Inventimi i ri për vetëvrasje me kapsulën Sarco thyen barrierën që mbron jetën.
Programi i eutanazisë në Kanada tani po shoqërohet nga ajo që kritikët prej kohësh e kanë
frikë: një rritje e shpejtë e "vdekjes me kërkesë".
Zvicra, prej kohësh e njohur për rregulloret e saj liberale mbi vetëvrasjen me ndihmë, tani duhet të përballet me
një model tjetër të ri biznesi për vdekjen e zgjedhur vetë.
Aktualisht në kantonin e Schaffhausen-it zhvillohet një debat i ndezur mbi përputhshmërinë ligjore
të kapsulës kontroverse vetëvrasëse "Sarco Pod".
Kapsula Sarco, një kapsulë gazi plotësisht automatike me formë arkivoli, e prodhuar me printer 3D, është projektuar për
t'u lejuar njerëzve të zgjedhin mënyrën e vdekjes së tyre.
Pas pjesëmarrjes në një sondazh online për të përcaktuar vullnetin e lirë, ju merrni një kod
për akses dhe mund të hyni në kapsulën vrasëse.
Brenda ka një levë që thjesht e përmbys. Pas rreth 30 sekondash, humbja e vetëdijes ndodh.
Më 23 shtator 2024, kapsula u përdor për herë të parë në një incident fatal në një pyll në kantonin e Schaffhausenit.
Një grua amerikane 64-vjeçare vdiq gjatë procesit. Gruaja udhëtoi në Zvicër posaçërisht për këtë qëllim.
Philip Nitschke, shpikësi i kapsulës dhe presidenti i kompanisë "Exit International", ndoqi vdekjen e gruas
përmes transmetimit të drejtpërdrejtë me video nga Holanda.
Policia e Schaffhausen-it më pas arrestoi të gjithë personat e pranishëm në vendngjarje për akuzat e
nxitjes dhe ndihmës e bashkëpunimit në vetëvrasje.
Nitschke gjithashtu u arrestua dhe iu sekuestruan kompjuterët e tij dhe një prototip i Sarco-s.
Më 8 tetor 2024, Nitschke mbetet në paraburgim. 371 persona të tjerë janë ende në listën e pritjes për vdekje në kapsulë.
Autoritetet ende kanë nevojë për sqarime të mëtejshme. Një gjë është e sigurt: politikanët po përpiqen të
përcaktojnë kornizën ligjore për vdekjet nga sarco.
Diskutimi është në kulm, dhe dëgjoni arsye dhe histori të ndryshme, ndonjëherë shumë prekëse,
nga të gjitha palët për përdorimin e kapsulës.
"Vetëvendosja" është një fjalë e madhe në këtë kontekst.
Por le të shohim shembullin e programit MAID të Kanadasë : nuk bëhet më fjalë vetëm për vdekje të asistuar për të rriturit.
Edhe fëmijët pa asnjë kufizim minimal moshe lejohen të përdorin një fund "vetë-zgjedhur", "vetë-përcaktuar" të jetës së tyre.
Të porsalindurit duhet të abortosen me anë të "vrasjes pas lindjes". Dhe cila autoritet morale vendos se ku tërhiqet vija?
Nëse politikanët zviceranë nuk janë në gjendje të ndalojnë gjëra si vetëvrasja e asistuar, gjithçka që mbetet është
të shohim si thyhet diga dhe ne përsëri sakrifikojmë ligjërisht fëmijë këtu në fqinjësinë tonë evropiane.
Por dëgjoni programin e mëposhtëm për të zbuluar se sa larg ka shkuar tashmë Kanadaja si pionier.
A je i varfër, i depresuar, i paaftë apo në ndonjë mënyrë tjetër socialisht i papranueshëm?
Atëherë pse të mos zgjidhësh një vdekje të këndshme?
Kushdo që dëgjon një deklaratë të tillë do të mendojë se e ka dëgjuar gabim!
