Ինչպես ասում են՝ «Բոլոր ճանապարհները տանում են դեպի Հռոմ», ուստի կարելի է ասել, որ:
Բոլոր նշանները ցույց են տալիս, որ ՆԱՏՕ-ի ետևում կանգնած մարդիկ ամերիկյան մասնավոր փորձագիտական կենտրոնը՝
«Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը» (Council on Foreign Relations), կամ կարճ՝ CFR-ն են։
CFR-ում և նրա գլոբալ ցանցում աննախադեպ ուժի կենտրոնացման փաստը թույլ է տալիս միայն մեկ եզրակացություն:
ՆԱՏՕ-ն պետք է դիտվի որպես CFR-ի համաշխարհային նպատակների առաջմղման գործիքներից մեկը, այդ թվում՝
կենտրոնական համաշխարհային կառավարության ստեղծումը։
Ասված «խաղաղության ապահովումը» ծառայում է բացառապես նրանց գոյությունն ու գործողությունները
օրինականացնելու համար՝ CFR-ի ծառայության մեջ։
Առաջին հերթին ՆԱՏՕ-ն սնուցում է ողջ պատերազմատենչությունը՝ լինի դա քարոզչության, սպառնալիքների (օրինակ՝ ՆԱՏՕ-ի
արևելք ընդլայնման), թե իրական վերազինման միջոցով և այլն։
Եվրոպայում պատերազմի հավանականությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր երբեք այսքան մեծ չի եղել։
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն, բոլոր պատերազմապաշտական քարոզչության՝ անգամ պատերազմի հիստերիայի հետ միասին, ծառայում է որպես ողջունելի
շեղողական տակտիկա՝ առաջ մղելու CFR ռազմավարների իրական նպատակները՝ մասնավորապես աշխարհի
կենտրոնական կառավարության հիմնաքարերի հաստատումը։
1949 թվականի ապրիլի 4-ին – 75 տարի առաջ – ՆԱՏՕ-ն հիմնադրվեց որպես պաշտպանական դաշինք նախկին Խորհրդային Միության դեմ։
ՆԱՏՕ-ն (North Atlantic Treaty Organisation) նշանակում է «Հյուսիսատլանտյան պայմանագրային
կազմակերպություն», որը գերմաներենում հայտնի է նաև որպես «Ատլանտյան դաշինք» կամ «Հյուսիսատլանտյան պայմանագիր»։
ՆԱՏՕ-ն այժմ բաղկացած է 32 եվրոպական և հյուսիսամերիկյան անդամ պետություններից։
Միության ամենակարևոր սկզբունքն է ՆԱՏՕ-ի պայմանագրի 5-րդ հոդվածում կոչված փոխադարձ օգնության դրույթը:
Կողմերը համաձայն են, որ Եվրոպայում կամ Հյուսիսային Ամերիկայում նրանցից մեկի կամ մի քանիսի դեմ
իրականացված զինված հարձակումը կհամարվի հարձակում բոլորի դեմ։
ՆԱՏՕ-ի պայմանագրի 5-րդ հոդվածը նշում է, որ եթե ՆԱՏՕ-ի որևէ անդամի վրա հարձակվեն, ապա ամբողջ դաշինքը հարձակման է ենթարկվում։
ՆԱՏՕ-ի խորհուրդը հայտարարում է դաշինքի գործի կիրառման մասին, որը նախկինում կիրառվել է միայն մեկ անգամ՝ 2001 թվականի սեպտեմբերի
11-ի ահաբեկչական հարձակումներից հետո Միացյալ Նահանգներում։
Ընդհանուր հանրության շրջանում՝ ինչպես կարելի է կարդալ Գերմանիայի Դաշնային կառավարության կայքում, ՆԱՏՕ-ն
գովաբանվում է որպես «աշխարհի ամենահաջողակ անվտանգային դաշինք»։
Այն 75 տարի երաշխավորել է Եվրոպայի անվտանգությունը։
123432Ռուսաստանի Ուկրաինա ներխուժումից երկու տարի անց, ըստ 2024 թվականի ապրիլի 4-ին ARD-DeutschlandTrend-ի կողմից անցկացված
հեռախոսային հարցման, Գերմանիայի բնակչության 67%-ը Եվրոպայում խաղաղությունն ու
անվտանգությունը համարում է շատ լուրջ կամ լուրջ վտանգված։
Մարդկանց 82%-ը համարում է, որ ՆԱՏՕ-ն կարևոր է Եվրոպայում խաղաղություն ապահովելու համար։
«Անվտանգություն 2024» ուսումնասիրության համաձայն՝ շվեյցարացիների 52%-ը կողմ է ՆԱՏՕ-ի հետ ավելի սերտ
կապերին, իսկ 30%-ը աջակցում է դաշինքին միանալուն։
Հարցը, թե որ չափով ՆԱՏՕ-ն ապահովում է խաղաղություն Եվրոպայում, բաժանում է կարծիքները և
ավելի քան երբևէ անհանգստացնում է բնակչությանը։
Այս փաստագրական ֆիլմը հենց այս հարցն է ուսումնասիրում և ՆԱՏՕ-ի ետնաբեմն է ցույց տալիս։
1. Արդյո՞ք ՆԱՏՕ-ն ապահովել է խաղաղություն անցյալում? – ՆԱՏՕ-ի ամենակարևոր գործողությունները
ՆԱՏՕ-ի ամենակարևոր մի շարք գործողություններ այժմ ստորև ավելի մանրամասն կքննարկվեն։
Սրանք ՆԱՏՕ-ի ղեկավարությամբ իրականացվող պաշտոնական գործողություններ են, ոչ թե ՆԱՏՕ-ի երկրների
սեփական նախաձեռնությամբ իրականացվող գործողություններ։
Նրանց բոլոր ռազմական գործողությունները տեղի են ունեցել հետսառըպատերազմյան շրջանում, այսինքն՝ 1991 թվականից հետո։
Այս գործողություններից առաջինը տեղի ունեցավ Բոսնիայում 1992 թվականի հուլիսից սկսած՝ ծովային շրջափակումների,
թռիչքների արգելման գոտիների և կոչված խաղաղապահ ուժերի տեսքով։
«Դելiberate Force» գործողությունը Բոսնիա և Հերցեգովինայում 1995 թ. օգոստոսի 30-ից սեպտեմբերի 20-ը
1994 և 1995 թվականներին մորթարային արկերը հարվածեցին Սարաևոյի Մարկալե շուկային։
Այդ գործընթացում մոտ 100 խաղաղ բնակիչ է զոհվել։
Մորտիրային արկերը անմիջապես մեղադրվեցին սերբերի վրա։
Այս հարցի պատասխանատվությունը պարզելու քննիչ հանձնաժողովի ստեղծումը մերժվեց։
Սա թույլատրեց ՆԱՏՕ-ին գցել 1 026 ռումբ 338 թիրախների վրա Բոսնիայի սերբերի վերահսկողության տակ գտնվող ամբողջ տարածքում։
Երկու ու կես շաբաթվա ընթացքում ՆԱՏՕ-ի ութ գործընկեր երկրների ռեակտիվ ինքնաթիռները
ընդհանուր առմամբ իրականացրին 3 515 առաքելություն։
Օդային հարվածների հետևանքով զոհվել է մոտավորապես 27 խաղաղ բնակիչ և նույնքան զինվոր։
Բոսնիայի իրավիճակը դեռևս չի լուծվել այնպես, որ հանգեցներ իրական խաղաղության։
«Ալիեդ Ֆորս» գործողությունը նախկին Յուգոսլավիայի Դաշնային Հանրապետությունում 1999 թ. մարտի 24-ից հունիսի 10-ը
«Օպերացիա Ալայդ Ֆորս» կոդային անվանումն էր ՆԱՏՕ-ի ռազմական գործողությանը Յուգոսլավիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետության դեմ։
Տեղակայված մոտ 200 կործանիչ ինքնաթիռները գցել են 28 018 պայթուցիչ սարք՝ այդ թվում կլաստերային
ռումբեր, և 10–15 տոննա ուրանի ծածկույթով զինամթերք։
Չկար ոչ ՄԱԿ-ի մանդատ, ոչ էլ կոլեկտիվ պաշտպանության դեպք։
ՆԱՏՕ-ն օդային հարվածները արդարացրեց ենթադրյալ «մարդասիրական աղետի» հիմքով։
Սակայն, ըստ մի շարք զեկույցների, այդ թվում՝ ԵԱՀԿ-ի (Եվրոպայում անվտանգության և համագործակցության
կազմակերպություն) տվյալներով, պատերազմի սկսվելուց առաջ ոչ մի մարդասիրական աղետ և էթնիկ զտում չի եղել։
Սակայն պատերազմի սկսվելուց հետո եղան 10 000 զոհված զինվորներ և ոստիկաններ։
