Sarco ကပ်ဆူးကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ်တိုင်သေခြင်းအတွက် ဖန်တီးထားသော နည်းပညာအသစ်သည် အသက်ကို
ကာကွယ်ပေးသည့် အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
ကနေဒါနိုင်ငံ၏ သက်တောင့်သက်သာသေဆုံးရေးအစီအစဉ်ကို ယခုတွင် ဝေဖန်သူများက ရေရှည်စိုးရိမ်ခဲ့သည့်အတိုင်း
"တောင်းဆိုသေဆုံးခြင်း" များ အလျင်အမြန်တိုးလာနေသည်။
ကူညီသေခြင်းဆိုင်ရာ လွတ်လပ်ခွင့်များကြောင့် ရေရှည်ကတည်းက နာမည်ကြီးခဲ့သည့် ဆွစ်ဇာလန်သည် ယခု
ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်သေဆုံးနိုင်ရေးအတွက် အသစ်ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည့် စီးပွားရေးမော်ဒယ်အသစ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရတော့မည်။
လောလောဆယ် Schaffhausen ခရိုင်တွင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဆန်သော "Sarco Pod" ကိုယ်တိုင်သေမှုကပ်ဆူး၏
ဥပဒေနှင့် ကိုက်ညီမှုအပေါ် ပြင်းထန်စွာ ဆွေးနွေးနေသည်။
Sarco ကပ်ဆူးသည် သေစေနှင့်ပုံစံတူပြီး 3D ပရင်တာဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော အလိုအလျောက် ဓာတ်ငွေ့ကပ်ဆူးတစ်ခုဖြစ်ကာ လူများအား
မိမိတို့ သေဆုံးမည့်ပုံစံကို ရွေးချယ်ခွင့်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
လွတ်လပ်စိတ်ရှိမှုကို သတ်မှတ်ရန် အွန်လိုင်းစစ်တမ်းတစ်ခုတွင် ပါဝင်ပြီးနောက် သင်သည် ဝင်ရောက်ခွင့်ကုဒ်တစ်ခုကို
ရရှိကာ သတ်ဖြတ်ကပ်ဆူးထဲ ဝင်ရောက်နိုင်ပါသည်။
အတွင်းမှာ လွယ်ကူစွာ တစ်ချက်လှည့်နိုင်တဲ့ လီဗာတစ်ခုရှိတယ်။ ခန့်မှန်း ၃၀ စက္ကန့်အကြာမှာ မသတိဖြစ်သွားမယ်။
၊ ၂၀၂၄ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၂၃ ရက်နေ့တွင် Schaffhausen ကန်တိုန်ရှိ တောတစ်ခု၌ ကပ်ဆူးကို ပထမဆုံးအသုံးပြုရာတွင်
သေဆုံးမှုဖြစ်စေသော မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ဤဖြစ်စဉ်အတွင်း အသက် ၆၄ နှစ်အရွယ် အမေရိကန်မိန်းမတစ်ဦး သေဆုံးခဲ့သည်။ ထိုမိန်းမသည်
ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် အထူးသဖြင့် ဆွစ်ဇာလန်သို့ ခရီးသွားခဲ့သည်။
ဖီလစ် နစ်ရှ်ကေးသည် ကပ်ဆူး၏ တီထွင်သူနှင့် "Exit International" ကုမ္ပဏီ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်ပြီး နယ်သာလန်မှ
တိုက်ရိုက်ဗီဒီယိုထုတ်လွှင့်မှုဖြင့် အဆိုပါ အမျိုးသမီး၏ သေဆုံးမှုကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
ထို့နောက် Schaffhausen ရဲတပ်ဖွဲ့သည် ဖြစ်ရပ်နေရာ၌ ရှိသူအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်သေခြင်းကို လှုံ့ဆော်ခြင်းနှင့်
ကူညီပံ့ပိုးခြင်းအပြစ်များဖြင့် ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။
နစ်ရှ်ကေကိုလည်း ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ကွန်ပျူတာများနှင့် Sarco မော်ဒယ်အစမ်းကို သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရသည်။
၂၀၂၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၈ ရက်အထိ Nitschke သည် ထိန်းသိမ်းခံထားဆဲဖြစ်သည်။ ကပ်ဆူးလ်အတွင်း သေဆုံးရန်
စောင့်ဆိုင်းစာရင်းတွင် လူ ၃၇၁ ဦး ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
အာဏာပိုင်များသည် ထပ်မံရှင်းလင်းချက်လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကတော့ သေချာပါပြီ။ နိုင်ငံရေးသမားများက ဆာကိုသေဆုံးမှုများအတွက်
ဥပဒေရေးရာ ဖွဲ့စည်းပုံကို သတ်မှတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။
