14 o 16 porsyentong labis na pagkamatay kumpara sa nakaraang tatlong taon.
Mabuti na lang na ginagawa nila iyon sa pagkakataong ito, dahil noong nakaraang taon, noong taon bago iyon,
at noong taon bago pa iyon, mayroon na tayong makabuluhang labis na antas ng kamatayan.
At ngayon, muli pa rito. Ang aming pangunahing sanhi ng kamatayan sa punerarya ay nananatiling turbo cancer na ito. At sa
sertipiko ng kamatayan ay nakasulat lang "namatay na may C".
Wala kaming anumang kaso ng "An (C yumao)". Nagkaroon kami ng isang kaso ng "An" pagkatapos ng pagpapakilala at, gaya ng sinabi
ko, ang lalaki ay mahigit 80 anyos at ito ay 14 na araw matapos ang booster. Pero
talagang iyan lang ang isang kaso na mayroon kami.
Sa simula ng 2022, nagsimula ito sa mga kabataang nagkaroon ng turbo cancer. At may ilang napakabilis na kaso.
Ang pinakamabilis na naranasan namin ay limang linggo mula sa diagnosis.
Pumanaw pagkatapos ng limang linggo, masasabi ba?
Oo, at sinabi sa akin ng isang kapwa tagapaglibing na dalawang araw matapos sabihan ang
yumao na may kanser siya, siya ay pumanaw.
Oo, basta't bumabagsak na lang sila. Patay na sila noon. Hindi mahalaga kung nakaupo sila sa inidoro o nakahiga sa
kama. Napakakatangi nito. Naging mas karaniwan na rin ito.
Hindi ko sinasabi na hindi pa ito nangyari dati, na may nagkaroon ng atake sa puso habang
tumatakbo o kung ano man, o habang lumalangoy.
Ngunit hindi kasing dalas tulad ng ngayon. Hindi iyon nangyayari. Hindi na namamatay nang normal ang mga tao.
Iilan na iilan lang ang nagsasabi sa akin, "Wala akong napapansin, wala akong nararamdaman." Ngunit ang karamihan sa
mga taong kinausap ko, yaong sumailalim sa gene therapy, ay may iba't ibang pinsala at hindi na sila maganda ang kalusugan.
Neurolohikal man o hindi, nanginginig ang ilang tao. At ang pinaka-nakakagulat sa akin ay
marami sa kanila ang may mga problemang pang-tunaw.
At napansin ko rin na sa maraming kaso na ganito, nahahawa rin dito ang mga alagang hayop.
Maligayang pagdating sa panayam ngayong araw. Ako si Sören Schumann at ngayong araw ay iniinterbyu ko si Marlies Spuler.
At ngayon ay pinag-uusapan natin kung ano ang napansin mo, bilang isang tagapaglibing, sa iyong araw-araw na gawain sa
nakalipas na ilang buwan, ngunit pati na rin sa nakalipas na ilang taon. Pareho na tayong nakapagrekord ng video dati.
I-upload ko ito nang dalawang beses dahil kinailangan kong tanggalin ito minsan at pagkatapos
ay i-upload muli ito sa mas censored na bersyon.
At sa kabuuan, nakakuha ang dalawang video ng halos isang milyong views, sa tingin ko. Marahil ay higit pa nga sa isang milyon.
Kaya mukhang malaki ang interes sa iyong impormasyon o pananaw.
At interesado akong malaman kung ano na ang nangyari mula nang huli nating pag-uusap. Ilang buwan na ang lumipas.
At oo, isa kang tagapaglibing. Sinusubaybayan mo ang mga pangyayaring ito, na nagaganap mula pa noong
2019 at 2020, nang medyo kritikal mula pa sa simula.
At oo, ano pa ang dapat malaman ng mga tao tungkol sa iyo bago tayo sumabak sa paksa?
Tungkol sa akin? Nasabi mo na nga lahat, at sa tingin ko alam na ako ng karamihan.
Nakakatanggap ako ng maraming fan mail sa pamamagitan ng e-mail. Nakakatanggap din ako ng mga tawag sa telepono;
nakakabaliw, pero napakaganda. Sa totoo lang, wala talaga akong naririnig na mga kritikal na boses.
Kaya positibo ang lahat, at ang iba ay dahan-dahang lumalabas sa kanilang mga kabale-balat at lantad nang nagsasalita tungkol sa
buong pangyayari. Madalas, sila ang mga taong naapektuhan nito.
Sino nga rin ang lumalapit sa iyo, gaya ng sinasabi.
Oo, eksakto. Sa hindi maipaliwanag na paraan, nalaman nila na mayroon kaming mga kontak, kabilang ang mga doktor at iba pa.