Մարդու իրավունքների դիտարկման տվյալներով՝ 489-ից 528 խաղաղ բնակիչների մահ;
1,200–2,500 խաղաղ բնակիչներ սպանվել են ըստ Յուգոսլավիայի գնահատականների;
ուրանիումով զինամթերքի պատճառով առաջացող աղետալի երկարաժամկետ հետևանքներ, ինչպիսիք են
հղիության ընդհատումները և ծանր հիվանդությունները։
Ըստ գնահատականների՝ 125 000 մարդ մահացել է երկարաժամկետ հետևանքներից։
Յուգոսլավիայում և Սերբիայում մահացության մակարդակը տարեկան հաշվարկով աճել է 2,5 տոկոսով։
Եվ ավերվեց ենթակառուցվածքը՝ 110 հիվանդանոց, 480 դպրոց, 19 երկաթուղային կայարան, 60
կամուրջ և արդյունաբերական ձեռնարկություններ։
«Ազատության շարունակական պաշտպանության» (OEF) գործողություն Աֆղանստանում, Ֆիլիպիններում, Վրաստանում,
Ղրղըզստանում, Աֆրիկայի եղջյուրում, Սոմալիում և Սահարայում՝ 2001 թ. հոկտեմբերի 7-ից մինչև 2014 թ. դեկտեմբերի 28-ը
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի հարձակումների պատասխան olaraq ԱՄՆ կառավարությունը հայտարարեց այն, ինչը
կոչվում է «պատերազմ» միջազգային ահաբեկչության դեմ։
ՆԱՏՕ-ի խորհուրդը հետագայում որոշեց հարձակումները համարել Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 5-րդ հոդվածով՝ փոխադարձ
պաշտպանության դրույթով, Միացյալ Նահանգների վրա հարձակում։
Ահաբեկչության դեմ այս պատերազմի շրջանակներում ձեռնարկված միջոցառումներից մեկը
«Ազատության շարունակական պաշտպանության» օպերացիան էր։
Մոտավորապես 70 երկիր ներգրավված էր ԱՄՆ Կենտրոնական հրամանատարության գլխավորած գործողության մեջ։
Օպերացիան ավարտվեց 2014 թվականի դեկտեմբերի 28-ին։
Այն փոխարինվեց ՆԱՏՕ-ի «Ռեզոլյուտ Սուպորտ» առաքելությամբ, որը տևեց մինչև 2021 թվականի սեպտեմբերի 11-ը։
Դա այլևս մարտական առաքելություն չէր, այլ խորհրդատվական և լոգիստիկ աջակցություն Աֆղանստանի կառավարությանը։
ՆԱՏՕ-ն Աֆղանստանում թողեց ամեն ինչ, բացի խաղաղությունից և անվտանգությունից։
Շուտով թալիբները վերահսկողության տակ էին առել երկրի մեծ մասը։
Ըստ Welthungerhilfe-ի, մարդասիրական իրավիճակը «կատաստրոֆիկ» է։
Շատ դիտորդներ Աֆղանստանում միջազգային առաքելությունը ձախողված են համարում։
Հաշվարկվում է, որ ՆԱՏՕ-ն և նրա դաշնակիցները թողել են 240 000 զոհ։
Մինչև 2012 թվականը միայն քաղաքացիական 43 000 զոհ։
3 500-ից ավելի ՆԱՏՕ-ի զինվորներ զոհվել են, այդ թվում՝ Գերմանիայի զինված ուժերի 59 զինծառայող։
Միջազգային ռազմական միջամտություն Լիբիայում 2011 թ. մարտի 19-ից մինչև հոկտեմբերի 31-ը
2011 թվականի մարտի 17-ին ՄԱԿ-ի 1973 բանաձևը թույլատրեց ՄԱԿ-ի անդամ պետություններին Լիբիայի վրա «թռիչքների արգելման գոտի»
ստեղծել՝ իբր քաղաքացիական բնակչության պաշտպանության և ապստամբներին կառավարական ուժերի դեմ աջակցություն ցուցաբերելու նպատակով։
2011 թվականի մարտի 31-ին ՆԱՏՕ-ն ստանձնեց ՄԱԿ-ի 1973 բանաձևը կիրառելու ամբողջ ռազմական գործողության հրամանատարությունը։
260 մարտական ինքնաթիռներով ՆԱՏՕ-ն իրականացրեց ընդհանուր առմամբ 7 587 օդային հարված։
Արդյունքում զոհվեց 50 000 խաղաղ բնակիչ, և 50 000 խաղաղ բնակիչ վիրավորվեց։
Տնտեսական ենթակառուցվածքը մեծապես ավերվել էր, իսկ մեծ ջրամատակարարման ցանցին պատկանող օբյեկտները ռմբակոծվել էին։
Լիբիայում միջամտությամբ ՆԱՏՕ-ն ոչ մի կերպ չի նպաստել խաղաղության ապահովմանը։
2011 թվականին պետության ղեկավար Մուամար Քադաֆիի տապալումից ի վեր Լիբիան ցնցվում է բռնի հակամարտություններից։
Քաղաքական անկայունությունը, հանրային կարգի և տնտեսության փլուզումը շարունակում են ձևավորել
այս Հյուսիսային Աֆրիկայի երկրի մարդկանց առօրյան։
Բացի այդ, միլիոնավոր փախստականներ Լիբիայի միջոցով հասան Եվրոպա։
Լիբիայում ենթադրյալ «մարդասիրական» ճգնաժամից առաջ՝ Մուամար Քադաֆիի օրոք երկիրը ուներ Աֆրիկայում մեկ մարդու հաշվարկով ամենաբարձր
եկամուտներից մեկը և ամենաբարձր սոցիալական ձեռքբերումները։
Պնդումը, որ Գադաֆին սպանել է 6000 մարդ, պարզվեց սուտ։
Գադաֆիի անկումից հետո մարդասիրական աղետը նոր էր սկսվում։
ՆԱՏՕ-ի երկրների կողմից և նրանց մասնակցությամբ հետագա պատերազմներ
ՆԱՏՕ-ի գլխավորած գործողությունները հարուցեցին աննկարագրելի տառապանքներ՝ հարյուր հազարավոր
զոհերով և ավերիչ երկարաժամկետ հետևանքներով։
Բացի այդ, եղել են նաև այլ պատերազմներ, որոնցում ներգրավված էին ՆԱՏՕ-ի երկրները, օրինակ՝ Վիետնամի պատերազմը (1965–1975
թթ.), որի ընթացքում ԱՄՆ զինված ուժերը լայնածավալ կերպով կիրառեցին չափազանց թունավոր «Agent Orange» խոտասպան նյութը։
Սա առաջացրեց շրջակա միջավայրին և գենետիկ նյութին անչափ մեծ երկարաժամկետ վնաս, ֆետալ անոմալիաներ և հղիության ընդհատումներ։
Կառավարության տվյալներով մինչև 2009 թվականը մահացել է 400 000 վիետնամցի։
Առաջին Իրաքյան պատերազմ կամ Երկրորդ Պարսից ծոցի պատերազմ 1990/91
2003 թվականին տեղի ունեցած Երկրորդ Իրաքյան պատերազմը կամ Երրորդ Պարսից ծոցի պատերազմը, որի ընթացքում ԱՄՆ-ի գլխավորած կամավորական
կոալիցիան կրակեց 1 000–2 000 տոննա զրահաբեկող ուրանի փամփուշտներ։
Սիրիայում քաղաքացիական պատերազմ 2011 թվականից
Յեմենում ռազմական միջամտություն 2011–2015 թթ.
Այս բոլոր պատերազմները ունեն մեկ ընդհանուր բան։
Պատերազմի պատճառած չարիքները ավելի մեծ էին, քան այն ենթադրյալ անարդարությունը, որը, ըստ պնդումների,
պետք էր վերացնել երկրի խաղաղությունն ապահովելու համար։
Սա խախտում է միջազգային մարդասիրական իրավունքի սկզբունքը։
Եվ այս պատերազմները ունեն ևս մեկ ընդհանուր առանձնահատկություն՝ դրանք հիմնված էին ստերի վրա։
Իր «Անօրինական պատերազմներ. Ինչպես ՆԱՏՕ-ի երկրները սաբոտաժի են ենթարկում ՄԱԿ»-ը գրքում շվեյցարացի պատմաբան դոկտոր Դանիել Գանսերը
ցույց է տվել, թե ինչպես անցյալում և ներկայում անօրինական պատերազմներ են վարվել՝ առանց
դաշինքի հիմնավորման և առանց ՄԱԿ-ի հստակ մանդատի։
Դրա համար պատերազմները բարոյապես արդարացվում են ենթադրյալ «մարդասիրական աղետներով» կամ այլ ստերով։
Բայց ինչպես է սա հնարավոր և ինչպես է այն իրականացվում?
