Dosen universitas (Wina) Dr Gerd Reuther: Ancaman pandemi
Naha aya ancaman pandemi, atawa naha pandemi téh hiji ancaman?
Peraturan Kaséhatan Internasional jeung Undang-Undang Pandemi ngagantung di luhur urang siga pedang Damocles.
Lamun Sekretaris Jenderal Organisasi Kaséhatan Dunia kersa, lockdown jeung vaksinasi
wajib bisa deui asup kana agenda ti isukan.
Daptar patogén "rawan pandemi" beuki panjang. Diagnosis jeung patogén anu disangka beuki samar.
Ieu téh pamadegan Dr Gerd Reuther, saurang spesialis radiologi anu geus lila jeung saurang sajarahwan
médis, ngeunaan naékna totalitarianisme di WHO ayeuna.
Babarengan jeung ahli sajarah Dr Renate Reuther, manéhna nembe nerbitkeun sababaraha buku, kaasup Hauptsache Panik –
Ein neuer Blick auf Pandemien in Europa (Nu Utama mah Panik – Sudut Pandang Anyar ngeunaan Pandemi di Éropa).
Dina program ieu, Kla.TV nerbitkeun artikel singket karya Dr Gerd Reuther ngeunaan topik "Ancaman pandemi".
Anjeun tiasa mendakan artikel lengkepna salaku tautan internét di handapeun program.
"Ayeuna, 30 musuh poténsial geus dingaranan anu bisa nyurung dunya balik kana kaayaan kacau anu dirasakeun iraha waé."
Malahan "Covid-19" ogé didaptarkeun deui, sanggeus samentawis éta geus diklasifikasikeun jadi
kirang nular jeung tipuna ayeuna geus kacatet.
Sajaba ti éta, virus anu diragukeun ieu ogé miboga mutan-mutan anu sacara praktis dicokot tina hawa kosong.
Aranjeunna jelas-jelas ngan hayang neruskeun siga teu aya panyihir pandemi nu geus nangtung di dinya bari teu maké baju.
Daptar panik nunjukkeun yén teu perlu ngajar gambaran klinis anyar.
Leuwih gampang ngumumkeun panyakit anu geus dipikawanoh jadi epidemi anyar.
Cukup ngarobah labél influenza jadi "coronavirus" atawa malaria jadi "Ebola" ;
Ngajudul sagala rupa kaayaan kulit, ti cacar nepi ka réaksi toksik, salaku "M-Pox".
Tés PCR salaku hiji-hijina alat diagnostik ngajadikeun ampir sagala hal mungkin.
Boh anjeun gaduh panyakit anu keur diuji, atawa anjeun henteu gaduh panyakit éta.
"Insidénsi" naék jeung frékuénsi tés.
Dua pandemi anu diumumkeun ku WHO masih kénéh aktip: kolera jeung M-Pox, anu geus diganti ngaran dua kali.
Ti saprak diumumkeun dina taun 1961, éta nu pamungkas téh geus jadi pandemi anu panglila
lumangsungna, anu sigana geus poho ku WHO sorangan.
Tapi kolera mah henteu pantes pisan pikeun pandemi. Henteu ngan kusabab kontaminasi cai anu
diperlukeun, nu ngan nyababkeun klaster inféksi.
Hal éta kaharti yén para pandemis ayeuna aya dina kaayaan putus asa pisan.
Tungtungna, pamimpin pulitik ngumumkeun taun 2020 minangka "jaman pandemi".
Diréktur Jéndral WHO kudu nganteurkeun, sanajan epidemi nu nyebar ka sababaraha nagara jeung
wewengkon nu leuwih lega sacara biologis teu mungkin.
Kajadian panyakit inféksi henteu ngan ukur merlukeun patogén, tapi leuwih penting deui merlukeun kaayaan lingkungan anu sarua jeung
kerentanan anu sarua dina jalma-jalma di wewengkon anu lega.
Demam dengue, contona, ngan kajadian di iklim haneut. Kerentanan jalma rupa-rupa gumantung kana umur,
kaayaan kaséhatan anu geus aya, jeung kabeungharan.
Sajaba ti éta, sasatoan saperti nyamuk, beurit, jeung kalong anu dipercaya nyababkeun ranté inféksi
kudu manggihan kaayaan hirup anu cocog di mana waé.
