די נײַע דערפֿינדונג פֿאַר זעלבסטמאָרד מיטן סאַרקאָ־קאַפּסול צעברעכט די באַריער וואָס באַשיצט דאָס לעבן.
קאַנאַדעס עוטאַנאַזיע־פּראָגראַם ווערט איצט באַגלייט דורך דאָס וואָס קריטיקער האָבן לאַנג מורא
געהאַט: אַ שנעלע אויפֿשטײַג אין "טויט אויף פֿאַרלאַנג".
שווייץ, לאַנג באַקאַנט פֿאַר אירע ליבעראַלע רעגולאַציעס אויף אַסיסטירטן זעלבסטמאָרד, מוז זיך איצט אָפּגעבן מיט נאָך
אַ נײַעם געשעפֿט־מאָדעל פֿאַר אַ זעלבסט־אויסגעקליבענעם טויט.
דערווייַל איז אין קאַנטאָן שאַפֿהאַוזן אַ הייסע דיבאַטע וועגן דער לעגאַליטעט פֿון דער
קאָנטראָווערסאַלער "סאַרקאָ פּאָד" זעלבסטמאָרד־קאַפּסולע.
די סאַרקאָ קאַפּסולע, אַ קאַפֿין־פֿאָרמיקע, גאָר אויטאָמאַטישע גאַז־קאַפּסולע, געמאַכט מיט אַ 3D־דרוקער, איז
דיזיינירט צו דערמעגלעכן מענטשן אויסקלײַבן ווי זיי שטאַרבן.
נאָך דער באַטייליקונג אין אַן אָנליין־אומפֿרעג צו באַשטימען פֿרײַען ווילן, באַקומט איר אַ קאָד פֿאַר
צוטריט און קענט אַרײַנגיין אין דער טויט־קאַפּסולע.
אין דער אינערלעכקייט איז אַ העבער וואָס מען פשוט אומקערט. נאָך בערך 30 סעקונדעס קומט אומבאַוווסטזיין.
דעם 23סטן סעפּטעמבער 2024 איז די קאַפּסול צום ערשטן מאָל גענוצט געוואָרן אין אַ
טויטפֿאַל אין אַ וואַלד אין קאַנטאָן שאַפֿהאַוזען.
אַ 64-יאָריקע אמעריקאנער פרוי איז געשטאָרבן אין דעם פּראָצעס. די פרוי איז געפֿאָרן קיין שווייץ ספּעציעל פֿאַר דעם ציל.
פֿיליפּ ניטשקע, דער דערפֿינדער פֿון דער קאַפּסולע און פּרעזידענט פֿון דער פֿירמע "עקזיט אינטערנאַציאָנאַל",
האָט צוגעקוקט דעם טויט פֿון דער פֿרוי דורך אַ לעבעדיקער ווידעאָ־טראַנסמיסיע פֿון האָלאַנד.
די שאַפֿהאַוזענער פּאָליציי האָט דאַן אַרעסטירט אַלעמען וואָס זענען געווען אָנוועזנד אויפֿן אָרט, אונטער דער
באַשולדיקונג פֿון אָנשטעכונג און הילף און שטיצע צו זעלבסטמאָרד.
ניטשקע איז אויך אַרעסטירט געוואָרן, און זײַנע קאָמפּיוטערס און אַ סאַרקאָ־פּראָטאָטיפּ זענען קאָנפֿיסקירט געוואָרן.
פֿון 8טן אָקטאָבער 2024 בלײַבט ניטשקע אין האַפֿט. נאָך 371 מענטשן זענען נאָך אויף דער וואַרט־ליסטע פֿאַר טויט אין דער קאַפּסולע.
די אויטאריטעטן דאַרפֿן נאָך ווײַטערדיקע קלאָרשטעלונגען. איין זאַך איז זיכער: פּאָליטיקער פּרוּוון
באַשטימען דעם לעגאַלן ראַם פֿאַר סאַרקאָ־טויטן.
די דיסקוסיע איז אין פולן גאַנג, און איר הערט פֿון אַלע זײַטן פֿאַרשיידענע, מאָל זייער רירנדיקע
סיבות און מעשׂיות פֿאַרן באַניץ פֿון דער קאַפּסולע.
