Универзитетски предавач (Виена) д-р Герд Реутер: Заканата од пандемија
Дали постои закана од пандемија, или пандемијата е закана?
Меѓународните здравствени прописи и Законот за пандемија висат над нас како меч на Дамокл.
Ако генералниот секретар на Светската здравствена организација така посака, карантините и задолжителните
вакцинации би можеле да се вратат на дневен ред уште утре.
Листата на "патогени склони кон пандемии" станува сè подолга и подолга. Дијагнозите и
наводните патогени стануваат сè помалку јасни.
Ова е ставот на д-р Герд Реутер, долгогодишен специјалист по радиологија и историчар на медицината, во
светло на сегашната експанзија на тоталитаризмот во СЗО.
Заедно со историчарката д-р Ренате Реутер, тој неодамна објави неколку книги, вклучувајќи ја и Hauptsache Panik
– Ein neuer Blick auf Pandemien in Europa (Главно е паника – нов поглед на пандемиите во Европа).
Во оваа програма, Kla.TV објавува скратена статија од д-р Герд Реутер на тема "Заканата од пандемија".
Целата статија можете да ја најдете како интернет-линк под програмата.
"Во моментов се именувани 30 потенцијални злодеи кои во секое време би можеле да го вратат светот во перципиран хаос."
Дури и "Ковид-19" е повторно наведен, откако во меѓувреме беше класифициран како помалку заразен, и сега блефот е запишан.
На крајот на краиштата, овој сомнителен вирус исто така имаше мутанти кои беа погодно извадени од никаде.
Очигледно, тие само сакаат да продолжат како да маѓионичарите на пандемијата веќе не стојат таму голи.
Паничната листа покажува дека нема потреба да се предава нова клиничка слика.
Многу е полесно да се прогласат добро познати болести за нови епидемии.
Доволно е да се преименува грипот во "коронавирус" или маларијата во "Ебола" ;
Да се однесува на било каков тип на состојба на кожата, од овчи сипаници до токсични реакции, како "М-покс".
ПЦР тестовите како единствен дијагностички алат овозможуваат речиси сè.
Или ја имате болеста за која се тестирате, или ја немате болеста.
"Инциденцата" се зголемува со фреквенцијата на тестирање.
Две пандемии прогласени од СЗО сè уште се активни: колера и М-покс, која беше преименувана двапати.
Откако беше објавена во 1961 година, таа е најдолготрајната пандемија, која СЗО веројатно веќе ја заборавила.
Но колерата воопшто не е погодна за пандемија. Не само поради неопходното загадување на
водата, кое само води до жаришта на инфекција.
Разбирливо е што пандамистите сега се во состојба на голема очај.
Конечно, политичките лидери ја прогласија 2020 година за "ера на пандемии".
Генералниот директор на СЗО мора да испорача, иако епидемии кои се протегаат низ повеќе земји
и поширока територија се биолошки невозможни.
Појавата на заразни болести бара не само патоген, туку уште поважно, истите услови во животната средина
и истата подложност кај луѓето на голема територија.
Денга треска, на пример, се јавува само во топли клими. Подложноста на луѓето варира во зависност од нивната
возраст, претходните здравствени состојби и богатството.
Покрај тоа, животните, комарците, глодачите и лилјаците за кои се верува дека се одговорни за синџири на
инфекции, мора насекаде да најдат соодветни услови за живот.
Епидемиите затоа секогаш се регионални и никогаш глобални!
Дури и во рамките на една климатска зона – како што е Централна Европа – никогаш не е
постоел бран на епидемии што зафатиле неколку земји.
Наративот за пандемии бара наратив за забрзани "глобални климатски промени" и "Едно здравје".
Само со негирање на регионалните разлики меѓу луѓето и природата, СЗО може да тврди дека постои
широко распространета здравствена вонредна состојба.
Што може да се случи само ако мнозинството е подготвено да верува во тоа.
Ова веќе се покажува во случајот со "климатските промени", кога радио-водители објавуваат дека е најтоплиот ден во
светската историја, со коментар дека овде, во оваа земја, воопшто не би се добил таков впечаток...
Четири аргументи зошто не постојат природни пандемии, кои веќе се игнорирани во случајот со "Ковид-19":
1. Инфективните болести никогаш не ги погодуваат сите луѓе подеднакво, без оглед на нивната
генетска структура, исхрана и здравствена состојба.
Без разлика дали станува збор за чума, колера, тифус или респираторни вируси – првенствено постарите, сиромашните и
веќе ранливите лица се оние што се разболуваат и умираат.
Земјите со ниска просечна возраст треба да бидат сè помалку погодени, или воопшто непогодени.
2. Инфективните болести се речиси секогаш сезонски и затоа не можат да се појават истовремено во
различни климатски зони и во различни периоди од годината.
Во тропските земји, респираторните вирусни инфекции обично играат занемарлива улога.
Инфективните повраќања и дијареи обично се почести во летните месеци отколку во зимските месеци.
3. Епидемиите не можат да исчезнат многу месеци порано во најсиромашните земји отколку во
богатите земји со добро опремени здравствени системи.
4. Епидемии никогаш не застануваат на политички граници.
Без географска бариера или линија на разграничување со северна Германија, како Ковид-19 можеше да заврши
повеќе од една година порано во Данска отколку во Германија?
Со својата сега кафкијанска дефиниција на "пандемија", СЗО всушност веќе индиректно
призна дека "пандемиите" не се природни настани.
Во спротивно, може да се користат вистински кластери на заразни болести како основа.
Сепак, "ризикот" од заразна болест во неколку земји сега е доволен за прогласување вонредна состојба.
Не е потребно никој да биде болен за да го претвори светот во карантински затвор. Па уште еднаш ќе биде потребна голема измама.
Епидемиски заразни болести бараат соодветни услови, како што се нарушен имунолошки систем: војна,
тешкотии, еколошки катастрофи и нездрав начин на живот.
Генетските инјекции можеа да служат за оваа цел, бидејќи можеа да ги оштетат имуните системи на луѓето ширум светот.
Во спротивно, наводно истовремено јато слични инфекции во различни земји може да се смета за сигурен знак на измама.
Досега, на сите на Земјата треба да им е јасно дека "пандемија" не е технички термин од областа на медицината, туку оружје.
Авторот Лудвиг Борне (1786–1837) го препозна ова кога колерата првпат беше прогласена во Париз во 1830 година:
"Додека исплашените луѓе дојдат на себе, старите окови се повторно заварени, болницата останува затвор и по
опоравувањето, и дваесет години слобода се изгубени".
Дури и тогаш, заедницата премина во авторитарен режим со прогласување на пандемиска закана.