სარკოს კაფსულის გამოყენებით თვითმკვლელობის ახალი გამოგონება არღვევს სიცოცხლის დაცვის ბარიერს.
კანადის ევთანაზიის პროგრამას ახლა ყურადღებით აკვირდებიან იმის გამო, რისიც კრიტიკოსებს დიდი ხანია
ეშინოდათ: "სიკვდილის მოთხოვნით" შემთხვევების სწრაფი ზრდა.
შვეიცარია, რომელიც დიდი ხანია ცნობილია სუიციდში დახმარების მიმართ ლიბერალური რეგულაციებით, ახლა კიდევ ერთ ახალ
ბიზნეს მოდელს უწევს გამკლავებას თვითშერჩეული სიკვდილისთვის.
ამჟამად შაფჰაუზენის კანტონში ცხარე დებატები მიმდინარეობს საკამათო სუიციდის კაფსულის, "სარკო
პოდის" ცნობილი სახელით, ლეგალურობის შესახებ.
კაფსულა "სარკო", კუბოს ფორმის, სრულად ავტომატური გაზის კაფსულა, რომელიც 3D პრინტერითაა დამზადებული, შექმნილია
იმისთვის, რომ ადამიანებს სიკვდილის არჩევის საშუალება მისცეს.
თავისუფალი ნების დასადგენად ჩატარებულ ონლაინ გამოკითხვაში მონაწილეობის შემდეგ, თქვენ იღებთ წვდომის
კოდს და შეგიძლიათ შეხვიდეთ სასიკვდილო კაფსულაში.
შიგნით არის ბერკეტი, რომელსაც უბრალოდ ამოწევთ. დაახლოებით 30 წამის შემდეგ, გონება დაკარგავთ.
2024 წლის 23 სექტემბერს, კაფსულა პირველად გამოიყენეს შაფჰაუზენის კანტონის ტყეში მომხდარ ფატალურ ინციდენტში.
ამ პროცესში 64 წლის ამერიკელი ქალი გარდაიცვალა. ქალი შვეიცარიაში სპეციალურად ამ მიზნით ჩავიდა.
ფილიპ ნიტშკემ, კაფსულის გამომგონებელმა და კომპანია "Exit International"-ის პრეზიდენტმა, ქალის სიკვდილს
ნიდერლანდებიდან პირდაპირი ვიდეოტრანსლაციით ადევნა თვალი.
შაფჰაუზენის პოლიციამ შემდეგ ადგილზე მყოფი ყველა პირი დააკავა თვითმკვლელობის წაქეზებისა და მასში დახმარების ბრალდებით.
ნიტშკეც დააპატიმრეს და მას კომპიუტერები და სარკოს პროტოტიპი ჩამოართვეს.
2024 წლის 8 ოქტომბრის მდგომარეობით, ნიტშკე კვლავ პატიმრობაშია. კაფსულაში სიკვდილის მოლოდინში კიდევ 371 ადამიანია.
ხელისუფლებას კვლავ სჭირდება დამატებითი განმარტებები. ერთი რამ ცხადია: პოლიტიკოსები ცდილობენ,
სარკოზის გარდაცვალების იურიდიული ჩარჩო დააზუსტონ.
დისკუსია სრული ძალით მიმდინარეობს და თქვენ ყველა მხრიდან ისმენთ კაფსულის გამოყენების სხვადასხვა,
ზოგჯერ ძალიან ამაღელვებელ მიზეზებსა და ისტორიებს.
"თვითგამორკვევა" ამ კონტექსტში დიდი მოდური სიტყვაა.
მაგრამ მოდით, განვიხილოთ კანადის MAID-პროგრამის მაგალითი: ის უკვე აღარ არის მხოლოდ ზრდასრულთა დახმარებით სიკვდილის საკითხი.
ბავშვებსაც კი, რომლებზეც ასაკობრივი შეზღუდვა არ ვრცელდება, უფლება აქვთ, საკუთარი ნებით
აირჩიონ და განსაზღვრონ საკუთარი სიცოცხლის დასასრული.
ჩვილებს უნდა ჩაუტარდეთ აბორტი "პოსტნატალური მკვლელობის" გზით. და რომელი მორალური ავტორიტეტი წყვეტს, სად გადის ზღვარი?
თუ შვეიცარიელ პოლიტიკოსებს არ შეუძლიათ შეაჩერონ ისეთი რამ, როგორიცაა დახმარებითი თვითმკვლელობა, ჩვენ მხოლოდ იმის გაკეთება
შეგვიძლია, რომ ვიდგეთ და ვუყუროთ, როგორ ჩამოინგრევა კაშხალი და როგორ დავიწყებთ ჩვენ, ჩვენს ევროპულ
სამეზობლოში, ბავშვების კანონიერად მსხვერპლშეწირვას.
მაგრამ მოუსმინეთ მომდევნო გადაცემას, რომ გაიგოთ, რამდენად შორს წავიდა კანადა, როგორც პიონერი.
ღარიბი, დეპრესიული, შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე თუ სხვაგვარად სოციალურად მიუღებელი ხარ?
მაშინ რატომ არ უნდა აირჩიო სასიამოვნო სიკვდილი?
ნებისმიერი, ვინც ასეთ განცხადებას გაიგონებს, იფიქრებს, რომ ცდუნება არ ჰქონია!