"זעלבסטבאַשטימונג" איז דאָ אַ גרויס באַז־וואָרט.
אָבער לאָמיר קוקן אויף דעם בײַשפּיל פֿון קאַנאַדעס MAID־פּראָגראַם : עס גייט שוין נישט
נאָר וועגן אַסיסטירטן טויט פֿאַר דערוואַקסענע.
אפילו קינדער אָן קיין מינימום עלטער־באַגרענעצונג זענען ערלויבט צו נוצן אַ
"זעלבסט־געקליבן", "זעלבסט־באַשטימטן" סוף פֿון זייער לעבן.
נײַגעבוירענע זאָלן ווערן אַבאָרטירט דורך "נאָכגעבוירן־טויטמאַכן". און וועלכע מאָראַלישע
אויטאָריטעט באַשטימט וווּ די גרענעץ ווערט געצייכנט?
אויב די שווייצער פּאָליטיקער קענען נישט אָפּשטעלן זאַכן ווי הילפֿס־זעלבסטמאָרד, קענען מיר גאָרנישט טאָן, נאָר שטיין
און קוקן ווי דער דאַם ברעכט זיך און מיר הייבן ווידער אָן צו קרבן קינדער לעגאַל דאָ אין אונדזער אייראָפּעיִשן שכנות.
אָבער הער צו דעם פֿאָלגנדיקן פּראָגראַם צו געפֿינען אויס ווי ווייַט קאַנאַדע שוין איז געגאַנגען ווי אַ פּיאָניר.
ביסטו אָרעמער, דעפּרעסירט, געבעהיידערט אָדער אַנדערש געזעלשאַפֿטלעך ניט
אָנגענומען? פארוואס נישט קלייַבן אַ נעימן טויט?
ווער עס הערט אַזאַ אויסזאָג, וואָלט געמיינט אַז ער האָט זיך פאַרפּאַטשט!
אָבער דאָס אָדער עפּעס ענלעך קען באַלד ווערן דער סלאָגאַן פֿאַר דער קאַנאַדישער רעגירונגס
עוטאַנאַזיע־פּראָגראַם – מעדיצינישע הילף בײַם שטאַרבן.
פּלאַנען צו צושטעלן צילגעריכטע הילף בײַ זעלבסטמאָרד זענען אויסגעברייטערט געוואָרן
אין דער קאַנאַדישער עוטאַנאַזיע־אינדוסטריע.
דער דורך דעם שטאַט באַשטעטיקטער און אָרגאַניזירטער זעלבסטמאָרד, וואָס שוין עטלעכע יאָר
אָנגעהאַלטן, נעמט אָן אַלץ מער ביזאַרע פאָרמען.
מע קען נישט אָפּלייגן אַז דאָ זענען באַשטימטע ענלעכקייטן צום וויסנשאַפֿט־פֿיקציע־פֿילם "סאָילענט גרין", אין וועלכן מענטשן
זענען צופרידן צו שטאַרבן פֿאַר דער געמיינזאַמער גוטסקייט פֿון דער געזעלשאַפֿט, אַנשטאָט צו זײַן אַ אומבאַקוועמע לאַסט.
קאַנאַדע האָט באַשלאָסן צו דעפֿינירן זעלבסטמאָרד דורך טויטברענגנדיקער שפּריץ ווי געזונטהייט־זאָרג.
ניט נאָר איז דאָ אַ פֿאַרלאַנג צו מאַכן די אָפּציע בנימצא פֿאַר 12-יאָריקע, נאָר צוויי פֿילאָסאָפֿן פֿון דער
אוניווערסיטעט פֿון טאָראָנטאָ טענהן איצט אַז עוטאָנאַזיע פֿאַר די אָרעמע זאָל געזעלשאַפֿטלעך אָנגענומען ווערן.