At saka direkta silang nakikipag-usap sa akin tungkol dito, depende sa kanilang dinaranas, kung ano ang maaaring gawin
tungkol dito, at kung kilala ko ba ang sinuman. At palagi ko silang tinuturo sa mga alternatibong manggagamot at iba pa, oo.
Sige, mahusay. Sa oras ng pagre-record, ito na ngayon ang katapusan ng Agosto 2024.
Paano mo isusumite ang mga nakaraang ilang taon? Maaari mo ba itong pagdaanan taon-taon o banggitin ang mga
partikular na pangyayari mula sa mga panahong iyon? Paano mo ito mailalahad nang maikli at tiyak?
Ano ang mga pinakamahalagang yugto at pagbabago sa iyong trabaho, pagdating sa dami ng iyong gawain at kung
gaano karaming oras ang hinihingi sa iyo na magtrabaho?
Ikinagagalak kong magkomento tungkol diyan. Magbibigay ako ng maikling buod upang maabot natin ang parehong antas ng kaalaman.
Kaya noong 2020, wala talaga kaming kahit isang anomalya. Mas kaunti pa nga ang dapat naming gawin, oo.
At para sa amin, talagang umusbong ang lahat nang ipakilala ang "terapiya". Ganoon talaga. At sa simula,
mga matatanda lamang ang namamatay nang mas marami.
At talagang napansin ito nang dumating na ang turno ng mga may dati nang karamdaman nang sila ay nagpabakuna laban sa COVID-19.
Dahil doon, naganap ang mga biglaan at hindi inaasahang pagkamatay. Lalo pang dumarami!
Oo
Eksakto
At pagkatapos ay patuloy lang itong dumadaan.
Mayroon lamang kaming tala na "namatay na may C" hanggang sa ipinakilala ang terapiya. Pagkatapos noon, bigla itong tumigil.
Pagkatapos ay hindi na ito lumalabas sa mga sertipiko ng kamatayan. Marahil minsan o dalawang beses.
Hindi na ito lumabas sa buong taon ngayong taon. Kaya mukhang wala nang namamatay dahil dito.
Sige, maaari mo bang mabilis lang...
Na napakakagaya.
Maaari ka bang magbigay ng maikling komento tungkol sa "namatay dahil sa C at kasama ang C"?
Tila may ilang pagtatalo tungkol dito noong simula:
Nagkaroon ka ng aksidente sa sasakyan, namatay ka dahil dito, ngunit nagpositibo ka sa C sa isang pagsusuring hindi naman
talaga maaasahan, at saka itinuturing kang namatay "dahil sa C" o "na may C". Maaari mo bang ulitin iyon nang maikli?
Oo, sa ospital lang talaga namin ito nagagamit, hindi namin ito nagagamit sa bahay. Kaya doon lang talaga ito.
Oo.
At sa simula, hindi ko alam kung bakit, isinama nila ang mga ulat. At naglalaman ang mga ito ng kasaysayan
medikal ng pasyente, tulad ng edad, lalaki, babae, at iba pa.
At saka sinabi lang kung bakit siya na-admit sa ospital, ano ang ginawa nila doon, at kung ano talaga ang ikinamatay niya.
At palagi ring may isang pangungusap na basta na lang binabanggit na nagpositibo sa C ang yumao.
At saka ang sertipiko ng kamatayan ay simpleng nagsasabing "namatay na may C". Wala talaga kaming "namatay dahil sa C".
Nagkaroon kami ng "mula sa" nang minsan matapos itong ipakilala.
At gaya ng sinabi ko, mahigit 80 anyos ang lalaki at 14 na araw na ang nakalipas mula nang makatanggap siya ng booster.
Sige.
Pumanaw siya. Ngunit nangyari iyon nang isang beses lamang.
Pero, gaya ng sinabi ko, nang ipakilala ang "terapiya," tumigil ito. Sa hindi maipaliwanag na paraan, nawala na ang
tala sa mga sertipiko ng kamatayan. Bigla na lang itong nawala.
Nanggagaling lamang ito sa mga hindi pa ginagamot. Oo, "namatay na may C". Tama, napansin din namin iyon.
Dahil kailangan naming suriin iyon sa simula, dahil may mga patakarang 2G pa sa mga bulwagan ng libing.
Eksakto. At saka puwede ko naman itong tanungin nang kaunti,
sa pag-uusap, gaya ng kung ano ang kalagayan ng bawat tao.
Oo.
Tama. At saka maaari ko namang tanungin nang kaunti sa pag-uusap tungkol dito para malaman ang kalagayan ng bawat isa.
Eksakto. At saka sinabi lang nila sa amin, at saka nalaman din namin.
Eksakto. At saka, gaya ng sinabi ko, lumitaw ang isyu tungkol sa mga taong may naunang kondisyon sa kalusugan. Oo, iyon
ay sa kalagitnaan ng 2021, mga Mayo o Hunyo, sa palagay ko.
