Esan ohi den bezala, "bide guztiak Erromara doaz", beraz, esan daiteke:
NATOren atzean dauden pertsonak aipatzen direnean, seinale guztiek AEBetako pentsamendu-tanke pribatua den Council on
Foreign Relations-era, edo laburbilduz CFR-era, daramate.
CFRn eta haren sare global batean boterearen inoiz ikusi gabeko kontzentrazioak ondorio bakarra uzten du:
NATO CFRren helburu globalak aurrera eramateko tresnetako bat dela hartu behar da, mundu gobernu zentral bat ezartzea barne.
Alegatutako "bakearen babesa" soilik balio du haien existentzia eta operazioak legitimatzeko – CFRren zerbitzuan.
Lehenik eta behin, NATOk gerra-sustapena elikatzen du – propaganda bidez, NATOn ekialderanzko hedapena
bezalako mehatxuak edo benetako berriro armatzea, etab.
Europan, Bigarren Mundu Gerratik hona inoiz baino gehiago dago gerra-aukera.
Bigarrenik, NATOk, gerra-sustatzaile guztiekin –gerra-histeria barne– batera, CFRko estrategien benetako helburuak aurrera
eramateko ongi etorritako distrakzio-taktika gisa balio du: hain zuzen ere, mundu-mailako
gobernu zentral baten oinarri nagusiak ezartzea.
1949ko apirilaren 4an – duela 75 urte – NATO sortu zen Sobietar Batasun ohiaren aurkako defentsa-aliantza gisa.
NATO "Ipar Atlantikoko Itunaren Erakundea" izenaren laburdura da, eta alemanez "Atlantikoko Aliantza"
edo "Ipar Atlantikoko Ituna" izenez ere ezagutzen da.
NATOk orain 32 Europako eta Ipar Amerikako kide-estatu ditu.
Aliantza honen printzipio garrantzitsuena NATOko Itunaren 5. artikuluan jasotako elkarrekiko laguntza klausula deiturikoa da:
Alderdiek ados daude Europako edo Ipar Amerikako bat edo gehiagoren aurkako erasotze armatu bat
haien guztien aurkako erasotze gisa hartuko dela.
NATOko Itunaren 5. artikuluak dioenez, NATOko kide bat erasotzen bada, NATOko aliantza osoa erasotzen dela.
NATOko Kontseiluak defentsa kolektiboko kasu bat deklaratzen du, eta hori aurretik bakarrik behin erabili da: 2001eko
irailaren 11ko Estatu Batuetako terrorismo-erasoen ondoren.
Publiko orokorrean – Alemaniako Gobernu Federalaren webgunean irakur daitekeen bezala – NATO munduko
segurtasun-aliantza arrakastatsuena gisa goraipatzen da.
75 urtez Europaren segurtasuna bermatu du.
123432Errusiak Ukrainara egindako inbasionetik bi urte pasatu ondoren, Alemaniako biztanleriaren %67k gaur egun Europan bakea
eta segurtasuna oso larri edo larri mehatxupean daudela uste dute, 2024ko apirilaren 4an
ARD-DeutschlandTrend-ek egindako telefonozko inkestaren arabera.
Pertsonen %82k NATO garrantzitsutzat jotzen dute Europan bakea bermatzeko.
"Security 2024" ikerketaren arabera, Suitzako biztanleriaren %52k NATOrekin harreman estuagoak izatea
babesten du, eta %30ek NATOra batzea babesten du.
NATOk Europan bakea zein neurritan bermatzen duen galdera iritziak banatzen ditu eta
biztanleria inoiz baino gehiago kezkatzen du.
Dokumental honek zehazki galdera hau aztertzen du eta NATOn eszenatokien atzean begirada bat botatzen du.
1. NATOk iraganean bakea bermatu al du? – NATOren garrantzitsuenak diren operazioak
NATOren garrantzitsuenetako zenbait operazio orain behean xehetasun gehiagorekin aztertuko dira.
Hauek NATOren zuzendaritzapean egiten diren operazio ofizialak dira, eta ez dira NATOko
herrialdeek beren ekimenez egiten dituzten operazioak.
Bere eragiketa militarrak guztiak Gerra Hotzaren ondorengo aroan gertatu ziren, hau da, 1991tik aurrera.
Operazio hauetako lehenengoa Bosnian gertatu zen 1992ko uztailetik aurrera, itsas blokeoen, hegaldirik gabeko
eremuen eta hain deitutako bake-mantentze indarren bidez.
Deliberate Force Operazioa Bosniako eta Herzegovinako 1995eko abuztuaren 30etik irailaren 20ra arte
1994an eta 1995ean, mortero-bonbak Sarajewoko Markalé merkatuan jo zuten.
Prozesu horretan ehun zibil inguru hil ziren.
Mortero-bonbak berehala serbiarrei egotzi zizkieten.
Horren erantzukizuna zehazteko ikerketa-batzorde bat ukatu zuten.
Honek NATOri baimena eman zion Bosnia serbiarrek kontrolatutako eremuan zehar 338 helburuetan 1.026 bonba botatzeko.
Bi aste eta erdi eskasetan, NATOn bazkide diren zortzi herrialdetako jetek guztira 3.515 misio egin zituzten.
Bonbardaketa aereek gutxi gorabehera 27 zibilen heriotza eragin zuten eta kopuru bera soldaduen heriotza.
Bosniako egoera oraindik ez da benetako bakea ekarriko duen moduan konpondu.
Operation Allied Force Jugoslaviako Errepublika Federal ohiaren aurretik 1999ko martxoaren 24tik ekainaren 10era arte
Allied Force Operazioa Jugoslaviako Errepublika Federalaren aurkako NATOren operazio militar baterako kode-izena izan zen.
Bertan ezarritako ia 200 borroka-hegazkinek 28.018 bonba lehergarri bota zituzten – cluster bonbak
barne – eta 10–15 tona uranioz estalitako munizio.
Ez zegoen ez NBEko mandaturik, ezta defentsa kolektiboaren kasurik ere.
NATOk bonbardaketa aerioak justifikatu zituen ustezko "katastrofe humanitario" baten oinarrian.
Hala ere, hainbat txostenen arabera, tartean OSCEren (Europako Segurtasun eta Lankidetzarako Erakundea)ak,
ez zen egon katastrofe humanitarioik eta ez etnia garbiketarik gerra hasi baino lehen.
Hala ere, gerra hasi ondoren, 10.000 soldadu eta polizia hil ziren;
Human Rights Watchek dioenez, 489tik 528ra bitarteko zibilen heriotzak;
Jugoslaviako estimazioen arabera, 1.200–2.500 zibil hil zituzten;
uranirozko munizioek eragindako abortu espontaneoak eta gaixotasun larriak bezalako epe luzeko ondorio suntsitzaileak.
Estimazioen arabera, 125.000 pertsona hil ziren epe luzeko ondorioengatik.
Jugoslaviako eta Serbiako heriotza-tasa urte arteko %2,5 igo zen.
Eta azpiegitura suntsituak zeuden: 110 ospitale, 480 eskola, 19 tren geltoki, 60 zubi eta lantegi industrialak.
Operation Enduring Freedom (OEF) Afganistanen, Filipinetan, Georgiako, Kirgizistanen, Afrikako Adarrean, Somaliako
eta Saharan 2001eko urriaren 7tik 2014ko abenduaren 28ra arte
2001eko irailaren 11ko erasoen erantzun gisa, AEBetako gobernuak nazioarteko
terrorismoaren aurkako gerra deiturikoa deklaratu zuen.
