Како што вели поговорката, "Сите патишта водат кон Рим", па може да се каже дека:
Сите траги укажуваат на американскиот приватен тинк-тенк Совет за меѓународни односи, или
скратено CFR, кога станува збор за луѓето зад НАТО.
Фактот за безпрецедентна концентрација на моќта на ЦФР и нејзината глобална мрежа дозволува само еден заклучок:
НАТО мора да се смета за еден од неговите инструменти за унапредување на глобалните цели на ЦФР,
вклучувајќи го и воспоставувањето на централна светска влада.
Наводното "обезбедување на мир" служи исклучиво за легитимирање на нивното постоење и нивните операции – во служба на ЦФР.
Прво, НАТО го поттикнува целото воено расположение – било преку пропаганда, закани како што е проширувањето
на НАТО кон исток, или преку вистинско реоружување итн.
Во Европа, можноста за војна е поприсутна од кога било по Втората светска војна.
Второ, НАТО, заедно со сите воени поттикувачи – дури и воена хистерија – служи како добредојдена тактика за одвлекување на
вниманието за да се унапредат вистинските цели на стратезите на ЦФР: имено,
воспоставувањето на темелите на централна светска влада.
На 4 април 1949 година – пред точно 75 години – НАТО беше основан како одбранбен сојуз против поранешниот Советски Сојуз.
НАТО е кратенка за "Северноатлантска организација за договор", позната и на германски како
"Атлантски сојуз" или "Северноатлантски договор".
НАТО сега се состои од 32 европски и северноамерикански земји-членки.
Најважниот принцип на алијансата е таканаречената клаузула за взаемна помош во член 5 од Договорот на НАТО:
Страните се согласуваат дека вооружен напад врз една или повеќе од нив во Европа или
Северна Америка ќе се смета за напад врз сите нив.
Член 5 од Договорот на НАТО наведува дека ако еден член на НАТО биде нападнат, целата алијанса на НАТО е нападната.
Советот на НАТО прогласува случај на алијанса, кој е повикан само еднаш претходно: по терористичките напади во
Соединетите Американски Држави на 11 септември 2001 година.
Во јавноста – како што може да се прочита на веб-страницата на Германската федерална влада – НАТО е
пофален како "најуспешната безбедносна алијанса во светот".
Тоа ја гарантира безбедноста на Европа веќе 75 години.
Две години по инвазијата на Украина од страна на Русија, 67% од германското население во моментов смета дека мирот и безбедноста
во Европа се многу сериозно или сериозно загрозени, според телефонска анкета спроведена од
ARD-DeutschlandTrend на 4 април 2024 година.
82% од луѓето сметаат дека НАТО е важен за обезбедување мир во Европа.
Според студијата "Безбедност 2024", 52% од швајцарското население е за поблиски врски со НАТО,
додека 30% поддржуваат приклучување кон алијансата.
Прашањето до кој степен НАТО обезбедува мир во Европа ги разделува мислењата и го загрижува населението повеќе од кога било.
Овој документарен филм прецизно го истражува токму ова прашање и фрла поглед зад сцената на НАТО.
1. Дали НАТО обезбеди мир во минатото? – Најважните операции на НАТО
Некои од најважните операции на НАТО сега ќе бидат разгледани подетално подолу.
Ова се официјални операции под водство на НАТО, а не операции што земјите-членки на
НАТО ги спроведуваат по сопствена иницијатива.
Сите нејзини воени операции се одвиваа во периодот по Студената војна, односно по 1991 година.
Првата од овие операции се одвиваше во Босна од јули 1992 година наваму, во форма на поморски
блокади, зони без летање и таканаречени мировни сили.
Операција "Одлучна сила" во Босна и Херцеговина од 30 август до 20 септември 1995
Во 1994 и 1995 година, минофрлачки гранати погодија на пазарот Маркале во Сараево.
Околу 100 цивили загинаа во процесот.
Гранатите од минофрлач веднаш им беа припишани на Србите.
Комисија за истрага за утврдување на одговорноста за ова беше одбиена.
Ова му овозможи на НАТО да фрли 1.026 бомби врз 338 цели низ делот од Босна под српска контрола.
За две и пол недели, млазните авиони од осум земји-партнери на НАТО извршија вкупно 3.515 мисии.
Авионските напади резултираа со приближно 27 цивилни жртви и исто толку жртви меѓу војниците.
Ситуацијата во Босна сè уште не е решена на начин што доведе до вистински мир.
Операција Сојузна сила во поранешна Сојузна Република Југославија од 24 март до 10 јуни 1999
Операцијата "Сојузничка сила" беше кодното име за воена операција на НАТО против Сојузна Република Југославија.
Приближно 200 распоредени борбени авиони фрлија 28.018 експлозивни уреди – вклучувајќи кластерски
бомби – и 10–15 тони муниција обложена со ураниум.
Немаше ниту мандат на ОН, ниту случај на колективна одбрана.
НАТО ги оправда воздушните напади со наводни "хуманитарна катастрофа".
Сепак, според неколку извештаи, вклучувајќи ги и оние од ОБСЕ , немаше хуманитарна катастрофа и
немаше етничко чистење пред да започне војната.
Сепак, откако започна војната, имаше: 10.000 мртви војници и полицајци;
489-528 цивилни жртви според Хјуман Рајтс Воч;
1.200–2.500 цивили убиени според југословенски проценки;
разорни долгорочни ефекти како спонтани абортуси и сериозни болести предизвикани од муниција со ураниум.
Според проценките, 125.000 луѓе починаа од долгорочните ефекти.
Стапката на смртност во Југославија и Србија се зголеми за 2,5 проценти година на година.
И беше уништена инфраструктура: 110 болници, 480 училишта, 19 железнички станици, 60 мостови и индустриски погони.
Операција "Трајна слобода" (OEF) во Авганистан, Филипини, Грузија, Киргистан, Африканскиот Рог,
Сомалија и Сахара од 7 октомври 2001 до 28 декември 2014
Во одговор на нападите од 11 септември 2001 година, владата на САД прогласи таканаречена војна против меѓународниот тероризам.
Советот на НАТО потоа одлучи да ги смета нападите за напад врз Соединетите Американски Држави според член 5,
одредбата за заемна одбрана од Северноатлантскиот договор.
