Die nuwe uitvinding vir selfmoord met die Sarco-kapsule deurbreek die versperring om die lewe te beskerm.
Kanada se euthanasiëprogram word nou noukeurig gevolg deur wat kritici lankal gevrees
het: die vinnige toename in "dood op aanvraag".
Switserland, lankal bekend vir sy liberale regulasies op geassisteerde selfdood, moet nou weer
'n nuwe sake-model vir selfgekose dood hanteer.
Daar is tans 'n hewige debat in die kanton Schaffhausen oor die wettigheid van die
omstrede selfmoordkapsule bekend as die "Sarco Pod".
Die Sarco-kapsule, 'n kisvormige, volledig outomatiese gaskapsule wat met 'n 3D-drukker vervaardig is, is
ontwerp om mense in staat te stel om te kies hoe hulle sterf.
Na deelname aan 'n aanlynopname om vrye wil te bepaal, ontvang jy 'n kode vir toegang en kan jy die doodskapsule binnegaan.
Binne is daar 'n hefboom wat jy eenvoudig omflip. Na ongeveer 30 sekondes verval jy in onbewustheid.
Op 23 September 2024 is die kapsule vir die eerste keer in 'n noodlottige voorval in
'n woud in die kanton Schaffhausen gebruik.
'n 64-jarige Amerikaanse vrou het in die proses gesterf. Die vrou het spesifiek vir hierdie doel na Switserland gereis.
Philip Nitschke, die uitvinder van die kapsule en president van die maatskappy "Exit International", het die vrou se
dood via 'n regstreekse video-oordrag uit Nederland bekyk.
Die polisie van Schaffhausen het toe almal wat by die toneel teenwoordig was, gearresteer op
aanklagte van aanhitsing en medeplichtigheid aan selfmoord.
Nitschke is ook gearresteer en sy rekenaars en 'n Sarco-prototipe is in beslag geneem.
Vanaf 8 Oktober 2024 bly Nitschke in hegtenis. Nog 371 mense is steeds op die waglys vir die dood in die kapsule.
Die owerhede het steeds verdere verduideliking nodig. Een ding is seker: politici poog om
die regskader vir Sarco-sterftes te spesifiseer.
Die bespreking is in volle gang, en jy hoor van alle kante verskillende, soms baie
ontroerende redes en stories om die kapsule te gebruik.
"Selfbeskikking" is hier 'n groot modewoord.
Maar kom ons kyk na die voorbeeld van Kanada se MAID-program : dit gaan nie meer net
oor geassisteerde sterfte vir volwassenes nie.
Selfs kinders sonder 'n minimum ouderdomsbeperking mag 'n selfgekose, selfbepaalde einde aan hul lewens maak.
Babas moet deur middel van "postnatale doodslag" aborteer word. En watter morele gesag besluit waar die lyn getrek word?
As Switserse politici nie daarin slaag om dinge soos geassisteerde selfdood te staak nie, kan ons niks anders
doen as om net te staan en te kyk hoe die dam breek en ons hier in ons Europese omgewing weer kinders wettiglik begin offer.
Maar luister na die volgende program om uit te vind hoe ver Kanada reeds as 'n pionier gegaan het.
Is jy arm, depressief, gestremd of andersins sosiaal onaanvaarbaar? Waarom kies jy dan nie 'n aangename dood nie?
Enigiemand wat so 'n stelling hoor, sal dink hulle het verkeerd gehoor!
Dit of iets soortgelyks kan binnekort die slagspreuk wees vir die Kanadese regering se
euthanasiereprogram – Mediese Bystand by Sterfte.
Planne om gerigte bystand met selfdood te bied, is in die Kanadese euthanasiëbedryf uitgebrei.
Hierdie deur die staat goedgekeur en georganiseerde selfmoord, wat al vir verskeie jare aan
die gang is, neem al hoe meer bisarre vorme aan.
Daar kan nie ontken word dat daar sekere ooreenkomste is met die wetenskapfiksiefilm "Soylent Green", waarin
mense graag sterf vir die algemene goed van die samelewing eerder as om 'n ongerieflike las te wees.
Kanada het besluit om selfmoord deur dodelike inspuiting as gesondheidsorg te definieer.
Daar is nie net 'n vraag om hierdie opsie vir 12-jariges beskikbaar te stel nie, maar twee filosowe van die
Universiteit van Toronto voer nou selfs aan dat euthanasie vir die armes sosiaal aanvaar moet word.
Kayla Wiebe, PhD-kandidaat in filosofie, en bio-etikus Amy Mullin, professor in
filosofie, skryf in die Journal of Medical Ethics:
"Dit is onaanvaarbaar dat mense wat reeds ly onder onregverdige maatskaplike toestande, gedwing
word om te wag totdat hierdie toestande verbeter."
Die aanbevole oplossing behoort erken te word as 'n benadering tot skadevermindering en beskou te word as die
"mindere kwaad" tussen twee meer of minder ideale opsies.
In eenvoudige taal sê die twee vroue dat daar net twee opsies is: 'n ellendige lewe sonder hoop op
hulp of verbetering, of 'n "pragtige selfmoord".
Wat Wiebe en Mullin beskryf as die "slegste geval"-scenario kom tog neer op die feit dat sulke benadeelde mense die
reg sou hê om self te besluit hoe hulle hul lewens wil lei.
Volgens hulle moet almal die reg hê om te besluit of hul lewe die moeite werd is om te
leef, en hierdie besluit moet gerespekteer word.
Alhoewel hierdie oplossing tragies is, sou dit volgens hul verklaring tog die beste benadering tot skadevermindering wees.
Dit roep onvermydelik die vraag op wie die meeste baat vind by sulke onmenslike oplossings ten opsigte van skadevermindering.
Om hul "eties aanvaarbare" selfmoord te regverdig, gebruik die twee vroue beangstigende verhale van Kanadese burgers wat weens
'n gebrek aan maatskaplike welstand tot euthanasie moes oorgaan.
Gegewe die vinnige ontwikkeling van Kanada se selfmoordregulasies en die Trudeau-regering se vasberadenheid
om dit verder uit te brei, moet voorstelle soos hierdie met dodelike erns behandel word.
In plaas daarvan dat politieke leiers alles in hul vermoë doen om die situasie te remedieer en die lewens van sulke lyers teen
watter koste ook al meer lewenswaardig te maak, word "selfmoord" hier nie net aangemoedig nie,
maar as die mees aanvaarbare oplossing voorgestel.
Enigiemand wat die dood vir die burgers van sy nasie aantrekliker maak as die lewe, pleeg 'n misdaad.
En enigiemand wat nie veg om die lewens van hul medemens teen alle koste te beskerm en te help om dit meer lewenswaardig
te maak nie, behoort nie hulself 'n verteenwoordiger van die mense te noem of as sodanig op te tree nie.