At saka dumarami pa sila – mga taong bumagsak habang naglalakad, nahulog sa kanilang bisikleta habang
nagbibisikleta, o natagpuang patay sa kanilang mga kama sa umaga, na tahimik na pumanaw sa kanilang pagtulog.
Iyon ay halos ilang buwan matapos talagang sumikat ang mga iniksyon.
Sampung araw ang nakalipas.
Sampung araw?
Sampung araw. Oo, masasabi ko iyon nang eksakto. Sa katunayan, palagi itong sampung araw pagkatapos.
Sige.
Talagang kamangha-mangha iyon.
Eksakto. Kailangan lang talaga naming bantayan kung kailan nila ihahandog ang susunod na booster. At saka namin nalaman
na magkakaroon kami ng trabaho sa loob ng dalawang linggo.
At iyon ay hindi, sabihin nating, nasa, ano nga ba ang tawag dito, ulat ng kamatayan? Ano ang tawag sa dokumentong ito?
Oo, mayroon doon na ekstrak ng pasyente. Hindi ko alam.
Oo, pero siguro wala namang nakasulat tungkol diyan, hindi ba? Na maaaring may koneksyon?
Hindi, hindi, hindi, hindi. Hindi naman sinabi ang ganoong bagay.
Sige.
Hindi.
Tulad ng sinabi ko, may mga doktor noon, at mayroon pa rin ngayon, na tinitsek ang "hindi alam ang sanhi ng kamatayan" sa
sertipiko ng kamatayan at isinusulat bilang sanhi ng kamatayan...
... Ang hiringgahang ito?
… eksakto, ang paghahanda doon.
At saka nagkakaroon ng pag-uurong . Oo, at sa simula pa lang, agad na isinagawa ang otopsi.
Ngunit sa kasamaang palad, ang mga awtopsiya na ito ay palaging nagpapakita lamang ng paghinto ng puso, trombosis, o stroke,
ano pa man. Ngunit hindi kailanman siniyasat ang koneksyon.
At ngayon, kung mayroon pa tayong ganitong kaso – iilang doktor lamang ang nangahas na idokumento ito – karaniwang pinapayagan
na lang ito nang direkta ng tanggapan ng piskal ng publiko.
Walang anumang kumpiskasyon. Maikling nakikipag-usap ang pulisya sa tanggapan ng piskal ng publiko, o kung ano man
ang pamamaraan, at pagkatapos ay pinapayagan na lang ito.
Ibig mong sabihin, sa loob ng ilang buwan na ngayon, wala nang kaguluhan kapag sinasabi nilang ganoon doon. Hindi, eksakto.
Ngunit ganoon na ba ito mula pa sa simula, kung gayon?
Oo, sa mismong simula, pero kung nandoon lang iyon. Iilan lamang ang gustong magpa-autopsy.
At kung iyon ang gusto ng mga kamag-anak, kailangan muna naming maghanap ng lugar. At mayroon din kaming
mga takdang oras sa paglilibing na kailangang sundin.
Oo, dapat itong tunay na mailibing o mapaso sa loob ng sampung araw, ibig sabihin mapaso.
Eksakto.
Oo, at mahirap mag-ayos ng otopsi sa ngayon.
At kung hindi ito inutusan ng mga awtoridad, kayo bilang kamag-anak – o kami bilang tagapag-asikaso para
sa mga kamag-anak – ay kailangang magtrabaho upang pahabain ang mga takdang panahon at iba pa.
At may gastos din iyon. Lahat ay may gastos, oo. At kailangan mo rin ng lugar kung saan maisasagawa ang awtopsiya.
At doon, muli, gusto mong magkaroon ng isang taong makapagsusuri nito nang kritikal.
At oo, mahirap makahanap ng lugar. At kasama si Arne Burkhardt, marami ang nawala, siyempre.
At si Dr. Ute Krüger, na tumulong sa kanya sa mga awtopsiya, ay nasa Sweden at hindi makalipad tuwing may nakatakdang awtopsiya.
Eksakto. At saka nagkakahalaga iyon ng pera, hindi ba? Hindi mo naman palaging mapapagawa ang mga tao nang hindi binabayaran.
Iyon na iyon... Oo, may gastos sila sa flight, sa paglalakbay, at sa pananatili. Ibig
kong sabihin, dapat itong masakop nang bahagya.
Kaya dito sa Alemanya, kakaunti lang ba ang mga taong magaling dito, gaya ng pagsasabing, sa partikular na kasong ito?
Tama, mahirap. Alam ko. Sa kasamaang palad, wala rin akong ganoong karaming kontak. Ang MWDFG ang palaging
aking punto ng pakikipag-ugnayan, mula kay Arne Burkhardt.
Pero wala silang doktor na makakapagsagawa ng awtopsiya sa ngayon. At iyon ang dahilan kung bakit medyo nakakainis lang.
