Новае вынаходніцтва для самагубства з дапамогай капсулы «Сарка» знішчае бар'ер, які абараняе жыццё.
Цяпер за праграмай эўтаназіі ў Канадзе ідзе тое, чаго крытыкі даўно баяліся: хуткае павелічэнне выпадкаў «смерці на запыт».
Швейцарыя, даўно вядомая сваімі ліберальнымі правіламі адносна дапамогі ў самагубстве, цяпер вымушана сутыкнуцца
з яшчэ адным новым бізнес-мадэлем добраахвотнай смерці.
У Шыфхаўзенскім кантоне зараз ідуць гарачыя спрэчкі наконт адпаведнасці законнасці
супярэчлівай суіцыдальнай капсулы «Сарка Под».
Капсула Sarco, цалкам аўтаматычная газавая капсула ў форме труны, вырабленая з дапамогай 3D-прынтара,
распрацавана для таго, каб людзі маглі выбраць, як яны памруць.
Пасля ўдзелу ў анлайн-апытанні, якое вызначае свабодную волю, вы атрымліваеце код доступу і можаце ўвайсці ў забойчую капсулу.
Унутры ёсць рычаг, які вы проста пераключаеце. Прыкладна праз 30 секунд наступае страта прытомнасці.
23 верасня 2024 года капсула была выкарыстана ўпершыню ў зыходзячым у лесе ў кантоне Шафхаўзен.
У выніку памерла 64-гадовая амерыканская жанчына. Жанчына прыехала ў Швейцарыю менавіта з гэтай мэтай.
Філіп Нітшке, вынаходнік капсулы і прэзідэнт кампаніі «Exit International», назіраў за смерцю
жанчыны праз відэатрансляцыю ўжывую з Нідэрландаў.
Затым паліцыя Шафхаўзена арыштавала ўсіх прысутных на месцы здарэння па абвінавачванні ў
падбухторванні да самагубства і садзейнічанні ў ім.
Нітшке таксама быў арыштаваны, а яго камп'ютары і прататып саркафага былі канфіскаваныя.
Па стане на 8 кастрычніка 2024 года Нітшке застаецца пад вартай. Яшчэ 371 чалавек усё яшчэ
знаходзяцца ў спісе чакання на смерць у капсуле.
Улады ўсё яшчэ маюць патрэбу ў дадатковых удакладненнях. Адно можна сказаць дакладна: палітыкі
імкнуцца вызначыць прававую аснову для смерцяў Сарка.
Абмеркаванне ў самым разгары, і вы чуеце з усіх бакоў розныя, часам вельмі кранальныя
прычыны і гісторыі на карысць выкарыстання капсулы.
«Самавызначэнне» — тут моднае слова.
Але давайце разгледзім прыклад канадскай праграмы MAID : цяпер гэта ўжо не проста эўтаназія для дарослых.
Нават дзецям без ніжняй мяжы ўзросту дазваляецца скарыстацца «самаабраным», «самавызначаным» канцом свайго жыцця.
Немаўлят трэба знішчаць з дапамогай «пасляродавага забойства». І якая маральная ўлада вырашае, дзе праводзіцца мяжа?
Калі швейцарскія палітыкі не змогуць спыніць такія рэчы, як дапаможнае самагубства, усё, што нам застанецца, — гэта
стаяць збоку і назіраць, як прарве дамбу, і мы зноў пачнём законна ахвяраваць дзецьмі тут, у нашым еўрапейскім суседстве.
Але слухайце наступную перадачу, каб даведацца, наколькі далёка Канада ўжо зайшла як піянер.
Вы бедныя, дэпрэсіўныя, інваліды ці іншым чынам сацыяльна непрымальныя? Тады чаму б не выбраць прыемную смерць?
Кожны, хто пачуе такую заяву, падумае, што памыліўся ўспрыманнем!
Аднак гэта або нешта падобнае неўзабаве можа стаць лозунгам праграмы эўтаназіі ўрада
Канады — «Медыцынская дапамога ў паміранні».
Планы па прадастаўленні мэтавай дапамогі ў пытаннях самагубства былі пашыраны ў канадскай індустрыі эўтаназіі.
Гэты зацверджаны і арганізаваны дзяржавай суіцыд, які ўжо некалькі гадоў працягваецца, набывае ўсё больш заблытаныя формы.
Немагчыма адмаўляць, што тут ёсць пэўная падабенства з навукова-фантастычным фільмам «Сойлент-Зялёны»,
у якім людзі з радасцю паміраюць дзеля агульнага дабра грамадства, чым быць нязручным цяжарам.
Канада вырашыла вызначыць самагубства праз смяротную ін'екцыю як медыцынскую дапамогу.
Не толькі існуе попыт на тое, каб зрабіць гэты варыянт даступным для 12-гадовых, але два філосафы з Таронцкага
ўніверсітэта цяпер нават сцвярджаюць, што эўтаназія для бедных павінна быць сацыяльна прымальнай.
Кейла Вібе, кандыдатка ў дактары філасофіі, і біяэтык Эмі Малін, прафесарка філасофіі, пішуць у «Часопісе медыцынскай этыкі»:
"Непрымальна, што людзі, якія ўжо пакутуюць ад несправядлівых сацыяльных умоў, вымушаны чакаць паляпшэння гэтых умоў.
Рэкамендаванае рашэнне варта разглядаць як падыход да абмежавання шкоды і лічыць «меншым
злом» паміж двума больш-менш ідэальнымі варыянтамі.
Прасцейшымі словамі, дзве жанчыны кажуць, што ёсць толькі два варыянты: няшчаснае жыццё без надзеі на
дапамогу ці паляпшэнне, або «прыгожы самагубства».
Тое, што Вібе і Малін апісваюць як сцэнарый «у найгоршым выпадку», тым не менш, зводзіцца да таго, што такія людзі з абмежаванымі
магчымасцямі атрымаюць права самі вырашаць, як ім жыць.
На іх думку, кожны павінен мець права вырашаць, ці вартае яго жыццё таго, каб яго
працягваць, і гэтае рашэнне павінна паважацца.
Хоць гэтае рашэнне і трагічнае, паводле іх заявы, яно ўсё ж было б найлепшым «падыходам да абмежавання шкоды».
Гэта непазбежна выклікае пытанне, хто атрымлівае найбольшую выгаду ад такіх негуманных
рашэнняў з пункту гледжання абмежавання шкоды.
Каб апраўдаць свой «этычна прымальны» суіцыд, дзве жанчыны выкарыстоўваюць жахлівыя гісторыі канадскіх
грамадзян, якія вымушаны звяртацца да эўтаназіі з-за адсутнасці сацыяльнай дапамогі.
Улічваючы імклівае развіццё канадскіх законаў аб самагубствах і рашучасць урада Трудо далей іх пашыраць,
такія прапановы варта ўспрымаць з смяротнай сур'ёзнасцю.
Замест таго, каб палітычныя лідары рабілі ўсё магчымае, каб выправіць сітуацыю і зрабіць жыццё такіх пакутнікаў больш
прымальным любой цаной, «самагубства» тут не толькі заахвочваецца, але і прапануецца як найбольш прымальнае рашэнне.
Кожны, хто робіць смерць для грамадзян сваёй нацыі больш прывабнай, чым жыццё, здзяйсняе злачынства.
І кожны, хто не змагаецца за абарону жыццяў іншых людзей любой цаной і не дапамагае зрабіць іх жыццё больш прымальным, не павінен
называць сябе прадстаўніком народа і дзейнічаць ад яго імя.