Univ.-Doz. (Wenen) Dr. Gerd Reuther: De pandemie bedreiging
"Is er een dreiging van een pandemie of is een pandemie een dreiging?
De Internationale Gezondheidsvoorschriften en de pandemiewet zweven boven ons als een zwaard van Damocles.
Als het aan de secretaris-generaal van de Wereldgezondheidsorganisatie ligt, staat er morgen opnieuw
een lockdown en verplichte vaccinatie voor de deur.
De lijst van "pandemiebruikbare" ziekteverwekkers wordt steeds langer. De diagnoses en vermeende
ziekteverwekkers worden steeds twijfelachtiger."
Volgens Dr. Gerd Reuther, vele jaren specialist in radiologie en medisch historicus, met het oog op de
huidige groei van het totalitare systeem van de WHO.
Samen met historica dr. Renate Reuther heeft hij onlangs verschillende boeken gepubliceerd, waaronder
"Hauptsache Panik - Ein neuer Blick auf Pandemien in Europa". (NL Hoofdzaak paniek- Een blik op pandemieën in Europa)
In deze uitzending publiceert Kla.TV een verkort artikel van Dr. Gerd Reuther over het onderwerp "De pandemie bedreiging".
U vindt het volledige artikel als internetlink onderaan het programma.
"Op dit moment worden er 30 mogelijke schurken genoemd, die de wereld op elk moment weer,
voor ons gevoeld, in een chaos kunnen storten.
Zelfs "Covid-19" staat weer op de lijst, nadat het in de tussentijd als minder besmettelijk was
geclassificeerd en de bluf schriftelijk is vastgelegd.
Dit dubieuze virus kende immers ook mutanten die uit een of andere hoed waren getoverd.
Het is duidelijk dat ze gewoon door willen gaan, alsof de pandemie-oproepers niet al lang volledig transparant zijn.
De panieklijst laat zien dat het niet nodig is om een nieuw ziektebeeld te introduceren.
Het is veel gemakkelijker om bekende ziekten uit te roepen tot een nieuwe plaag.
Het is voldoende om griep te herlabelen als "corona" of malaria als "Ebola" ;
Huidsymptomen van welke aard dan ook, van waterpokken tot vergiftigingsgerelateerde reacties als "M-Pokken" te bestempelen.
PCR-testen als enigste diagnose hulpmiddel maken bijna alles mogelijk.
Of je hebt de ziekte waarop getest wordt, of je bent niet ziek.
De "incidenten" nemen toe met de frequentie van testen.
Twee door de WHO uitgeroepen "pandemieën" zijn nog steeds actief: naast de twee keer omgedoopte "M-Pox" is er ook nog cholera.
Sinds de aankondiging in 1961 is dit de langstdurende pandemie, die de WHO zelf waarschijnlijk al vergeten is.
Maar cholera heeft helemaal geen pandemie potentieel. Niet alleen vanwege de noodzakelijke
waterbesmetting, die alleen tot besmettingsclusters leidt.
Het is begrijpelijk dat de wanhoop van de pandemisten intussen groot is.
Er werd immers een "tijdperk van pandemieën" afgekondigd door de frontpolitiek in 2020.
De WHO General moet leveren, ook al zijn epidemieën over meerdere landen en een groter gebied biologisch onmogelijk.
Het optreden van infectieziekten vereist niet alleen een ziekteverwekker, maar nog belangrijkeris het,
dat er over een groot gebied dezelfde milieuvoorwaarden en dezelfde vatbaarheid van mensen heerst.
Dengue koorts komt bijvoorbeeld alleen voor waar het warm is. Mensen zijn in verschillende mate vatbaar,
afhankelijk van hun leeftijd, eerdere ziekten en welvaart.
Bovendien moeten de dieren, muggen, knaagdieren en vleermuizen die verantwoordelijk worden geacht voor
infectieketens, overal geschikte leefomstandigheden vinden.