Ondoren, NATOko Kontseiluak erabaki zuen eraso horiek Ipar Atlantikoko Itunaren 5. artikuluaren, elkarrekiko defentsarako
klausularen, arabera Estatu Batuen aurkako eraso gisa hartzea.
Terrorismoaren aurkako gerra honen barruan hartu ziren neurrienetako bat Operation Enduring Freedom izan zen.
AEBetako Erdialdeko Komandamenduak gidatutako operazioan 70 herrialde inguru parte hartu zuten.
Operazioa 2014ko abenduaren 28an amaitu zen.
NATOren Resolute Support misioak ordezkatu zuen, eta hark 2021eko irailaren 11ra arte iraun zuen.
Ez zen borroka-misio bat gehiago, baizik eta Afganistango gobernuari aholkularitza eta laguntza logistikoa emateko misioa.
NATOk Afganistanen bakea eta segurtasuna baino ez utzi.
Denbora laburrean, Talibanek herrialde osoaren zati handi bat kontrolpean hartu zuten.
Welthungerhilfe-ren arabera, egoera humanitarioa "katastrofikoa" da.
Behatzaile askok Afganistanen nazioarteko misioa porrota dela uste dute.
NATOk eta bere aliatuak 240.000 hildako utzi dituztela kalkulatzen da.
2012ra bakarrik 43.000 zibilen heriotza.
3.500 baino gehiagoko NATOko soldaduek galdu zituzten bizitzak, tartean Alemaniako Indar Armatuen 59 kide.
Libian 2011ko martxoaren 19tik urriaren 31ra bitarteko nazioarteko esku-hartze militarra
2011ko martxoaren 17an, NBEko 1973. ebazpenak NBEko kide-estatuetan baimena eman zien Libiaren gaineko
hegaldirik gabeko eremu bat ezartzeko, zibilen biztanleria babesteko eta matxinatuei gobernu-indarren aurka laguntzeko.
2011ko martxoaren 31n, NATOk NBEko 1973. ebazpena betearazteko operazio militar osoaren agintea hartu zuen.
260 borroka-hegazkinekin, NATOk guztira 7.587 aire-eraso egin zituen.
Emaitza 50.000 zibilen heriotza eta 50.000 zibilen zauri izan zen.
Azpiegitura ekonomikoa ia erabat suntsitu zuten eta ur-sare handiaren instalazioak bonbardatu zituzten.
Libian esku hartzearekin, NATOk ez du batere bakea bermatu.
2011n estatu buru Muammar al-Gaddafiren erorketatik aurrera, Libia gatazka bortitzek astindu dute.
Egonkortasun politiko eza, orden publikoaren eta ekonomiaren kolapsoak Ipar Afrikako herrialde honetako
pertsonen eguneroko bizitza moldatzen jarraitzen dute.
Gainera, milioika errefuxiatu Libyatik Europara iritsi ziren.
Libiako ustezko "giza-larrialdi"aren aurretik, Muammar al-Gaddafiren agintepean zegoen herrialdeak
Afrikako altuenetako bat zuen biztanle bakoitzeko errenta eta gizarte lorpen handienak.
Gaddafik 6.000 pertsona hil zituela egindako aldarria gezurra izan zen.
Gaddafiren erorketaren ondoren, giza-laguntza-krisia oraindik hasi besterik ez zen egin!
NATOko herrialdeek egindako eta NATOko herrialdeak inplikatzen dituzten gerra gehiago
NATOk gidatutako operazioek ehunka mila biktimarekin ezin aipatu ahal den sufrimendua eta
ondorio suntsitzaile iraunkorrak eragin zituzten!
Gainera, NATOn kide diren herrialdeak inplikatuta zeuden beste gerra batzuk ere izan ziren, hala nola: Vietnamgo Gerra
(1965–1975), zeinetan AEBetako armadak 'Agent Orange' izeneko herbizida oso toxikoa eskala handian erabili zuen.
Honek ingurumenean eta material genetikoan kalte handia eta iraunkorra eragin zuen, fetuaren
malformazioak eta abortu espontaneoak eraginez.
Gobernuaren datuen arabera, 2009ra arte 400.000 vietnamiar hil ziren.
Lehen Irakeko Gerra edo Bigarren Golko Gerra 1990/91
2003ko Bigarren Irakeko Gerra edo Hirugarren Golko Gerra, non AEBek gidatutako borondatezko koalizioak 1.000 eta 2.000
tonako armadura-zulatzaile uraniozko munizioa jaurti zuen.
Siriako gerra zibila 2011tik
Yemengo esku-hartze militarra 2011–2015
Gerra hauek guztiek gauza bat dute komunean:
Gerra eragindako gaiztakeriak, herrialdean bakea bermatzeko ezabatu nahi zuen ustezko injustizia baino handiagoak ziren.
Honek nazioarteko zuzenbide humanitarioaren printzipioa urratzen du.
Eta gerra hauek beste gauza bat dute komunean: gezurretan oinarrituta zeuden.
Bere "Illegal Wars: How NATO Countries Sabotage the UN" izeneko liburuan, Suitzako historialari Dr. Daniele Ganserek erakusten du
nola borrokatu diren gerra ilegalak iraganean eta gaur egun – aliantzaren aldeko oinarri
juridikorik gabe eta NBEren agindu espliziturik gabe.
Hori dela eta, gerrak moraloki justifikatzen dira ustezko "giza-laguntza-krisiak" edo beste gezur batzuekin.
Baina nola da posible hau, eta nola gauzatzen da?
Eta NATOren iraganeko operazioek bakea bermatu ez bazuten, egungoek bermatu beharko lukete?
2. NATOren operazioek bakea bermatu ez bazuten, huts egite hutsa izan zen ala kalkulu makurra?
Galdera honi erantzuteko, NATOren atzean begiratu behar dugu.
NATOren atzean nor dago, eta zein dira haren helburuak?
Nor zegoen NATOn sortzean atzean?
Esan ohi den bezala, "Errepide guztiak Erromara doaz", beraz, esan daiteke:
NATOren atzean dauden pertsonak aipatzen direnean, seinale guztiek AEBetako pentsamendu-tanke pribatua den Council on
Foreign Relations-era (laburbilduta CFR) apuntatzen dute.
William Bundy izeneko abokatu amerikarrak CFRko ikerketa-taldeei idatzi zien haiek lagundu zutela Marshall
Planera eta NATOra eraman zuen pentsamendu-egitura sortzen.
Bundy Inteligentzia Zentrala Agentziako (CIA) analista izan zen.
1939ko irailan Bigarren Mundu Gerra Europan hasi zenean, AEBetako Estatu Departamentuak azterketa eta
ikerketa independenteentzako programa bat proposatu zuen.
Hau CFR ikerketa-taldeei esleitu zitzaien.
"Gerra eta Bake Ikasketak" izenez ezaguna egin zen proiektuaren helburua Amerikako kanpo-politika gidatzea
zen hurrengo gerra-urteetan eta ondoren agertuko zen mundu berri eta erronkatsu batean.
CFRren webguneak aurrera dioenez, "gaia zorrotz konfidentziala zen".
Zitazioa: "Plan osoa baztertua izango litzateke, Kanpo Arazoetako Ministerioak kanpoko talde
batekin (CFR) lanean ari zela jendaurrean jakin balitz."
Rockefeller Fundazioak proiektua finantzatzeari baiezkoa eman zion, hasieran nahiko errezeloz, baina haren
garrantziaz konbentzituta, ia 350.000 dolar emanez (2015ean gutxi gorabehera 6 milioi dolarreko baliokidea).
Hurrengo bost urteetan, ia ehun gizonek parte hartu zuten Gerra eta Bake Ikasketen programan,
Norman H. Davis Gerra eta Bake Ikasketen gidaritza-batzordeko lehendakaria izan zen.