ဆွေးနွေးပွဲက အပြင်းအထန် ဆက်လက်ကျင်းပနေပြီး၊ ကပ်ဆူးကို အသုံးပြုရန် အကြောင်းပြချက်များနှင့် ဇာတ်လမ်းများကို အဖက်ဖက်မှ
ကြားရသည်။ အချို့ကတော့ အလွန်ထိတွေ့စေသော အကြောင်းများဖြစ်ကြသည်။
"ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့်" ဆိုတာ ဒီမှာ လူသုံးများတဲ့ စကားလုံးကြီးပါ။
ဒါပေမယ့် ကနေဒါနိုင်ငံရဲ့ MAID (Medical Assistance in Dying) အစီအစဉ်ကို ဥပမာအဖြစ် ကြည့်ကြပါစို့။
ယခုအခါမှာတော့ လူကြီးများအတွက်သာ သေခြင်းကူညီခြင်း (euthanasia) အကြောင်းသာမဟုတ်တော့ပါဘူး။
အသက်အနည်းဆုံးကန့်သတ်ချက်မရှိသော ကလေးများပါဝင်၍ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်၍ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ထားသည့်
နည်းဖြင့် သူတို့ဘဝကို အဆုံးသတ်ခွင့် ရရှိသည်။
ကလေးငယ်များကို "မွေးပြီးနောက် သတ်ဖြတ်ခြင်း" ဖြင့် ဖျက်ဆီးရမည်။ ဘယ်သမာဓိအာဏာက အဲဒီအကန့်အသတ်ကို ဘယ်မှာဆွဲမလဲ ဆုံးဖြတ်တာလဲ?
ဆွစ်ဇလန်နိုင်ငံရေးသမားများက ကူညီသတ်ဖြတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အရာများကို တားဆီး၍ မရပါက ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်နိုင်တာက တံတားကျိုးသွားသလို
ကြည့်ရှုနေရင်း ဥရောပအိမ်နီးချင်းဒေသ၌ တရားဝင်အဖြစ် ကလေးများကို ထပ်မံ စွန့်ပစ်နေကြသည်ကိုသာ ကြည့်ရှုနေရမည်။
ဒါပေမယ့် ကနေဒါဟာ ဦးဆောင်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်ပြီးသားလဲဆိုတာ သိလိုရင် အောက်ပါအစီအစဉ်ကို နားထောင်ပါ။
သင် ဆင်းရဲနွမ်းပါး၊ စိတ်ဓာတ်ကျ၊ မသန်စွမ်း သို့မဟုတ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက လက်မခံနိုင်သူတစ်ယောက်လား။ ဒါဆိုရင် ဘာကြောင့်
သက်သောင့်သက်သာပြီး ချောမွေ့စွာ သေဆုံးခြင်းကို မရွေးချယ်တာလဲ။
ဒီလိုပြောဆိုချက်ကို ကြားတဲ့ မည်သူမဆို မှားကြားသွားတယ်လို့ ထင်မိမှာပဲ။
သို့သော် ဒီအကြောင်း သို့မဟုတ် ဆင်တူအကြောင်းတစ်ခုက မကြာမီ ကနေဒါအစိုးရ၏ သက်တောင့်သက်သာသေဆုံးရေးအစီအစဉ် –
သေဆုံးခြင်းအတွက် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကူအညီ (Medical Assistance in Dying) ၏ စလိုဂန်ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ကနေဒါနိုင်ငံရှိ သေခြင်းကူညီမှုလုပ်ငန်းတွင် ကိုယ်တိုင်သေခြင်းဆိုင်ရာ
ပစ်မှတ်ထားကူညီမှုအစီအစဉ်များကို တိုးချဲ့ထားသည်။
ဒီအစိုးရက အတည်ပြုပြီး စီစဉ်ထားတဲ့ ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်မှုဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ
ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ပုံစံတွေကို ယူလာနေပါပြီ။
ဒီမှာ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်ရုပ်ရှင် "Soylent Green" နဲ့ တချို့ဆင်တူချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မငြင်းနိုင်ပါဘူး။ ထိုဇာတ်ကားမှာ
လူတွေဟာ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အဆင်မပြေတဲ့ ဝန်မဖြစ်ချင်ဘဲ ပူးပေါင်းကောင်းမွန်ရေးအတွက် သေဖို့ ဝမ်းမြောက်ကြတယ်။
ကနေဒါနိုင်ငံသည် သေစေနိုင်သော ဆေးထိုးခြင်းဖြင့် ကိုယ်တိုင်သေခြင်းကို
ကျန်းမာရေးဝန်ဆောင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒီရွေးချယ်ခွင့်ကို ၁၂ နှစ်အရွယ်ကလေးများအတွက်သာမက၊ တိုရန်တိုတက္ကသိုလ်မှ ပညာရှင်နှစ်ဦးကလည်း
ဆင်းရဲသူများအတွက် သေချာသတ်ခြင်းကို လူမှုရေးအရ လက်ခံသင့်ကြောင်း ယခုအခါ ဆွေးနွေးနေကြသည်။
Kayla Wiebe (သဒ္ဒါဗေဒ PhD လျှောက်ထားသူ) နှင့် သဒ္ဒါဗေဒ ပါမောက္ခ Amy Mullin တို့သည် Journal of Medical Ethics တွင်ရေးသားကြသည်:
မတရားသော လူမှုအခြေအနေများကြောင့် ယခုတင်ပင် ဒုက္ခခံစားနေရသူများကို ထိုအခြေအနေများကောင်းမွန်လာရန်
စောင့်ဆိုင်းခိုင်းခြင်းမှာ လက်ခံနိုင်စရာမရှိပါ။
အကြံပြုထားသော ဖြေရှင်းချက်ကို ပျက်စီးမှုကန့်သတ်ခြင်းဆိုင်ရာ နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး၊ ပိုမိုသင့်တော်သော
ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုအကြား 'အနည်းဆုံးဆိုးကျိုး' အဖြစ် သတ်မှတ်သင့်သည်။
ရိုးရှင်းစွာပြောရရင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုပဲရှိတယ်လို့ ပြောနေကြတာပါ – ကူညီမှု သို့မဟုတ်
တိုးတက်မှု မျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခပြည့်နှက်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် "လှပတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်ခြင်း" တစ်ခု။
Wiebe နှင့် Mullin တို့က "အဆိုးဆုံးအခြေအနေ" ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ အကျိုးဆက်မှာ အခက်အခဲကြုံတွေ့နေရသူများသည် မိမိတို့ဘဝကို
မည်သို့နေထိုင်မည်ကို ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့ထင်မြင်ချက်အရ လူတိုင်းမှာ သူတို့ဘဝဟာ နေထိုင်ရန်တန်ဖိုးရှိမရှိကို ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိသင့်ပြီး၊
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း လေးစားသင့်သည်။
ဤဖြေရှင်းချက်သည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်ပေမယ့်၊ သူတို့၏ ကြေညာချက်အရ ထိခိုက်မှုကန့်သတ်ရေးအတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်မည်။
ဤသည်မှာ မဖြစ်မနေပဲ ထိခိုက်မှုကန့်သတ်ခြင်းအရ လူမဆန်သော ဖြေရှင်းချက်များမှ အကျိုးအမြတ်အများဆုံးရရှိသူ
ဘယ်သူလဲဆိုသည့် မေးခွန်းကို ထူထောင်စေသည်။
သူတို့၏ "သမာဓိကျတဲ့" ကိုယ်သတ်မှုကို တရားဝင်အဖြစ် သက်သေပြရန် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက လူမှုဖူလုံရေးမရှိခြင်းကြောင့်
ကနေဒါနိုင်ငံသားများအချို့သည် သေခြင်းကူညီမှု (euthanasia) ကို မဖြစ်မနေ ရယူရမည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဇာတ်လမ်းများကို အသုံးပြုနေကြသည်။
ကနေဒါနိုင်ငံ၏ ကိုယ်တိုင်သေခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများသည် အလျင်အမြန် တိုးတက်ပြောင်းလဲနေပြီး ထရူဒိုအစိုးရက
ထိုစည်းမျဉ်းများကို ပိုမိုချဲ့ထွင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော
အကြံပြုချက်များကို အသေအချာ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ယူဆသင့်သည်။
နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များသည် အခြေအနေကို ကုသကာ ဒုက္ခခံစားနေရသူများ၏ ဘဝကို မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ်မဆို
ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးပမ်းသင့်သော်လည်း၊ "ကိုယ်တိုင်သတ်ခြင်း" ကိုသာမက
အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းအဖြစ် အကြံပြုထားသည်။
မည်သူမဆို သူတို့နိုင်ငံသားများအတွက် သေခြင်းကို ဘဝထက် ပိုဆွဲဆောင်စေသူတိုင်းသည် ပြစ်မှုတစ်ခု ကျူးလွန်နေသည်။
မည်သူမဆို လူသားအချင်းချင်း၏ အသက်ကို မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ်မဆို ကာကွယ်ရန် တိုက်ပွဲမဝင်ခြင်းနှင့် လူနေမှုပိုမိုကောင်းမွန်အောင်
ကူညီပံ့ပိုးခြင်းမပြုသူများသည် လူထုကိုယ်စားလှယ်ဟု မခေါ်သင့်၊ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း မပြုသင့်ပါ။