Epidemieën zijn daarom altijd regionaal en nooit wereldwijd!
Zelfs binnen één klimaatzone - zoals in Centraal-Europa - was er nooit een golf van epidemieën in verschillende landen.
Voor het pandemieverhaal heb je het verhaal nodig van de versnelde "wereldwijde klimaatverandering" en "One Health".
Alleen door de regionale verschillen tussen mens en natuur te ontkennen, kan de WHO een landelijke gezondheidscrisis claimen.
En die alleen dan tot stand kan komen, als een meerderheid bereid is, erin te geloven.
In het geval van "klimaatverandering" word dit al voorgedaan, wanneer radiopresentatoren opnieuw de heetste dag in
de wereldgeschiedenis aankondigen met de opmerking, dat mensen in dit land niet eens de indruk hebben...
Vier argumenten, waarom er geen natuurlijke pandemieën zijn, die al bij "Covid-19" genegeerd werden:
1. infectieziekten treffen nooit alle mensen in dezelfde mate, ongeacht hun genetische
uitrusting, voeding- of gezondheidstoestand.
Of het nu gaat om pest, cholera, tyfus of luchtwegen virussen - het zijn vooral oude, arme en
gehandicapte mensen die ziek worden en sterven.
Landen met een lage gemiddelde leeftijd worden steeds minder of helemaal niet getroffen.
2. infectieziekten zijn bijna altijd seizoensgebonden en kunnen daarom niet tegelijkertijd voorkomen in
verschillende klimaatzones en verschoven seizoenen.
In tropische landen spelen ziekten veroorzaakt door luchtwegenvirussen over het algemeen een ondergeschikte rol.
Infectieuze diarree komt over het algemeen vaker voor in de zomermaanden dan in de wintermaanden.
3. epidemieën kunnen in de armste landen niet vele maanden eerder verdwijnen dan in rijke
landen met goed uitgeruste gezondheidssystemen.
4. epidemieën stoppen nooit bij politieke grenzen.
Hoe kon "Covid-19" meer dan een jaar eerder in Denemarken eindigen dan in Duitsland zonder
geografische barrière of grensafbakening met Noord-Duitsland?
Met de ondertussen kafkaëske definitie van een "pandemie" heeft de WHO eigenlijk al indirect toegegeven
dat "pandemieën" geen natuurlijke gebeurtenissen zijn.
Anders zou je echte opeenstapeling van infectieziekten als basis kunnen gebruiken.
Het "risico" van een infectieziekte in verschillende landen is nu echter voldoende om de noodtoestand uit te roepen.
Niemand hoeft ziek te zijn om de wereld in een quarantainegevangenis te veranderen.
Er is dus weer een grote zwendel voor nodig.
Epidemische infectieziekten hebben de passende omstandigheden nodig met een aangetast immuunsysteem: oorlog,
ontberingen, milieurampen en ongezonde levensstijlen.
De geninjecties zouden dit doel hebben kunnen dienen, omdat ze het immuunsysteem van mensen wereldwijd aantasten.
Een vermeende gelijktijdige opeenstapeling van gelijksoortige infecties in verschillende landen kan anders
worden beschouwd als een duidelijk teken van bedrog.
Het zou nu voor elke aardbewoner duidelijk moeten zijn, dat het bij een "pandemie" niet om een
vakterm uit de gezondheidszorg gaat, maar om een wapen.
De auteur Ludwig Börne (1786 tot 1837) erkende dit naar aanleiding van de eerste
afkondiging van een vermeende cholera in Parijs in 1830:
"Totdat de bange mensen tot bezinning komen, worden de oude ketenen opnieuw vastgeklonken, het ziektebed blijft na de genezing
de gevangenis en er gaan twintig jaar van vrijheid verloren".
Toen al schakelde de gemeenschap over op de overheidsmodus met de afkondiging van een epidemie dreiging.