Една од мерките преземени како дел од оваа војна против тероризмот беше операцијата "Трајна слобода".
Околу 70 нации учествуваа во операцијата, која беше предводена од Централната команда на САД.
Операцијата заврши на 28 декември 2014 година.
Беше заменета со мисијата "Одлучна поддршка" на НАТО, која траеше до 11 септември 2021 година.
Тоа веќе не беше борбена мисија, туку советодавна и логистичка поддршка за авганистанската влада.
НАТО остави зад себе сè освен мир и безбедност во Авганистан.
Во краток временски период, талибанците ја презедоа контролата над големи делови од целата земја.
Според Велтхунгерхилфе, хуманитарната ситуација е "катастрофална".
Многу набљудувачи ја сметаат меѓународната мисија во Авганистан за неуспех.
Се проценува дека НАТО и неговите сојузници оставиле зад себе 240.000 мртви.
Само до 2012 година, 43.000 цивилни смртни случаи.
Над 3.500 војници на НАТО ги загубија животите, вклучувајќи 59 од германските вооружени сили.
Меѓународна воена интервенција во Либија од 19 март до 31 октомври 2011
На 17 март 2011 година, Резолуцијата 1973 на ОН им овозможи на државите-членки на ОН да воспостават "зона без летови
над Либија" за наводно заштитување на цивилното население и поддршка на бунтовниците против владините сили.
На 31 март 2011 година, НАТО ја презеде командата на целата воена операција за спроведување на Резолуцијата 1973 на ОН.
Со 260 борбени авиони, НАТО изведе вкупно 7.587 воздушни напади.
Резултатот беше 50.000 цивилни жртви и 50.000 цивилни повредени.
Економската инфраструктура беше во голема мера уништена, а објектите на големата водоводна мрежа беа бомбардирани.
Со својата интервенција во Либија, НАТО направи сè освен да обезбеди мир.
Откако во 2011 година падна шефот на државата Муамер ал-Гадафи, Либија е потресена од насилни конфликти.
Политичката нестабилност, колапсот на јавниот ред и поредокот и економијата продолжуваат да го обликуваат
секојдневниот живот на луѓето во оваа северноафриканска земја.
Покрај тоа, милиони бегалци стигнаа во Европа преку Либија.
Пред наводната "хуманитарна" криза во Либија, земјата под водство на Муамер ал-Гадафи имаше еден од највисоките приходи по глава
на жител и највисоки социјални достигнувања во цела Африка.
Тврдењето дека Гадафи убил 6.000 луѓе се покажа како лага.
По падот на Гадафи, хуманитарната катастрофа само што почна!
Понатамошни војни од и со учество на земјите-членки на НАТО
Операциите предводени од НАТО предизвикаа неискажливо страдање со стотици илјади жртви и разорни долгорочни последици!
Покрај тоа, имаше и други војни во кои учествуваа земјите на НАТО, како што се: Виетнамската војна (1965–1975),
за време на која американската војска во голем обем користеше високотоксичен хербицид "Агент Оренџ".
Ова предизвика огромна долгорочна штета за животната средина и генетскиот материјал, фетални малформации и спонтани абортуси.
Според владини податоци, до 2009 година загинале 400.000 Виетнамци.
Прва војна во Ирак или Втора заливска војна 1990/91
2. Војната во Ирак или Третата војна во Заливот во 2003 година, за време на која коалицијата предводена од САД испука
од 1.000 до 2.000 тони бронепробивен ураниумски муниција.
Граѓанска војна во Сирија од 2011 година
Воена интервенција во Јемен 2011–2015
Сите овие војни имаат една заедничка работа:
Злото што го предизвика војната беше поголемо од наводниот неправда што требаше да
ја отстрани за да обезбеди мир во земјата.
Ова го крши принципот на меѓународното хуманитарно право.
И овие војни имаат уште една заедничка карактеристика: тие беа засновани на лаги.
Во својата книга "Нелегални војни: Како земјите-членки на НАТО ја саботираат ОН", швајцарскиот историчар д-р Даниеле Гансер покажува
како нелегални војни биле водени во минатото и сегашноста – без основа за сојузништво и без експлицитен мандат од ОН.
Затоа војните се морално оправдани со наводни "хуманитарни катастрофи" или други лаги.
Но како е ова можно и како се спроведува?
И ако операциите на НАТО во минатото не обезбедија мир, дали треба да го сторат тоа сега?
2. Ако операциите на НАТО не обезбедија мир, дали тоа беше чист неуспех или лукава пресметка?
За да го одговориме ова прашање, треба да погледнеме зад сцената на НАТО.
Кој стои зад НАТО и кои се нивните цели?
Кој беше зад основањето на НАТО?
Како што вели поговорката, "Сите патишта водат кон Рим", па може да се каже дека:
Сите траги укажуваат на американскиот приватен тинк-тенк Совет за меѓународни односи –
скратено CFR – кога станува збор за луѓето зад НАТО.
Американскиот правник Вилијам Банди напиша до студиските групи на ЦФР дека тие помогнале да се создаде рамката
на размислување што доведе до Маршаловиот план и НАТО.
Банди беше аналитичар во Централната разузнавачка агенција (ЦИА).
Кога Втората светска војна започна во Европа во септември 1939 година, Државниот департамент на САД
предложи програма за независна анализа и проучување.
Ова беше доделено на студиските групи на ЦФР.
Проектот, кој стана познат како "Истражувања за војна и мир", имаше за цел да ја води американската надворешна
политика во претстојните години на војна и во предизвикувачкиот нов свет што ќе произлезе потоа.
Веб-страницата на ЦФР продолжува да вели дека "прашањето било строго доверливо".
Цитат: "Бидејќи целиот план би бил 'отфрлен' ако станеше општо познато дека Министерството за
надворешни работи соработува со надворешна група (ЦФР)."
Фондацијата Рокфелер се согласи да го финансира проектот, првично неволно, но откако се увери
во неговата важност, со речиси 350.000 долари .
Во текот на следните пет години, речиси 100 мажи учествуваа во програмата за студии за војна и мир,
Норман Х. Дејвис беше претседател на управното одделение за студии за војна и мир.