קיילי וויבע, ד״ר־קאַנדידאַטקע אין פֿילאָסאָפֿיע, און ביאָעטישערין איימי מולין, פּראָפֿעסאָרין פֿון
פֿילאָסאָפֿיע, שרײַבן אין דער זשורנאַל פֿון מעדיצינישער עטיק:
עס איז אומאַננעמבאַר אַז מענטשן וואָס שוין ליידן אונטער אומגערעכטע געזעלשאַפֿטלעכע באַדינגונגען ווערן
געצווונגען צו וואַרטן ביז די באַדינגונגען זיך פֿאַרבעסערן.
די רעקאָמענדירטע לייזונג זאָל אנערקענט ווערן ווי אַ צוגאַנג צו שאָדן־באַגרענעצונג און באַטראַכט ווערן ווי דער קלענסטער
בייז צווישן צוויי מער אָדער ווייניקער אידעאַלע אָפּציעס.
אין פּשוטער שפּראַך זאָגן די צוויי פֿרויען אַז עס זענען נאָר צוויי אָפּציעס: אַ אומגליקליכע לעבן אָן קיין האָפֿענונג
אויף הילף אָדער פֿאַרבעסערונג, אָדער אַ "שיינער זעלבסטמאָרד".
וואָס וויבע און מולין באַשרײַבן ווי דעם "ערגסטן פאַל" סצענאַר, קומט אָבער אויס אויף דעם פאַקט אַז אַזעלכע
אומבאַפֿאָרטיילטע מענטשן וואָלטן געהאַט דאָס רעכט צו באַשליסן פֿאַר זיך אַליין ווי צו לעבן זייער לעבן.
לויט זייער מיינונג, זאָל יעדער האָבן דאָס רעכט צו באַשליסן צי זײַן לעבן איז ווערט צו לעבן, און דער באַשלוס זאָל געערט ווערן.
כאָטש די לייזונג איז טראַגיש, לויט זייער דערקלערונג וואָלט זי נאָך אַלץ געווען די בעסטע "אָנגאַנג צו שאָדן־באַגרענעצונג".
דאָס ברענגט אומפֿאַרמיידלעך די פֿראַגע, ווער עס נוצט די מערסטע פֿון אַזעלכע אוממענטשלעכע
לייזונגען אין טערמינען פֿון שאָדן־באַגרענעצונג.
צו באַרעכטיקן זייער "עטיש אָננעמבאַרן" זעלבסטמאָרד, נוצן די צוויי פֿרויען שרעקלעכע מעשׂיות פֿון קאַנאַדישע בירגער, וואָס מוזן
זיך ווענדן צו אײַטהאַנאַזיע צוליב אַ מאַנגל אין סאָציאַלער הילף.
אין באַטראַכט פֿון דער שנעלער אַנטוויקלונג פֿון קאַנאַדעס זעלבסטמאָרד־רעגולאַציעס און דער באַשלאָסנקייט פֿון דער
טרודאָ־רעגירונג זיי ווײַטער אויסצובייטן, זאָלן פֿאָרשלאָגן ווי די באַהאַנדלט ווערן מיט טויטלעכער ערנסטקייט.
אַנשטאָט אַז פּאָליטישע פירער טאָן אַלץ אין זייער מאַכט צו פֿאַרבעסערן די סיטואַציע און מאַכן דאָס לעבן פֿון אַזעלכע
ליידנדיקע מענטשן מער לעבעדיק בײַ יעדן פּרײַז, "זעלבסטמאָרד" ווערט דאָ נישט נאָר אָנגעשטימט,
נאָר פאָרגעלייגט ווי די מערסט אָננעמבאַרע לייזונג.
ווער עס מאַכט טויט מער אַטראַקטיוו פֿאַר די בירגער פֿון זײַן לאַנד ווי לעבן, באַגייט אַ פשע.
און ווער עס קעמפֿט נישט צו באַשיצן די לעבן פֿון זײַנע מיטמענטשן בײַ יעדן פּרײַז און העלפֿט זיי צו מאַכן זייער לעבן
מער וווינבאַר, זאָל זיך נישט רופן אַ רעפּרעזענטאַנט פֿון דעם פֿאָלק און זיך נישט אויפֿפירן ווי אַזאַ.