Անշահույթային «Verantwortung für die Familie e.V.» («Ընտանիքի նկատմամբ պատասխանատվություն») ասոցիացիան 2024
թվականի հուլիսի ամսագրում հրապարակել է հետևյալ փաստերը:
Գերմանիայի Դաշնային Քրեական Ոստիկանության (BKA) տվյալներով՝ 2023 թվականին երեխաների նկատմամբ սեռական
հանցագործությունները եռապատկվել են նախորդ տարիների համեմատ, և կասկածյալների 30%-ը ինքը երեխա կամ դեռահաս է։
Դրա մեկ օրինակն է կոչված «ինքնագրանցողը», ով սոցիալական ցանցերում տեղադրում է իր սեռական բնույթի տեսագրությունները։
Երեխաների և երիտասարդների պոռնոգրաֆիայի ոլորտում անչափահաս կասկածյալների մասնաբաժինը ահազանգող 40% էր։
Ինչպե՞ս կարող էին նման զարգացումներ տեղի ունենալ?
Կլա.ԹՎ-ն և անթիվ այլ փորձագետներ տարիներ ու տասնամյակներ առաջ հենց այս չարաշահումների մասին էին նախազգուշացրել։
Նրանք զգուշացրին Հելմութ Քենթլերի՝ սեքսոլոգի, ով ապացուցվել է, որ ներգրավված է եղել պեդոֆիլային գործունեության մեջ,
հայտարարություններից. դեռևս 1970-ականներին նա իր դիսերտացիայում տարածել է վտանգավոր գաղափարներ՝ մեջբերելով.
«Սեռականությունը կարելի է դասավանդել միայն այն դեպքում, եթե ինչ-որ սեռական բան տեղի ունենա.»
Կային նաև հստակ նախազգուշացումներ «բազմազանության վրա հիմնված սեռական կրթության» դեմ։
Քենթլերի հղումով նա անկեղծորեն պահանջում էր, որ երեխաներին հնարավորություն տրվի հնարավորինս քիչ սենսորային
վերահսկողությամբ մտերմիկ շփում ունենալ այլ երեխաների հետ, հատկապես սեռական ուսուցման նպատակով։
Սեռական կրթության այս մոտեցման հիմնադիրն ու կենտրոնական դեմքը պրոֆ. Ուվե Զիլերտն էր (Քիլից), ով որպես խորհրդատու, դասախոս կամ
գիտական խորհրդական ներգրավված էր գրեթե բոլոր սեռական կրթության հաստատություններում և շատ սերտ համագործակցում
էր BZgA-ի հետ, որի համար նա նաև հրատարակումներ է անում։
Արդյունքում՝ Սիլերտի գաղափարները նույնպես ներառվել են «Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպության Եվրոպայում սեռական կրթության ստանդարտներում»։
Տիմմերմանն ու Թուիդերը հետևում են նրա տեսակետներին և դրանք որպես սովորական դասավանդման պրակտիկա
ներառում են ուսուցիչների համար նախատեսված դասագրքերում։
Ֆրանցիսկա Գիֆեի (նախկինում՝ Ֆեդերալ ընտանեկան, ավագ սերնդի, կանանց և երիտասարդության հարցերի նախարար) կողմից խթանված այս
պահանջները նույնպես ներառվել են մանկապարտեզների ուղեցույցներում։
Երեխաներին սեռային ինքնությունների և կենսակերպերի բազմազանության մասին սովորեցնելը մանկապարտեզների կրթական մանդատի մի մասն է։
Որոշ դեպքերում մարմնի ուսումնասիրման սենյակներ էին կազմակերպվում, որպեսզի երեխաները կարողանային «բժիշկ» խաղալ։
Մյուս տարբերակով կան հատուկ մանկական տուփեր՝ բացահայտելու, դիտելու և զգալու համար, որոնք ներկայացվել են
2015 թվականին վաղ մանկության կրթության ցուցահանդեսում։
Վոլկեր Բեքը նույնիսկ քարոզում էր «պեդոսեքսուալության ապաքրեականացումը» որպես «անհապաղ անհրաժեշտ» և բացահայտ
աջակցում էր 12 տարեկանից փոքր երեխաների հետ սեռական շփման համար քրեական պատասխանատվության համաձայնության տարիքը իջեցնելուն։
Վերջին, բայց ոչ պակաս կարևոր, 1981 թվականին հնչում էին կոչեր չբռնի սեռական հարաբերությունները
մեծահասակների և երեխաների միջև քրեականացումից հանելու համար։
Եվ արդյո՞ք զարմանալի է, որ սեռական ոտնձգությունները արդեն տեղի են ունենում մանկապարտեզներում երեխաների շրջանում?
Օրինակ, ոչ պակաս կարևոր է Մայնցի մանկապարտեզում, որտեղ 53 երեխա կա։
Սեռական բռնության պերվերսիաները, ինչպես նաև բռնության դաժան սպառնալիքները և ֆիզիկական
բռնությունը, անգամ ամենափոքր երեխաների շրջանում։
Մինչ օրս անհասկանալի է, թե ինչու մանկապարտեզի անձնակազմը չի կանխարգելել նման հարձակումները։
Պարզվում է, որ սա համապատասխանում էր մանկապարտեզի առօրյա կյանքի ուղեցույցներին։
Ովքե՞ր են այս վաղ սեռականացման իրական նախնիները։
Ի՞նչ են նրանց իրական նպատակները։ Եվ մեր երեխաների ուսումնական ծրագրերը հիմնված են ո՞ւմ «գիտության» վրա։
Խնդրում ենք դիտել մեր փաստագրական ֆիլմը «Urväter der Frühsexualisierung» (Սկզբնական սեռականացման նախահայրեր), որը
բացահայտում է պեդոֆիլ «գիտնականների» զզվելի գործողությունները։