Дејвис беше член на одборот на директори на ЦФР од 1921 година и негов претседател од 1936 до 1944 година.
Ален Велш Далс и Хенсон В. Болдвин (1903–1991) ја предводеа групата за вооружување при Истражувањата за војна и
мир, каде што беа развиени основните идеи и планови за НАТО.
Ален Велш Далс беше член на одборот на директори на ЦФР од 1927 до 1969 и негов претседател од 1946
до 1950; тој беше директор на ЦИА од 1953 до 1961.
Како директор на ЦИА, Далс одобри тајни обиди за атентат врз Фидел Кастро , Патрис Лумумба и Рафаел Трухиљо , меѓу другите.
Лумумба беше убиен со истрели.
Тој претходно имаше значајна улога во мирно водење на Конго од белгиската колонијална власт.
Далес беше одговорен за државни удари во Иран и Гватемала.
Под негово водство, ЦИА тајно поддржуваше две ривалски фракции во Јужна и Централна Америка истовремено.
Дулес дури и снабди оружје на кубанските револуционери.
Целосно во согласност со принципот "Divide et Impera", или "Подели и владеј".
Овој принцип се однесува на воена, политичка или реторичка стратегија која има за цел да го подели спротивниот табор.
Дулес исто така ја иницираше истражувачката програма на ЦИА МК УЛТРА во 1953 година.
Програмата за можности за контрола на умот вклучуваше илјадници човечки експерименти со неколку документирани смртни случаи.
Во својата работа, историчарот д-р Даниеле Гансер заклучи дека атентатот на претседателот Џон
Ф. Кенеди исто така бил наложен од Ален Далс.
Далс беше масон од 33-ти степен.
Дали затоа е изненадувачки што НАТО не обезбедува мир, со оглед на тоа што неговиот основен концепт беше
развиен со учество на човек, Ален Далс, кој има крв на рацете?
Статија објавена во јули 1983 година во британското списание International Affairs дава
увид во последователното основање на НАТО.
Насловот е: "Преговорите на Пентагон во март 1948 година: Почетокот на Северноатлантскиот договор".
Според авторите Сис Вибес и Берт Земан, оваа статија е наменета да ја дополнува официјалната историја на НАТО.
Цитат: "Според официјалната историја на НАТО, преговорите што доведоа до потпишувањето на Северноатлантскиот
договор започнаа на 6 јули 1948 година во Вашингтон."
Сепак, веќе неколку години е познато дека преговорите за безбедносен договор меѓу Соединетите Американски Држави и
западните европски држави веќе биле водени пред оваа дата.
Овие преговори се одржаа на крајот на март 1948 година под најстрога тајност меѓу Соединетите Американски Држави,
Обединетото Кралство и Канада во Пентагон во Вашингтон.
Еден од учесниците во овие тајни консултации зборува за "одлучувачките (и тајни) разговори во
Пентагон во март 1948 година, за време на кои всушност беше замислен Северноатлантскиот договор".
Статијата во International Affairs исто така ги именува лицата кои ги водеа преговорите во
Пентагон помеѓу 22 март и 1 април 1948 година.
И овде, трагите што ги оставија учесниците во делегацијата, неизненадувачки, водат до ЦФР:
Луис В. Дуглас , шеф на својата делегација.
Тој беше амбасадор на Соединетите Американски Држави во Обединетото Кралство од 1947 до 1950 година.
Тој беше член на Фондацијата Рокфелер од 1935 година и служеше во нејзиниот Извршен комитет од 1936 до 1939 година.
Тој беше член на одборот на Советот за надворешни односи од 1940 до 1964 година.
Теодор Ахил , кој служеше како американски дипломат во Перу, беше и член на CFR.
Алфред Груентер , генерал во Армијата на САД, беше Врховен сојузен командант за Европа од 1953 до 1956 година.
Роберт Сесил бил британски дипломат и коосновач на Чатем Хаус во јули 1920 година, приватен тинк-тенк со седиште во Лондон.
Една година подоцна, неговиот американски пандан, ЦФР, беше основан во Њујорк.
До 2004 година, Чатем Хаус беше познат и како Кралски институт за меѓународни односи.
Клучни проекти се финансираат од Фондацијата Рокфелер, Фондацијата Бил и Мелинда Гејтс и НАТО, меѓу другите.
Роберт Сесил беше масон.
Лестер Б. Пирсон , шеф на канадската делегација, беше 14-ти премиер на Канада од 1963 до 1968 година.
Тој беше член на Групата Билерберг и присуствуваше на состанокот на Билерберг во 1964 година.
Фондацијата Рокфелер, ЦИА и ЦФР повторно беа вклучени во формирањето на Групата Билерберг.
Целта беше да се воспостават редовни конференции со европски и американски политичари и деловни лидери.
3. Целите на НАТО = Целите на ЦФР
За да се разберат основните цели и намената на НАТО, треба да се разберат целите на ЦФР.
На својата веб-страница, ЦФР се претставува скромно:
Тоа служи да помогне подобро да се разбере светот и одлуките за надворешна политика со кои се
соочуваат Соединетите Американски Држави и другите земји.
Сепак, малку е веројатно дека некоја организација би воспоставила толку обемна мрежа
исклучиво со цел да обезбеди советодавни услуги.
Децении наназад, ЦФР заземаше речиси сите клучни позиции во владата на САД и обезбедуваше неколку стотици
врвни функционери и советници по администрација, без разлика дали беше демократска или републиканска.
Ричард Харвуд, поранешен главен уредник и омбудсман на "Вашингтон пост", напиша пофално за Советот за меѓународни односи, велејќи
дека неговите членови "најблиску одговараат на она што би можело да се нарече владејачка елита на Соединетите Американски Држави".
(…) Тие не само што ја анализираат и толкуваат надворешната политика на САД; тие помагаат да се обликува.
Членови на приватниот Совет за надворешни односи вклучуваат, меѓу другото:
неколку американски претседатели и потпретседатели од двете партии;
речиси сите американски министри за надворешни работи, одбрана и финансии;
повеќето началници на штабови и команданти на американската војска и НАТО;
некои од највлијателните членови на Конгресот (особено креаторите на надворешна и безбедносна политика);
речиси сите советници за национална безбедност, директори на ЦИА, амбасадори во ОН, претседатели на Централната
банка (ФЕД), претседатели на Светската банка и директори на Националниот економски совет;
бројни истакнати академици; бројни директори на банки, тинк-тенкови, универзитети, невладини организации и Холивуд;
како и клучни членови на Комисијата за 11 септември и на Комисијата Ворен
Покрај тоа, ЦФР вклучува компании кои се меѓу глобалните гиганти на големиот бизнис, големите банки, големата технологија,
големите податоци, големите медиуми и големата фарма.