Եթե ՆԱՏՕ-ի անցյալի գործողությունները խաղաղություն չեն ապահովել, արդյո՞ք դրանք պետք է ապահովեն այն ներկայում։
2. Եթե ՆԱՏՕ-ի գործողությունները խաղաղություն չապահովեցին, արդյո՞ք դա մաքուր ձախողում էր, թե՞ խորամանկ հաշվարկ։
Այս հարցին պատասխանելու համար պետք է նայենք ՆԱՏՕ-ի ետնաբեմը։
Ովքե՞ր են ՆԱՏՕ-ի ետևում և որոնք են նրանց նպատակները։
ՆԱՏՕ-ի հիմնադրման ետևում ո՞վ էր։
Ինչպես ասում են՝ «Բոլոր ճանապարհները տանում են Հռոմ», ուստի կարելի է ասել, որ:
Բոլոր նշանները ցույց են տալիս, որ ՆԱՏՕ-ի ետևում կանգնած մարդիկ են ԱՄՆ մասնավոր փորձագիտական
կենտրոնը՝ Council on Foreign Relations (կարճ՝ CFR):
Ամերիկացի իրավաբան Ուիլյամ Բանդին գրել է CFR-ի ուսումնասիրական խմբերին, որ նրանք օգնել են ստեղծել մտածողության
այն շրջանակը, որը հանգեցրեց Մարշալի պլանին և ՆԱՏՕ-ին։
Բունդին Կենտրոնական հետախուզական վարչության (CIA) վերլուծաբանն էր։
Երբ 1939 թվականի սեպտեմբերին Եվրոպայում սկսվեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, ԱՄՆ Պետական դեպարտամենտը
առաջարկեց անկախ վերլուծության և ուսումնասիրության ծրագիր։
Սա հանձնարարվել է CFR-ի ուսումնասիրման խմբերին։
Ծրագիրը, որը հայտնի դարձավ «Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրություններ» անվամբ, նախատեսված էր առաջնորդել ամերիկյան
արտաքին քաղաքականությունը առաջիկա պատերազմի տարիներին և այն մարտահրավերներով լի նոր աշխարհում, որը կձևավորվեր դրանից հետո։
CFR-ի կայքը շարունակում է ասել, որ «խնդիրը խիստ գաղտնի էր»։
Քանի որ ամբողջ պլանը կչեղարկվեր, եթե հանրությանը հայտնի դառնար, որ Արտաքին գործերի
նախարարությունը աշխատում է արտաքին խմբի (CFR) հետ։
Ռոքֆելլերյան հիմնադրամը համաձայնեց ֆինանսավորել նախագիծը, սկզբում հապաղելով, սակայն դրա
կարևորության համոզվելուց հետո տրամադրելով մոտ 350 000 դոլար ։
Հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրությունների ծրագրին մասնակցել են գրեթե 100 տղամարդ,
Նորման Հ. Դեյվիսը եղել է Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրությունների ուղղորդիչ հանձնաժողովի նախագահը։
Դեյվիսը 1921 թվականից եղել է CFR-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, իսկ 1936–1944 թվականներին՝ նրա նախագահը։
Ալեն Ուելշ Դալեսը և Հենսոն Վ. Բոլդուինը (1903–1991) գլխավորել են «Պատերազմի և խաղաղության
ուսումնասիրությունների» զինատեսակների խումբը, որտեղ մշակվել են ՆԱՏՕ-ի հիմնական գաղափարներն ու նախագծերը։
Ալլեն Ուելշ Դալեսը 1927 թվականից մինչև 1969 թվականը եղել է CFR-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, իսկ 1946 թվականից
մինչև 1950 թվականը՝ նրա նախագահը; 1953 թվականից մինչև 1961 թվականը նա եղել է ԿՀՎ տնօրենը։
Որպես ԿՀՎ տնօրեն՝ Դալեսը թույլատրեց գաղտնի սպանության փորձեր Ֆիդել Կաստրոյի (1959–2008 թթ. Կուբայի նախագահ), Պատրիս
Լումումբայի (1960 թ. Կոնգոյի առաջին վարչապետ) և Ռաֆայել Տրուխիլոյի (Դոմինիկյան Հանրապետության նախագահ) և այլոց նկատմամբ։
Լումումբային գնդակահարությամբ սպանեցին։
Նա նախկինում խաղացել էր նշանակալի դեր Կոնգոյին Բելգիայի գաղութային իշխանությունից խաղաղ ճանապարհով դուրս բերելու գործում։
Դալեսը պատասխանատու էր Իրանում և Գվատեմալայում տեղի ունեցած հեղաշրջումների համար։
Նրա ղեկավարությամբ ԿՀՎ-ն գաղտնի աջակցություն ցուցաբերեց Հարավային և Կենտրոնական Ամերիկայում միաժամանակ երկու հակամարտող կողմերի։
Դալեսը անգամ զենքեր էր մատակարարել Կուբայի հեղափոխականներին։
Ամբողջությամբ համապատասխանում է «Divide et Impera» կամ «բաժանիր և տիրիր» սկզբունքին։
Այս սկզբունքը վերաբերում է ռազմական, քաղաքական կամ ռետորական ռազմավարությանը, որի նպատակն է բաժանել հակառակ ճամբարը։
Դալեսը նաև 1953 թվականին նախաձեռնել է ԿՀՎ MK ULTRA հետազոտական ծրագիրը։
Մտքի վերահսկման հնարավորությունների ծրագիրը ներառում էր հազարավոր մարդկանց վրա անցկացված փորձարկումներ,
որոնց ընթացքում գրանցվել են մի քանի մահվան դեպքեր։
Իր աշխատանքում պատմաբան դոկտոր Դանիել Գանսերը եզրակացրեց, որ նախագահ Ջոն Ֆ. Քենեդիի
սպանությունը նույնպես հրամայել է Ալլեն Դալեսը։
Դալեսը 33-րդ աստիճանի ֆրիմեյսոն էր։
Արդյո՞ք զարմանալի է, որ ՆԱՏՕ-ն չի ապահովում խաղաղություն, հաշվի առնելով, որ նրա հիմնադիր սկզբունքները
մշակվել են արյունոտ ձեռքերով Ալեն Դալեսի օգնությամբ։
1983 թվականի հուլիսին Բրիտանական «International Affairs» ամսագրում հրապարակված հոդվածը
տալիս է պատկերացում ՆԱՏՕ-ի հետագա ստեղծման մասին։
Անվանումը՝ «Պենտագոնի բանակցությունները 1948 թ. մարտին. Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի սկիզբը»։
Ըստ հեղինակներ Սիս Վիբեսի և Բերտ Զեմանի, այս հոդվածը նախատեսված է լրացնելու ՆԱՏՕ-ի պաշտոնական պատմությունը։
ՆԱՏՕ-ի պաշտոնական պատմության համաձայն՝ Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի ստորագրմանը հանգեցրած
բանակցությունները սկսվել են 1948 թ. հուլիսի 6-ին Վաշինգտոնում։
Այնուամենայնիվ, մի քանի տարի է հայտնի, որ Միացյալ Նահանգների և Արևմտյան Եվրոպայի պետությունների միջև անվտանգության պայմանագրի
շուրջ բանակցություններ արդեն անցկացվել էին մինչ այդ ամսաթիվը։
Այս բանակցությունները տեղի ունեցան 1948 թվականի մարտի վերջին՝ խիստ գաղտնիության պայմաններում, Միացյալ Նահանգների,
Միացյալ Թագավորության և Կանադայի միջև Վաշինգտոնի Պենտագոնում։
Այս գաղտնի խորհրդակցությունների մասնակիցներից մեկը խոսում է 1948 թ. մարտին կայացած վճռորոշ (և գաղտնի) Պենտագոնի
բանակցությունների մասին, որոնց ընթացքում իրականում ձևավորվեց Հյուսիսատլանտյան պայմանագիրը։
Միջազգային հարաբերությունների հոդվածում նաև նշվում են այն անձինք, որոնք 1948 թ. մարտի 22-ից
ապրիլի 1-ը Պենտագոնում վարել են բանակցությունները։
Այստեղ նույնպես պատվիրակության մասնակիցների թողած հետքերը, ինչպես սպասվում էր, տանում են CFR-ին։
Լյուիս Վ. Դուգլաս , իր պատվիրակության ղեկավար։
Նա 1947 թվականից մինչև 1950 թվականը եղել է Միացյալ Նահանգների դեսպան Միացյալ Թագավորությունում։
Նա 1935 թվականից Ռոքֆելլեր հիմնադրամի անդամ էր և 1936–1939 թվականներին ծառայել է դրա Գործադիր հանձնաժողովում։
Նա 1940 թվականից մինչև 1964 թվականը եղել է Արտաքին հարաբերությունների խորհրդի տնօրենների խորհրդի անդամ։
Թեոդոր Աքիլեսը , ով ծառայել է ԱՄՆ դիվանագետ Պերուում, նաև եղել է CFR-ի անդամ։
Ալֆրեդ Գրյունթեր , ԱՄՆ բանակի գեներալ, 1953–1956 թթ. Եվրոպայի գերագույն դաշնակից հրամանատարն էր։
Ռոբերտ Սեսիլը բրիտանական դիվանագետ էր և 1920 թվականի հուլիսին Լոնդոնում հիմնված
մասնավոր մտքի կենտրոն՝ Չաթամ Հաուսի համահիմնադիր։
Մեկ տարի անց դրա ամերիկյան համարժեքը՝ CFR-ը, հիմնադրվեց Նյու Յորքում։
2004 թվականին մինչև Չաթամ Հաուսը հայտնի էր նաև որպես Թագավորական միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտ։
Գլխավոր նախագծերը ֆինանսավորվում են Ռոքֆելլեր հիմնադրամի, Բիլ և Մելինդա Գեյթսների հիմնադրամի, ՆԱՏՕ-ի և այլոց կողմից։
Ռոբերտ Սեսիլը ֆրիմեյսոն էր։
Լեսթեր Բ. Փիրսոնը , Կանադայի պատվիրակության ղեկավարը, 1963–1968 թվականներին եղել է Կանադայի 14-րդ վարչապետը։
Նա Բիլդերբերգի խմբի անդամ էր և 1964 թվականին մասնակցել է Բիլդերբերգի հանդիպմանը։
Ռոքֆելլերների հիմնադրամը, ԿՀՎ-ն և ԱՄՆ արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը կրկին
ներգրավված էին Բիլդերբերգի խմբի ստեղծման գործում։
Նպատակը եվրոպական և ամերիկյան քաղաքական գործիչների և բիզնեսի առաջնորդների հետ պարբերական կոնֆերանսներ կազմակերպելն էր։
3. ՆԱՏՕ-ի նպատակները = CFR-ի նպատակները
ՆԱՏՕ-ի հիմքում ընկած նպատակներն ու առաքելությունը հասկանալու համար պետք է հասկանալ CFR-ի նպատակները։
Իր կայքում CFR-ը համեստորեն է ներկայացնում իրեն։
Այն ծառայում է «աշխարհը և Միացյալ Նահանգների ու այլ երկրների առջև ծառացած արտաքին