Ku kituna, wabah sok daérah waé jeung henteu kungsi global!
Sanajan dina hiji zona iklim – saperti Éropa Tengah – tacan kungsi aya gelombang epidemi anu mangaruhan sababaraha nagara.
Narasi pandemi merlukeun narasi "robah iklim global" anu dipercepat jeung "One Health".
Ngan ku nampik bédana régional antara jalma jeung alam, WHO bisa ngaku yén aya kaayaan darurat kasehatan anu sumebar lega.
Nu ngan bisa kajadian lamun mayoritas daék percaya kana éta.
Ieu geus kabuktian dina kasus "robah iklim", nalika panyiar radio ngumumkeun poé pangpanasna dina sajarah dunya kalayan
koméntar yén di nagara ieu mah urang moal ngarasa kitu pisan...
Opat argumen kunaon teu aya pandemi alamiah, anu geus diabaikan dina kasus "Covid-19":
1. Panyakit inféksi henteu kungsi mangaruhan sakabéh jalma sacara sarua, sanajan struktur génétikna,
nutrisi, jeung kaayaan kaséhatan maranéhna béda-béda.
Naha éta pes, kolera, tifus atawa virus pernapasan – utamana jalma sepuh, miskin, jeung anu geus rentan anu gering tur maot.
Nagara-nagara anu rata-rata umurna handap kudu beuki saeutik kapangaruhan, atawa malah teu kapangaruhan pisan.
2. Panyakit inféksi ampir salawasna musiman, ku kituna teu bisa kajadian sakaligus di zona iklim
anu béda jeung dina mangsa anu béda dina sataun.
Di nagara tropis, inféksi virus pernapasan sacara umum mah henteu pati penting.
Muntah jeung diare anu nular biasana leuwih sering kajadian dina usum panas tibatan dina usum tiis.
3. Wabah teu bisa ngaleungit sababaraha bulan leuwih awal di nagara pangmiskin tibatan di nagara
beunghar anu miboga sistem kasehatan anu lengkep.
4. Wabah henteu kungsi eureun di wates politik.
Tanpa halangan géografis atawa garis wates ka Jerman kalér, kumaha bisa Covid-19 réngsé leuwih
ti sataun saméméhna di Dénmark tibatan di Jerman?
Kalayan definisi "pandemi" anu ayeuna siga dina karya Kafka, WHO sabenerna geus sacara teu
langsung ngaku yén "pandemi" téh lain kajadian alamiah.
Lamun henteu kitu, urang tiasa ngagunakeun klaster panyakit menular anu sabenerna salaku dasar.
Sanajan kitu, "risiko" panyakit menular di sababaraha nagara ayeuna geus cukup pikeun ngumumkeun kaayaan darurat.
Teu aya nu kudu gering pikeun ngajadikeun dunya jadi panjara karantina. Janten sakali
deui, hiji tipu muslihat gedé bakal diperlukeun.
Panyakit inféksi épidémik merlukeun kaayaan anu pas, saperti sistem imun anu kaganggu: perang, kasusah,
bencana lingkungan, jeung gaya hirup anu teu séhat.
Suntikan gén éta bisa waé geus ngalayanan tujuan ieu, sabab éta bisa waé geus ngaruksak
sistem imun jalma-jalma di sakuliah dunya.
Kumpulan inféksi anu sarupa anu disangka lumangsung sacara barengan di sababaraha nagara,
sabenerna bisa dianggap minangka tanda pasti panipuan.
Nepi ka ayeuna, sakuduna geus écés ka sadayana di Bumi yén "pandemi" téh lain istilah téknis tina
widang kadokteran, tapi leuwih ka hiji pakarang.
Panulis Ludwig Börne (1786 nepi ka 1837) nyadar ieu nalika kolera munggaran diumumkeun di Paris taun 1830:
"Nalika jalma-jalma anu sieun sadar deui, belenggu lami geus dikunci deui, infirmari tetep jadi panjara
sanggeus cageur, jeung dua puluh taun kabébasan leungit".
Malah harita ogé, masarakat ngalih kana mode otoriter ku ngumumkeun ancaman pandemi.