Накратко, ЦФР има ненадминат досег и влијание.
Сепак, моќта и влијанието што ги поседува ЦФР се протегаат далеку надвор од неговите членови:
Во Англија, CFR има сестринска организација позната како Кралски институт за меѓународни односи (RIIA),
позната и како Чатем Хаус, основана во 1920 година.
Во Европа, CFR го основаше Европскиот совет за надворешни односи (ECFR) во 2007 година.
Преку Советот на совети (CoC), CFR ги обединува организациите членки од 24 земји, вклучувајќи ги Русија и Кина.
Руската организација членка на ЦФР "Совет за надворешна и одбранбена политика" (СВОП) го води дискусионскиот клуб "Валдај",
во кој рускиот претседател Владимир Путин редовно учествува.
Двунеделниот печатен магазин "The New American" го сумираше тоа на следниов начин во своето издание од јули 2021 година.
Тоа беше специјално издание по повод 100-годишнината на ЦФР, насловено: "ЦФР: Сè уште моќта зад престолот".
"Историјата на ЦФР е хроника на вековна војна против националниот суверенитет и неуморниот напор да се воспостави
семоќна светска влада, која глобалистите на ЦФР често ја нарекувале својот 'Нов светски поредок'. (...)
ЦФР навистина врши безпрецедентно влијание во политичките, финансиските,
економските, медиумските и академските кругови. (...)
Тој е јавното лице, централниот нервен систем на она што критичарите го нарекуваат "длабока држава" – неизбраната
"постојана влада" која ја презеде контролата над нашата земја.
Бројот завршува со зборовите, цитат: "Пеколниот стисок на "Длабоката држава" врз нашата нација – и врз целиот свет – нема
да биде скршен освен ако повеќе Американци (и повеќе луѓе ширум светот) не се разбудат, не ја разоткријат
растечката контрола на ЦФР и не ѝ се спротивстават на нејзината ѓаволска агенда за Нов светски поредок."
На 17 февруари 1950 година, банкарот од Волстрит Џејмс П. Варбург, советник на Франклин Д. Рузвелт, изјави пред
комисија на Сенатот на САД: "Ќе имаме светска влада, дали ни се допаѓа или не (...) со согласност или со освојување."
Тој исто така беше член на ЦФР, како и неговиот татко, Пол Варбург, кој е познат
како "татко" на Федералниот резервен систем.
Степенот до кој НАТО игра клучна улога во спроведувањето на агендата за централна
светска влада е објаснет во следните поглавја.
4. Како е можно да се продаваат операциите на НАТО како "мировни акции"? – "Пропагандната матрица" на CFR
Успешната примена на геополитичките стратегии, особено оправдувањето на воените средства за наводно обезбедување мир, би
била незамислива без ефективно влијание врз јавното мислење.
22-странична студија на Swiss Policy Research (SPR) од септември 2017 година ја претставува "пропагандната матрица" на CFR:
Како ЦФР го контролира протокот на геостратешки информации.
Swiss Policy Research е независен истражувачки и информациски проект за геополитичка
пропаганда во швајцарските и меѓународните медиуми.
Студијата објаснува "како ЦФР создаде во голема мера самостоен трансатлантски информациски циклус во кој речиси сите
релевантни извори и точки на референца се контролирани од членови на Советот и неговите партнерски организации."
Во САД, практично сите добро познати медиуми беа или основани од претставници на ЦФР или купени пред неколку децении.
Во Германија, водечките медиумски личности се интегрирани – заедно со Групата Билерберг – првенствено
преку таканаречената Atlantik-Brücke (Атлантски мост).
Основана е во 1952 година од претседателот на ЦФР и Светската банка, Џон Џ. Меклој,
заедно со членот на ЦФР и банкар Ерик Варбург.
Во Швајцарија, структурната интеграција на главните издавачки куќи првенствено се постигнува преку Групата Билерберг и сè
поблиската соработка со германските медиуми на Атлантикбруке.
новински агенции
Новинските агенции играат посебна улога во информациската матрица.
Всушност, за меѓународни настани, речиси целиот текст и слики што ги користат медиумите на ЦФР
доаѓаат од само три глобални новински агенции:
американската Асошиетед прес (АП), британско-канадската Томсон Ројтерс и француската Агенција Франс-Прес (АФП).
Додека Ројтерс и АП се директно вклучени во Советот, АФП ѝ припаѓа на француската држава, која, пак, е интегрирана во
трансатлантските структури преку Групата Билеберг и НАТО.
Невладини организации (НВО) и агенции за односи со јавноста
Дури и без невладини организации, би било речиси невозможно да се продадат воените операции на пошироката јавност.
Овие им даваат на луѓето илузија за поголема независност и кредибилитет.
Всушност, сепак, директорите на Амнести Интернешнл (АИ), Хјуман Рајтс Воч (ХРВ) и многу други наводно
хуманитарни организации се вклучени во ЦФР со децении.
Многу други се финансирани и управувани од милијардери на ЦФР, како што е Џорџ Сорос.
Швајцарско истражување на политики (SPR) пишува дека таквите невладини организации секогаш се повикуваат кога станува збор
за легитимирање на воена интервенција на хуманитарни основи.
Уште во 1991 година, Амнести Интернешнл јавно ја "потврди" "лажта за инкубаторите" измислена од американска ПР-фирма , , со што
значително придонесоа за започнувањето на Војната во Заливот.
На Балканот, во Авганистан и во Либија, Амнести Интернешнл и Хјуман Рајтс Воч исто така повикаа на "хуманитарни"
воени интервенции врз основа на сомнителни или лажни тврдења.
Тврдењето дека Гадафи убил 6.000 луѓе се покажа како лага, според Swiss Policy Research.