քաղաքականության որոշումները ավելի լավ հասկանալու համար»։
Այնուամենայնիվ, քիչ հավանական է, որ որևէ կազմակերպություն միայն խորհրդատվական ծառայություններ
մատուցելու նպատակով կստեղծեր այդքան լայնածավալ ցանց։
Տասնամյակներ շարունակ CFR-ը գրավել է ԱՄՆ կառավարության գրեթե բոլոր կարևոր պաշտոնները և յուրաքանչյուր վարչակազմի
համար՝ լինի դեմոկրատական, թե հանրապետական, ապահովել է մի քանի հարյուր բարձր պաշտոնյաների և խորհրդականների։
Ռիչարդ Հարվուդը, «Վաշինգտոն Փոստի» նախկին ավագ խմբագիրն ու օմբուդսմենը, գովեստով գրել է Արտաքին հարաբերությունների
խորհրդի մասին՝ նշելով, որ դրա անդամները «ամենից շատ նման են այն, ինչ կարելի է անվանել Միացյալ Նահանգների իշխող էլիտա»։
(…) Նրանք չեն սահմանափակվում միայն ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության վերլուծությամբ և մեկնաբանությամբ; նրանք օգնում են այն ձևավորել։
Արտաքին հարաբերությունների մասնավոր խորհրդի անդամների թվում են, մասնավորապես՝
մի շարք ԱՄՆ նախագահներ և փոխնախագահներ երկու կուսակցություններից;
գրեթե բոլոր ԱՄՆ արտաքին գործերի, պաշտպանության և ֆինանսների նախարարները;
ԱՄՆ զինված ուժերի և ՆԱՏՕ-ի շտաբի պետերի և հրամանատարների մեծ մասը;
Կոնգրեսի ամենաազդեցիկ անդամներից մի քանիսը (հատկապես արտաքին և անվտանգության քաղաքականություն մշակողներ);
գրեթե բոլոր Ազգային անվտանգության խորհրդականները, ԿՀՎ տնօրենները, ՄԱԿ-ում դեսպանները, Կենտրոնական բանկի (Fed)
նախագահները, Համաշխարհային բանկի նախագահները և Ազգային տնտեսական խորհրդի տնօրենները;
բազմաթիվ նշանավոր ակադեմիկոսներ; բազմաթիվ բանկերի, վերլուծական կենտրոնների, համալսարանների, ՀԿ-ների և Հոլիվուդի տնօրեններ;
, ինչպես նաև 9/11 հանձնաժողովի և Ուորենի հանձնաժողովի հիմնական անդամները
Բացի այդ, CFR-ը ներառում է ընկերություններ, որոնք համաշխարհային մասշտաբով հսկայական են մեծ բիզնեսի, մեծ
բանկային համակարգի, մեծ տեխնոլոգիաների, մեծ տվյալների, մեծ մեդիայի և մեծ ֆարմայի ոլորտներում։
Կարճ ասած՝ CFR-ն ունի աննախադեպ հասանելիություն և ազդեցություն։
Այնուամենայնիվ, CFR-ի կողմից կիրառվող իշխանությունն ու ազդեցությունը շատ ավելի լայն են, քան նրա անդամների շրջանակը։
Անգլիայում CFR-ին կից գործում է քույր կազմակերպություն՝ Միջազգային հարաբերությունների թագավորական ինստիտուտ (RIIA), որը
հայտնի է նաև Չաթամ Հաուս անունով և հիմնադրվել է 1920 թվականին։
Եվրոպայում CFR-ը 2007 թվականին հիմնեց Եվրոպական արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը (ECFR):
Խորհուրդների խորհրդի (CoC) միջոցով CFR-ը միավորում է 24 երկրների անդամ
կազմակերպություններին, այդ թվում՝ Ռուսաստանին և Չինաստանին։
Ռուսաստանի ԱԳ և Պաշտպանության քաղաքականության խորհուրդը (SVOP), որը CFR-ի անդամ կազմակերպություն է, ղեկավարում է
«Վալդայ» քննարկումային ակումբը, որին պարբերաբար մասնակցում է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը։
Երկշաբաթյա տպագիր ամսագիրը՝ The New American , իր 2021 թվականի հուլիսի համարում այն ամփոփեց հետևյալ կերպ։
Դա CFR-ի 100-ամյակը նշանավորող հատուկ թողարկում էր, վերնագրված՝ «CFR. դեռևս գահի հետևում կանգնած ուժը»։
"CFR-ի պատմությունը դարաշրջանային պատերազմի քրոնիկա է ազգային ինքնիշխանության դեմ և անխնա ջանքերի՝ հզորաշատ համաշխարհային
կառավարություն հաստատելու համար, որը CFR-ի գլոբալիստները հաճախ անվանել են իրենց «Նոր Համաշխարհային Կարգ»։ (...)
CFR-ը իսկապես քաղաքական, ֆինանսական, տնտեսական, լրատվական և ակադեմիական շրջանակներում
աննախադեպ ազդեցություն է գործադրում։ (...)
Նա հանրային դեմքն է, կենտրոնական նյարդային համակարգը այն բանի, ինչը քննադատները կոչում են «խորը պետություն»՝ չընտրված «մշտական
կառավարություն», որը վերահսկողության տակ է վերցրել մեր երկիրը։
Թողարկումը ավարտվում է հետևյալ բառերով՝ «"Խորը պետության" դժոխային բռնակությունը մեր ազգի վրա — և ողջ աշխարհի վրա — չի
կոտրվի, եթե ավելի շատ ամերիկացիներ (և ավելի շատ մարդիկ ամբողջ աշխարհում) չարթնանան, չբացահայտեն CFR-ի աճող վերահսկողությունը և
չդիմադրեն նրա սատանայական «Նոր համաշխարհային կարգի» օրակարգին»:
1950 թվականի փետրվարի 17-ին Ուոլ Սթրիթի բանկիր Ջեյմս Փ. Վարբուրգը, Ֆրենկլին Դ. Ռուզվելթի խորհրդականը, ԱՄՆ Սենատի
հանձնաժողովին ասաց. «Մենք կունենանք համաշխարհային կառավարություն՝ ուզենք թե չուզենք (...) համաձայնությամբ կամ նվաճումով»։
Նա նույնպես Ֆեդերալ պահուստային համակարգի խորհրդի (CFR) անդամ էր, ինչպես նաև նրա հայրը՝ Պոլ Վարբուրգը, ով
հայտնի է որպես Ֆեդերալ պահուստային համակարգի «հայր»։
Հաջորդ գլխներում բացատրվում է, թե ինչ չափով ՆԱՏՕ-ն կարևոր դեր է խաղում կենտրոնական
համաշխարհային կառավարության օրակարգի իրականացման գործում։
4. Ինչպե՞ս է հնարավոր ՆԱՏՕ-ի գործողությունները ներկայացնել որպես «խաղաղապահություն»։ – «Պրոպագանդայի մատրիցը» CFR
Գեոպոլիտիկ ռազմավարությունների հաջող իրականացումը, հատկապես խաղաղություն ապահովելու պատրվակով ռազմական միջոցների արդարացումը,
անհնար կլիներ առանց հանրային կարծիքի արդյունավետ ազդեցության։
2017 թվականի սեպտեմբերին Swiss Policy Research (SPR) –ի կողմից իրականացված 22-էջանոց
ուսումնասիրությունը ներկայացնում է CFR–ի «պրոպագանդայի մատրիցը».
Ինչպես է CFR-ը վերահսկում աշխարհաքաղաքական տեղեկատվության հոսքը։
Swiss Policy Research-ը անկախ հետազոտական և տեղեկատվական նախագիծ է, որը ուսումնասիրում է աշխարհաքաղաքական
քարոզչությունը շվեյցարական և միջազգային լրատվամիջոցներում։
Ուսումնասիրությունը բացատրում է, թե ինչպես է CFR-ը ստեղծել մեծապես ինքնուրույն տրանսատլանտյան տեղեկատվական ցիկլ, որտեղ գրեթե
բոլոր համապատասխան աղբյուրներն ու հղումների կետերը վերահսկվում են Խորհրդի անդամների և նրա գործընկեր կազմակերպությունների կողմից։
ԱՄՆ-ում գրեթե բոլոր հայտնի լրատվամիջոցները կամ հիմնադրվել են CFR-ի ներկայացուցիչների կողմից, կամ գնել են դրանք տասնամյակներ առաջ։
Գերմանիայում առաջատար լրատվամիջոցների ներկայացուցիչները ինտեգրված են՝ Բիլդերբերգի խմբի հետ միասին՝ հիմնականում
այն, ինչը կոչվում է Ատլանտիկ-Բրյուկե (Ատլանտյան կամուրջ):
Այն հիմնադրվել է 1952 թվականին CFR-ի և Համաշխարհային բանկի նախագահ Ջոն Ջ. Մքքլոյի կողմից՝
CFR-ի անդամ և բանկիր Էրիկ Վարբուրգի հետ միասին։
Շվեյցարիայում խոշոր հրատարակչությունների կառուցվածքային ինտեգրումը հիմնականում իրականացվում է Բիլդերբերգի
խմբի միջոցով և գերմանական Atlantikbrücke մեդիա միջոցների հետ օրեցօր ավելի սերտ համագործակցության շնորհիվ։
լրատվական գործակալություններ
Լրատվական գործակալությունները տեղեկատվական մատրիցայում առանձնահատուկ դեր են խաղում։
Իրականում, միջազգային իրադարձությունների համար CFR մեդիայի կողմից օգտագործվող գրեթե բոլոր տեքստերն ու պատկերները գալիս են
ընդամենը երեք համաշխարհային լրատվական գործակալություններից:
Ամերիկյան Associated Press (AP), բրիտանա-կանադական Thomson Reuters և ֆրանսիական Agence France-Presse (AFP)։
Մինչ Reuters-ը և AP-ն ուղղակիորեն ներգրավված են Խորհրդում, AFP-ն պատկանում է Ֆրանսիայի պետությանը, որը իր հերթին ինտեգրված է
տրանսատլանտյան կառույցներում՝ Բիլդերբերգի խմբի և ՆԱՏՕ-ի միջոցով։
Կառավարական չհամարվող կազմակերպություններ (ԿՉԿ) և հանրային կապերի գործակալություններ
Նույնիսկ առանց ոչ կառավարական կազմակերպությունների՝ գրեթե անհնար կլիներ հասարակության լայն
զանգվածներին ռազմական գործողությունները վաճառել։
Սրանք մարդկանց ստեղծում են ավելի մեծ անկախության և վստահելիության կեղծ պատկերացում։
Իրականում, սակայն, Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) և բազմաթիվ այլ, թվացյալ հումանիտար կազմակերպությունների
տնօրենները տասնամյակներ շարունակ ներգրավված են եղել CFR-ում։
