Η νέα εφεύρεση για την αυτοκτονία μέσω της κάψουλας Sarco σπάει το φράγμα για την προστασία της ζωής.
Το πρόγραμμα ευθανασίας του Καναδά ακολουθείται τώρα από αυτό που οι επικριτές φοβούνται εδώ και
καιρό: Η ραγδαία αύξηση του "θανάτου κατά παραγγελία".
Η Ελβετία, η οποία είναι εδώ και καιρό γνωστή για τις φιλελεύθερες ρυθμίσεις της σχετικά με την
υποβοηθούμενη αυτοκτονία, έχει τώρα να αντιμετωπίσει ένα άλλο νέο επιχειρηματικό μοντέλο, τον αυτοεπιλεγμένο θάνατο.
Η νομική συμμόρφωση της αμφιλεγόμενης κάψουλας αυτοκτονίας "Sarco-Pod" αποτελεί σήμερα
αντικείμενο έντονης συζήτησης στο καντόνι του Schaffhausen.
Η κάψουλα Sarco, μια πλήρως αυτοματοποιημένη κάψουλα αερίων σε σχήμα φέρετρου, η οποία παράγεται με τη
χρήση τρισδιάστατου εκτυπωτή, έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει τον αυτοκαθοριζόμενο θάνατο.
Αφού λάβετε μέρος σε μια διαδικτυακή έρευνα για να προσδιορίσετε την ελεύθερη βούλησή σας, θα λάβετε έναν κωδικό
πρόσβασης και θα μπορείτε να ανεβείτε στην κάψουλα θανάτου.
Στο εσωτερικό του θα βρείτε έναν μοχλό που απλά γυρίζετε. Μετά από περίπου 30 δευτερόλεπτα θα χάσετε τις αισθήσεις σας.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2024, η πρώτη μοιραία χρήση της κάψουλας πραγματοποιήθηκε σε ένα δάσος στο καντόνι του Σαφχάουζεν.
Μια 64χρονη Αμερικανίδα έχασε τη ζωή της. Η γυναίκα είχε ταξιδέψει σκόπιμα στην Ελβετία για το σκοπό αυτό.
Ο Philip Nitschke, ο εφευρέτης της κάψουλας και πρόεδρος της εταιρείας "Exit International", παρακολούθησε το θάνατο της
γυναίκας μέσω ζωντανής μετάδοσης βίντεο από τις Κάτω Χώρες.
Η αστυνομία του Σαφχάουζεν συνέλαβε στη συνέχεια όλα τα άτομα που βρίσκονταν στη σκηνή
- για υποκίνηση και συνέργεια σε αυτοκτονία.
Ο Nitschke συνελήφθη επίσης και οι υπολογιστές του και ένα πρωτότυπο Sarco κατασχέθηκαν.
Ο Nitschke τελεί υπό κράτηση έως τις 8 Οκτωβρίου 2024. Άλλοι 371 άνθρωποι εξακολουθούν να
βρίσκονται στη λίστα αναμονής για να πεθάνουν στην κάψουλα.
Οι αρχές χρειάζονται ακόμη περισσότερες διευκρινίσεις. Ένα πράγμα είναι βέβαιο: οι πολιτικοί προσπαθούν να
συγκεκριμενοποιήσουν το νομικό πλαίσιο για τους θανάτους Sarco.
Η συζήτηση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και ακούγονται από όλες τις πλευρές διάφοροι, μερικές φορές πολύ
συγκινητικοί λόγοι και ιστορίες υπέρ της χρήσης της κάψουλας.
Η "αυτοδιάθεση" είναι ένα μεγάλο σύνθημα εδώ.
Αλλά ας ακούσουμε το παράδειγμα του προγράμματος Maid του Καναδά : Δεν πρόκειται πλέον "μόνο" για ευθανασία για ενήλικες.
Ακόμη και τα παιδιά χωρίς ελάχιστο όριο ηλικίας επιτρέπεται να χρησιμοποιούν ένα
"αυτοεπιλεγμένο", "αυτοκαθοριζόμενο" τέλος στη ζωή τους.
Τα μωρά πρέπει να αποβάλλονται με τη μέθοδο της "μεταγεννητικής θανάτωσης". Και ποια ηθική αρχή αποφασίζει πού μπαίνει η γραμμή;
Αν οι Ελβετοί πολιτικοί δεν είναι σε θέση να σταματήσουν πράγματα όπως η απλοποιημένη αυτοκτονία, το μόνο που μένει
είναι να δούμε το φράγμα να σπάει και εμείς εδώ στην ευρωπαϊκή γειτονιά μας να θυσιάζουμε ξανά νόμιμα παιδιά.
Ακούστε όμως την ακόλουθη εκπομπή για να μάθετε πόσο ο Καναδάς έχει ήδη πρωτοπορήσει.