Војната во Заливот штотуку заврши и лагата за инкубаторот беше разоткриена кога американската ПР-агенција Рудер Фин
веќе беше активна во балканските војни, подготвувајќи го теренот за последователната интервенција на НАТО.
Тогашниот директор на Рудер Фин објасни во подоцнежно интервју зошто неговата компанија ширеше лажни
извештаи за српски "логори на смртта" во Босна, на пример:
Ние не го потврдивме постоењето на логори на смртта во Босна; ние само известивме дека
(американскиот магазин) Newsday тврди дека постојат.
(…) Имавме работа за извршување и ја извршивме.
Не ни плаќаат да бидеме морални.
Наводно хуманитарни организации како Avaaz и Campact, со своите онлајн петиции, исто така треба да се споменат.
Наместо да ја поддржуваат дождовната шума, тие одеднаш бараат "зона без летови" над Либија.
5. Операциите на НАТО можат да се продаваат како "одржување на мирот" бидејќи не само "пропагандната
матрица", туку и самото НАТО е цврсто во рацете на ЦФР.
Swiss Policy Research пишува: "ЦФР со децении ја одржува својата програма за обука на офицери, со што, според проценките, околу
75% од сите високи американски воени кадри се обучени од ЦФР – вклучувајќи ги речиси сите началници на генералштабот, команданти
на НАТО и регионални команданти од Втората светска војна наваму."
На овој начин, Советот изгради идеолошки обучена империјална воена сила, каква што инаку е
речиси исклучиво поврзана со тоталитарни режими.
Веб-страницата на CFR ги дава следниве информации за програмата за воена обука:
Програмата им овозможува на избраните офицери да го прошират своето знаење за меѓународните односи со тоа што ќе поминат една
година во седиштето на CFR во Њујорк (...) преку интензивно учество во состаноците и настаните на CFR и
преку интеракција со разновидното членство на CFR.
Кариерите на генералните секретари на НАТО и на врховните сојузни команданти на Европа (SACEUR) исто така укажуваат на
Групата Билерберг и на Советот за меѓународни односи (CFR).
Како највисокиот функционер на НАТО, генералниот секретар ја претставува организацијата во јавноста.
Тој секогаш е од Европа.
SACEUR секогаш е американски генерал или адмирал и има целокупна воена оперативна команда.
Значителен број генерални секретари и SACEUR-ови учествуваа на конференциите Билерберг.
Можете да ја најдете листата со имиња во титловите.
6. НАТО како алатка – не за обезбедување мир, туку за унапредување на глобалните цели
на ЦФР, вклучувајќи централна светска влада.
Фактот за безпрецедентна концентрација на моќта на ЦФР и нејзината глобална мрежа дозволува само еден заклучок:
НАТО мора да се смета за еден од нејзините инструменти за унапредување на глобалните цели на ЦФР,
вклучувајќи го и воспоставувањето на централна светска влада.
Наводното "очувување на мирот" служи исклучиво за легитимирање на нивното постоење и операции – во служба на ЦФР.
Една геополитичка цел на стратезите на ЦФР сигурно е да ја обезбедат, ако не и да ја прошират,
воената надмоќ на Армијата на САД и НАТО во светот.
Според ажурирањето од јуни 2023 година, вооружените сили на САД имаат проценети 750 воени бази во повеќе
од 80 земји надвор од Соединетите Американски Држави.
Во Германија има 119 воени објекти.
Визуелна база на податоци прикажува 56 бази на НАТО ширум светот.
Вреди да се спомене американската воена база "Камп Бондстил" во Косово.
Ова беше воспоставено по операцијата "Сојузничка сила" на НАТО против Југославија во јуни 1999 година.
Базата зафаќа 386 хектари (3.860.000 м²) и може да смести до 7.000 војници од Армијата на САД и сојузничките сили.
"Стратегијата на тензија" како геополитички инструмент што го користат архитектите на светска влада за понатамошно
проширување на нивната политичка и воена глобална моќ
Сепак, секој геостратег кој сака дополнително да ја прошири својата политичка и воена глобална моќ не се потпира првенствено
на конвенционални – таканаречени – "жешки" војни, туку на одржување на населението во состојба на "страв и терор".
Ова исто така се нарекува "стратегија на тензија".
Следната дефиниција може да се најде во Кримпедија:
Стратегијата на тензија како политички термин се однесува на мерки што ги промовираат или спроведуваат државните органи за да всадат
страв или неизвесност кај сопственото население или држава.
(…) Понатаму, стратегијата на тензија може да послужи за оправдување на репресивните дејства и
интервенции на државата преку зајакнување на желбата на населението за државна интервенција.
Зарем тоа не звучи познато?
Наводната пандемија на коронавирусот праќа поздрав.
Беше можно репресивните мерки да се оправдаат само преку ширење страв и неизвесност.
Но, да се вратиме на терминот "стратегија на тензија".
Терминот "стратегија на тензија" првпат беше употребен во 1969 година во напис во британскиот неделен весник The Observer.
Тој се однесуваше на тајни операции спроведени од италијанската држава.
Помеѓу 1969 и 1984 година, во Италија имаше неколку терористички напади, при што загинаа
повеќе од 200 лица и беа повредени околу 600.
Тие беа припишани на "Црвените бригади", радикална левичарска група.
Опсежните истраги на венецијанскиот истражен судија Феличе Касон го доведоа до еден од вистинските
сторители, десничарскиот екстремист Винченцо Винчигера.
Тој направи сеопфатно и значајно признание.
Винчигера сведочеше дека бил заштитен од лица во државниот апарат и дека нападот бил дел од сеопфатна
стратегија која Касон подоцна ја нарече "стратегија на тензија".
Овој пристап имаше за цел да ја дискредитира Комунистичката партија, која традиционално имаше силно присуство
во Италија, со цел да ѝ се спречи учество во владата.
Касон ја продолжи својата истрага и, откако ги истражи архивите на воено-разузнавачката служба SISMI , откри постоење на високо
тајна сложена структура во рамките на италијанската држава.
Ова беа таканаречени "организации што остануваат зад непријателските линии" , кои во Италија се нарекуваа "Гладио".
Гладио произлезе од соработката помеѓу италијанската "Служба за разузнавање на вооружените сили" (SIFAR)
и ЦИА и беше интегриран во НАТО уште од 1964 година.
