Lektori universitar (Vjenë) Dr Gerd Reuther: Kërcënimi i një pandemie
A ekziston një kërcënim pandemie, apo a është pandemia një kërcënim?
Rregulloret Ndërkombëtare të Shëndetit dhe Ligji për Pandeminë varen mbi ne si shpata e Damoklit.
Nëse Sekretari i Përgjithshëm i Organizatës Botërore të Shëndetësisë e dëshiron, bllokimet dhe vaksinimet e
detyrueshme mund të rikthehen në rendin e ditës që nesër.
Lista e patogjenëve "të prirur ndaj pandemive" po bëhet gjithnjë e më e gjatë. Diagnostikat dhe
patogjenët e supozuar po bëhen gjithnjë e më të paqartë.
Ky është mendimi i Dr Gerd Reuther, një specialisti me përvojë të gjatë në radiologji dhe historian mjekësor,
në dritën e rritjes aktuale të totalitarizmit në OBSH.
Së bashku me historiane Dr. Renate Reuther, ai së fundmi ka botuar disa libra, përfshirë Hauptsache Panik – Ein
neuer Blick auf Pandemien in Europa (Gjëja kryesore është panika – Një vështrim i ri mbi pandemitë në Evropë).
Në këtë program, Kla.TV boton një artikull të shkurtuar nga Dr. Gerd Reuther mbi temën "Kërcënimi pandemik".
Mund të gjeni artikullin e plotë si një lidhje interneti nën program.
"Aktualisht, janë përmendur 30 keqbërës të mundshëm që mund ta fusin botën përsëri në kaosin e perceptuar në çdo kohë.
Madje edhe "Covid-19" është përsëri i listuar, pasi ndërkohë ishte klasifikuar si më pak
ngjitës dhe mashtrimi tani është i dokumentuar.
Më në fund të fundit, ky virus i dyshimtë kishte gjithashtu mutante që u nxorrën me përshtatshmëri nga ajri i hollë.
Ata dukshëm thjesht duan të vazhdojnë sikur magjistarët e pandemisë të mos ishin tashmë aty, lakuriq.
Lista e panikut tregon se nuk ka nevojë të mësohet një pamje klinike e re.
Është shumë më e lehtë të shpallësh sëmundje të njohura si epidemi të reja.
Mjafton të riemërtohet gripi si "koronavirus" ose malaria si "Ebola" ;
Të referohesh çdo lloj gjendjeje të lëkurës, nga fruthi i pulës deri te reaksionet toksike, si "M-Pox".
Testet PCR si mjet i vetëm diagnostik bëjnë të mundur pothuajse gjithçka.
Ose keni sëmundjen për të cilën po testoheni, ose nuk e keni atë sëmundje.
"Incidenca" rritet me frekuencën e testimit.
Dy pandemi të shpallura nga OBSH janë ende aktive: kolera dhe M-Pox, e cila është riemërtuar dy herë.
Që nga njoftimi i saj në vitin 1961, e fundit ka qenë pandemia më e gjatë, të cilën vetë OBSH ndoshta tashmë e ka harruar.
Por kolera nuk i përshtatet aspak një pandemie. Jo vetëm për shkak të kontaminimit të nevojshëm
të ujit, i cili vetëm çon në tufat e infeksionit.
Është e kuptueshme që pandemistët tani janë në një gjendje dëshpërimi të madh.
Së fundi, udhëheqësit politikë shpallën vitin 2020 si një "epokë pandemish".
Drejtorja e Përgjithshme e OBSH-së duhet të përmbushë, edhe pse epidemi që përfshijnë vende të shumta dhe një
territor më të gjerë janë biologjikisht të pamundura.
Shfaqja e sëmundjeve infektive kërkon jo vetëm një patogjen, por më e rëndësishmja, të njëjtat kushte mjedisore
dhe të njëjtën ndjeshmëri te njerëzit në një zonë të gjerë.
Etet e dengës, për shembull, ndodhin vetëm në klima të ngrohta. Ndjeshmëria e njerëzve ndryshon në varësi të
moshës, gjendjeve paraprake shëndetësore dhe pasurisë.
Për më tepër, kafshët, mushkonjat, brejtësit dhe lakuriqët e natës që besohet se janë përgjegjës për zinxhirët e
infeksionit duhet të gjejnë kudo kushte jetese të përshtatshme.