Davis CFRren zuzendari-batzordeko kidea izan zen 1921etik eta haren presidentea 1936tik 1944ra.
Allen Welsh Dulles eta Hanson W. Baldwin (1903–1991) Gerra eta Bake Ikasketen armamentu taldearen buru izan ziren,
non NATOren oinarrizko ideiak eta zirriborroak garatu ziren.
Allen Welsh Dulles CFRko zuzendari-batzordeko kidea izan zen 1927tik 1969ra eta haren presidentea 1946tik
1950era; CIAko zuzendaria izan zen 1953tik 1961era.
CIAko zuzendari gisa, Dullesek Fidel Castrori (Kubako presidentea 1959–2008), Patrice Lumumba (Kongoko lehen ministroa 1960) eta
Rafael Trujillori (Dominikar Errepublikako presidentea), beste batzuen artean, egindako
hiltze-saiakera sekretuak baimendu zituen.
Lumumba fusilamendu-talde batek hil zuen.
Lehenago Kongo Belgikako kolonial agintalditik bakean ateratzen laguntzeko paper garrantzitsua jokatu zuen.
Dullesek Iranen eta Guatemalan estatu-kolpeen erantzule izan zen.
Bere agindupean, CIAk aldi berean Hego eta Erdialdeko Amerikan bi frakzio lehiakide babestu zituen sekretuan.
Dullsek Kubako iraultzaileei arma batzuk ere hornitu zizkien.
Osorik "Divide et Impera" edo "banatu eta agindu" printzipioarekin bat eginez.
Prinsipio honek aurkariaren kanpamentua zatitzera bideratutako estrategia militar, politiko
edo erretoriko bati egiten dio erreferentzia.
Dullesek 1953an CIAren MK ULTRA ikerketa-programa ere abiarazi zuen.
Burmuinaren kontrolerako aukerak aztertzen zituen programak milaka giza esperimentu barne hartzen
zituen, eta zenbait heriotza dokumentatu ere izan zituen.
Bere lanean, historialari Dr. Daniele Ganserek ondorioztatu zuen John F. Kennedy
presidentea hiltzea ere Allen Dullesek agindu zuela.
Dulles 33. mailako masoia zen.
Beraz, harritzekoa al da NATOk bakea ez ziurtatzea, bere oinarrizko printzipioak odola eskuetan duen Allen
Dulles izeneko gizon baten laguntzarekin garatu baitziren?
1983ko uztailan International Affairs izeneko britainiar aldizkarian argitaratutako artikulu batek NATOren
ondorengo sorrera ulertzeko ikuspegi bat eskaintzen du.
Izenburua da: "1948ko martxoan izandako Pentagono negoziazioak: Ipar Atlantikoko Itunaren hasiera".
Cees Wiebes eta Bert Zeeman egileen arabera, artikulu honen helburua NATOren historiazko kontu ofiziala osatzea da.
Aipu: "NATOren historia ofizialaren arabera, Ipar Atlantikoko Ituna sinatzera eraman zituzten
negoziazioak 1948ko uztailaren 6an hasi ziren Washingtonen."
Hala ere, urte batzuk daramatzate jakinda AEBen eta Mendebaldeko Europako estatu batzuen arteko segurtasun-itun
baten negoziazioak data horretatik lehenago jada egin zirela.
Negoziazio hauek 1948ko martxoaren amaieran egin ziren Washingtonen, Pentagonon, Estatu Batuak,
Erresuma Batua eta Kanada artean, isilpe zorrotzean.
Kontsulta sekretu hauetako parte-hartzaileetako batek 1948ko martxoan izandako 'erabakigarriak (eta sekretuak)'
Pentagonozko negoziazioei buruz hitz egiten du, zeinetan Ipar Atlantikoko Ituna benetan sortu baitzen.
Nazioarteko Gaietako artikuluak 1948ko martxoaren 22tik apirilaren 1era bitartean Pentagonoan
negoziazioak egin zituzten pertsonak ere izendatzen ditu.
Hemen ere, ordezkaritzako parte-hartzaileek utzitako arrastoek, espero zitekeen bezala, CFRra eramaten dute:
Lewis W. Douglas , bere ordezkaritzaren burua.
1947tik 1950era Estatu Batuetako Erresuma Batuko enbaxadorea izan zen.
1935etik Rockefeller Fundazioko kidea izan zen eta 1936tik 1939ra arte haren Batzorde Exekutiboan jardun zuen.
1940tik 1964ra Kanpo Harremanetarako Kontseiluaren zuzendaritza-batzordean egon zen.
Theodore Achilles , Perun AEBetako diplomata gisa jardun zuena, CFRko kidea ere izan zen.
Alfred Gruenther , AEBetako Armadako jenerala, 1953tik 1956ra Europako Aliatuen Komandante Goren izan zen.
Robert Cecil britainiar diplomata eta 1920ko uztailan Londresen egoitza duen Chatham House izeneko
pentsategi pribatuko sortzaileetako bat izan zen.
Urtebete geroago, bere AEBetako baliokidea den CFR New Yorken sortu zen.
2004ra arte, Chatham House ere Nazioarteko Gaietarako Errege Institutua izenez ezaguna zen.
Gako proiektuak Rockefeller Fundazioak, Bill & Melinda Gates Fundazioak eta NATOk, besteak beste, finantzatzen dituzte.
Robert Cecil masoi bat zen.
Lester B. Pearson , Kanadako ordezkaritzako burua, 1963tik 1968ra bitartean Kanadako hamalaugarren lehen ministroa izan zen.
Bilderberg Taldeko kidea zen eta 1964ko Bilderberg bileran parte hartu zuen.
Rockefeller Fundazioa, CIA eta CFR berriro ere Bilderberg Taldea sortzen inplikatu ziren.
Helburua Europako eta Amerikako politikariekin eta enpresa-arduradunekin konferentzia errepikakorrak ezartzea zen.
3. NATOn helburuak = CFRren helburuak
NATOren oinarrizko helburuak eta xedea ulertzeko, CFRren helburuak ulertu behar dira.
Bere webgunean, CFR-ek bere burua modu xumean aurkezten du:
Helburua da mundua hobeto ulertzen laguntzea eta Estatu Batuak eta beste herrialde batzuek aurrean
dituzten kanpo-politikako erabakiak ulertzen laguntzea.
Hala ere, litekeena ez da erakunde batek halako sare zabala aholkularitza-zerbitzuak eskaintzeko bakarrik ezarriko lukeenik.
Dekada askotan, CFR-k AEBetako gobernuko ia posizio gako guztiak bete zituen eta administrazio bakoitzeko
ehunka goi-mailako funtzionario eta aholkulari eskaini zituen, demokra edo errepublikano izan ala.
Richard Harwood, Washington Post egunkariaren lehendakari editore nagusi eta ombudsman ohiak, Council on Foreign Relations-i
buruz goraipamenaz idatzi zuen, haren kideek "Estatu Batuetako aginte-egitura deitu daitekeenaren antzera gehien" direla esanez.
(…) Ez dute AEBen kanpo-politika soilik aztertzen eta interpretatzen; haren ernamuina ematen laguntzen dute.