Точно разбрано. Ова беа тајни НАТО армии основани по Втората светска војна од страна на Централното
разузнавачко агенциско биро на САД (ЦИА) заедно со Британската тајна разузнавачка служба (МИ6).
Во случај на советска окупација на земјите, тие требаше да се борат како герилци и да ја ослободат Западна Европа.
Во својот истражувачки проект за тајните армии на НАТО, швајцарскиот историчар д-р Даниеле Гансер пронашол докази дека,
покрај операцијата во Италија, слични мрежи постоеле и во Франција, Германија, Грција, Холандија,
Белгија, Шпанија, Португалија, Норвешка, Луксембург, Данска, Австрија, Финска, Шведска и Швајцарија.
Според историчарот Даниеле Гансер, "терор (...) е попогоден од која било друга воена стратегија за манипулирање на населението."
Според Гансер, методи за создавање и манипулирање со страв се користат за да се направи (домашното)
население "приемчиво или непријателско настроено кон одредени политички или економски мерки".
Кој е подобар начин да се манипулира населението и да се направи прифаќачко кон централизирана
светска влада отколку со создавање страв и неизвесност?
Сепак, методите што се користат за да се всади страв и терор во населението не се однесуваат само на
вооружено насилство, туку и на секој вид воена реторика.
На пример, таканаречената "Студена војна" помеѓу САД и Советскиот Сојуз од 1945 до 1991 година доведе до
вистинска трка во вооружување, вклучувајќи нуклеарно оружје.
Иако беше избегната директна отворена војна со употреба на оружје, взаемната закана од нуклеарна војна под
поимот "одвраќање" за првпат ја навести можноста за самоуништување на човештвото ("прекумерно уништување").
Конфликтот неколкупати презеде исклучително заканувачки карактер, така што можноста за "жешка" војна меѓу
суперсилите секогаш беше во позадина на мислите на луѓето.
Ова ја држеше популацијата во постојана состојба на "напона" и "несигурност".
Ова им одеше во прилог на владите и на воената индустрија, овозможувајќи им да ги лишат луѓето од нивните граѓански
права и слободи или на друг начин да профитираат од ситуацијата.
Истиот образец може да се забележи и во сегашната реторика околу конфликтот меѓу Украина и Русија.
По распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година, дојде редот на НАТО.
Точно разбрано! Со таканареченото проширување на НАТО кон исток од 1999 година наваму, геополитичките стратези успеаја да
го задржат потенцијалот за конфликт со Русија и да ги држат своите сопствени популации во состојба на напнатост.
За време на првото проширување на НАТО кон исток во 1999 година, тоа беа Полска, Чешка и Унгарија;
2004 Бугарија, Естонија, Латвија, Литванија, Романија, Словачка и Словенија;
2009 Албанија и Хрватска;
2017 Црна Гора; 2020 Северна Македонија;
2023 Финска; 2024 Шведска
Влезот на Украина во НАТО би бил апсолутен врв во политиката на конфронтација и тензија со Русија.
Приклучувањето на Украина кон НАТО би ја активирало клаузулата за заедничка одбрана, и сите
земји-членки на НАТО би се нашле во војна со Русија.
Може да се претпостави дека ова би резултирало со ширење на војната низ цела Европа, ако не и низ целиот свет.
Во интервју за Дојче Веле во март 2024 година, генералниот секретар на НАТО, Јенс Столтенберг, повтори дека не може
точно да каже кога Украина ќе биде примена во алијансата: "Но, ние напорно работиме за тоа да се случи што е можно поскоро."
Американскиот државен секретар Антони Блинкен изјави на маргините на церемонијата по повод 75-годишнината
на НАТО, цитат: "Украина ќе стане членка на НАТО."
Нашата цел на овој состанок е да помогнеме да се изгради мост кон нивното пристапување.
Блинкен, како што може да претпоставите, е член на ЦФР.
Постои долготрајна контроверзија околу тоа дали за време на преговорите во 1990 година е дадено такво
ветување дека НАТО нема да се проширува кон исток.
Факт е дека не постои обврзувачка и договорно договорена обврска кон Советскиот Сојуз или Русија.
Владимир Поленов, член на руската делегација на преговорите во 1990 година, рече: "Беше грешка што овие уверувања до
Советскиот Сојуз дека НАТО нема да се проширува на исток не беа запишани во писмена форма. Тоа беше многу голема грешка."
Дали со или без ветувања, веројатно нема да ги загрижува стратезите на ЦФР.
НАТО ја исполни својата цел за одржување на "стратегијата на тензија".
Сепак, постои уште едно откривачко ветување меѓу руската и американската влада:
Во изданието на "Берлинер цајтунг" од 14 април 2014 година, германскиот автор Ролф Хоххут спомена дека Кремљ
и Белата куќа имаат таен договор уште од 1952 година:
... следствено, ако Студената војна прерасне во жешка, во Русија и Америка нема да се скрши ниту едно стакло од
прозорци, туку "само" Полска и Германија ќе бидат уништени:
"Најскандалозното предавство на сојузник што некогаш го доживеал кој било што сè уште чита историја..."
Таква стратегија, со која војната се води на грбот на европското население, е сосема веродостојна за стратезите на ЦФР.
Стратегот на ЦФР, Ален Далс, на крајот го постави преседан како директор на ЦИА од 1953 до 1961 година, кога истовремено
ги снабдуваше со оружје спротивставените страни во конфликтот.
Статија објавена на 22 април 2024 година во списанието Foreign Affairs, кое се објавува квартално во име
на Советот за меѓународни односи (CFR), покажува дека ова не е само неверојатна теорија.
Насловот на статијата кажува сè: "Европа – но не и НАТО – треба да испрати трупи во Украина."
Германскиот истражувачки новинар Томас Ропер коментираше на статијата, велејќи, меѓу другото: "Секој што внимателно ќе
прочита ќе сфати дека изјавата на Путин дека САД ќе се борат во Украина до последниот Украинец е, за жал, апсолутно точна."
Што е уште поважно, статијата покажува дека авторите исто така се желни да се борат до последниот Европеец...'
