Panemuan anyar pikeun bunuh diri maké kapsul Sarco ngarecah halangan pikeun ngajaga kahirupan.
Program euthanasia Kanada ayeuna keur diiringan ku naon anu geus lila ditakutkeun ku para kritikus:
paningkatan gancang dina "maot nurutkeun paménta".
Swiss, anu geus lila dipikawanoh ku régulasi liberal ngeunaan bantuan bunuh diri, ayeuna kudu ngungkulan hiji
deui modél usaha anyar pikeun maot anu dipilih sorangan.
Ayeuna aya debat sengit di kanton Schaffhausen ngeunaan patuhna kana hukum tina kapsul bunuh diri kontroversial "Sarco Pod".
Kapsul Sarco, hiji kapsul gas otomatis pinuh wangunna siga peti mati nu dihasilkeun ku printer 3D, dirancang
pikeun ngamungkinkeun jalma milih kumaha maranéhna maot.
Sanggeus ilubiung dina survé online pikeun nangtukeun kahayang bébas, anjeun nampi kode
aksés sarta tiasa asup kana kapsul maéhan.
Di jero aya tuas anu anjeun cukup dibalikkeun. Sanggeus kira-kira 30 detik, anjeun bakal teu sadar.
Dina 23 Séptémber 2024, kapsul éta dipaké pikeun kahiji kalina dina hiji kajadian fatal di leuweung di kanton Schaffhausen.
Hiji awéwé Amérika umur 64 taun pupus dina prosés éta. Awéwé éta indit ka Swiss husus pikeun tujuan ieu.
Philip Nitschke, panemu kapsul jeung présidén pausahaan "Exit International", ningali pupusna awéwé
éta ngaliwatan siaran video langsung ti Walanda.
Pulisi Schaffhausen teras nangkep sadayana anu aya di tempat kajadian kalayan tuduhan
ngarangsang jeung ngabantu sarta ngadukung bunuh diri.
Nitschke ogé ditangkep sarta komputer-komputerna jeung prototipe Sarco disita.
Nepi ka 8 Oktober 2024, Nitschke masih kénéh ditahan. Aya deui 371 jalma anu masih kénéh
aya dina daptar antosan pikeun maot dina kapsul.
Panguwasa masih peryogi panjelasan salajengna. Hiji hal anu pasti: para politikus keur usaha
netepkeun kerangka hukum pikeun maotna Sarco.
Diskusi keur lumangsung pinuh, sarta anjeun ngadéngé alesan jeung carita anu béda-béda, kadang-kadang
pisan nyentuh, ti sagala pihak pikeun ngagunakeun kapsul.
"Self-determination" téh kecap tren gedé di dieu.
Tapi hayu urang tingali conto program MAID Kanada : éta henteu deui ngan saukur ngeunaan eutanasi pikeun déwasa.
Bahkan barudak anu teu boga watesan umur minimum ogé diidinan pikeun ngagunakeun ahir hirup
anu dipilih sorangan jeung ditangtukeun sorangan.
Orok-orok kudu digugurkeun ku cara "pembunuhan pasca kalahiran". Sareng otoritas moral mana anu mutuskeun dimana watesna ditarik?
Lamun politikus Swiss teu bisa ngeureunkeun hal-hal saperti bunuh diri dibantu, nu bisa urang lakukeun ngan nangtung jeung nyaksian
bari ngantosan bendungan éta ruksak, sarta urang sakali deui ngamimitian ngorbankeun
barudak sacara sah di lingkungan Éropa urang.
Tapi dengekeun program di handap ieu pikeun nyaho sabaraha jauh Kanada geus maju salaku pelopor.
Naha anjeun miskin, déprési, cacad, atawa teu ditarima sacara sosial? Naha henteu milih paéh anu pikaresepeun?
Saha waé anu ngadéngé pernyataan sapertos kitu bakal nyangka yén maranéhna salah ngadéngé!
Nanging, ieu atawa hal anu sarupa bisa waé engké janten slogan pikeun program euthanasia
pamaréntah Kanada – Bantuan Médis dina Maot.