Kanpo Harremanetarako Kontseilu pribatuko kideak, besteak beste, honako hauek dira:
AEBetako alderdi bietako hainbat presidente eta presidenteorde;
ia AEBetako atzerri-, defentsa- eta finantza-ministro guztiak;
AEBetako armadako eta NATOkoko estatu-mayor buru eta komandante gehienak;
Kongresuko eragin handienetako kide batzuk (bereziki atzerri eta segurtasun politikaren eragileak);
ia Segurtasun Nazionaleko aholkulari guztiak, CIAko zuzendariak, NBEko enbaxadoreak, Banku Zentraleko (Fed)
presidenteak, Munduko Bankuko presidenteak eta Ekonomia Kontseilu Nazionaleko zuzendariak;
hainbat akademiko nabarmen; hainbat banku, pentsategi, unibertsitate, GKE eta Hollywoodeko zuzendari;
, baita 9/11 Batzordeko eta Warren Batzordeko kide gakoak ere
Gainera, CFRk barne hartzen ditu enpresa handien, banku handien, teknologia handien, datu handien, hedabide handien eta farmazia
handien mundu mailako erraldoien artean dauden enpresak.
Laburbilduz, CFR-k parekorik gabeko eragina eta boterea du.
Hala ere, CFRk erabiltzen duen boterea eta eragina bere kideen mugetatik askoz harago hedatzen dira:
Ingalaterran, CFR-k ahizpa-erakunde bat du, Nazioarteko Gaietarako Errege Institutua (RIIA)
izenekoa, Chatham House izenez ere ezaguna, 1920an sortua;
Europan, CFR-k 2007an Kanpo Harremanetarako Europako Kontseilua (ECFR) sortu zuen.
Kontseilu Kontseiluen (CoC) bidez, CFR-k 24 herrialdetako kide diren erakundeak biltzen ditu, Errusia eta Txina barne.
Errusiako CFRko kide den "Kanpo eta Defentsa Politikarako Kontseilua" (SVOP) Errusiako presidente Vladimir Putin-ek
maiz parte hartzen duen "Valdai" eztabaida-kluba kudeatzen du.
Bi astean behin argitaratzen den The New American aldizkari inprimatuak honela laburbildu zuen bere 2021eko uztailaren alean.
CFRren mendeurrena ospatzeko edizio berezia izan zen, honako izenburua zuena: "CFR: tronaren atzean dagoen indarra oraindik"
"CFRren historia mende bateko gerra baten kronika da nazio-soberanotasunaren aurka eta mundu-mailako botere guztia duen
gobernu bat ezartzeko etengabeko ahalegina, CFRko globalistek askotan beren 'Mundu Berriko Ordena' deitu dutena. (...)
CFR-k, egia esan, eragin paregabea du politika, finantza, ekonomia, hedabide eta akademia esparruetan. (...)
Hark da aurpegi publikoa, kritikariek 'estatu sakona' deitzen diotenaren sistema nerboratibo zentral – gure herrialdea
kontrolpean hartu duen hautatu gabeko 'gobernu iraunkorra'.
Alea honako hitzekin amaitzen da: "Estatu Sakonaren infernuzko atxikimenduak gure herrialdean – eta mundu osoan – ez du hautsi
egingo Amerikako herritar gehiago (eta mundu osoko jende gehiago) esnatzen, CFRren kontrol hazkundea agerian
jartzen eta haren deabruzko Mundu Berriaren Ordenaren egitarauari aurka egiten ez badiote."
1950eko otsailaren 17an, Wall Streeteko bankari James P. Warburg-ek, Franklin D. Roosevelt-en aholkulariak, AEBetako
Senatuko batzorde bati esan zion: "Munduko gobernu bat izango dugu, gustatu ala ez (...) adostasunez edo konkistaz."
CFRko kidea ere bazen, bere aita Paul Warburg bezala, Federal Reserve Sistemaren 'aita' gisa ezaguna dena.
NATOk munduko gobernu zentral baten egitaraua ezartzeko duen funtsezko papera hurrengo kapituluetan zehazten da.
4. Nola da posible NATOren operazioak "bake-zaintza" gisa saltzea? – CFReko "Propaganda Matrizea"
Geopolitika-estrategien arrakastaz gauzatzea, batez ere bakea ziurtatzeko dirudien helburuarekin bitarteko
militarrak justifikatzea, pentsaezina litzateke jendarte-iritzian modu eraginkorrean eragin gabe.
2017ko iraileko Swiss Policy Research (SPR) erakundeak egindako 22 orrialdeko ikerlan
batek CFRren "propaganda-matrizea" aurkezten du:
Nola kontrolatzen duen CFR-ek geostrategiko informazioaren fluxua.
Swiss Policy Research Suitzako eta nazioarteko hedabideetan geopolitikako propagandari buruzko
ikerketa eta informazio proiektu independentea da.
Ikerketa honek azaltzen du nola CFR-k ia iturri eta erreferentzia-puntu garrantzitsu guztiak Kontseiluaren eta haren
bazkide-erakundeen kideek kontrolatutako, neurri handi batean bere kabuz funtzionatzen duen
transatlantiko informazio-ziklo bat sortu zuen.
AEBetan, ia hedabide ezagun guztiak CFRko ordezkariek sortu zituzten edo hamarkada batzuk lehenago erosi zituzten.
Alemanian, hedabide nagusietako ordezkariak – Bilderberg Taldearekin batera – batez ere Atlantik-Brücke
(Atlantikoko Zubia) deiturikoaren bidez integratzen dira.
1952an sortu zuten CFRko eta Munduko Bankuko presidente John J. McCloyk, CFRko kide eta bankari Eric Warburg-ekin batera.
Suitzan, argitaletxe nagusien egiturazko integrazioa batez ere Bilderberg Taldea bitartez eta gero eta estuagoa den Alemaniako
Atlantikbrücke hedabideekin lankidetzari esker lortzen da.
albiste agentziak
Albiste-agentziek informazio-matrizean funtzio berezia dute.
Egiazki, nazioarteko ekitaldietarako, CFR hedabideek erabiltzen dituzten testu eta irudi ia guztiak hiru
mundu mailako albiste agentziatatik bakarrik datoz:
Amerikako Associated Press (AP), britainiar-kanadarraren Thomson Reuters eta frantziako Agence France-Presse (AFP).
Reuters eta AP Kontseiluan zuzenean inplikatuta dauden bitartean, AFP Frantziako estatuarena da, eta hark,
bere aldetik, Bilderberg Taldea eta NATO bidez egitura transatlantikoetan integratuta dago.
Gobernuz kanpoko erakundeak (GKE) eta PR agentziak
Gobernuz kanpoko erakundeik gabe ere, ia ezinezkoa litzateke operazio militarrak jendeari saltzea.
Hauek jendeari independentzia eta sinesgarritasun handiagoa dutela iruditzeko iluzioa ematen diete.
Egiaz, ordea, Amnesty Internationaleko (AI), Human Rights Watcheko (HRW) eta beste hainbat erakunde humanitario
dirudunen zuzendariak hamarkadetan zehar CFRn parte hartu dute.
Beste hainbat CFRko milioidunek, hala nola George Sorosek, finantzatu eta zuzendu egiten dituzte.
Swiss Policy Research (SPR) idazten du halako GKEak beti deitzen dituztela giza-laguntza
oinarri hartuta esku-hartze militarra legitimatzeko.
1991an bertan, Amnesty Internationalek publikoki egiaztatu zuen AEBetako PR enpresa batek asmatutako "inkubagailu-gezurra"
, eta horrek Golko Gerraren hasieran nabarmen lagundu zuen.
Balkanetan, Afganistanen eta Libian, Amnesty Internationalek eta Human Rights Watchek ere zalantzagarri edo
faltsu ziren aldarrikapenetan oinarrituta "gizalegezko" esku-hartze militarrak eskatu zituzten.
Gaddafi-k 6.000 pertsona hil zituela egindako aldarria gezurra zela agerian geratu zen, Swiss Policy Researchek dioenez.