Авторите исто така јасно укажуваат дека САД и НАТО ќе бидат ослободени од одговорност:
И бидејќи европските сили би дејствувале надвор од рамките и територијата на НАТО, какви било жртви нема да предизвикаат
одговор според Член 5 и нема да ги вовлечат САД во конфликтот.
Противникот на Русија не би бил НАТО, туку коалиција на европски држави кои би се обиделе
да го урамнотежат голиот руски империјализам.
Учебничка стратегија, како што е прикажано во едукативниот филм "Како функционираат модерните војни?"
"Агресорот" ги убедува своите избрани земји да земат оружје против својот најголем ривал,
користејќи ги нивните сопствени оружја и војски.
Само кога сите земји ќе ја потрошат својата последна муниција, ќе ги изгубат своите најдобри луѓе и ќе бидат уништени, тогаш
вистинскиот мизантроп, вистинскиот агресор и воено-поттикнувач, интервенира за да ги порази сите
заедно (...) (или) да биде прославен како спасител.
Види исто така таканаречениот Стратфор говор одржан во 2015 година од американскиот геостратег Џорџ Фридман.
Следствено, САД ја гледаат својата најголема закана во можен германско-руски сојуз.
Војна во Европа во која би учествувале Германија и Русија би била во интерес на американската политика на хегемонија.
Можеби треба да се потсетиме и на добро познатата изјава на британскиот лорд Хастингс Исмеј во
својата улога на прв генерален секретар на НАТО:
НАТО беше основан "за да го држи Советскиот Сојуз надвор, Американците внатре и Германците долу".
Дали оваа изјава навистина може да се разбере само во контекст на основањето на НАТО, како што прават
таблоидните медиуми, или е сè уште валидна и денес?
7. Заклучок: НАТО не може да се смета за гарант на "безбедност на мирот" – особено не во Европа – туку како гарант
на градителите на нов светски поредок, и тоа во два аспекта
За архитектите на нов светски поредок под централизирано раководство, НАТО ја служи својата цел на два начина:
Прво, НАТО како военохушкач
Прво, НАТО го поттикнува целото воено расположение – било преку пропаганда, закани како што е проширувањето
на НАТО кон исток, или преку вистинско реоружување, итн.
Во Европа, можноста за војна е поприсутна од кога било по Втората светска војна.
Веб-страницата на Германските вооружени сили споменува "Оперативен план Германија" (скратено OPLAN DEU).
"Планот за операција Германија" е "национален одбранбен план" со следниве цели:
Од една страна, буквално: "да ја заштити и брани Германија, нејзиниот територијален интегритет и нејзините
граѓани, заедно со други државни и граѓански актери".
Од друга страна, да се обезбеди распоредувањето на сојузничките сили низ и преку Германија кон источниот фланг на НАТО.
Воено-поттикнувачката реторика достигна нов врв на 31 мај 2024 година.
Министрите за надворешни работи на НАТО се состанаа во Прага.
На дневниот ред беа вклучени подготовките за самитот во Вашингтон во јули 2024 година и поддршката на НАТО за Украина.
Насловот во таблоидните медиуми гласеше: "САД и Германија дозволуваат употреба на своите оружја
против позиции во Русија, но само во близина на Харков."
Украинската влада веќе на 3 јуни повика опсегот на примена на западните оружја да се прошири на руска територија.
Тоа треба да биде само прашање на време.
Правото на одбрана произлегува од меѓународното право, вели НАТО.
Генералниот секретар на Алијансата, Јенс Столтенберг, ги повика сојузниците да продолжат да
ѝ испорачуваат оружје и муниција на Украина.
Одговорот на Русија беше моментален: Русија ја смета акцијата на НАТО за сериозна ескалација и се заканува со масивен одговор.
Дмитриј Медведев, претседател на Русија од 2008 до 2012 година и заменик-претседател на Советот за безбедност на Руската
Федерација од 2020 година, напиша на својот Telegram-канал:
Таквата "поединечна помош" од земјите на НАТО против Русија ... претставува сериозна ескалација на конфликтот.
Поранешната Украина и нејзините НАТО сојузници ќе добијат одговор со таква разорна сила што самиот сојуз едноставно
нема да може да се спротивстави на влегувањето во конфликтот.
На 27-от Меѓународен економски форум во Санкт Петербург во почетокот на јуни 2024 година, рускиот
претседател Владимир Путин зборуваше за "асиметричен одговор".
Тој го опиша таканаречениот "симетричен одговор" дека Русија сака да ја нападне територијата на НАТО како "глупости".
Путин рече: "Сметаме дека ако некој мисли дека е можно да се достават оружја во зоната на борби за да се извршат напади врз
нашата територија (...), тогаш зошто ние да немаме право да распоредиме такво оружје во региони на светот каде што
се извршуваат напади врз чувствителни објекти кои припаѓаат на оние земји што го прават тоа во однос на Русија?"
Второ, НАТО како диверзионска тактика
Второ, НАТО, заедно со сите воени поттикувачи – дури и воена хистерија – служи како добредојдена тактика за одвлекување на
вниманието за да се унапредат вистинските цели на стратезите на ЦФР: имено,
воспоставувањето на темелите на централна светска влада.
Воената надмоќ е само еден од неколкуте фактори.
Еден од најважните столбови за воспоставување нов светски поредок е контролата и моќта врз здравјето и финансиите.
Особено во областа на здравјето, новиот договор за пандемија на СЗО и ревидираните Меѓународни здравствени
прописи имаат за цел да ја централизираат контролата над "здравствените мерки" ширум светот.
СЗО – која, како и ОН, беше замислена во студиските групи на ЦФР – потоа ќе добие единствено овластување да ги
толкува болестите и да носи одлуки за преземање мерки.
Уште еден клучен столб е суверенитетот над финансиите.
Во моментов, ширум светот – вклучувајќи ги Русија и Кина – се во тек подготовките за
воведување дигитални валути на централните банки.
Според германскиот финансиски експерт Ернст Волф, секој граѓанин и секоја компанија треба
да имаат само една сметка во централната банка.
Ова би му овозможило на државата централно да го одреди паричното понудување, да управува и контролира со
паричните текови и да ги одредува каматните стапки по потреба.