Oo, si Arne Burkhardt ang gumawa ng maraming trabaho doon. Sa awtopsiya iyon, pero mamatay siya agad pagkatapos noon, hindi ba?
Tama, oo. Nalunod siya sa isang aksidente sa paglangoy, oo. Sa tingin ko nangyari iyon nang
sinusubukan niyang iligtas ang kanyang anak.
Sige.
Kaya ganyan ang kuwento sa likod nito. Iiwan na lang natin doon.
… Sige.
Oo.
Oo, medyo misteryoso ito. Hindi ko pa siniyasat ang kamatayan, kaya hindi ako makapagsabi ng anumang tungkol dito, pero.
Iyon lang ang nabasa ko tungkol dito. Puno ang internet nito, pero may iba pa akong kailangang gawin.
: Oo.
Sige. Sa tingin ko, nasa kalagitnaan na tayo ng 2021 o 2021...
Eksakto.
… makalipas lamang ang ilang sandali mula nang nagsimula ang mga iniksyon. At ano ang nangyari pagkatapos?
Anong iba pang kapanapanabik na mga kaganapan ang naganap?
Nang nagsimula ito – masasabi kong noong 2021 pa iyon, huling bahagi ng 2021, unang bahagi ng 2022 – nagsimula
ito sa amin, sa mga kabataang nagkaroon ng turbo cancer.
At may ilang napakabilis na kaso. Ang pinakamabilis na naitala namin ay limang linggo mula sa diagnosis.
Pumanaw pagkatapos ng limang linggo, masasabi ba?
Oo, eksakto.
At sinabi lang sa akin ng isang kapwa tagapaglibing na dalawang araw matapos sabihan ang yumao na may
kanser siya, siya ay namatay. Kaya dalawang araw lang.
Hindi mo lang alam kung gaano na katagal niya itong dinadala. Sa ngayon, kailangan mong maghintay
magpakailanman para makakuha ng appointment sa doktor.
Oo. Nakikita pa rin namin iyon. Sa kasamaang palad, iyon mismo ang hinaharap pa rin namin.
At ang ilang beses na nangyari sa atin ngayong taon ay mga maagang panganganak sa ika-apat na buwan.
Sige, pero paano naman ang mga taon bago iyon? O hindi?
Hindi naman madalas. At kadalasan, mga bata iyon na mas malayo na ang pag-unlad, malapit nang ipanganak,
o namatay habang o kaagad pagkatapos ng kapanganakan.
Nangyayari iyon minsan sa isang taon o tuwing dalawang taon, masasabi ko.
Sige.
Tama, nakikipag-chat ka sa ibang mga tagapaglibing.
Kailangan kong sabihin na may ilan pa ring nakikita ang mga bagay kung ano talaga ang mga ito. At ako ang hindi
pangkaraniwang tagapaglibing, kaya nagtsismisan sila sa likod ko.
Nabalitaan ko na. Hindi naman ako hindi nakakaalam.
Totoo na karamihan sa mga tao ay hindi alam kung saang panig ang iba. At saka sila lang talaga ang magsalita nang
lantaran tungkol dito kapag kilala na nila ang isang tao.
Pero hindi mo alam kung gaano nila ako kakilala. Oo, ganoon talaga. Sa totoo lang, magkasundo
ako sa lahat ng mga tagapaglibing sa aming lugar.
Oo, tama iyon. Maganda ang aming relasyon at madali ko silang nakakausap.
Oo, at ayos lang kung iba ang pananaw ng iba. Ayaw kong ipilit ang aming opinyon sa sinuman. Ito lang ang aming nararanasan dito.
Maaari ko lamang salihan ang aming panig at batay sa mga puna na natanggap ko mula sa iba kong mga
kasamahan. Upang ipaliwanag lang nang kaunti tungkol dito.
Sa aming krematoryo, lalong marami na kaming nakikitang kabaong ng maliliit na bata.
Oo, at alam mo na kung ano ang nangyayari. Iba-iba ang kanilang sukat at mga kabaong para sa mga
fetus, na karaniwang iniiwan lang nakatayo doon.
At sa ating bansa, ang totoo lang ay hindi inililibing ang maliliit na bata o mga
sanggol/fetus na may timbang na mas mababa sa 500 gramo.
At ang lahat ng nangunguna rito, hindi ako masyadong sigurado kung ano ang nangyayari rito.
Opisyal, pumupunta sila sa "star nursery".
Magandang pag-iisip din iyon para sa mga magulang. Pero gaya ng sinabi ko, kaya hindi mo ito madalas
naririnig kapag nawawala ang ganitong mga batang napakabata.
Eksakto. Kadalasan, mga batang mag-asawa pa lang sila na matagal nang inaabangan ang pagkakaroon ng anak. Kadalasan, ilang
beses na rin silang nabigo. At gusto na lang nilang ilibing ang abo; gusto nila ng puntod para sa kanilang anak. Eksakto.