Megjithatë, ky ose diçka e ngjashme mund të bëhet së shpejti slogani i programit të eutanazisë së
qeverisë kanadeze – Ndihma Mjekësore për Vdekjen.
Planet për të ofruar ndihmë të synuar në vetëvrasje janë zgjeruar në industrinë kanadeze të eutanazisë.
Ky vetëvrasje e miratuar dhe e organizuar nga shteti, e cila po vazhdon prej disa vitesh
tashmë, po merr forma gjithnjë e më të çuditshme.
Nuk mund të mohohet se këtu ka disa ngjashmëri me filmin e shkencës fiktive "Soylent Green", në të cilin
njerëzit janë të lumtur të vdesin për të mirën e përbashkët të shoqërisë, sesa të jenë një barrë e bezdisshme.
Kanada ka vendosur të përcaktojë vetëvrasjen me injeksion letal si kujdes shëndetësor.
Jo vetëm që ekziston një kërkesë për ta bërë këtë mundësi të disponueshme për 12-vjeçarët, por dy filozofë nga
Universiteti i Torontos tani madje argumentojnë se eutanazia për të varfrit duhet të pranohet shoqërisht.
Kayla Wiebe, kandidate për doktoraturë në filozofi, dhe bioetike Amy Mullin, profesoreshë e
filozofisë, shkruajnë në Journal of Medical Ethics:
"Është e papranueshme që njerëzit që tashmë vuajnë nga kushtet sociale të padrejta të
detyrohen të presin që këto kushte të përmirësohen."
Zgjidhja e rekomanduar duhet të njihet si një qasje për kufizimin e dëmeve dhe të konsiderohet si "e keqja më
e vogël" midis dy opsioneve më shumë ose më pak ideale.
Me gjuhë të thjeshtë, dy gratë thonë se ka vetëm dy mundësi: një jetë e mjerë pa asnjë shpresë për
ndihmë apo përmirësim, ose një "vetëvrasje e bukur".
Ajo që Wiebe dhe Mullin e përshkruajnë si skenarin "më të keq" megjithatë përmbledhet në faktin se njerëzit e
tillë të pafavorizuar do të kishin të drejtën të vendosnin vetë se si t'i jetonin jetët e tyre.
Sipas mendimit të tyre, të gjithë duhet të kenë të drejtën të vendosin nëse jeta e tyre ia vlen
të jetojë, dhe ky vendim duhet të respektohet.
Edhe pse kjo zgjidhje është tragjike, sipas deklaratës së tyre, megjithatë do të ishte qasja më e mirë për kufizimin e dëmeve.
Kjo pashmangshmërisht ngre pyetjen se kush përfiton më shumë nga zgjidhje kaq çnjerëzore në aspektin e kufizimit të dëmeve.
Për të justifikuar vetëvrasjen e tyre "etikisht të pranueshme", dy gratë përdorin histori të frikshme të qytetarëve
kanadezë që detyrohen të kërkojnë vetëvrasje të asistuar për shkak të mungesës së mirëqenies sociale.
Duke marrë parasysh zhvillimin e shpejtë të rregulloreve të Kanadasë për vetëvrasjen dhe vendosmërinë e
qeverisë Trudeau për t'i zgjeruar më tej, propozime të tilla duhet të trajtohen me seriozitet vdekjeprurës.
Në vend që udhëheqësit politikë të bëjnë gjithçka në fuqinë e tyre për të përmirësuar situatën dhe për t'i bërë jetët e atyre
që vuajnë më të përballueshme me çdo kusht, "vetëvrasja" jo vetëm që inkurajohet këtu, por propozohet si zgjidhja më e pranueshme.
Çdokush që e bën vdekjen më tërheqëse për qytetarët e vendit të tij sesa jetën, po kryen një krim.
Dhe kushdo që nuk lufton për të mbrojtur jetët e bashkëqenieve të tij me çdo kusht dhe nuk ndihmon t'i bëjë
ato më të banueshme, nuk duhet të quhet përfaqësues i popullit apo të veprojë si i tillë.