Цитат од Ернст Волф: "Граѓаните многу брзо ќе сфатат дека државата не само што може да ја следи секоја поединечна
трансакција, туку и да наметне индивидуални каматни стапки, индивидуални даночни стапки или дури и казни, да ги поврзе
парите со систем на социјален кредит базиран на кинескиот модел, или целосно да ги исклучи од сите финансиски текови."
Ова се само два примери за тоа како моќта и контролата треба да се централизираат на
светско ниво и да се префрлат на "светска влада".
НАТО првенствено служи за да обезбеди воена надмоќ, а второ за да го одвлече вниманието од сите
видови напори за светска доминација кои се во полн ек.
Kla.TV ги разоткри овие напори во бројни програми.
Некои од овие информации можете да ги најдете во синиот информативен прозорец.
Почитувани гледачи, можеби сега се чувствувате преоптоварени од сите овие факти и не гледате излез.
Kla.TV често добива повратни информации од гледачи кои велат дека ние само ги
истакнуваме проблемите и не нудиме никакви решенија.
Во овој момент, сепак, не можеме да се извинуваме за фактот дека нашите пристапи кон
решенијата не се вкоренети во видливата област.
Пред лицето на сите овие огромни закани, со децении црпиме сила и надеж од повисока
димензија, за што Иво Сасек постојано сведочи.
За сите оние кои не сакаат да ја изгубат надежта, би сакале да го насочиме вашето внимание кон нашата широка
палета на просветлувачки конференции на www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen и www.sasek.tv.
Конечно, погледнете три кратки извадоци од говорот што го одржа основачот на Kla.TV, Иво Сасек, на
Меѓународната средба на пријатели на 4 мај 2024 година.
Сасек го дискутира оружјето на одвлекување на вниманието во пресрет на она што суштински
претставува тајна светска војна и спасоносен излез од неа.
Драги пријатели, мораме итно да научиме да разбереме дека времињата се променија.
Војните што во моментов се водат во аналогниот свет, односно физичките војни со тенкови, хеликоптери, крстосувачки
ракети и слично, денес имаат сосема поинаква функција.
Дали знаете кои?
Овие конвенционални војни што во моментов се водат, првенствено служат како оружје за одвлекување на
вниманието од вистинската тајна светска војна, разбираш ли?
Самите војни, размислете внимателно за тоа што го велам, самите војни што во моментов се водат се диверзионски
тактики за да се прикрие многу поголемата војна што се одвива.
Ако успеат да го вакцинираат целиот свет со оваа генска терапија, можете ли да разберете како тоа функционира?
Тековната хибридна војна, од друга страна, всушност ги опфаќа сите луѓе на оваа планета.
Како што чичко Бил (Гејтс) предвиде: "Само кога секој човек под небото ќе биде вакциниран, ќе
бидеме безбедни..." – знаете, чичко Бил, Бил Гејтс.
– Значи, скриениот напаѓач се потпира на тоа.
Тој го напиша тоа пред 120 години; го имам на писмено.
Скриениот напаѓач очекува дека ќе го препознаеме дури кога ќе биде предоцна, бидејќи тогаш секоја опозиција може да биде
шаховски поразена со притискање на едно копче, користејќи дигитална, безготовинска технологија за целосно надгледување.
Сега, во овие наши денови, на овој ден на одблокирање – како што денес го нарекувам – Бог, како да го натегнува
својот најтврд, најостар стрел, своето најмоќно оружје.
Кое е тоа оружје? Дали зборуваме за физички оружја?
Не, не, не. Не сега.
Види, илјадници години нè научија дека физичките оружја неизбежно водат до сè полоши војни и уште посмртоносни оружја.
Ние научивме дека.
И така, вистинските и единствено навистина спасителни оружја на Бога се оружјата на духот.
Оружјето на зборот. Најсилно што постои под небото.
Вистината, изговорена, на пример, но не како порано, како слаба или дури и правно смртоносна човечка реч –
туку вистината, изговорена според ефектите на моќта и моќните автентикации на онтичката моќ.
Можеш ли да ја видиш разликата?
Ова значи дека во оваа најавена конечна битка може да користиме само едно оружје.
Целиот говор, "Денот на отклучување", кој беше пренесуван во живо во 53 земји, може да се најде на www.kla.tv/29017..
Развиете го црвениот тепих, пуштете ја химната на најсилно.
Знамето гордо се вее високо на небото – "Мир! Мир!" често се вели.
Над 50 мртви истовремено, илјадници повредени жалат за својата мака.
Црн чад се издига кон небото, луѓето викаат за мир со силни гласови.
Како златно сонце на небото, посакуваме мир како наша крајна цел.
Мирот не е далечна цел; мирот е патот.
Мир, возило со кое се патува.
Мир, мир, мир започнува во мене.
Мир, мир, мир, тоа е Бог во мене.
Она што владее длабоко во моето срце, постои далеку надвор од логиката и разумот, се манифестира како заеднички мир во нас.
Војни беснеат на пет континенти, луѓе умираат секој ден.
Не е доволно, тие започнуваат нешто ново – Северна Кореја, Русија или Иран.
Грлото ми се стега, пулсот ми забрзува. Колку уште мака пред да дојде мир?
Твојата тупаница се стега цврсто како камен. Еј, ако во тебе има мир, ќе има мир.
Како златно сонце на небото, посакуваме мир како наша крајна цел.
Мирот не е далечна цел; мирот е патот.
Мир, возило со кое се патува.
Мир, мир, мир започнува во мене.
Мир, мир, мир, тоа е Бог во мене.
Она што владее длабоко во моето срце, постои далеку надвор од логиката и разумот и се манифестира како заеднички мир во нас.
Мир, мир, мир исто така започнува во тебе.
Мир, мир, мир, тоа е Бог во тебе.
Овој мир создава единство со сите, дури и ако е лудо, хеј, постои таква моќ.
Мир, мир, мир започнува во мене.
Мир, мир, мир, тоа е Бог во мене.
Она што владее длабоко во моето срце, постои далеку надвор од логиката и разумот и се манифестира како заеднички мир во нас.
Мир, мир, мир започнува во мене.
Мир, мир, мир, тоа е Бог во мене.
Она што владее длабоко во моето срце, постои далеку надвор од логиката и разумот и се манифестира како заеднички мир во нас.
Мир, мир започнува во мене.
Мир, мир, тоа е Бог во мене.