Oo, at hindi iyon nangyayari dalawa o tatlong beses sa isang taon. Hindi iyon nangyayari. Nangyayari iyon tuwing dalawa o tatlong
taon. At karaniwan mas malaki ang mga bata, hindi ganoon kaliit.
At ngayon, simula kailan ito nangyayari nang mas madalas?
Ito ang unang pagkakataon na naranasan namin ito. Alam ko na ito mula sa mga kapwa tagapaglibing na naranasan ito noong
nakaraang taon. Pero ngayong taon lang namin ito naranasan.
Sige. Ano ang nangyari sa mga sumunod na taon? 2022, 2023 at hanggang sa katapusan ng Agosto 2024? Maaari
mo ba itong buodin at ilagay sa konteksto para sa amin?
Oo, masasabi kong ang pinaka-karaniwang sanhi ng kamatayan ay talaga namang ang kanser sa turbo na ito.
At iba't ibang bagay: kanser sa suso sa mga babaeng mahigit walumpung taong gulang. Oo, nakausap namin
ang mga doktor na nagsasabing hindi ito dapat posible.
Hindi pa nila naranasan na magkaroon ng isang matandang babae na may kanser sa suso sa buong karera nila sa propesyon.
At namamatay din sila sa loob ng ilang linggo. At nakikita natin na kapag inihahanda natin ang mga yumao, kapag
inihahanda natin sila, nakikita natin kung ano ang nangyari.
Oo, nakikita natin ang mga suso ng babae. Hindi ko pa kailanman nakita ang ganoong bagay dati. Nakakabaliw 'yan.
At oo, maraming tao ang may kanser sa bituka at iba pa, mga uri ng kanser na kumakalat nang napakabilis.
Oo, mga tao – madalas nagsisimula ito sa carcinoma, at bigla na lang silang nagkakaroon ng mga bagong sugat sa
buong katawan, lumilitaw kahit saan. Oo, kabaliwan ito.
Kaya, ang turbo cancer ay nangangahulugang mas mabilis itong lumalala kaysa sa karaniwang kanser.
Eksakto.
May ilang doktor at alternatibong manggagamot ang nagbabala tungkol dito, o mas tama ngang hinulaan na
mangyayari ito, at tila nga ito ang talagang nangyari.
Oo, talagang ganoon. Maaari naming kumpirmahin iyon, at hindi rin ito humihinto sa edad. Hindi mahalaga.
Oo. Kaya ngayon mas maraming kaso ng mga bagay tulad ng kanser sa testikulo at kanser sa prostate. Oo, at sa mga
babae, gaya ng sinabi ko, maraming kanser sa suso o kanser sa bituka. Marami tayong kanser sa bituka.
Oo.
Nakakabaliw 'yan. Tama nga. At paminsan-minsan, may namamatay na lang doon mismo.
Ibig mong sabihin, normal na kamatayan?
Oo, basta't bumabagsak na lang sila. Patay na sila noon. Hindi mahalaga kung nakaupo
sila sa kubeta o nakahiga sa kama o, ewan ko.
Napakakatangi nito. Nagiging mas karaniwan na rin ito. Oo, hindi ko sinasabing hindi pa ito nangyari dati, na may nagkaroon ng
atake sa puso habang tumatakbo o lumalangoy o kung ano pa man.
Ngunit hindi kasing dalas gaya ng ngayon. Oo, imposible iyon. Hindi na nga namamatay nang normal ang mga tao.
Sa totoo lang, ang mga pamilyang hindi sumailalim sa "gene therapy" ang mga kayang samahan nang ganap na
normal ang kanilang mga matatandang kamag-anak, ang kanilang mga magulang, o sinuman pa.
Namatay sila sa bahay. Wala namang tinatawag na "palliative care" o iba pa. Oo, sinasamahan lang sila. Nakakatulog sila
at pagkatapos ay nananatiling gaya ng dati, tulad ng dati.
Maaari mong kunin ang mga tao, ihanda sila, at ilatag nang buong sampung araw. Hindi mo kailangang mag-alala
na magkakaroon ng anumang problema sa pagkabulok, ibig sabihin sa proseso ng pagkabulok.
Sa kasamaang-palad, medyo iba ito para sa mga sumasailalim sa terapiya. Binigyang-diin namin na kailangan
nating bigyang-pansin ang mga ganitong bagay – tinatawag itong 'skin slip'. Naluwag ang balat at iba pa.
Kailangan mong hawakan sila nang maingat. Ayaw kong magdetalye nang husto tungkol sa proseso ng pagkabulok.
Ngunit nandiyan ang pagbabago ng kulay. Nagiging kayumanggi, berde, at itim ang mga namatay. Hindi iyon
maganda. Hindi mo dapat hayaang makita iyon ng mga kamag-anak.
