De nieuwe uitvinding voor zelfmoord door middel van de Sarco-capsule doorbreekt de dam om het leven te beschermen.
Canada's euthanasieprogramma wordt nu gevolgd door wat critici al lang vreesden: De snelle toename voor "dood op aanvraag".
Zwitserland, dat lang bekend heeft gestaan om zijn liberale regelgeving over hulp bij zelfdoding, krijgt nu te
maken met een ander nieuw bedrijfsmodel van zelfgekozen dood.
De wettelijke conformiteit van de controversiële "Sarco-Pod" zelfmoordcapsule is momenteel het
onderwerp van een verhit debat in het kanton Schaffhausen.
De Sarco-capsule, een doodskistvormige, volledig geautomatiseerde gascapsule die met behulp van een 3D-printer is
gemaakt, is ontworpen om een zelfgekozen dood mogelijk te maken.
Nadat je hebt deelgenomen aan een online enquête om je vrije wil te bepalen, ontvang je een
toegangscode en kun je in de moordcapsule klimmen.
Binnenin vind je een hendel die je eenvoudig omdraait. Na ongeveer 30 seconden verlies je het bewustzijn.
Op 23 september 2024 vond het eerste fatale gebruik van de capsule plaats in een bos in het kanton Schaffhausen.
Een 64-jarige Amerikaanse vrouw overleed als gevolg hiervan. De vrouw was met dit doel naar Zwitserland gereisd.
Philip Nitschke, de uitvinder van de capsule en voorzitter van het bedrijf "Exit International", zag de dood van
de vrouw via een live videotransmissie vanuit Nederland.
De politie van Schaffhausen arresteerde vervolgens alle aanwezigen ter plekke - voor
uitlokking en medeplichtigheid aan zelfmoord.
Nitschke werd ook gearresteerd en zijn computers en een prototype van Sarco werden in beslag genomen.
Nitschke zit in hechtenis tot 8 oktober 2024. 371 andere mensen staan nog op de wachtlijst om te sterven in de capsule.
De autoriteiten hebben nog meer opheldering nodig. Eén ding is zeker: politici proberen het
wettelijke kader voor Sarco-doden te concretiseren.
De discussie is in volle gang en je hoort verschillende, soms zeer ontroerende redenen en verhalen van
alle kanten die pleiten voor het gebruik van de capsule.
"Zelfbeschikking" is hier een groot modewoord.
Maar laten we eens luisteren naar het voorbeeld van Canada's Maid-programma : Het gaat niet
langer "alleen" om euthanasie voor volwassenen.
Zelfs kinderen zonder minimumleeftijd mogen een "zelfgekozen", "zelfbepaald" einde aan hun leven maken.
Baby's moeten worden geaborteerd met "postnatale doding". [En welke morele autoriteit beslist waar de grens wordt getrokken?
Als Zwitserse politici niet in staat zijn om een einde te maken aan zaken als vereenvoudigde zelfmoord, dan rest ons
niets anders dan toe te kijken hoe de dam breekt en wij hier in onze Europese buurt weer legaal kinderen opofferen.
[Maar luister naar het volgende programma om te ontdekken hoe ver Canada al voorop loopt.
[Ben je arm, depressief, gehandicapt of anderszins sociaal onacceptabel? Kies dan voor een mooie dood!
[Iedereen die zo'n uitspraak hoort, denkt dat hij het verkeerd gehoord heeft!
Maar dit of iets soortgelijks zou wel eens de slogan kunnen worden van het euthanasieprogramma van
de Canadese overheid - Medical Assistance in Dying.
In de Canadese euthanasie-industrie zijn de plannen voor hulp bij zelfdoding uitgebreid.
Deze door de staat gesanctioneerde en georganiseerde zelfmoord, die al een aantal jaren
bestaat, neemt steeds ingewikkelder vormen aan.
Het valt niet te ontkennen dat er hier een zekere gelijkenis is met de sciencefictionfilm "Soylent Green",
waarin mensen graag sterven voor het algemeen belang in plaats van lastige ballast te zijn.
Canada heeft besloten om zelfmoord door dodelijke injectie te definiëren als gezondheidszorg.
[Er gaan niet alleen stemmen op om deze optie beschikbaar te maken voor kinderen vanaf 12 jaar. Nu stellen twee
filosofen van de Universiteit van Toronto zelfs dat de euthanasie van armen sociaal aanvaardbaar zou moeten zijn.
[Kayla Wiebe, promovendus in de filosofie, en bio-ethicus Amy Mullin, hoogleraar
filosofie, schrijven in het Journal of Medical Ethics:
"Het is onaanvaardbaar dat mensen die al lijden onder onrechtvaardige sociale omstandigheden gedwongen
worden om te wachten tot deze omstandigheden verbeteren.
De aanbevolen oplossing moet worden erkend als een aanpak om de schade te beperken en moet worden gezien als
een "minder kwaad" tussen twee min of meer ideale opties."
In gewone taal zeggen de twee dames dat er maar twee opties zijn: een ellendig leven zonder hoop op
hulp of verbetering, of een "prachtige zelfmoord".
Hoewel Wiebe en Mullin dit beschrijven als een "worst-case scenario", is de strikte implicatie dat zulke
achtergestelde mensen het recht hebben om hun eigen beslissingen te nemen over hun leven.
Volgens haar zou iedereen het recht moeten hebben om te beslissen of zijn of haar leven de moeite waard
is en zou deze beslissing gerespecteerd moeten worden.
Hoewel ze zei dat deze oplossing tragisch was, zou het nog steeds de beste "aanpak om de schade te beperken" zijn.
Dit roept onvermijdelijk de vraag op voor wie dergelijke onmenselijke oplossingen het schadelijkst zijn.
Om hun "ethisch aanvaardbare" zelfmoord kracht bij te zetten, gebruiken de twee dames angstaanjagende verhalen
van Canadese burgers die bij gebrek aan sociale bijstand hun toevlucht moeten nemen tot euthanasie.
[Gezien de snelle ontwikkeling van Canada's hulp bij zelfdoding regime en de vastberadenheid van de regering
Trudeau om het verder uit te breiden, moeten voorstellen als deze met dodelijke ernst worden behandeld.
wordt "zelfmoord" hier niet alleen geprefereerd, maar zelfs voorgesteld als de meest aanvaardbare oplossing.
[Hij die de dood boven het leven stelt voor de burgers van zijn volk begaat een misdaad.
En iedereen die niet ten koste van alles vecht om het leven van zijn medemensen te beschermen en te helpen het
leefbaarder te maken, zou zichzelf geen volksvertegenwoordiger moeten noemen of als zodanig moeten optreden.