատման գիծ չլինելու դեպքում, ինչպե՞ս կարող էր Covid-19-ը
Դանիայում ավարտվել ավելի քան մեկ տարի շուտ, քան Գերմանիայում։
Իր այժմ արդեն Կաֆկաեսկ «պանդեմիա» սահմանմամբ՝ ԱՀԿ-ն իրականում արդեն անուղղակիորեն
ընդունել է, որ «պանդեմիաները» բնական երևույթներ չեն։
Հակառակ դեպքում կարելի է որպես հիմք օգտագործել վարակիչ հիվանդությունների իրական կլաստերները։
Այնուամենայնիվ, մի շարք երկրներում վարակիչ հիվանդության «ռիսկը» այժմ բավարար է արտակարգ դրություն հայտարարելու համար։
Աշխարհը կարանտինային բանտ դարձնելու համար ոչ ոք հիվանդ լինել չի պետք։ Ուստի կրկին անհրաժեշտ կլինի մեծ խաբեություն։
Էպիդեմիկ վարակիչ հիվանդությունները պահանջում են համապատասխան պայմաններ, ինչպիսիք են թուլացած իմունային
համակարգը՝ պատերազմը, դժվարությունները, շրջակա միջավայրի աղետները և անառողջ ապրելակերպը։
Գենային ներարկումները կարող էին ծառայել այս նպատակին, քանի որ դրանք կարող էին վնասել
ամբողջ աշխարհի մարդկանց իմունային համակարգերը։
Տարբեր երկրներում միաժամանակ իբրև թե տեղի ունեցած նմանատիպ վարակների կլաստերը հակառակ
դեպքում կարելի է համարել խաբեության հստակ նշան։
Այս պահի դրությամբ Երկրի բոլոր մարդկանց համար պարզ պետք է լինի, որ «պանդեմիան» ոչ թե
բժշկության ոլորտի տեխնիկական տերմին է, այլ զենք։
Հեղինակ Լյուդվիգ Բյորնեն (1786–1837) դա նկատեց, երբ 1830 թվականին Փարիզում առաջին անգամ հայտարարվեց խոլերա։
«Մինչ վախեցած մարդիկ գիտակցության կգան, հին շղթաները նորից ամրացվել են, բուժարանը ապաքինումից հետո էլ
բանտ է մնում, և քսան տարվա ազատությունը կորած է».
Նույնիսկ այն ժամանակ համայնքը, հայտարարելով ժանտախտի արտակարգ իրավիճակ, անցավ ավտորիտար ռեժիմի։