Totoo na ang pagbisita ay kadalasang ginaganap sa araw ng libing para sa mga taong naglalakbay mula sa malayong lugar.
Ngunit kapag may pitong araw sa pagitan, mabilis itong lumipas.
Kung may mamatay sa Biyernes at hindi ko maayos ang libing sa Lunes o Martes, magiging
Miyerkules, Huwebes, o sa susunod na linggo ito.
At sa lalong madaling panahon, wala nang mga pamamaalam. Madalas kaming nasa mga sitwasyon kung saan
kailangan kong sabihin sa mga tao, "Hindi, pasensya na."
Paminsan-minsan, kinukuha ko ang isang tao mula sa pamilya na kayang humawak nito – at sinasabi nila,
hindi, ayos lang, iiwan naming nakasara ang kabaong.
Hindi ko iyon madalas maranasan noon. Napakabihira. Kailangang mga taong talagang
malakas o mga namatay na matapos ang kemoterapiya.
O kung binigyan sila ng maraming cortisone o kung ano man ang tawag dito, minsan mabilis na nagsisimula ang pagkabulok.
Pero talagang baliw ito. At may mga tao tayo na maraming dumudugo.
Hindi ko rin alam nang eksakto kung ano iyon. At wala rin tayo noon dati.
Dati, mayroon kaming mga kaso kung saan dumudugo ang mga tao mula sa lalamunan, halimbawa kung na-intubate sila dati.
Pagkatapos ay may mga pinsala sa lalamunan na sanhi ng bentilasyon o katulad niyon. Nangyayari iyon paminsan-minsan.
Pero sa ngayon, dahil umaagos ang mga likido sa lahat ng sulok, hindi talaga ito kaaya-aya.
Kaya, tiyak na nakikita mo pa rin ang malakas na koneksyon sa pagitan ng "iniksyon ng gene therapy" at ng
mga pagbabagong ito na nakikita mo sa iyong trabaho.
Oo, talagang sang-ayon ako. Pasensya na talaga ako doon, dahil ... malinaw na ibang trabaho rin ito para sa amin.
Kailangan din nating harapin ang mga amoy at iba pang mga bagay.
At ang mga kondisyon... ganito: kapag binuhat mo ang isang tao, normal lang sila at mukhang natutulog sa kabaong. Iba rin ito para
sa amin, pagdating sa pagproseso nito pagkatapos, masasabi ko.
Hindi naman na para bang lahat ng mga kamatayang ito... Tao pa rin tayo, hindi tayo mga makina. At hindi
naman ito tulad ng pagkolekta ng basura o kung ano pa man.
Isa na itong emosyonal na proseso. At palagi kaming lubos na ipinagmamalaki ang aming trabaho, halimbawa
kapag inihanda namin ang isang yumao at nakahiga siya roon na payapang natutulog sa kabaong.
At palagi kaming kumukuha ng mga larawan para sa pamilya kapag gusto nila. At maipapasa o
maipapakita namin ang mga ito nang may malinis na konsensya.
Palagi kaming napakaproud sa aming sarili kapag natapos na namin ang aming gawain.
Eksakto.
At mas mahirap na lang ba iyon nitong mga araw na ito?
Oo, talagang kailangan. Kaya kailangan nating gumawa pa ng mas marami para maiwasan ang pagdurugo at iba pa.
Oo, totoo nga iyon... At saka ang bilis ng pagkabulok, gaya ng sinabi ko, mas mabilis nang nagbabago ang
mga bangkay kaysa dati, oo. Hindi talaga ito kaaya-aya.
Kung gusto ninyong bumalik bilang pamilya – nakikita nila
Pati ang mga pagbabago. Oo, hindi lang kami ang nakakakita sa mga ito.
Oo. Wala akong istatistika ngayon kung kailan, gaano kadalas, o kung kailan naibigay ang pinakamaraming iniksyon. Pero masasabi
kong noong 2021 at 2022 ang rurok, tama? At pagkatapos ay nanatiling pareho. At sa
kasalukuyan ay medyo mababa pa rin, tama?
Sasabihin ko na karamihan sa mga taong nakakasalamuha ko ay may tatlo o apat, masasabi ko.
Oo, at pagkatapos ay tumigil sila. Ganoon lang talaga. Halos wala akong kilala, o maski ilang tao lang, na nagsasabi sa akin:
"Wala akong napapansin, wala akong nararamdaman." Sinasabi nila na nagkaroon sila ng reaksyon ng immune system
makalipas ang ilang sandali, pero iyon lang iyon at maayos naman sila. Masaya talaga ako tungkol diyan.
Ngunit ang karamihan sa mga taong nakausap ko na sumailalim sa terapiya ng gene ay may ilang uri
ng pinsala. Hindi na sila maganda ang kalusugan.