Golfo Gerra amaitu berria zen eta inkubagailuaren gezurra agerian geratu zenean, AEBetako PR agentzia Rudder Finn
jada Balkanetako gerretan aktibo zebilen, ondorengo NATOk esku hartzeko oinarria prestatzen.
Rudder Finn-eko orduko zuzendariak geroago egindako elkarrizketa batean azaldu zuen zergatik bere enpresak Bosnia-ko serbiarren
"heriotza-kanpalekuen" berri faltsuak zabaldu zituen, adibidez:
Bosnian heriotza-kanpalekuen existentzia ez dugu baieztatu; soilik jakinarazi dugu
(AEBetako aldizkaria) Newsdayk hala aldarrikatu duela.
(…) Lan bat genuen egiteko, eta egin genuen.
Ez gaituzte moral izateagatik ordaintzen.
Esan ohi da Avaaz eta Campact bezalako giza-laguntza erakundeak, beren lineako petizioekin, ere aipatu beharko liratekeela.
Euri-oihanari laguntzeko ordez, bat-batean Libiako "hegaldirik gabeko eremu" bat ezartzea eskatzen dute.
5. NATOren operazioak "bake-zaintza" gisa sal daitezke, ez bakarrik "propaganda-matrizea",
baizik eta NATO bera ere CFRren esku sendoan baitago.
Swiss Policy Research-ek idazten du: "CFR-k hamarkadetan zehar bere ofizialentzako prestakuntza-programa mantendu du, eta,
estimazioen arabera, AEBetako goi-mailako militar pertsonal guztien %75 inguru CFR-k prestatu ditu – Bigarren
Mundu Gerratik aurrera ia guztiak buruorde nagusiak, NATOko komandanteak eta eskualdeko komandanteak barne."
Horrela, Kontseiluak ideologikoki prestaturiko inperial indar militar bat osatu du, eta halakoak, bestela, ia erabat
totalitario diren erregimenetan bakarrik aurkitzen baitira.
CFR webguneak honako informazioa ematen du militar prestakuntza programari buruz:
Programak hautatutako ofizialei nazioarteko harremanen ezagutzak zabaltzeko aukera ematen die New Yorkeko CFRren egoitzan urtebete
igaroz (...) CFRren bileretan eta ekitaldietan parte hartze intentsiboaren eta CFRren
kide anitzen arteko elkarreraginaren bidez.
NATOko idazkari nagusien eta Europako Aliantza Goreneko komandanteen (SACEUR) ibilbideek ere
Bilderberg Taldea eta CFR seinalatzen dituzte.
NATOko kargu gorena izanik, idazkari nagusiak erakundea publikoan ordezkatzen du.
Bera beti Europakoa da.
SACEUR beti AEBetako jeneral edo almirante bat da eta aginte militar operazional orokorra du.
Sekretari Nagusi eta SACEUR asko izan dira Bilderberg konferentzietan parte hartu dutenak.
Kredituetan izenen zerrenda aurki dezakezu.
6. NATO tresna gisa – ez bakea bermatzeko, baizik eta CFRren helburu globalak aurrera
eramateko, mundu gobernu zentral bat barne.
CFRn eta haren sare global batean inoiz ikusi gabeko botere kontzentrazioak ondorio bakarra uzten du:
NATO CFRren helburu globalak aurrera eramateko tresnetako bat dela hartu behar da, mundu-goubernu zentral baten ezarpena barne.
Alegatutako "bakearen zaintza" soilik balio du haien existentzia eta operazioak legitimatzeko – CFRren zerbitzuan.
CFRko estrategilarien helburu geopolitikoetako bat, zalantzarik gabe, AEBetako Armadaren eta NATOn munduko
nagusitasun militarraren hedapena ez bada ere, segurtatzea da.
2023ko ekaineko eguneratze baten arabera, AEBetako indar armatuek 750 inguru oinarrizko militar dituzte Estatu
Batuetatik kanpo dauden 80 herrialde baino gehiagotan.
Alemanian 119 instalazio militar daude.
Datu-base bisual batek mundu osoan zehar 56 NATOko oinarriren erakusten ditu.
Aipagarria da Kosovoko AEBetako "Camp Bondsteel" izeneko base militarra.
Hau ezarri zen 1999ko ekainean Jugoslaviaren aurkako NATOk egindako "Allied Force Operazioaren" ondoren.
Bazak 386 hektarea (3.860.000 m²) hartzen ditu eta AEBetako Armadako eta indar
aliatuetako 7.000 soldaduri arte hartzeko gaitasuna du.
Tentsioaren estrategia, munduko gobernu baten arkitektoek beren botere politiko eta militar globala
zabaltzeko erabiltzen duten geopolitikako tresna
Hala ere, bere botere politiko eta militar globala are gehiago zabaltzeko asmoa duen edozein geostrategik ez da nagusiki
oinarritzen ohiko – hain deitutako – "bero" gerretan, baizik eta biztanleria "beldur eta terror" egoeran mantentzearen gainean.
Hau ere "tentsioaren estrategia" deitzen zaio.
Hurrengo definizioa Krimpedian aurki daiteke:
Tentsioaren estrategia, termino politiko gisa, estatu-organoek beren herritarren edo estatuaren artean
beldurra edo ziurgabetasuna sortzeko sustatu edo ezarri dituzten neurriei egiten die erreferentzia.
(…) Gainera, tentsio-estrategia batek estatuaren errepresio-ekintzak eta esku-hartzeak justifikatzeko balio dezake,
herritarren estatuaren esku-hartzearekiko gogoa indartuz.
Ez al zaizu ezaguna dirudi?
Ustezko koronabirus pandemiak agur bero bat bidaltzen du.
Errepresio-neurriak soilik justifika zitezkeen "beldur-sorkuntza eta ziurgabetasunaren" bidez.
Baina itzuli gaitezen "tentsioaren estrategia" terminora.
"Tentsioaren estrategia" terminoa lehen aldiz erabili zen 1969an, The Observer izeneko britainiar
igandeko egunkari batean argitaratutako artikulu batean.
Italiako estatuak egindako operazio ezkutuei erreferentzia egiten ari zen.
1969tik 1984ra bitartean, Italiako hainbat terrorismo-eraso izan ziren, eta horien ondorioz 200
baino gehiago hil ziren eta 600 inguru zauritu ziren.
Hauek "Brigada Gorriei", ezker muturreko talde bati, egotzi zizkieten.
Venetziako ikerketa-magistratu Felice Casson-ek egindako ikerketa zabalek egileetako batera eraman
zuten, eskuineko muturreko Vincenzo Vinciguerra-ra.
Konfesio zabala eta garrantzitsua egin zuen.
Vinciguerrak deklaratu zuen estatu aparatuaren barneko pertsona batzuek babestu zutela eta erasoa estrategia
zabal baten parte izan zela, eta Cassonek geroago "tentsioaren estrategia" deitu zuena.
Hurbilketa honen helburua Alderdi Komunista diskreditatzea zen, Italiako tradizioz presentzia
sendoa zuena, gobernuan parte hartzea eragotziz.
Cassonek bere ikerketa jarraitu zuen eta, SISMI zerbitzu militarreko inteligentzia-zerbitzuaren artxiboak aztertu
ondoren, Italiako estatuaren barruan oso sekretu handiko egitura konplexu baten existentzia agerian utzi zuen.
Hauek deituriko "atzera geratzeko erakundeak" ziren , Italiakoak "Gladio" izena zuten.
Gladio Italiako "Armed Forces Intelligence Service" (SIFAR) eta CIAren arteko lankidetzatik sortu
zen eta 1964tik aurrera NATOan integratuta egon zen.