[Είστε φτωχός, καταθλιπτικός, ανάπηρος ή άλλως κοινωνικά απαράδεκτος; Τότε επιλέξτε έναν όμορφο θάνατο!
[Όποιος ακούει μια τέτοια δήλωση νομίζει ότι έχει ακούσει λάθος!
Ωστόσο, αυτό ή κάτι παρόμοιο θα μπορούσε σύντομα να είναι το σύνθημα του προγράμματος ευθανασίας της
καναδικής κυβέρνησης - Ιατρική βοήθεια στο θάνατο.
Τα σχέδια έχουν επεκταθεί στην καναδική βιομηχανία ευθανασίας για την παροχή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.
Αυτή η κρατικά επιδοτούμενη και οργανωμένη αυτοκτονία, η οποία υφίσταται εδώ και αρκετά
χρόνια, παίρνει όλο και πιο δυσνόητες μορφές.
Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι εδώ υπάρχει κάποια ομοιότητα με την ταινία επιστημονικής φαντασίας "Soylent
Green", στην οποία οι άνθρωποι είναι ευτυχείς να πεθάνουν για το κοινό καλό αντί να είναι άβολο έρμα.
Ο Καναδάς αποφάσισε να ορίσει την αυτοκτονία με θανατηφόρο ένεση ως υγειονομική περίθαλψη.
Δεν είναι μόνο οι εκκλήσεις για την παροχή αυτής της δυνατότητας σε παιδιά ηλικίας 12 ετών. Τώρα δύο φιλόσοφοι από το
Πανεπιστήμιο του Τορόντο υποστηρίζουν ακόμη και ότι η ευθανασία των φτωχών θα πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτή.
[Η Kayla Wiebe, διδακτορική φοιτήτρια φιλοσοφίας, και η βιοηθικολόγος Amy Mullin, καθηγήτρια
φιλοσοφίας, γράφουν στο Journal of Medical Ethics:
"Είναι απαράδεκτο οι άνθρωποι που ήδη υποφέρουν από άδικες κοινωνικές συνθήκες να αναγκάζονται
να περιμένουν να βελτιωθούν αυτές οι συνθήκες.
Η συνιστώμενη λύση θα πρέπει να αναγνωριστεί ως προσέγγιση περιορισμού των ζημιών και να θεωρηθεί ως το "μικρότερο
κακό" μεταξύ δύο περισσότερο ή λιγότερο ιδανικών επιλογών".
Με απλά λόγια, οι δύο κυρίες λένε ότι υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: μια μίζερη ζωή χωρίς ελπίδα
βοήθειας ή βελτίωσης ή μια "όμορφη αυτοκτονία".
Αν και οι Wiebe και Mullin το περιγράφουν αυτό ως "χειρότερο σενάριο", η αυστηρή συνέπεια είναι ότι τα άτομα
αυτά που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση έχουν το δικαίωμα να λαμβάνουν οι ίδιοι αποφάσεις για τη ζωή τους.
Κατά τη γνώμη της, ο καθένας θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει αν η ζωή του αξίζει να ζει
και η απόφαση αυτή θα πρέπει να γίνεται σεβαστή.
Αν και είπε ότι αυτή η λύση ήταν τραγική, θα ήταν παρόλα αυτά η καλύτερη "προσέγγιση για τον περιορισμό της ζημίας".
Αυτό αναπόφευκτα εγείρει το ερώτημα για ποιον είναι πιο επιζήμιες τέτοιες απάνθρωπες λύσεις.
Για να ενισχύσουν τον ισχυρισμό τους ότι η αυτοκτονία είναι "ηθικά αποδεκτή", οι δύο κυρίες χρησιμοποιούν
τρομακτικές ιστορίες Καναδών πολιτών που αναγκάζονται να καταφύγουν στην ευθανασία λόγω έλλειψης κοινωνικής βοήθειας.
Δεδομένης της ταχείας ανάπτυξης του καθεστώτος υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στον Καναδά και της αποφασιστικότητας της
κυβέρνησης Τρουντό να το επεκτείνει περαιτέρω, προτάσεις όπως αυτή θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με θανατηφόρα σοβαρότητα.
Αντί η πολιτική ηγεσία να κάνει ό,τι μπορεί για να διορθώσει την κατάσταση και να κάνει τη ζωή των πασχόντων αυτών
πιο βιώσιμη με κάθε κόστος, η "αυτοκτονία" όχι μόνο ευνοείται εδώ, αλλά προτείνεται ως η πιο αποδεκτή λύση.
[Όποιος βάζει τον θάνατο πριν από τη ζωή για τους πολίτες του λαού του διαπράττει έγκλημα.
Και όποιος δεν αγωνίζεται να προστατεύσει πάση θυσία τις ζωές των συνανθρώπων του και να συμβάλει στο να γίνουν πιο βιώσιμες, δεν
πρέπει να αυτοαποκαλείται ή να ενεργεί ως εκπρόσωπος του λαού.