Новото изобретение за самоубиство со капсулата Сарко ја разбива бариерата за заштита на животот.
Канадската програма за еутаназија сега е проследена со она што критичарите долго време
го стравуваа: брз пораст на "смрт по барање".
Швајцарија, долго позната по своите либерални регулативи за помош при самоубиство, сега мора да се справи
со уште еден нов деловен модел за самоизбрана смрт.
Во кантонот Шафхаузен во моментов се води жестока дебата за законитоста на контроверзната самоубиствена капсула "Сарко Под".
Капсулата Сарко, целосно автоматска гасна капсула во облик на ковчег, произведена со 3Д-принтер, е
дизајнирана да им овозможи на луѓето да изберат како ќе умрат.
Откако ќе учествувате во онлајн анкета за утврдување на слободната волја, добивате код за
пристап и можете да влезете во капсулата за убивање.
Внатре има лост што едноставно го превртувате. По околу 30 секунди настапува несвест.
На 23 септември 2024 година, капсулата беше употребена за првпат во фатален инцидент во шума во кантонот Шафхаузен.
64-годишна Американка почина во тој процес. Жената отпатува во Швајцарија токму за таа цел.
Филип Ничке, пронаоѓачот на капсулата и претседател на компанијата "Егзит Интернешнл", ја гледаше
смртта на жената преку видеопренос во живо од Холандија.
Полицијата на Шафхаузен потоа ги уапси сите присутни на местото на настанот под обвинение
за поттикнување и помагање при самоубиство.
Ничке исто така беше уапсен, а неговите компјутери и прототипот на сарко беа конфискувани.
Од 8 октомври 2024 година, Ничке останува во притвор. Уште 371 лице сè уште се на листата на чекање за смрт во капсулата.
Властите сè уште имаат потреба од дополнително појаснување. Едно е сигурно: политичарите се обидуваат да го
дефинираат правниот рамковен документ за смртта на Сарко.
Дискусијата е во полн ек, и слушате различни, понекогаш многу трогателни причини и
приказни од сите страни за користење на капсулата.
"Самоопределување" е голем моден израз овде.
Но, ајде да го погледнеме примерот на канадската програма MAID : таа повеќе не е "само" за еутаназија на возрасни.
Дури и на деца без минимална возрасна граница им е дозволено да го искористат
"самоизбраниот", "самоопределениот" крај на својот живот.
Бебињата треба да бидат абортирани преку "постнатално убиство". И кое морално авторитет одлучува каде се црта линијата?
Ако швајцарските политичари не можат да стават крај на нешта како помош при самоубиство, останува само да гледаме
како браната пука и како повторно тука, во нашето европско соседство, законски жртвуваме деца.
Но слушајте ја следната програма за да дознаете колку далеку Канада веќе е како пионер.
Дали си сиромашен, депресивен, инвалид или на друг начин социјално неприфатлив? Зошто да не избереш пријатна смрт?
Секој што ќе слушне таква изјава би помислил дека погрешно слушнал!
Сепак, ова или нешто слично наскоро би можело да стане слоганот на програмата за еутаназија на
канадската влада – Медицинска помош при умирање.
Плановите за обезбедување насочена помош при самоубиство се проширени во канадската индустрија за еутаназија.
Овој од државата одобрен и организиран самоубиство, кој веќе неколку години се одвива, добива сè поапстрактни форми.
Не може да се негира дека овде постојат одредени сличности со научно-фантастичниот филм "Сојлент Грин", во кој
луѓето со задоволство умираат за општото добро на општеството наместо да бидат непријатна тежина.
Канада одлучи да го дефинира самоубиството со смртоносна инјекција како здравствена заштита.
Не само што постои побарување оваа опција да им биде достапна на дванаесетгодишните, туку двајца филозофи од
Универзитетот во Торонто сега дури тврдат дека еутаназијата за сиромашните треба да биде општествено прифатена.
Кајла Вибе, докторантка по филозофија, и биоетичарката Ејми Малин, професорка по
филозофија, пишуваат во "Списание за медицинска етика":
"Неприфатливо е луѓето кои веќе страдаат од неправедни социјални услови да бидат принудени да чекаат овие услови да се подобрат."
Препорачаното решение треба да се препознае како пристап за ограничување на штетата и да се смета за
"помало зло" меѓу две повеќе или помалку идеални опции.
Просто кажано, двете жени велат дека постојат само две опции: мизерен живот без надеж за
помош или подобрување, или "убав самоубиство".
Она што Вибе и Мулин го опишуваат како "најлошо сценарио" сепак се сведува на фактот дека таквите лица во неповолна положба би
имале право самите да одлучуваат како да го живеат својот живот.
Според нив, секој треба да има право да одлучи дали неговиот живот вреди да се живее, и таа одлука треба да се почитува.
Иако ова решение е трагично, според нивната изјава, сепак би било најдобриот "пристап за ограничување на штетата".
Ова неизбежно го поставува прашањето кој најмногу има корист од такви нехумани решенија во однос на ограничување на штетата.
За да го оправдаат своето "етички прифатливо" самоубиство, двете жени користат застрашувачки приказни за канадски
граѓани кои поради недостаток на социјална помош мора да прибегнат кон асистирано самоубиство.
Со оглед на брзиот развој на канадските регулативи за самоубиства и решителноста на владата на Трудо да ги прошири уште повеќе,
предлози како овие треба да се третираат со смртна сериозност.
Наместо политичките лидери да сторат сè што е во нивна моќ за да ја поправат ситуацијата и да им го направат животот на оние што
страдаат поподнослив по секоја цена, "самоубиството" не само што се охрабрува овде, туку се предлага како најприфатливо решение.
Секој што ја прави смртта попривлечна за граѓаните на својата нација отколку животот, врши злосторство.
Секој што не се бори да ги заштити животите на своите ближни по секоја цена и да им помогне да ги направат
поприфатливи за живеење, не треба да се нарекува претставник на народот ниту да постапува како таков.