Շատ ուրիշները ֆինանսավորվում և ղեկավարվում են CFR-ի միլիարդատերերի, օրինակ՝ Ջորջ Սորոսի կողմից։
Swiss Policy Research (SPR) գրում է, որ նման ՀԿ-ները միշտ կանչվում են, երբ անհրաժեշտ է
մարդասիրական հիմքով ռազմական միջամտությունը օրինականացնել։
Դեռևս 1991 թվականին Ամնեսթի Ինթերնեշնլը հրապարակայնորեն «հաստատեց» ամերիկյան PR ընկերության կողմից
հորինված «ինկուբատորի ստությունը», , ինչը զգալիորեն նպաստեց Պարսից ծոցի պատերազմի մեկնարկին։
Բալկաններում, Աֆղանստանում և Լիբիայում Amnesty International-ը և Human Rights Watch-ը նույնպես կոչ էին անում
«մարդասիրական» ռազմական միջամտությունների՝ հիմնվելով կասկածելի կամ կեղծ պնդումների վրա։
«Swiss Policy Research»-ի համաձայն՝ պնդումը, թե Գադաֆին սպանել է 6 000 մարդ, պարզվել է կեղծ։
Պարսից-Իրաքյան պատերազմը նոր էր ավարտվել, և ինկուբատորի ստահոդ պատմությունը բացահայտվել էր, երբ ԱՄՆ PR գործակալություն
Rudder Finn-ը արդեն ակտիվ էր Բալկանյան պատերազմներում՝ նախապատրաստելով հողը ՆԱՏՕ-ի հետագա միջամտության համար։
Ռուդեր Ֆինի այն ժամանակվա տնօրենը ավելի ուշ հարցազրույցում բացատրեց, թե ինչու իր ընկերությունը, օրինակ, տարածեց
Բոսնիայում սերբական «մահվան ճամբարների» մասին կեղծ հաղորդումներ։
Մենք Բոսնիայում մահվան ճամբարների գոյությունը չենք հաստատել; մենք միայն հաղորդել ենք, որ (ամերիկյան Newsday ամսագիրը) պնդել է դա։
(…) Մենք պետք է մի աշխատանք անեինք, և մենք այն արեցինք։
Մեզ չեն վճարում բարոյական լինելու համար։
Ըստ ամենայնի, պետք է նշել նաև Avaaz-ի և Campact-ի նման մարդասիրական
կազմակերպությունները՝ իրենց առցանց ստորագրահավաքներով։
Օրհանետի անձրևային անտառին աջակցելու փոխարեն նրանք հանկարծ կոչ են անում Լիբիայի վրա «թռիչքների արգելման գոտի» սահմանել։
5. ՆԱՏՕ-ի գործողությունները կարելի է ներկայացնել որպես «խաղաղապահ», քանի որ ոչ միայն «պրոպագանդայի
մատրիցը», այլև ինքը՝ ՆԱՏՕ-ն, ամուր գտնվում է CFR-ի ձեռքում։
Swiss Policy Research-ը գրում է. «CFR-ը տասնամյակներ շարունակ պահպանել է իր սպաների ուսուցման ծրագիրը, որի արդյունքում, ըստ
գնահատականների, ԱՄՆ բարձրագույն ռազմական անձնակազմի մոտ 75%-ը անցել է CFR-ի ուսուցում՝ ներառյալ գրեթե բոլոր շտաբի
պետերին, ՆԱՏՕ-ի հրամանատարներին և տարածաշրջանային հրամանատարներին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր։»
Այս կերպ Խորհուրդը ստեղծել է գաղափարապես պատրաստված, կայսերապաշտ զինված ուժ, որի նման օրինակներ գրեթե
բացառապես հանդիպում են միայն տոտալիտար ռեժիմներում։
CFR-ի կայքը ներկայացնում է հետևյալ տեղեկությունները ռազմական ուսուցման ծրագրի մասին:
Ծրագիրը ընտրված պաշտոնյաներին հնարավորություն է տալիս ընդլայնել իրենց միջազգային հարաբերությունների գիտելիքները՝ մեկ տարի
անցկացնելով Նյու Յորքում գտնվող CFR-ի կենտրոնակայանում (...) CFR-ի հանդիպումներին և միջոցառումներին ինտենսիվ մասնակցության
և CFR-ի բազմազան անդամակցության հետ փոխգործակցության միջոցով։
ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարների և Եվրոպայի գերագույն դաշնակից հրամանատարների (SACEUR) կարիերաները
նույնպես մատնանշում են Բիլդերբերգի խումբը և ԱՄՆ-ի արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը (CFR):
ՆԱՏՕ-ի ամենաբարձր պաշտոնյա լինելով՝ գլխավոր քարտուղարը հանրության առջև ներկայացնում է կազմակերպությունը։
Նա միշտ Եվրոպայից է։
SACEUR-ը միշտ ԱՄՆ գեներալ կամ ադմիրալ է և ունի ընդհանուր ռազմական օպերատիվ հրամանատարություն։
Մեծ թվով գլխավոր քարտուղարներ և SACEUR-ներ մասնակցել են Բիլդերբերգի կոնֆերանսներին։
Դուք կարող եք գտնել անունների ցուցակը կրեդիտներում։
6. ՆԱՏՕ-ն որպես գործիք՝ ոչ թե խաղաղություն ապահովելու համար, այլ Խաղաղության գլոբալ խորհրդի (CFR)
համաշխարհային նպատակները, այդ թվում՝ կենտրոնական համաշխարհային կառավարություն, առաջ մղելու համար։
CFR-ի և նրա համաշխարհային ցանցի աննախադեպ ուժի կենտրոնացման փաստը թույլ է տալիս միայն մեկ եզրակացություն:
ՆԱՏՕ-ն պետք է դիտվի որպես CFR-ի համաշխարհային նպատակների առաջմղման գործիքներից մեկը, այդ թվում՝
կենտրոնական համաշխարհային կառավարության ստեղծումը։
Ասված «խաղաղության ապահովումը» ծառայում է բացառապես նրանց գոյությունն ու գործողությունները
օրինականացնելու համար՝ CFR-ի ծառայության մեջ։
CFR-ի ռազմավարների մեկ աշխարհաքաղաքական նպատակն անշուշտ աշխարհում ԱՄՆ բանակի և ՆԱՏՕ-ի ռազմական
գերակայությունը ապահովելն է, եթե ոչ ընդլայնելը։
Ըստ 2023 թվականի հունիսյան թարմացման, ԱՄՆ զինված ուժերը, ըստ գնահատականների, ունեն 750 ռազմական բազա
ավելի քան 80 երկրներում Միացյալ Նահանգներից դուրս։
Գերմանիայում կա 119 ռազմական օբյեկտ։
Տեսողական տվյալների բազան ցուցադրում է աշխարհով մեկ 56 ՆԱՏՕ-ի ռազմաբազաներ։
Հիշատակման արժանի է Կոսովոյում գտնվող ԱՄՆ ռազմական «Քեմփ Բոնդսթիլ» բազան։
Սա հաստատվեց 1999 թվականի հունիսին ՆԱՏՕ-ի «Օպերացիա Ալայդ Ֆորս» գործողությունից հետո Յուգոսլավիայի դեմ։
Բազան զբաղեցնում է 386 հեկտար (3 860 000 մ²) տարածք և կարող է տեղավորել մինչև 7 000 զինվոր՝ ԱՄՆ բանակից և դաշնակից ուժերից։
«Լարվածության ռազմավարությունը» որպես աշխարհաքաղաքական գործիք, որը կիրառում են համաշխարհային կառավարության
ճարտարապետները՝ իրենց քաղաքական և ռազմական համաշխարհային իշխանությունը հետագայում ընդլայնելու համար
Այնուամենայնիվ, ցանկացած աշխարհաքաղաքական վերլուծաբան, ով ցանկանում է ավելի ընդլայնել իր քաղաքական և ռազմական համաշխարհային
իշխանությունը, առաջնային չի հենվում ավանդական՝ այսպես կոչված «տաք» պատերազմների վրա, այլևս հենվում է
բնակչությանը «վախի և սարսափի» վիճակում պահելու վրա։
Սա նաև կոչվում է «լարվածության ռազմավարություն»։
Հաջորդ սահմանումը կարելի է գտնել Krimpedia-ում:
Լարվածության ռազմավարությունը որպես քաղաքական տերմին վերաբերում է պետական մարմինների կողմից առաջարկվող կամ իրականացվող
միջոցառումներին, որոնք ուղղված են սեփական բնակչության կամ պետության շրջանում վախ կամ անորոշություն սերմանելուն։
(…) Բացի այդ, լարվածության ռազմավարությունը կարող է ծառայել պետության ճնշողական գործողություններն ու
միջամտությունները արդարացնելու համար՝ ուժեղացնելով բնակչության ցանկությունը պետական միջամտության նկատմամբ։
Դա ծանոթ չէ՞ թվում։
Կարծես թե կորոնավիրուսային համաճարակը իր ողջույններն է հղում։
Պատժիչ միջոցները հնարավոր էր արդարացնել միայն «վախի տարածման և անորոշության» միջոցով։
Բայց վերադառնանք «լարվածության ռազմավարություն» տերմինին։
«Լարվածության ռազմավարություն» տերմինը առաջին անգամ օգտագործվել է 1969 թվականին
բրիտանական «The Observer» կիրակնօրյա թերթի հոդվածում։
Նա նկատի ուներ Իտալիայի պետության կողմից իրականացված գաղտնի գործողությունները։
1969-ից 1984 թվականների ընթացքում Իտալիայում տեղի ունեցան մի շարք ահաբեկչական հարձակումներ, որոնց հետևանքով
զոհվեց ավելի քան 200 մարդ և վիրավորվեց մոտ 600 մարդ։
Այս ամենը մեղադրվեցին «Կարմիր բրիգադներ» անվանումով ռադիկալ ձախակողմյան խմբին։
Վենետիկյան քննիչ-դատախազ Ֆելիչե Կասսոնի լայնածավալ հետաքննությունները նրան տարան դեպի իրական հանցագործներից
մեկը՝ աջակողմյան ծայրահեղական Վինչենցո Վինչիգուերա։
Նա արեց համապարփակ և ճակատագրական խոստովանություն։
Վինչիգուերան վկայել է, որ նրան պաշտպանել են պետական ապարատի որոշ անձինք, և որ հարձակումը եղել է համապարփակ ռազմավարության մի մաս,
որը Կասսոնը հետագայում անվանել է «լարվածության ռազմավարություն»։
Այս մոտեցումը ուղղված էր Կոմունիստական կուսակցության վարկաբեկմանը, որը ավանդաբար ուժեղ ներկայություն ուներ Իտալիայում,
որպեսզի թույլ չտալ դրա մասնակցությունը կառավարությանը։
Կասսոնը շարունակեց իր հետաքննությունը և, ուսումնասիրելով ռազմական հետախուզության SISMI ծառայության (2007 թվականին մինչև «Ռազմական
