اختراع جدید برای خودکشی با کپسول سارکو، مانع حفاظت از زندگی را از میان می‌برد.
برنامه ی مرگ آسان کانادا اکنون با آنچه منتقدان مدت‌ها از آن بیم داشتند دنبال می‌شود: افزایش سریع «مرگ به درخواست».
سوئیس، که مدت‌ها به‌خاطر مقررات لیبرال خود در زمینه خودکشی کمکی شناخته شده است، اکنون باید با یک مدل
کسب‌وکار جدید دیگر برای مرگ خودانتخابی دست‌وپنجه نرم کند.
در حال حاضر در کانتون شافهاوزن بحث داغی درباره قانونی بودن کپسول خودکشی جنجالی معروف به «سارکو پود» در جریان است.
کپسول سارکو، یک کپسول گاز کاملاً خودکار به شکل تابوت که با استفاده از چاپگر سه‌بعدی تولید شده است، طوری طراحی
شده که به افراد امکان دهد نحوه مرگ خود را انتخاب کنند.
پس از شرکت در یک نظرسنجی آنلاین برای تعیین اراده آزاد، کدی برای دسترسی دریافت می‌کنید و می‌توانید وارد کپسول کشتار شوید.
داخل آن اهرمی وجود دارد که شما به‌سادگی آن را جابه‌جا می‌کنید. پس از حدود سی ثانیه، بی‌هوشی فرا می‌رسد.
۱۲۳۴۳۲۱ در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، این کپسول برای اولین بار در یک حادثه مرگبار در جنگلی در کانتون شافهاوزن استفاده شد.
یک زن آمریکایی ۶۴ ساله در این فرایند جان باخت. این زن به‌طور ویژه برای این منظور به سوئیس سفر کرده بود.
فیلیپ نیتشکه، مخترع این کپسول و رئیس شرکت «اکسید اینترنشنال»، مرگ این زن را از طریق پخش زنده ویدیویی از هلند تماشا کرد.
سپس پلیس شافهاوزن همهٔ حاضرین در صحنه را به اتهام تحریک و کمک و معاونت در خودکشی بازداشت کرد.
نیتشکه نیز دستگیر شد و کامپیوترهایش و یک نمونه اولیه سارکو توقیف شدند.
تا تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۲۴، نیتشکه همچنان در بازداشت است. ۳۷۱ نفر دیگر هنوز در فهرست انتظار برای مرگ در کپسول هستند.
مقامات هنوز به توضیحات بیشتری نیاز دارند. یک چیز مسلم است: سیاستمداران در تلاشند چارچوب قانونی مرگ‌های سارکو را مشخص کنند.
بحث در اوج خود است و شما از همه طرف دلایل و داستان‌های متفاوت و گاهی بسیار تأثیرگذاری را برای استفاده از کپسول می‌شنوید.
«خودمختاری» اینجا یک واژهٔ پرطرفدار است.
اما بیایید به مثال برنامه MAID کانادا نگاه کنیم: این دیگر صرفاً درباره مرگ با کمک برای بزرگسالان نیست.
حتی کودکانی که هیچ محدودیت سنی حداقلی ندارند نیز مجازند پایان زندگی خود را «خودانتخابی» و «خودتعیینی» کنند.
نوزادان باید از طریق «قتل پس از تولد» سقط شوند. و کدام مرجع اخلاقی تعیین می‌کند که این خط کجا کشیده می‌شود؟
اگر سیاستمداران سوئیسی نتوانند جلوی اموری مانند خودکشی با کمک را بگیرند، تنها کاری که از دست ما برمی‌آید این است که
نظاره‌گر باشیم و ببینیم چگونه سد می‌شکند و ما بار دیگر در همسایگی اروپایی‌مان به‌طور قانونی کودکان را قربانی می‌کنیم.
اما به برنامهٔ زیر گوش دهید تا بفهمید کانادا تا چه حد به‌عنوان پیشگام پیش رفته است.
آیا فقیر، افسرده، معلول یا به هر نحو دیگری از نظر اجتماعی غیرقابل‌قبول هستی؟ پس چرا یک مرگ خوشایند را انتخاب نکنی؟
هر کسی چنین بیانیه‌ای را بشنود، فکر می‌کند اشتباه شنیده است!