Prandaj epidemiat janë gjithmonë rajonale dhe kurrë globale!
Edhe brenda një zone të vetme klimatike – siç është Europa Qendrore – nuk ka pasur kurrë
një valë epidemish që të ketë prekur disa vende.
Narrativa e pandemive kërkon narrativën e përshpejtuar të "ndryshimit global të klimës" dhe "Një Shëndet".
Vetëm duke mohuar ndryshimet rajonale midis njerëzve dhe natyrës, OBSH mund të pretendojë se
ekziston një emergjencë shëndetësore e përhapur.
Që mund të ndodhë vetëm nëse shumica është e gatshme të besojë në të.
Kjo tashmë po demonstrohet në rastin e "ndryshimeve klimatike", kur prezantuesit e radios njoftojnë ditën më të
nxehtë në historinë e botës me komentimin se këtu në këtë vend nuk do ta merrnit aspak këtë përshtypje...
Katër argumente pse nuk ka pandemia natyrale, të cilat tashmë janë injoruar në rastin e "Covid-19":
1. Sëmundjet infektive kurrë nuk prekin të gjithë njerëzit në mënyrë të barabartë, pavarësisht nga përbërja
e tyre gjenetike, ushqyerja dhe gjendja shëndetësore.
Qoftë murtaja, kolera, tifoja apo viruset respiratore – kryesisht të moshuarit, të varfrit dhe ata
që janë tashmë të pambrojtur sëmuren dhe vdesin.
Vendet me moshë mesatare të ulët duhet të preken gjithnjë e më pak, ose fare të mos preken.
2. Sëmundjet infektive janë pothuajse gjithmonë sezonale dhe prandaj nuk mund të ndodhin njëkohësisht në zona të
ndryshme klimatike dhe në periudha të ndryshme të vitit.
Në vendet tropikale, infeksionet virale të traktit respirator zakonisht luajnë një rol të papërfillshëm.
Të vjellat dhe diarrea infektive janë përgjithësisht më të zakonshme gjatë muajve të verës sesa gjatë muajve të dimrit.
3. Epidemitë nuk mund të zhduken shumë muaj më herët në vendet më të varfra sesa në vendet e
pasura me sisteme shëndetësore të mirë-pajisura.
4. Epidemitë kurrë nuk ndalen në kufijtë politikë.
Pa një pengesë gjeografike ose vijë demarkacioni me Gjermaninë veriore, si mund të kishte përfunduar Covid-19 më
shumë se një vit më herët në Danimarkë sesa në Gjermani?
Me përkufizimin e saj tashmë kafkaesk të "pandemisë", OBSH-ja në fakt tashmë ka pranuar në mënyrë të
tërthortë se "pandemitë" nuk janë ngjarje natyrore.
Përndryshe, mund të përdoren grupe reale të sëmundjeve infektive si bazë.
Megjithatë, "rreziku" i një sëmundjeje ngjitëse në disa vende tani është i mjaftueshëm për të shpallur gjendje emergjence.
Nuk ka nevojë të sëmurel kush që bota të kthehet në një burg karantine. Pra, edhe një
herë, do të kërkohet një mashtrim i madh.
Sëmundjet infektive epidemike kërkojnë kushte të përshtatshme me një sistem imunitar të komprometuar: luftë, vështirësi,
katastrofa mjedisore dhe mënyra të pashëndetshme jetese.
Injektimet gjenetike mund të kishin shërbyer këtij qëllimi, pasi ato mund të dëmtonin
sistemet imunitare të njerëzve në mbarë botën.
Një grup supozimisht simultan infeksionesh të ngjashme në vende të ndryshme mund të
konsiderohet ndryshe si një shenjë e sigurt mashtrimi.
Deri tani, duhet të jetë e qartë për të gjithë njerëzit në Tokë se një "pandemi" nuk është një term
teknik nga fusha e mjekësisë, por më tepër një armë.
Shkrimtari Ludwig Börne (1786–1837) e vuri re këtë kur kolera u shpall për herë të parë në Paris në vitin 1830:
"Kur njerëzit e frikësuar të vijnë në vete, prangat e vjetra janë rivitëruar përsëri, infermieria mbetet një
burg edhe pas shërimit, dhe njëzet vjet liri janë humbur".
Edhe atëherë, komuniteti kaloi në modalitet autoritar duke shpallur një emergjencë murteje.