հետախուզության և անվտանգության ծառայություն», որը հիմնականում գործում էր արտերկրում) արխիվները, բացահայտեց
Իտալիայի պետության ներսում գոյություն ունեցող չափազանց գաղտնի բարդ կառուցվածքի առկայությունը։
Սրանք այնպես կոչված «մնացած հետեւում» կազմակերպություններն էին , որոնք Իտալիայում կոչվում էին «Գլադիո»։
Գլադիոն ի հայտ եկավ իտալական «Զինված ուժերի հետախուզական ծառայություն» (SIFAR) և ԿՀՎ համագործակցության
արդյունքում և 1964 թվականից ինտեգրված էր ՆԱՏՕ-ում։
Ճիշտ է հասկացված։ Սրանք գաղտնի ՆԱՏՕ-ի բանակներ էին, որոնք Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հիմնվել էին ԱՄՆ
Կենտրոնական հետախուզական վարչության (CIA) և Բրիտանական գաղտնի հետախուզական ծառայության (MI6) համագործակցությամբ։
Եթե խորհրդային օկուպացիա տեղի ունենար երկրներում, նրանք պետք է կռվեին գերիլաների պես և ազատագրեին Արևմտյան Եվրոպան։
ՆԱՏՕ-ի գաղտնի բանակների վերաբերյալ իր հետազոտական նախագծում շվեյցարացի պատմաբան դոկտոր Դանիել Գանսերը գտել է ապացույցներ, որ
Իտալիայում իրականացված օպերացիայից բացի նման ցանցեր գոյություն են ունեցել Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Հունաստանում, Հոլանդիայում,
Բելգիայում, Իսպանիայում, Պորտուգալիայում, Նորվեգիայում, Լյուքսեմբուրգում, Դանիայում,
Ավստրիայում, Ֆինլանդիայում, Շվեդիայում և Շվեյցարիայում։
Պատմաբան Դանիելե Գանսերի համաձայն, «ահաբեկությունը (...) բնակչության մանիպուլյացիայի համար ավելի
հարմար է, քան ցանկացած այլ ռազմական ռազմավարություն»։
Գանսերի համաձայն՝ վախի առաջացման և կառավարման մեթոդներ են կիրառվում, որպեսզի (ներքին) բնակչությունը որոշ
քաղաքական կամ տնտեսական միջոցառումների նկատմամբ դառնա ընդունողական կամ թշնամաբար տրամադրված։
Ի՞նչ ավելի լավ միջոց կա բնակչությանը մանիպուլացնելու և այն կենտրոնացված համաշխարհային կառավարության գաղափարին
ընդունելի դարձնելու համար, քան վախ և անորոշություն ստեղծելը?
Այնուամենայնիվ, բնակչության մեջ վախ և սարսափ սերմանելու համար կիրառվող մեթոդները վերաբերում են ոչ միայն զինված
բռնությանը, այլև ցանկացած տեսակի պատերազմական ռետորիկային։
Օրինակ՝ 1945-ից 1991 թվականներին ԱՄՆ-ի և Խորհրդային Միության միջև կոչված «Սառը պատերազմը» հանգեցրեց
իրական զենքերի մրցավազքի, այդ թվում՝ միջուկային զենքերի։
Չնայած ուղիղ բաց պատերազմը զենքերի կիրառմամբ խուսափվեց, «արգելակման» տերմինի ներքո երկկողմանի միջուկային
պատերազմի սպառնալիքը առաջին անգամ ստեղծեց մարդկության ինքնաոչնչացման («overkill») հնարավորության պատկերացումը։
Հակամարտությունը մի քանի անգամ ստացավ չափազանց սպառնալի բնույթ, այնպես որ գերհզորությունների միջև «տաք»
պատերազմի հնարավորությունը միշտ մարդկանց մտքում էր։
Սա բնակչությանը մշտական լարվածության և անորոշության վիճակում էր պահում։
Սա խաղաց կառավարությունների և զենքարտադրող արդյունաբերության ձեռքում, թույլ տալով նրանց զրկել մարդկանց քաղաքացիական
իրավունքներից և ազատություններից կամ այլ կերպ շահել իրավիճակից։
Նույն օրինակը կարելի է տեսնել նաև Ուկրաինա-Ռուսաստան հակամարտության շուրջ ընթացող ռետորիկայում։
1991 թվականին Խորհրդային Միության փլուզումից հետո հերթը ՆԱՏՕ-ին հասավ։
Ճիշտ է հասկացվել։ 1999 թվականին սկսված կոչված ՆԱՏՕ-ի արևելյան ընդլայնմամբ աշխարհաքաղաքական ռազմավարները հաջողվեց
պահպանել Ռուսաստանի հետ հակամարտության հնարավորությունը և իրենց բնակչությանը մշտական լարվածության մեջ պահել։
1999 թվականին ՆԱՏՕ-ի առաջին արևելյան ընդլայնման ժամանակ դա Պոլոնիա, Չեխիա և Հունգարիան էին։
2004 Բուլղարիա, Էստոնիա, Լատվիա, Լիտվա, Ռումինիա, Սլովակիա և Սլովենիա;
2009 Ալբանիա և Խորվաթիա;
2017 Մոնտենեգրո; 2020 Հյուսիսային Մակեդոնիա;
2023 Ֆինլանդիա; 2024 Շվեդիա
Ուկրաինայի ՆԱՏՕ-ին միանալը կլիներ Ռուսաստանի հետ բախման և լարվածության քաղաքականության մեջ անթերի գագաթնակետը։
Ուկրաինայի ՆԱՏՕ-ին անդամակցությունը կգործարկի փոխադարձ պաշտպանության դրույթը, և բոլոր ՆԱՏՕ-ի
երկրները կգտնվեն Ռուսաստանի հետ պատերազմի մեջ։
Կարելի է ենթադրել, որ դա կհանգեցնի պատերազմի տարածմանը ամբողջ Եվրոպայում, եթե ոչ ամբողջ աշխարհում։
2024 թվականի մարտին Deutschlandfunk ռադիոյին տված հարցազրույցում ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը կրկնեց, որ չի
կարող հստակ ասել, թե երբ Ուկրաինան կընդունվի դաշինքին. «Բայց մենք ջանքեր ենք գործադրում, որ դա տեղի ունենա հնարավորինս շուտ»:
ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինկենը ՆԱՏՕ-ի 75-ամյակի արարողության շրջանակներում ասել է. «Ուկրաինան կդառնա ՆԱՏՕ-ի անդամ»։
Մեր նպատակը այս հանդիպման ընթացքում նրանց միանալուն օգնելու համար կամուրջ կառուցելն է։
Բլինկենը, ինչպես գուցե կռահեք, CFR-ի անդամ է։
1990-ականների բանակցությունների ընթացքում ՆԱՏՕ-ի արևելք ընդլայնվելու չվերաբերվելու վերաբերյալ խոստում տրվե՞լ է, թե
ոչ, հարցի շուրջ երկար ժամանակ գոյություն ունի վիճաբանություն։
Փաստն այն է, որ Խորհրդային Միության կամ Ռուսաստանի նկատմամբ ոչ մի պարտադիր և պայմանագրով համաձայնեցված պարտավորություն չկա։
Վլադիմիր Պոլենովը, 1990 թվականի բանակցությունների ռուսական պատվիրակության անդամը, ասաց. «Սխալ էր այդ
երաշխիքները, որ ՆԱՏՕ-ն դեպի արևելք չի ընդլայնվի, գրավոր չդարձնելը Խորհրդային Միությանը։ Դա շատ մեծ սխալ էր։»
Անկախ նրանից՝ խոստումներով թե առանց դրանց, դա, ամենայն հավանականությամբ, CFR-ի
ռազմավարների համար ոչ մի նշանակություն չի ունենա։
ՆԱՏՕ-ն կատարել է իր առաքելությունը՝ պահպանելու «լարվածության ռազմավարությունը»։
Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանի և ԱՄՆ կառավարությունների միջև կա ևս մեկ բացահայտող խոստում:
2014 թվականի ապրիլի 14-ի Berliner Zeitung թերթի թողարկման մեջ գերմանացի հեղինակ Ռոլֆ Հոխհութը նշել է, որ Կրեմլն
ու Սպիտակ տունը 1952 թվականից գաղտնի համաձայնագիր ունեն։
"... հետևաբար, եթե Սառը պատերազմը վերածվեր տաք պատերազմի, Ռուսաստանում և Ամերիկայում ոչ մի պատուհանի ապակի
չի կոտրվի, այլ միայն Պոլոնիան և Գերմանիան կոչնչանային:
«Պատմություն դեռ կարդացող յուրաքանչյուրի կողմից երբևէ ապրած դաշնակցի ամենաանհավանելի դավաճանությունը…»
Այդպիսի ռազմավարություն, որի շրջանակներում պատերազմը վարվում է եվրոպական բնակչության
ուսերին, CFR-ի ռազմավարների համար լիովին հավանական է։
CFR-ի ռազմավար Ալեն Դալեսը, 1953–1961 թվականներին ԿՀՎ տնօրենի պաշտոնում, վերջնականապես սահմանեց նախադեպը, երբ միևնույն
ժամանակ զենքերով ապահովեց հակամարտության հակադիր կողմերին։
2024 թվականի ապրիլի 22-ին Foreign Affairs ամսագրում, որը եռամսյա պարբերությամբ հրատարակվում է Արտաքին
հարաբերությունների խորհրդի (CFR) անունից, հրապարակված հոդվածը ցույց է տալիս, որ սա ոչ թե անհավանական տեսություն է։
Հոդվածի վերնագիրը ամեն ինչ ասում է. «Եվրոպան, բայց ոչ ՆԱՏՕ-ն, պետք է զորքեր ուղարկի Ուկրաինա»։
Գերմանացի հետաքննական լրագրող Թոմաս Ռոպերը մեկնաբանել է հոդվածը, ասելով, մասնավորապես. «Ով ուշադիր կարդա, կհասկանա, որ
Պուտինի հայտարարությունը, թե ԱՄՆ-ը Ուկրաինայում կռվելու է մինչև վերջին ուկրաինացին, ցավոք, ամբողջությամբ ճշմարտ է»:
Ավելին, հոդվածը ցույց է տալիս, որ հեղինակները նաև ցանկանում են մարտնչել մինչև վերջին եվրոպացին…
Հեղինակները նաև հստակ են դարձնում, որ ԱՄՆ-ն ու ՆԱՏՕ-ն կազատվեն պատասխանատվությունից։
Եվ քանի որ եվրոպական ուժերը գործելու են ՆԱՏՕ-ի շրջանակից և տարածքից դուրս, ցանկացած կորուստ չի առաջացնի
5-րդ հոդվածի համաձայն արձագանք և չի ներգրավի ԱՄՆ-ին։
Ռուսաստանի հակառակորդը չի լինի ՆԱՏՕ-ն, այլ եվրոպական պետությունների կոալիցիան, որը ձգտում է
հավասարակշռել Ռուսաստանի բացահայտ կայսերապշտությունը։
ուսումնական ձեռնարկի ռազմավարություն, ինչպես պատկերված է կրթական ֆիլմում «Ինչպե՞ս են գործում ժամանակակից պատերազմները?»