Rencana pikeun nyayogikeun bantuan anu ditujukeun pikeun bunuh diri geus dilegaan dina industri euthanasia di Kanada.
Bunuh diri anu disatujuan jeung diatur ku nagara, anu geus lumangsung sababaraha taun ayeuna, beuki nyokot wangun anu rumit.
Henteu bisa dipungkir yén aya sababaraha kamiripan di dieu jeung pilem fiksi ilmiah "Soylent Green", dimana
jalma-jalma daék maot pikeun kapentingan umum masarakat tibatan jadi beban anu teu merenah.
Kanada geus mutuskeun pikeun nangtukeun bunuh diri ku suntikan maot salaku layanan kasehatan.
Henteu ngan aya paménta pikeun nyadiakeun pilihan ieu ka barudak umur 12 taun, tapi dua filsuf ti Universitas
Toronto ayeuna malah nyatakeun yén euthanasia pikeun jalma miskin kudu ditarima sacara sosial.
Kayla Wiebe, calon PhD dina filsafat, jeung bioetisi Amy Mullin, profesor filsafat, nyerat dina Journal of Medical Ethics:
"Teu tiasa ditampi yén jalma-jalma anu geus sangsara ku kaayaan sosial anu teu adil dipaksa
ngantosan nepi ka kaayaan éta jadi leuwih hadé."
Solusi anu disarankeun kudu diaku minangka hiji pendekatan pikeun ngawatesan karusakan jeung dianggap minangka 'keburukan anu
leuwih leutik' antara dua pilihan anu leuwih atawa kirang idéal.
Dina basa basajan, dua awéwé éta nyarios yén ngan aya dua pilihan: kahirupan sengsara tanpa harepan
pitulung atawa perbaikan, atawa "bunuh diri éndah".
Naon anu dijelaskeun ku Wiebe jeung Mullin salaku skenario "paling parah" sanajan kitu ahirna ngarah kana
kanyataan yén jalma-jalma anu kurang mampu éta boga hak pikeun mutuskeun sorangan kumaha cara maranéhna hirup.
Numutkeun pendapat maranéhna, sadayana kudu boga hak pikeun mutuskeun naha hirupna
pantes hirup, sarta kaputusan éta kudu dihormat.
Sanajan solusi ieu tragis, nurutkeun pernyataan maranéhna, éta tetep jadi pendekatan pangalusna pikeun ngawatesan karusakan.
Ieu teu bisa dihindari ngangkat patalékan saha anu paling diuntungkeun tina solusi anu
teu manusa éta dina hal ngawatesan karusakan.
Pikeun ngabenerkeun bunuh diri maranéhna anu dianggap "ethically acceptable", dua awéwé éta ngagunakeun carita-carita
pikasieuneun ngeunaan warga Kanada anu kudu ngalakukeun bunuh diri dibantu alatan kurangna jaminan sosial.
Ningali kana kamajuan gancangna peraturan bunuh diri di Kanada jeung tekad pamaréntah Trudeau pikeun
ngalegaanana deui, usulan saperti kieu kudu diperlakukeun kalayan kaseriusan anu matak maot.
Tinimbang para pamimpin pulitik ngalakukeun sagala daya pikeun ngabenerkeun kaayaan jeung ngajadikeun kahirupan jalma anu keur
sangsara leuwih bisa ditanggung ku sagala biaya, "bunuh diri" henteu ngan saukur dirojong di dieu, tapi
ogé diusulkeun salaku solusi anu paling bisa ditampi.
Saha waé anu ngajadikeun pati leuwih pikaresepeun pikeun warga nagarana tibatan hirup téh keur ngalakukeun kajahatan.
Sareng saha waé anu henteu merjuangkeun pikeun ngajaga kahirupan sasama manusa kalayan sagala rupa cara sarta henteu ngabantu
ngajadikeun kahirupan maranéhna leuwih merenah, ulah nyebut dirina wakil rahayat atawa ngalakukeun kalakuan saperti kitu.