Oker ulertuta. Hauek Bigarren Mundu Gerraren ondoren AEBetako Zentroko Inteligentzia Agentziak (CIA) eta
Erresuma Batuko Inteligentzia Sekretu Zerbitzuak (MI6) sortutako NATOko armadak ziren.
Sobietar Batasunak herrialdeak okupatuko balitu, gerrill moduan borrokatu eta Europa Mendebaldea askatu beharko zuten.
NATOren armada sekretuen gaineko bere ikerketa proiektuan, Suitzako historialari Dr. Daniele Ganserek froga aurkitu zuen:
Italiako operazioaz gain, antzeko sareak existitu zirela Frantzian, Alemanian, Grezian, Herbehereetan,
Belgikan, Espainian, Portugalen, Norvegan, Luxenburgon, Danimarkan, Austrian, Finlandian, Suedian eta Suitzan.
Historian Daniele Ganseren arabera, "terrorra (...) biztanlerria manipulatzeko beste
edozein estrategia militar baino egokiagoa da."
Ganseren arabera, beldurra sortzeko eta manipulatzeko metodoak erabiltzen dira (etxeko) biztanleria neurri politiko edo
ekonomiko jakin batzuei begira jasotzaile edo etsai izan dadin.
Zein modu hobeago dago populazioa manipulatzeko eta mundu zentralizatutako gobernu bati irekita egoteko
prestatzeko, beldurra eta ziurgabetasuna sortuz baino?
Hala ere, populazio batean beldurra eta terrorra sortzeko erabiltzen diren metodoek ez dute soilik indarkeria armaturari
erreferentzia egiten, baizik eta edozein gerra-retorika motari.
Adibidez, 1945etik 1991ra bitartean AEBen eta Sobietar Batasunaren arteko "Gerra Hotza" deiturikoak benetako
armagintza-lehiara eraman zuen, arma nuklearrak barne.
Armak erabiliz zuzenean gerla irekia saihestu bazen ere, "deterrenzia" izeneko nuklear gerra mehatxu
elkarrekikoak lehen aldiz gizateriaren auto-suntsiketaren ("overkill") aukera agerrarazi zuen.
Konfliktoa zenbaitetan izugarri mehatxagarri bihurtu zen, eta, beraz, superpotentzien arteko "bero"
gerra baten aukera beti zegoen jendearen buruan.
Honek biztanleria etengabeko tentsio eta ziurgabetasun egoeran mantendu zuen.
Honek gobernuen eta armagintza-industrien mesedetan jokatu zuen, eta horri esker pertsonen eskubide zibilak eta askatasunak
kendu ahal izan zituzten edo egoeraz bestela ere irabazi.
Patroi bera ere ikus daiteke Ukrainako eta Errusiako gatazkaren inguruko egungo erretorikan.
1991n Sobietar Batasunaren erorketaren ondoren, NATOren txanda izan zen.
Ongi ulertuta! 1999an hasi zen, hain deitutako NATOren ekialderanzko hedapenarekin, geostrategiako
adituek Errusiarekin gatazka-potentziala mantentzea eta beren herritarrak tentsioan mantentzea lortu zuten.
1999an, NATOren ekialderantz egindako lehen zabalkundean, Polonia, Txekia eta Hungaria izan ziren;
2004 Bulgaria, Estonia, Letonia, Lituania, Errumania, Eslovakia eta Eslovenia;
2009 Albania eta Kroazia;
2017 Montenegro; 2020 Ipar Mazedonia;
2023 Finlandia; 2024 Suedia
Ukrainak NATOan sartzea Errusiarekiko talka eta tentsio politikaren gailur absolutua izango litzateke.
Ukrainaren NATOra sartzeak defentsa elkarrekiko klausula martxan jarriko luke, eta NATOko herrialde
guztiak Errusiarekin gerretan aurkituko lirateke.
Uste da honek gerra Europan zehar, eta agian mundu osoan ere, zabaltzea ekarriko lukeela.
2024ko martxoan Deutschlandfunk irratiari emandako elkarrizketa batean, NATOko idazkari nagusi Jens Stoltenbergek berretsi zuen
ezin zuela zehazki esan noiz onartuko zuten Ukraina aliantzan: "Baina ahalik eta lasterren gertatzeko gogor ari gara lanean."
AEBetako Estatu Idazkari Antony Blinkenek NATOren 75. urteurrena ospatzeko ekitaldiaren
bazterrean esan zuen: "Ukraina NATOko kide izango da."
Gure helburua bilera honetan haien atxikipenera bideratutako zubi bat eraikitzen laguntzea da.
Blinken, ziurrenik asmatuko duzunez, CFRko kidea da.
Luzez eztabaida luzea egon da 1990eko negoziazioetan NATOk ekialderantz ez zabaltzeko halako promesa bat egin ote zen.
Egia da Sobietar Batasunarekiko edo Errusiarekiko inolako loteslerik eta kontratuz adostutako konpromisorik ez dagoela.
Vladimir Polenov, 1990eko negoziazioetako Errusiako ordezkaritzako kideak, esan zuen: "Akatsa izan zen Sobietar
Batasunari NATOk ekialdera zabalduko ez zela ziurtatzeko idatzizko bermerik ez ematea. Hori akats handia izan zen."
Aginarekin ala gabe izateak litekeena da CFRko estrategientzat axola ez izatea.
NATOk tentsioaren estrategia mantentzeko bere helburua bete du.
Hala ere, Errusiako eta AEBetako gobernuen artean beste promesa adierazgarri bat dago:
2014ko apirilaren 14ko Berliner Zeitung egunkarian, alemaniar idazle Rolf Hochhuth-ek aipatu zuen Kremlina
eta Etxe Zuria 1952tik hitzarmen sekretu bat izan dutela:
"... ondorioz, Gerra Hotza gerra bero bihurtuko balitz, Errusian eta Amerikan ez litzateke leiho-beirarik apurtuko,
baina "bakarrik" Polonia eta Alemania suntsituko lirateke:
Oraindik historia irakurtzen duen edonork inoiz bizi izan duen aliatuen traizio lotsagarriena...
Europako biztanleriaren bizkar gainean gerra bat borrokatzen duen estrategia horrelako bat
CFRko estrategientzat guztiz sinesgarria da.
CFRko estrategak Allen Dullesek, azken finean, 1953tik 1961era arte CIAko zuzendari izan zenean, lehia zuten alderdiei aldi
berean armak hornituz aurrekaritza ezarri zuen gatazka batean.
Kanpo Harremanetarako Kontseiluaren (CFR) izenean hiru hilean behin argitaratzen den Foreign Affairs aldizkarian
2024ko apirilaren 22an argitaratutako artikulu batek erakusten du hau ez dela teoria urrunegi bat.
Artikuluaren izenburua dena esaten du: "Europak – baina ez NATOk – tropak Ukrainara bidali beharko lituzke."
Alemaniako ikerketa kazetari Thomas Röper-ek artikuluari buruzko iruzkin batean, besteak beste, honakoa esan zuen: "Arretaz
irakurtzen duen edonork konturatuko da Putinek egindako adierazpena —AEBek Ukrainako azken ukrainar
arte borrokatuko dutela— tamalez erabat egia dela."
Gainera, artikuluak erakusten du egileek azken Europarraraino borroka egiteko gogoa ere badutela...'
Egileek ere argi uzten dute AEBek eta NATOk erantzukizunik gabe geratuko liratekeela:
Eta Europako indarrak NATOren egitura eta lurraldearen kanpoan jardungo luketenez, edozein biktima ez litzateke 5. artikuluaren
arabera erantzunik eragingo eta ez luke AEBak tartean sartuko.