«Ագրեսորը» համոզում է իր ընտրած երկրներին վերցնել զենքերը և կռվել իր ամենամեծ մրցակցի դեմ՝
օգտագործելով իրենց սեփական զենքերն ու բանակները։
Միայն երբ բոլոր երկրները սպառեն իրենց վերջին փամփուշտները, կորցնեն իրենց լավագույն մարդկանց և ավերվեն, այդժամ իրական
մարդատյացը, իսկական ագրեսորն ու պատերազմավարը միջամտում է՝ նրանց բոլորին միասին պարտության
մատնելու համար (...) (կամ) որպես փրկիչ տոնվելու համար։
Տես նաև 2015 թվականին ԱՄՆ աշխարհաքաղաքական վերլուծաբան Ջորջ Ֆրիդմանի կողմից ներկայացված, այսպես կոչված, «Ստրատֆորի ելույթը»։
Հետևաբար, ԱՄՆ-ը իր ամենամեծ սպառնալիքը տեսնում է հնարավոր գերմանա-ռուսական դաշինքում։
Եվրոպայում Գերմանիայի և Ռուսաստանի միջև պատերազմը կհամապատասխաներ ԱՄՆ հեգեմոնության քաղաքականության շահերին։
Միգուցե նաև հիշենք բրիտանացի լորդ Հաստինգս Իզմեյի հայտնի հայտարարությունը՝ իր՝ ՆԱՏՕ-ի առաջին գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում.
ՆԱՏՕ-ն հիմնադրվել է «Խորհրդային Միությունը դուրս պահելու, ամերիկացիներին ներս բերելու և գերմանացիներին ճնշելու համար»։
Արդյո՞ք այս հայտարարությունը իսկապես կարելի է հասկանալ միայն ՆԱՏՕ-ի հիմնադրման համատեքստում, ինչպես դա անում են
թաբլոիդային լրատվամիջոցները, թե՞ այն այսօր էլ ուժի մեջ է։
7. Եզրակացություն: ՆԱՏՕ-ն չի կարող դիտվել որպես «խաղաղապահության» երաշխավոր՝ անշուշտ ոչ Եվրոպայում, այլ նոր
համաշխարհային կարգի կառուցողների երաշխավոր, և դա երկու առումով։
Կենտրոնացված առաջնորդության ներքո նոր համաշխարհային կարգի ճարտարապետների համար ՆԱՏՕ-ն իր նպատակին ծառայում է երկու ձևով:
Նախ և առաջ՝ ՆԱՏՕ-ն որպես պատերազմավար
Նախ և առաջ ՆԱՏՕ-ն սնուցում է ողջ պատերազմավարությունը՝ լինի դա քարոզչության միջոցով, սպառնալիքներով, ինչպիսիք են
ՆԱՏՕ-ի արևելք ընդլայնումը, կամ իրական վերազինմամբ և այլն։
Եվրոպայում պատերազմի հավանականությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր երբեք այսքան մեծ չի եղել։
Գերմանիայի Զինված ուժերի կայքը նշում է «Գերմանիայի օպերատիվ պլան» (կարճ՝ OPLAN DEU):
«Գերմանիայի օպերացիոն պլանը» «ազգային պաշտպանության պլան» է, որի նպատակներն են՝
Մի կողմից, բառացիորեն՝ «պաշտպանել և պաշտպանել Գերմանիան, նրա տարածքային ամբողջականությունը և նրա քաղաքացիներին,
ինչպես նաև այլ պետական և քաղաքացիական դերակատարների հետ միասին»։
Մյուս կողմից՝ դաշնակից ուժերի տեղակայումը Գերմանիայի տարածքով և նրա միջով՝ ՆԱՏՕ-ի արևելյան թևում ապահովելու համար։
Պատերազմատենչ հռետորաբանությունը հասավ մեկ այլ գագաթնակետի 2024 թվականի մայիսի 31-ին։
ՆԱՏՕ-ի արտգործնախարարները հանդիպեցին Պրահայում։
Օրակարգում ընդգրկված էին 2024 թվականի հուլիսին Վաշինգտոնում կայանալիք գագաթնաժողովի
նախապատրաստումները և Ուկրաինային ՆԱՏՕ-ի աջակցությունը։
Թաբլոիդային լրատվամիջոցների վերնագիրը ասում էր. «ԱՄՆ-ն և Գերմանիան թույլ են տալիս իրենց զենքերը կիրառել
Ռուսաստանի դիրքերի դեմ, սակայն միայն Խարկովի մոտ»։
Ուկրաինայի կառավարությունը արդեն հունիսի 3-ին կոչ էր արել, որպեսզի արևմտյան զենքերի
կիրառման շրջանակը ընդլայնվի Ռուսաստանի տարածք։
Դա պետք է լինի միայն ժամանակի հարց։
Պաշտպանվելու իրավունքը բխում է միջազգային իրավունքից, ասում է ՆԱՏՕ-ն։
Ալիանսի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը կոչ է արել դաշնակիցներին շարունակել
Ուկրաինային զենքեր և փամփուշտներ մատակարարել։
Ռուսաստանի արձագանքը անմիջական էր։ Ռուսաստանը ՆԱՏՕ-ի գործողությունը համարում է լուրջ
էսկալացիա և սպառնում է զանգվածային պատասխանով։
Դմիտրի Մեդվեդևը, 2008-ից 2012 թվականներին Ռուսաստանի նախագահը և 2020 թվականից Ռուսաստանի Դաշնության
Անվտանգության խորհրդի փոխնախագահը, գրել է իր Telegram-ալիքում։
ՆԱՏՕ-ի երկրների կողմից Ռուսաստանի դեմ ցուցաբերվող նման «անձնական աջակցությունը» ներկայացնում է հակամարտության լուրջ էսկալացիա։
Նախկին Ուկրաինան և նրա ՆԱՏՕ-ի դաշնակիցները կստանան այնպիսի ավերիչ ուժի պատասխան, որ դաշինքը ինքնին պարզապես չի կարողանա
դիմադրել և չի կարողանա խուսափել հակամարտության մեջ ներքաշվելուց։
2024 թվականի հունիսի սկզբին Սանկտ Պետերբուրգում կայացած 27-րդ միջազգային տնտեսական ֆորումում Ռուսաստանի
նախագահ Վլադիմիր Պուտինը խոսել է «ասիմետրիկ պատասխանի» մասին։
Նա «խելագարություն» որակեց այնպես կոչված «համաչափ արձագանքը», ըստ որի Ռուսաստանը ցանկանում էր հարձակվել ՆԱՏՕ-ի տարածքի վրա։
Պուտինը ասաց. «Մենք համարում ենք, որ եթե ինչ-որ մեկը կարծում է, թե հնարավոր է զենք հասցնել մարտական գոտի՝ մեր տարածքին
հարձակումներ իրականացնելու համար (…), ապա ինչո՞ւ չպետք է ունենանք իրավունք տեղակայել նման զենքեր աշխարհի այն շրջաններում,
որտեղ հարձակումներ են իրականացվում Ռուսաստանի նկատմամբ գործող այն երկրների պատկանող զգայուն օբյեկտների վրա»:
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն որպես շեղողական տակտիկա
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն, բոլոր պատերազմավարական քարոզչության՝ անգամ պատերազմի հիստերիայի հետ միասին, ծառայում է որպես ողջունելի
շեղողական տակտիկա՝ առաջ մղելու CFR ռազմավարների իրական նպատակները՝ մասնավորապես աշխարհի
կենտրոնական կառավարության հիմնաքարերի հաստատումը։
Ռազմական գերազանցությունը մի շարք գործոններից միայն մեկն է։
Նոր համաշխարհային կարգուկանոն հաստատելու ամենակարևոր հիմնաքարերից մեկը առողջության և ֆինանսների
նկատմամբ վերահսկողությունն ու իշխանությունն է։
Առողջապահության ոլորտում, մասնավորապես, Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության նոր պանդեմիայական պայմանագիրը և
վերանայված Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերը նախատեսված են ամբողջ աշխարհում «առողջապահական
միջոցառումների» վերահսկողությունը կենտրոնացնելու համար։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ), որը, ինչպես ՄԱԿ-ը, ստեղծվել է CFR-ի ուսումնասիրական խմբերում,
այնուհետև կստանա բացառիկ լիազորություն հիվանդությունները մեկնաբանելու և ձեռնարկվելիք
միջոցառումների վերաբերյալ որոշումներ կայացնելու համար։
Մեկ այլ կարևոր հիմնաքար է ֆինանսների նկատմամբ վերահսկողությունը։
Ներկայումս ամբողջ աշխարհում՝ այդ թվում Ռուսաստանում և Չինաստանում, ընթանում են նախապատրաստական աշխատանքներ
թվային կենտրոնական բանկային արժույթների ներդրման համար։
Գերմանացի ֆինանսական փորձագետ Էռնստ Վոլֆի համաձայն, յուրաքանչյուր քաղաքացի և յուրաքանչյուր ընկերություն
պետք է ունենա միայն մեկ հաշիվ կենտրոնական բանկում։
Սա թույլ կտար պետությանը կենտրոնացված կերպով որոշել դրամային զանգվածը, կառավարել և վերահսկել դրամական