თუმცა, ეს ან რაიმე მსგავსი მალე შეიძლება კანადის მთავრობის ევთანაზიის პროგრამის –
"სიკვდილისთვის სამედიცინო დახმარების" – სლოგანი გახდეს.
კანადის ევთანაზიის ინდუსტრიაში სუიციდის შემთხვევაში მიზნობრივი დახმარების გეგმები გაფართოვდა.
სახელმწიფოს მიერ დამტკიცებული და ორგანიზებული სუიციდი, რომელიც უკვე რამდენიმე წელია
გრძელდება, სულ უფრო და უფრო აბსტრუსულ ფორმებს იღებს.
უდავოა, რომ აქ გარკვეული მსგავსებაა სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ფილმ "სოილენტ გრინთან", რომელშიც ადამიანები სიამოვნებით
იღუპებიან საზოგადოების საერთო კეთილდღეობისთვის და არა იმისთვის, რომ მოუხერხებელი ტვირთი აღმოჩნდნენ.
კანადამ გადაწყვიტა, რომ ლეტალური ინექციით თვითმკვლელობა ჯანდაცვად განსაზღვროს.
არა მხოლოდ არსებობს მოთხოვნა, რომ ეს ვარიანტი 12 წლის ბავშვებისთვის ხელმისაწვდომი გახდეს, არამედ ტორონტოს
უნივერსიტეტის ორი ფილოსოფოსი ახლა იმასაც კი ამტკიცებს, რომ ღარიბებისთვის ევთანაზია სოციალურად მისაღები უნდა იყოს.
კეილა ვიბე, ფილოსოფიის დოქტორანტი, და ბიოეთიკოსი ემი მალინი, ფილოსოფიის პროფესორი, წერენ "სამედიცინო ეთიკის ჟურნალში":
"მიუღებელია, რომ ადამიანები, რომლებიც უკვე იტანჯებიან უსამართლო სოციალური პირობებისგან,
იძულებულნი არიან, დაელოდონ ამ პირობების გაუმჯობესებას."
რეკომენდებული გადაწყვეტა უნდა იქნას აღიარებული, როგორც ზიანის შემცირების მიდგომა და განხილული, როგორც
"ნაკლები ბოროტება" ორ, მეტ-ნაკლებად, იდეალურ ვარიანტს შორის.
მარტივად რომ ვთქვათ, ეს ორი ქალი ამბობს, რომ მხოლოდ ორი ვარიანტი არსებობს: უბედური ცხოვრება დახმარების
ან გაუმჯობესების იმედის გარეშე, ან "ლამაზი სუიციდი".
ის, რასაც ვიბე და მალინი "ყველაზე ცუდ სცენარად" აღწერენ, მაინც იმ ფაქტამდე დადის, რომ ასეთ არახელსაყრელ მდგომარეობაში მყოფ
ადამიანებს ექნებათ უფლება, თავად გადაწყვიტონ, როგორ იცხოვრონ.
მათი აზრით, ყველას უნდა ჰქონდეს უფლება, გადაწყვიტოს, ღირს თუ არა მისი სიცოცხლე ცხოვრებად, და
ეს გადაწყვეტილება პატივისცემით უნდა მოეპყრან.
მიუხედავად იმისა, რომ ეს გადაწყვეტილება ტრაგიკულია, მათი განცხადების თანახმად, ის მაინც
იქნებოდა "ზიანის შემცირების საუკეთესო მიდგომა".
ეს გარდაუვლად ბადებს კითხვას, თუ ვინ იღებს ყველაზე დიდ სარგებელს ასეთი არაადამიანური
გადაწყვეტილებებიდან ზიანის შემცირების თვალსაზრისით.
თავიანთი "ეთიკურად მისაღები" სუიციდის გასამართლებლად, ორი ქალი იყენებს კანადელი მოქალაქეების შემზარავ ისტორიებს, რომლებსაც
სოციალური დაცვის ნაკლებობის გამო ეუთანაზიის მიმართვა უწევთ.
კანადის სუიციდის რეგულაციების სწრაფი განვითარებისა და ტრუდოს მთავრობის მათი შემდგომი გაფართოების
გადაწყვეტილების გათვალისწინებით, მსგავსი წინადადებები სასიკვდილო სერიოზულობით უნდა აღიქმებოდეს.
პოლიტიკური ლიდერების ნაცვლად, რომლებიც ყველანაირად ცდილობენ ვითარების გამოსწორებას და ნებისმიერ ფასად გაუმჯობესონ
ტანჯულთა ცხოვრება, "სუიციდი" აქ არა მხოლოდ წახალისებულია, არამედ შემოთავაზებულია, როგორც ყველაზე მისაღები გადაწყვეტა.
ნებისმიერი, ვინც საკუთარი ერის მოქალაქეებისთვის სიკვდილს სიცოცხლეზე უფრო მიმზიდველს ხდის, დანაშაულს სჩადის.
და ვინც არ იბრძვის თავისი თანამემამულეების სიცოცხლის ყოველ ფასად დაცვისთვის და არ ეხმარება მათ ცხოვრების
პირობების გაუმჯობესებას, არ უნდა ეწოდოს თავს ხალხის წარმომადგენელს და არ უნდა მოქმედებდეს, როგორც ასეთი.