Errusiaren aurkaria ez litzateke NATO, baizik eta Errusiako inperialismo gordina orekatzeko
helburu duten Europako estatuetako koalizio bat.
Eskuliburu-estrategia bat, "Nola funtzionatzen dute gaur egungo gerrek?" izeneko hezkuntza-filmean agertzen den bezala.
"Agresoreak" hautatutako herrialdeak konbentzitzen ditu bere arma eta armadak erabiliz
bere errivalik handienaren aurka altxatzeko.
Bakarrik herrialde guztiek beren azken munizioa erabili, beren onenak galdu eta hondatuta daudenean, benetako misantropoa,
egiazko erasotzailea eta gerra sustatzailea esku hartzen du denak batera garaitzeko (...) edo salbatzaile gisa ospatua izateko.
Ikusi, halaber, 2015ean AEBetako geostrategialari George Friedmanek emandako, hain deitutako Stratfor hitzaldia.
Hori dela eta, AEBek beren mehatxurik handiena Alemaniaren eta Errusiaren arteko aliantza posible batean ikusten dute.
Alemania eta Errusia inplikatzen dituen Europako gerra bat AEBen hegemonia-politikaren interesetan legoke.
Era berean, gogoratu daiteke britainiar Lord Hastings Ismayk NATOko lehen idazkari nagusi gisa egindako adierazpen ospetsua:
NATO sortu zuten Sobietar Batasuna kanpoan mantentzeko, amerikarrak barruan
mantentzeko eta alemaniarrak zapalduak mantentzeko.
Benetan soilik NATOren sorrera-testuinguruan ulertu daiteke adierazpen hau, tabloideek egiten
duten bezala, edo gaur egun ere baliagarria al da?
7. Ondorioa: NATO ezin da "bake-segurtasunaren" bermatzaile gisa hartu – Europan, behintzat, ez – baizik eta mundu-orden berri
baten eraikitzaileen bermatzaile gisa, eta hori bi alderditan
Zentralizatutako lidergoaren pean mundu-antolaketa berri baten arkitektoentzat, NATOk bere helburua bi modutan betetzen du:
Lehenik eta behin, NATO gerra-sustatzaile gisa
Lehenik eta behin, NATOk gerra-sustapena elikatzen du – propaganda bidez, NATOn ekialderanzko hedapena
bezalako mehatxuak edo benetako berriro armatzea, etab.
Europan, Bigarren Mundu Gerratik hona inoiz baino gehiago dago gerra-aukera present.
Alemaniako Indar Armatuen webguneak "Operazio Plana Alemania"ri (laburbilduta OPLAN DEU) erreferentzia egiten dio.
"Alemaniako Operazio Plana" "defentsa nazionaleko plana" da, honako helburu hauekin:
Alde batetik, hitzez hitz: "Alemania, haren lurralde-osotasuna eta haren herritarrak babestu eta defendatzeko,
beste estatu eta gizarte-eragile batzuekin batera".
Bestalde, Alemanian zehar eta Alemaniatik NATOren ekialdeko hegala aldera Aliatuen indarren hedapena bermatzeko.
Gerra sustatzen zuen retorikak beste gailur bat lortu zuen 2024ko maiatzaren 31n.
NATOko atzerri ministroek Pragan bildu ziren.
Agendak 2024ko uztailan Washingtonen egingo den gailurreko bilerarako prestakuntzak eta Ukrainari
NATOk ematen dion laguntza barne hartzen zituen.
Tabloide hedabideetako titularrak honela zioen: "AEBek eta Alemaniak beren armak Errusiako posizioen aurka
erabiltzea baimentzen dute, baina Kharkiven inguruan bakarrik."
Ukrainako gobernuak jada ekainaren 3an eskatu zuen mendebaldeko armak Errusiako lurraldean aplikatzeko esparrua zabaltzea.
Denbora kontu bat besterik ez litzateke.
Defentsarako eskubidea nazioarteko legeetatik eratorria dela dio NATOk.
Alkartearen idazkari nagusi Jens Stoltenbergek aliatuei eskatu die Ukrainari arma eta munizio hornitzen jarraitzeko.
Errusiak berehala erantzun zuen: Errusiak NATOk egindakoa eskalazio larritzat jotzen du
eta erantzun masibo batekin mehatxatzen ari da.
2008tik 2012ra Errusiako presidentea eta 2020tik Errusiako Federazioko Segurtasun Kontseiluko bigarren burua izan
den Dmitry Medvedevek bere Telegram kanalean idatzi zuen:
Errusiari aurre egiteko NATOk emandako halako "laguntza indibidualak" gatazkaren eskalazio larri bat suposatzen du.
Ukraina ohia eta haren NATOko aliatuak hain suntsitzailea den indar-erantzun bat jasoko dute, ezen
aliantzak berak gatazkan sartzea saihestezina izango baita.
2024ko ekainaren hasieran, San Petersburgon egin zen 27. Nazioarteko Ekonomia Foroa, Errusiako presidente
Vladimir Putin-ek "erantzun asimetrikoaz" hitz egin zuen.
Errusiak NATOren lurraldea erasotzea nahi zuela esaten den "erantzun simetrikoa" "txorakeria" dela deskribatu zuen.
Putin-ek esan zuen: "Gure ustez, norbaitek uste badu posible dela arma batzuk borroka-eremura eramatea gure lurraldean erasoak
egiteko (...), zergatik ez genuke eskubiderik izango arma horiek munduko eskualde batzuetan kokatzeko, eraso horiek
Errusiaren aurka jokatuko duten herrialde horien jabetzako objektu sentikorrei egiten zaizkienean?"
Bigarrenik, NATO arreta desbideratzeko taktika gisa
Bigarrenik, NATOk, gerra-sustatzaile guztiekin –gerra-histeria barne– batera, CFRko estrategien benetako helburuak aurrera
eramateko ongi etorritako distrakzio-taktika gisa balio du: hain zuzen ere, mundu-mailako
gobernu zentral baten oinarri nagusiak ezartzea.
Militar nagusitasuna hainbat faktoren artean bat besterik ez da.
Mundu-orden berri bat ezartzeko oinarri garrantzitsuenetako bat osasunaren eta finantzen gaineko kontrola eta boterea da.
Osasun arloan, bereziki, WHOren pandemiari buruzko hitzarmen berriaren eta Nazioarteko Osasun Araudi berrituen helburua
da mundu osoan "osasun-neurriak" kontrolatzeko zentralizatzea.
Munduko Osasun Erakundea – NBEaren antzera CFRko ikerketa-taldeetan sortu zena – ondoren gaixotasunak
interpretatzeko eta hartu beharreko neurriei buruzko erabakiak hartzeko agintaritza bakarra izango luke.
Beste zutabe gako bat finantzen gaineko burujabetza da.
Une honetan, mundu osoan zehar prestaketak martxan daude – Errusian eta Txinan barne
– banku zentral digitalak abian jartzeko.
Alemaniako finantza-aditu Ernst Wolff-en arabera, herritar bakoitzak eta enpresa bakoitzak banku
zentralarekin kontu bakarra besterik ez lukete izan behar.
Honek estatuari aukera emango lioke diru-eskaintza zentralizatuta zehazteko, diru-fluxuak kudeatu eta
kontrolatzeko, eta beharrezko interes-tasak ezartzeko.
Ernst Wolff-en aipua: "Herritarrek oso azkar konturatuko dira estatua ez dela gai bakarrik transakzio bakoitza jarraitzeko,
baita interes-tasa pertsonalak, zerga-tasa pertsonalak edo isunak ezartzeko, dirua Txinako ereduari
oinarritutako gizarte kreditu sistema batera lotzeko edo finantza-fluxu guztietatik guztiz mozteko ere."