հոսքերը և անհրաժեշտության դեպքում սահմանել տոկոսադրույքները։
Եռնստ Վոլֆի մեջբերում. «Քաղաքացիները շատ արագ կհասկանան, որ պետությունը ոչ միայն կարող է հետևել յուրաքանչյուր գործարքի, այլև
կարող է կիրառել անհատական տոկոսադրույքներ, անհատական հարկային դրույքաչափեր կամ նույնիսկ տուգանքներ, կապել գումարը
չինական մոդելի վրա հիմնված սոցիալական վարկային համակարգին, կամ ամբողջությամբ կտրել նրանց բոլոր ֆինանսական հոսքերից։»
Սրանք ընդամենը երկու օրինակ են այն բանի, թե ինչպես են իշխանությունն ու վերահսկողությունը պետք է կենտրոնացվեն
ամբողջ աշխարհում և փոխանցվեն «աշխարհի կառավարությանը»:
ՆԱՏՕ-ն առաջին հերթին ծառայում է ռազմական գերակայություն ապահովելուն, իսկ երկրորդ հերթին՝ շեղել
ուշադրությունը աշխարհի տիրապետման բոլոր տեսակի ջանքերից, որոնք այժմ լիովին ընթացքի մեջ են։
Kla.TV-ն բազմաթիվ ծրագրերում բացահայտել է այս ձեռնարկումները։
Դուք կարող եք գտնել այս տեղեկությունների մի մասը կապույտ տեղեկատվական տուփում։
Հարգելի դիտողներ, գուցե հիմա դուք ճնշված եք այս բոլոր փաստերից և ելք չեք տեսնում։
Kla.TV-ն հաճախ ստանում է դիտողներից արձագանք, որ մենք միայն ընդգծում ենք խնդիրները և չենք ներկայացնում որևէ լուծում։
Այս պահին, սակայն, մենք չենք կարող ներողություն խնդրել այն փաստի համար, որ մեր
լուծումների մոտեցումները չեն հիմնված տեսանելի ոլորտում։
Այս բոլոր հսկայական սպառնալիքների առջև տասնամյակներ շարունակ մենք մեր ուժն ու հույսը քաղել ենք բարձրագույն
հարթությունից, ինչի մասին Իվո Սասեկը բազմիցս վկայում է։
Բոլոր նրանց համար, ովքեր չեն ուզում հրաժարվել հույսից, ցանկանում ենք ձեր ուշադրությունը հրավիրել մեր լուսավորող կոնֆերանսների
լայն տեսականուն՝ www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen և www.sasek.tv։
Վերջապես դիտեք Kla.TV-ի հիմնադիր Իվո Սասեկի 2024 թ. մայիսի 4-ին Միջազգային ընկերների
հանդիպմանը ներկայացրած ելույթից երեք կարճ հատված։
Սասեկը քննարկում է շեղող զենքը այն բանի առջև, ինչը էությամբ գաղտնի համաշխարհային պատերազմ է, և դրանից դուրս գալու օգտակար ելք։
Սիրելի ընկերներ, մենք պետք է շտապ հասկանանք, որ ժամանակները փոխվել են։
Այսօր անալոգային աշխարհում՝ տանկերով, ուղղաթիռներով, նավարկային հրթիռներով և նմանատիպ այլ միջոցներով
մղվող պատերազմները ամբողջովին այլ գործառույթ ունեն։
Գիտե՞ս, թե որոնք են։
Այս ավանդական պատերազմները, որոնք ներկայումս մղվում են, առաջին հերթին ծառայում են որպես շեղող զենք
իրական գաղտնի համաշխարհային պատերազմից, հասկանո՞ւմ եք։
Պատերազմները ինքնին, լավ մտածեք, թե ինչ եմ ասում, ներկայումս ընթացող պատերազմները շեղողական հնարքներ
են՝ ծածկելու համար ընթացող շատ ավելի մեծ պատերազմը։
Եթե նրանք հաջողվեն ամբողջ աշխարհին այս գենային թերապիայով պատվաստել, կարողանո՞ւմ եք հասկանալ, թե ինչպես է դա գործում։
Մյուս կողմից, ներկայիս հիբրիդային պատերազմը իրականում ընդգրկում է այս մոլորակի յուրաքանչյուր վերջին մարդուն։
Ինչպես զարմիկ Բիլը (Գեյթսը) կանխատեսել էր՝ «Մենք միայն այն ժամանակ կլինենք ապահով, երբ երկնքի տակ յուրաքանչյուր
մարդ պատվաստված լինի…» – գիտեք, զարմիկ Բիլը, Բիլ Գեյթսը։
– Այսինքն՝ թաքնված հարձակվողը հույս է դրել դրա վրա։
Նա դա գրել է 120 տարի առաջ; ես դա գրավոր ունեմ։
Թաքնված հարձակվողը հույս ունի, որ մենք նրան կճանաչենք միայն այն ժամանակ, երբ արդեն շատ ուշ կլինի, քանի որ այդ պահին ցանկացած
ընդդիմախոսություն կարելի է մի կոճակի սեղմումով մատնել մատնված վիճակի՝ թվային, անկանխիկ
ամբողջական հսկողության տեխնոլոգիայի միջոցով։
Հիմա, մեր այս օրերում, այս բացարգելափակման օրը, ինչպես այսօր ես այն անվանում եմ, Աստված, ասես, քաշում է
իր ամենադժվար, ամենա սուր նետը, իր ամենահզոր զենքը։
Դա ինչ զենք է? Այստեղ խոսքը ֆիզիկական զենքերի մասին է՞
Ոչ, ոչ, ոչ։ Հիմա ոչ։
Տեսեք, հազարավոր տարիներ մեզ սովորեցրել են, որ ֆիզիկական զենքերը անխուսափելիորեն հանգեցնում են ավելի
վատ պատերազմների և նույնիսկ ավելի մահացու զենքերի։
Մենք սովորել ենք դա։
Եվ այդպիսով Աստծո իսկական և միակ իսկապես փրկարար զենքերը հոգու զենքերն են։
Բառի զենքը։ Երկնքի տակ ամենաուժեղը։
Ճշմարտությունը, արտասանված, օրինակ, բայց ոչ այնպես, ինչպես նախկինում՝ որպես թույլ կամ նույնիսկ օրինականորեն մահացու
մարդկային բառ, այլ ճշմարտությունը, արտասանված իշխանության ազդեցությունների և օնտիկ ուժի հզոր վավերացումների համաձայն։
Տեսնո՞ւմ ես տարբերությունը։
Սա նշանակում է, որ հայտարարված այս վերջին ճակատամարտում մենք կարող ենք օգտագործել միայն մեկ զենք։
Լրիվ ելույթը՝ «Բացման օրը», որը ուղիղ եթերով ցուցադրվեց 53 երկրներում, կարելի է գտնել www.kla.tv/29017. հասցեով։
Սպռնեք կարմիր գորգը, բարձրացրեք օրհներգը։
Դրոշակը հպարտորեն բարձր է թռչում երկնքում – «Խաղաղություն! Խաղաղություն!» հաճախ են ասում։
Մեկևնույն պահին ավելի քան 50 մարդ է մահացել, հազարավոր վիրավորներ իրենց տառապանքի համար ողբում են։
Սև ծուխ բարձրանում է երկինք, մարդիկ բարձր ձայնով գոչում են խաղաղության համար։
Ինչպես ոսկե արևը երկնքում, մենք խաղաղություն ենք ցանկանում որպես մեր վերջնական նպատակ։
Խաղաղությունը հեռավոր նպատակ չէ; խաղաղությունը ճանապարհն է։
Խաղաղություն, այն միջոցը, որով մարդ ճանապարհորդում է։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Պատերազմներ են մոլեգնում հինգ մայրցամաքներում, մարդիկ ամեն օր մահանում են։
Բավարար չէ, նրանք սկսում են ինչ-որ նոր բան՝ Հյուսիսային Կորեա, Ռուսաստան կամ Իրան։
Իմ կոկորդը սեղմվում է, իմ զարկերակը արագանում է։ Մինչև խաղաղություն գա, որքան ավելի շատ տառապանք է պետք?
Քո ձեռքի բռունցքը սեղմվում է քարերի պես ամուր։ Էյ, եթե քո ներսում խաղաղություն կա, խաղաղություն կլինի։
Ինչպես ոսկե արևը երկնքում, մենք խաղաղություն ենք ցանկանում որպես մեր վերջնական նպատակ։
Խաղաղությունը հեռավոր նպատակ չէ; խաղաղությունը ճանապարհն է։
Խաղաղություն, այն միջոցը, որով մարդ ճանապարհորդում է։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա իմ մեջ գտնվող Աստվածն է։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն նույնպես սկսվում է քո ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է քո մեջ։
Այս խաղաղությունը բոլորի հետ միասնություն է ստեղծում, նույնիսկ եթե դա խելագարություն է, հեյ, նման ուժ գոյություն ունի։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա իմ մեջ գտնվող Աստվածն է։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա իմ մեջ գտնվող Աստվածն է։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։