Neurolohikal man o hindi, may ilang tao na nanginginig. Ang pinaka-nakakagulat sa akin ay marami sa kanila ang may
mga problemang gastrointestinal. Mga bagay tulad ng gastritis o pagdurugo sa bituka, hindi ko alam, talagang kakaiba.
At napansin ko rin na sa maraming kaso na ganito, nahahawa rin dito ang mga alagang hayop.
Nakakapanabik. Marahil naipapasa sa pamamagitan ng pagbabalat?
Marahil. Well, iyon lang ang tanging paraan para maipaliwanag ko ito.
Nakinig ako sa isang kawili-wiling lektura ni Dr. Sabine Stebel, at tinalakay niya ang tungkol
sa pagbubuhos. Ilang tao na ang nakumpirma nito.
At bakit hindi rin dapat makuha iyon ng mga hayop?
Oo.
At kakila-kilabot talaga dahil minsan kahit ang homeopathy o halamang-gamot ay hindi na nakakatulong.
Totoo, ang mga tao ay nahihirapan, nakikipaglaban sila sa mga bagay, at palagi silang
napupunta sa ospital dahil sa pagka-dehydrate.
Kung ang isang tao ay may diarrhea araw-araw at sumusuka ng kanyang pagkain – ibig kong sabihin, dapat mong
malaman – hindi na siya nakakakuha ng anumang sustansya.
Iyon ang mga tumatakbo-takbo rito, kasingputi ng ulap, parang mapusyaw na puti. Napakahirap ilarawan.
Eksakto.
Ngunit sinabi mo na, sa mismong simula pa lang, napansin mong namatay sila nang napakabilis pagkatapos noon, lalo na ang mga
matatanda na nakatanggap ng ilang dosis, at ngayon malamang na matagal na ang huling
iniksyon, pero marami pa rin ang namamatay dahil dito.
Oo.
Sa pagkaantala ng ilang buwan o marahil kahit ilang taon, gaya ng pagsasabi.
: Kung kukunin mo lang ang "Destatis" – noong Hunyo ngayong taon, hindi ako sigurado, linggo 25 – kailangan mong tingnan, bukas pa
rin iyon – maaari mong tingnan ang buwanang ulat: 14 o 16 porsyentong labis na
pagkamatay kumpara sa nakaraang tatlong taon.
Mabuti na lang na ginagawa nila iyon sa wakas, dahil noong nakaraang taon, noong dalawang taon na ang nakalipas...
at noong nakaraang taon, isang makabuluhan
Nagkaroon sila ng labis na pagkamatay. At ngayon, bukod pa rito!
Oo, talagang naging mahirap para sa amin ang Hunyo, iyan lang ang masasabi ko, at ganoon din
para sa lahat ng mga tagapaglibing na nakausap ko.
Ngayon sa Hulyo, medyo bumaba na naman. Sa tingin ko kapag nagbago na muli ang panahon at lumamig, tataas na naman ito.
Pagkatapos ay babalik tayo sa siklo ng tagsibol at taglagas.
Oo.
Naging pantay na naman iyon, kaya nandiyan na. Pero gaya ng sinabi ko, ang pangunahing sanhi ng kamatayan
sa aming punerarya ay ang agresibong kanser na ito.
Pagkatapos ng iniksyon.
Oo.
Kaya malamang napakakaunti lang ang nakikitang kaso ng turbo cancer nang walang mga iniksyon.
Tama, wala talaga silang ganoon.
At kakabanggit mo lang ng Hunyo.
Kailangan ko lang talagang magsalita tungkol diyan. Kakadinig lang namin ng ilang kaso
ng mga taong hindi nakatanggap ng paggamot.
Nagkaroon din sila ng kanser at pumunta sila sa tamang doktor o manghihilot, masasabi ko. At
sa loob ng walong linggo ay gumaling na sila.
Oo, mukhang posible.
Oo, gumagana ito.
Kahit walang kemoterapiya.
Hindi mo talaga magagamit ang tradisyonal... Ayaw kong atakihin ito, pero ang katotohanan ay kung gusto mong maging
malusog, talagang kailangan mong bumaling sa natural na gamot.
Mukhang ganoon nga, oo. Nabanggit mo ang Hunyo, at sa tingin ko noong nakaraang taon iyon nang paulit-ulit na nagbababala ang
ating Ministro ng Kalusugan na si Karl Lauterbach tungkol sa matinding tagtuyot at mga
kamatayang may kaugnayan sa init at iba pa.
Pero sa tingin ko, mas kakaunti ang mga kaso na namatay sila dahil lamang sa temperatura.
Hindi, hindi ko alam, wala pang nakapagsabi sa akin niyan. Wala pang nakapagsabi sa akin niyan.