Hauek bi adibide besterik ez dira nola boterea eta kontrola mundu mailan zentralizatu eta
"munduko gobernu" bati transferitu behar diren.
NATOk lehenik eta behin nagusitasun militarra bermatzeko balio du, eta bigarrenik, une honetan martxan dauden mundu-menderatze
ahalegin mota guztietatik arreta desbideratzeko.
Kla.TVk ahalegin hauek hainbat programatan agerian utzi ditu.
Informazio honen zati batzuk urdin koloreko informazio-koadroan aurki ditzakezu.
Ikusle maiteak, agian orain datu guztiok gainezka sentitzen zarete eta irtenbiderik ikusten ez duzue.
Kla.TVk sarritan jasotzen ditu ikusleen iritziak, esanez arazoak bakarrik nabarmentzen
ditugula eta ez dugula inolako irtenbiderik aurkezten.
Une honetan, ordea, ezin dugu barkamena eskatu gure soluzioek ikusgarri den eremuan sustraituta ez daudela-eta.
Mehatxu masibo hauek guztien aurrean, hamarkadetan zehar dimentsio gorago batetik indarra eta itxaropena hartzen ari
gara, eta hori Ivo Sasekek behin eta berriro egiaztatzen du.
Itxaropena galdu nahi ez duten guztientzat, gure argigarrien konferentzien eskaintza zabalera www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen
eta www.sasek.tv helbideetan arreta jartzea nahi genuke.
Azkenik, ikusi Kla.TVko sortzaile Ivo Sasekek 2024ko maiatzaren 4an Nazioarteko Adiskideen
Bileran emandako hitzaldiko hiru labur hautaketa.
Sasek benetan mundu-mailako gerla ezkutatu baten aurrean distrakzioaren arma eta horretatik
irteteko bide osasungarri bati buruz hitz egiten du.
Lagun maiteok, premiaz ikasi behar dugu garaiek aldatu direla ulertzen.
Gaur egun analogiko munduan borrokatzen ari diren gerrek, hau da, tankeekin, helikopteroekin,
kruzero-misilekin eta antzekoekin egiten diren gerra fisikoek, gaur egun funtzio erabat desberdina dute.
Badakizu zein diren?
Une honetan borrokan dauden ohiko gerra hauek, batez ere, benetako gerra mundial ezkutuko arretatik
desbideratzeko arma gisa balio egiten dute, ulertzen duzu?
Gerrek berak, adi pentsa esaten ari naizena, gaur egun borrokan dauden gerrek berak, askoz handiagoa den
beste gerra bat estaltzeko taktikak besterik ez dira.
Gene-terapia honekin mundu osoa txertatzea lortzen badute, nola funtzionatzen duen ulertzen al duzu?
Aldiz, gaur egungo gerra hibridoak, bestalde, benetan planetako azken pertsona bakoitza barne hartzen du.
Bill osabak (Gates) iragarri zuenez: "Zeruaren azpian dagoen pertsona bakoitza txertatuta dagoenean bakarrik
egongo gara seguru..." – Badakizu, Bill osaba, Bill Gates.
– Beraz, erasotzaile ezkutatuak horretan oinarritzen da.
Hori 120 urte lehenago idatzi zuen; nik idatzita daukat.
Ezkutuko erasotzaileak espero du guk berari bakarrik konturatuko garela jada berandu denean, orduan botoi baten
ukipenarekin edozein aurkari menderatu baitaiteke teknologia digital, dirurik gabeko zaintza totalaren bidez.
Orain, gure egun hauetan, askapenaren egunean – gaur nik horrela deitzen diodana – Jainkoak, nolabait esateko, bere gezi
gogorren eta zorrotzena, bere arma boteretsuena ateratzen du.
Arma hori zein da? Arma fisikoetaz ari al gara hemen?
Ez, ez, ez. Ez orain.
Ikusi duzuenez, milaka urteek erakutsi digute arma fisikoek ezinbestean gero eta okerragoak diren gerretara
eta are hilgarriagoak diren armetara eramaten gaituztela.
Ikasi dugu hori.
Eta, beraz, Jainkoaren egiazko eta benetan salbatzaile diren arma bakarrak espirituaren armak dira.
Hitzaren arma. Zerupean dagoen indartsuena.
Egia, esanda, adibidez, baina ez lehen bezala, hitz giza ahul edo legez hilgarria gisa – baizik eta egia, boterearen
eta ontiko boterearen egiaztapen indartsuen arabera esanda.
Ikusten al duzu aldea?
Honek esan nahi du iragarritako azken borroka honetan guk arma bakarra erabili ahal izango dugula.
Hitzaldi osoa, "Unlocking Day", 53 herrialdetan zuzenean emititua izan zena, www.kla.tv/29017. helbidean aurki daiteke.
Zabal ezazue gorria alfonbra, jo ezazue himnoa.
Bandera harrotasunez igotzen da zerura – "Bakea! Bakea!" askotan esaten da.
50 baino gehiago aldi berean hil dira, eta milaka zaurituek beren sufrimendua damutzen dute.
Ke beltza zerura igotzen da, jendeak bakea oihukatzen du ahots guztiz gorenean.
Izarren artean eguzki urre baten antzera, bakea nahi dugu gure azken helburu gisa.
Bakea ez da helburu urrun bat; bakea da bidea.
Bakea, bidaiatzeko ibilgailu bat.
Bakea, bakea, bakea nire baitan hasten da.
Bakea, bakea, bakea, hori da nire barruko Jainkoa.
Nire bihotzaren sakonean nagusi den hori logikaren eta arrazoiaren haratago dago, eta
gure baitan bake komunitario gisa agertzen da.
Bost kontinentetan gerrak lehertuta daude, eta egunero jendea hiltzen da.
Ez da nahikoa, zerbait berria hasten dute – Ipar Korea, Errusia edo Iran.
Nire eztarria estutzen da, nire taupadak azkartzen dira. Zenbat miseria gehiago behar da bakea iristeko?
Zure esku-zartadak harri baten moduan gogor lotzen dira. Ei, zure baitan bakea badago, bakea egongo da.
Izarren artean eguzki urre baten antzera, bakea nahi dugu gure azken helburu gisa.
Bakea ez da helburu urrun bat; bakea da bidea.
Bakea, bidaiatzeko ibilgailu bat.
Bakea, bakea, bakea nire baitan hasten da.
Bakea, bakea, bakea, hori da nire barnean dagoen Jainkoa.
Nire bihotzaren sakonean nagusi den hori logikaren eta arrazoiaren haratago dago, eta
gure baitan bake komunitario gisa agertzen da.
Bakea, bakea, bakea ere zure baitan hasten da.
Bakea, bakea, bakea, hori da zure baitako Jainkoa.
Bake honek denekin batasuna sortzen du, nahiz eta zoroa izan; hey, halako indarra dago.
Bakea, bakea, bakea nire baitan hasten da.
Bakea, bakea, bakea, hori da nire barnean dagoen Jainkoa.
Nire bihotzaren sakonean nagusi den hori logikaren eta arrazoiaren haratago dago, eta
gure baitan komunitateko bake gisa agertzen da.
Bakea, bakea, bakea nire baitan hasten da.
Bakea, bakea, bakea, hori da nire barnean dagoen Jainkoa.
Nire bihotzaren sakonean nagusi den hori logikaren eta arrazoiaren haratago dago, eta
gure baitan bake komunitario gisa agertzen da.
Bakea, bakea nire baitan hasten da.
Bakea, bakea, hori da nire baitako Jainkoa.