La nova invento por sinmortigo per la Sarco-kapsulo rompas la baron protektantan la vivon.
La kanada eŭtanazia programo nun estas atente sekvata de tio, kion kritikistoj delonge
timis: la rapida kresko de "morto laŭ postulo".
Svislando, delonge konata pro siaj liberalaj reguligoj pri asistata memmortigo, nun devas alfronti
ankoraŭ unu novan komercan modelon por memelektita morto.
Nuntempe en la kantono Schaffhausen okazas vigla debato pri la laŭleĝeco de la kontestata
memmortiga kapsulo konata kiel "Sarco Pod".
La Sarco-kapsulo, ĉerkoforma, plene aŭtomata gaskapsulo produktita per 3D-printilo, estas
desegnita por ebligi al homoj elekti kiel ili mortos.
Post partopreno en reta enketo por determini liberan volon, vi ricevas alirkodon kaj povas eniri la mortigan kapsulon.
Ene estas levilo, kiun vi simple turnas. Post ĉirkaŭ 30 sekundoj vi senkonsciiĝas.
La 23-an de septembro 2024, la kapsulo estis uzita unuafoje en fatala okazaĵo en arbaro en la kantono Ŝafhauseno.
64-jara usona virino mortis dum la procezo. La virino vojaĝis al Svislando specife por tiu celo.
Philip Nitschke, la inventinto de la kapsulo kaj prezidanto de la kompanio "Exit International", observis la
morton de la virino per rekta video-elsendo el Nederlando.
La polico de Schaffhausen tiam arestis ĉiujn ĉeestantajn ĉe la loko pro akuzoj pri
instigado kaj helpado kaj instigado al memmortigo.
Nitschke ankaŭ estis arestita kaj liaj komputiloj kaj prototipo de Sarco estis konfiskitaj.
Ekde la 8-a de oktobro 2024, Nitschke restas en aresto. Aliaj 371 homoj ankoraŭ estas sur la atendolisto por morto en la kapsulo.
La aŭtoritatoj ankoraŭ bezonas plian klarigon. Unu afero estas certa: politikistoj strebas
difini la juran kadron por mortoj pro Sarco.
La diskuto estas en plena vigleco, kaj vi aŭdas diversajn, foje tre kortuŝajn kialojn kaj
rakontojn de ĉiuj flankoj pri la uzo de la kapsulo.
"Memdetermino" estas ĉi tie granda modvorto.
Sed ni rigardu la ekzemplon de la kanada MAID-programo : ĝi ne plu temas "nur" pri eŭtanazio por plenkreskuloj.
Eĉ infanoj sen minimuma aĝlimo rajtas uzi "memelektitan", "memdeterminitan" finon de sia vivo.
Beboj devas esti abortigitaj per "postnaska mortigo". Kaj kiu morala aŭtoritato decidas, kie oni tiras la limon?
Se svisaj politikistoj ne kapablas haltigi aferojn kiel helpata memmortigo, ĉio, kion ni povas fari, estas stari flanke
kaj rigardi, kiel la digon rompiĝas kaj ni denove komencas laŭleĝe oferi infanojn ĉi tie en nia eŭropa najbareco.
Sed aŭskultu la sekvan programon por ekscii, kiom longe Kanado jam progresis kiel pioniro.
Ĉu vi estas malriĉa, deprimita, handikapita aŭ alimaniere socie neakceptebla? Do kial ne elekti agrablan morton?
Ĉiu, kiu aŭdus tian aserton, pensus, ke li misaŭdis!
Tamen, ĉi tio aŭ io simila baldaŭ povus esti la slogano de la kanada registara
programo pri eŭtanazio – Medicina Helpo por Morti.
Planoj por provizi celitan helpon pri memmortigo estis vastigitaj en la kanada eŭtanazia industrio.
Ĉi tiu ŝtate aprobita kaj organizita memmortigo, kiu jam daŭras plurajn jarojn, prenas ĉiam pli bizarajn formojn.
Ne eblas nei, ke ĉi tie ekzistas certaj similecoj kun la sciencfikcia filmo Soylent Green, en kiu homoj volonte
mortas por la komuna bono de la socio anstataŭ esti ĝena ŝarĝo.
Kanado decidis difini memmortigon per mortiga injekto kiel sanprizorgon.
Ne nur estas postulo disponigi ĉi tiun opcion al dekdujaruloj, sed du filozofoj de la Universitato de Toronto nun eĉ argumentas,
ke eŭtanazio por la malriĉuloj devus esti socie akceptata.
Kayla Wiebe, doktoriĝanta pri filozofio, kaj bioetikiistino Amy Mullin, profesorino pri
filozofio, skribas en la Ĵurnalo de Medicina Etiko:
"Estas neakcepteble, ke homoj, kiuj jam suferas pro maljustaj sociaj kondiĉoj, estas
devigitaj atendi, ke tiuj kondiĉoj pliboniĝu."
La rekomendata solvo devus esti rekonita kiel aliro al damaĝlimigo kaj rigardata kiel la "malpli
granda malbono" inter du pli-malpli idealaj opcioj.
En simpla lingvo, la du virinoj diras, ke ekzistas nur du opcioj: mizera vivo sen espero
pri helpo aŭ plibonigo, aŭ "bela sinmortigo".
Tio, kion Wiebe kaj Mullin priskribas kiel la "plej malbona kazo" scenaro, tamen reduktiĝas al la fakto, ke tiaj malavantaĝigitaj
homoj havus la rajton mem decidi, kiel vivi siajn vivojn.
Laŭ ilia opinio, ĉiu devus havi la rajton decidi, ĉu ilia vivo indas esti vivata, kaj tiu decido devus esti respektata.
Kvankam ĉi tiu solvo estas tragika, laŭ ilia deklaro ĝi tamen estus la plej bona "aliro al damaĝlimigo".
Tio neeviteble levas la demandon, kiu plej profitas el tiaj senhomaj solvoj rilate al limigo de damaĝoj.
Por pravigi sian "etike akcepteblan" sinmortigon, la du virinoj uzas timigajn rakontojn pri kanadaj civitanoj, kiuj
pro manko de socia bonfarto devas sin turni al eŭtanazio.
Konsiderante la rapidan evoluon de la kanadaj reguligoj pri memmortigo kaj la decidemon de la Trudeau-registaro plue vastigi
ilin, oni devus trakti tiajn proponojn kun mortiga seriozeco.
Anstataŭ ke politikaj gvidantoj faru ĉion en sia povo por ripari la situacion kaj igi la vivojn de tiuj, kiuj suferas, pli
elteneblaj je ajna kosto, "memmortigo" ne nur estas ĉi tie instigata, sed proponata kiel la plej akceptebla solvo.
Ĉiu, kiu igas morton pli alloga al la civitanoj de sia nacio ol vivon, faras krimon.
Kiu ajn ne batalas por protekti la vivojn de siaj kunhomoj je ajna kosto kaj helpi igi ilian vivon pli vivinda, ne
devus nomi sin reprezentanto de la popolo nek agi kiel tia.