Walang sinuman ang kailanman nagsabi sa akin na may namatay dahil sa lamig. Kaya ganoon nga ang mga bagay na…
bagaman sa totoo lang, sa tingin ko mas malamang iyon kaysa sa mga kamatayang may kaugnayan sa init.
Naranasan ko na ang sunstroke dati. Hindi ito kaaya-aya, kasama ang pananakit ng ulo, pagduduwal, at lahat ng kaakibat
nito. Ang lagnat na nararamdaman mo, hindi rin ito kaaya-aya.
Talagang kayang pumatay ito sa iyo. Kaya kung ang isang tao ay hindi malusog ang pangangatawan, ngunit hindi
ko na ito naranasan sa loob ng 17 taon. Talagang hindi.
Kaya ngayon ang malaking tanong ay, nasa kalagitnaan o sa katapusan na ba tayo ng tag-init, at tila medyo
kalmado ang pakiramdam sa ngayon. Hindi bababa doon ang aking paghatol tungkol sa isyung pangkalusugan na ito.
Ngunit naiisip ko, o mas tama, na naipahayag na na maaaring mangyari muli.
Kaya't may ilang tao na lubos na nakahumaling sa paksa at nagsagawa ng maraming pananaliksik, tulad ni Heiko
Schöning, na halos nahulaan kung paano magiging kinalabasan ng mga pangyayari ilang buwan nang mas maaga sa kuwento C.
At ngayon ay muling nagpababala siya na isang pag-atake sa mikrobioma ang inihahanda.
May iba pang nagsasalita tungkol sa bird flu, na narinig ko minsan, at saka may monkeypox, sa tingin ko, o
hindi ako masyadong sigurado, pero sa anumang kaso, idineklara na ng WHO ang estado ng emerhensiya.
Ibig sabihin, maaaring may mas marami pang darating. Sa tingin ko, kapag dumating na ang taglamig at mas madaling
maimpluwensyahan ang mga tao dahil maaaring hindi sila gaanong maganda ang pakiramdam, marahil dahil muli
bumababa ang kanilang antas ng bitamina D, maaaring malapit nang dumating ang susunod na senaryo.
Ano sa palagay mo, o anong payo ang ibibigay mo sa mga tao kung paano haharapin ito, at paano mo susuriin ang sitwasyon?
Kaya kung titignan mo lang ang database ng EMA, noong 27 Agosto 2022, halos eksaktong dalawang taon na ang nakalipas,
may 26,218 nang naiulat na pagkamatay mula sa 'terapiya'.
Kung ikukumpara mo ito sa trangkaso ng baboy na umiiral noon, napigilan ang buong bagay matapos ang 35 pagkamatay!
Sana nga ay nagkaroon na ang mga tao ng ibang kamalayan tungkol sa buong bagay, at ngayon ay mas maingat at mas kritikal na sila.
Hindi ko talaga maisip na ang mga kasalukuyang nagkakaroon ng pinsala ay sumailalim pa sa ganitong therapy.
Iminumungkahi mo ang slogan, isipin mong Plandemic ito, pero walang pumupunta.
Ibig kong sabihin, dito ko kinikita ang pera ko. Tulad ng sinabi ko, talagang maganda
ang benta ko mula noon, kailangan kong aminin.
Nadoble ang aking mga kamatayan, sa kabila ng mga lateral thinkers. Kilala ako sa
lugar bilang 'lateral thinker undertaker'.
Tungkol saan ang mga paghahanap sa bahay?
Ang unang paghahanap sa bahay ay dahil sa polyetong ito para sa paglalakad ngayong Lunes, dahil wala itong impormasyon
tungkol sa naglathala. Nakakatawa lang talaga lahat ng ito.
Sinabi rin ng aming abogado na kung hindi mo ito masyadong seryosohin, ayos lang ang lahat,
dahil tiyak na babalik sila nang paulit-ulit.
Sabi niya rin na pananakot lang iyon. Hindi na ako sumasakay ng eroplano para hindi ito bumagsak.
Kaya ginagawa ko ang mga bagay ko nang may malay.
Ang asawa ko, halimbawa, ay mas gusto rin na laging may kasama ako kapag lumalabas ako. Oo,
ganoon na talaga ang takbo ng mga bagay ngayon.
Napansin ko na kailangan naming maging napakaingat sa paraan ng aming pagpapahayag.
Dahil sa paksa, o mas tiyak, sa mga terminong kailangan upang ilarawan ang paksang ito.
Kaya nagpasya akong gawing magagamit ang buong video sa ibang lugar nang buo at, siyempre, 100% walang sensura at libre.
At kung gusto mong makita ang buong video, i-click lang ang unang link sa paglalarawan ng video sa ibaba.
May natitira pang halos labinlimang minuto, na hindi mo dapat palampasin. At oo, masasabi kong magkikita tayo muli sa
buong video. Hanggang sa panahong iyon, ako si Sören. Paalam.