با این حال، این یا چیزی شبیه به آن ممکن است به‌زودی شعار برنامه اوتانازی دولت کانادا – «کمک پزشکی در مرگ» – باشد.
برنامه‌ها برای ارائه کمک‌های هدفمند در زمینه خودکشی در صنعت اتانازی کانادا گسترش یافته‌اند.
این خودکشی‌ای که از سوی دولت تأیید و سازمان‌دهی شده و چندین سال است در جریان است، هرچه بیشتر به اشکال مبهمی درمی‌آید.
۱۲۳۴۳۲۱ نمی‌توان انکار کرد که در اینجا شباهت‌هایی با فیلم علمی‌تخیلی «سویلنت گرین» وجود دارد، که در آن مردم خوشحال‌اند
برای خیر عمومی جامعه بمیرند تا اینکه بار مزاحمی باشند.
کانادا تصمیم گرفته است خودکشی با تزریق مرگبار را به‌عنوان مراقبت‌های بهداشتی تعریف کند.
نه تنها تقاضا وجود دارد که این گزینه در اختیار نوجوانان دوازده‌ساله قرار گیرد، بلکه دو فیلسوف از
دانشگاه تورنتو اکنون حتی استدلال می‌کنند که مرگ آسان برای فقرا باید از نظر اجتماعی پذیرفته شود.
کایلا ویب، دانشجوی دکتری فلسفه، و ایمی مولین، استاد اخلاق زیستی و فلسفه، در مجله اخلاق پزشکی می‌نویسند:
«غیرقابل قبول است که مردمی که از شرایط اجتماعی ناعادلانه رنج می‌برند، مجبور شوند منتظر بهبود این شرایط بمانند.»
راهکار پیشنهادی باید به‌عنوان رویکردی برای محدودسازی خسارت شناخته شود و به‌عنوان «شرّ کمتر»
میان دو گزینهٔ تقریباً ایده‌آل در نظر گرفته شود.
به زبان ساده، این دو زن می‌گویند که تنها دو گزینه وجود دارد: یک زندگی نکبت‌بار بدون هیچ
امیدی به کمک یا بهبودی، یا یک «خودکشی زیبا».
آنچه ویب و مولین آن را سناریوی «بدترین حالت» می‌نامند، با این حال به این حقیقت خلاصه می‌شود که چنین افراد محرومی
حق دارند خودشان تصمیم بگیرند چگونه زندگی‌شان را بگذرانند.
به نظر آن‌ها، هر کسی باید حق داشته باشد که تصمیم بگیرد آیا زندگی‌اش ارزش زیستن دارد یا نه، و این تصمیم باید محترم شمرده شود.
اگرچه این راه‌حل تراژیک است، اما طبق بیانیهٔ آن‌ها، همچنان بهترین «رویکرد برای محدودسازی خسارت» خواهد بود.
این امر ناگزیر این سؤال را مطرح می‌کند که از نظر محدود کردن خسارات، چه کسی بیشترین
بهره را از چنین راه‌حل‌های غیرانسانی می‌برد.
برای توجیه خودکشی «از نظر اخلاقی قابل قبول» خود، این دو زن از داستان‌های هولناک شهروندان کانادایی استفاده می‌کنند که به‌خاطر
نبود رفاه اجتماعی مجبور به روی آوردن به مرگ آسان می‌شوند.
با توجه به توسعهٔ سریع مقررات خودکشی در کانادا و عزم دولت ترودو برای گسترش بیشتر آن‌ها، پیشنهادهایی از
این دست باید با جدیتی مرگبار مورد توجه قرار گیرند.
به جای اینکه رهبران سیاسی همه توان خود را برای اصلاح اوضاع و قابل‌تحمل‌تر کردن زندگی رنج‌دیدگان به هر قیمتی به
کار گیرند، «خودکشی» نه تنها در اینجا تشویق می‌شود، بلکه به‌عنوان قابل‌قبول‌ترین راه‌حل پیشنهاد می‌شود.
هر کسی که مرگ را برای شهروندان کشورش جذاب‌تر از زندگی جلوه دهد، مرتکب جرم شده است.
و هر کسی که برای حفاظت از جان هم‌نوعانش به هر قیمتی مبارزه نکند و در بهبود زندگی آنان یاری نرساند،
نباید خود را نماینده مردم بنامد یا چنین رفتار کند.