Siç thotë shprehja, "Të gjitha rrugët çojnë në Romë," kështu mund të thuhet se:
Të gjitha treguesit tregojnë për think tank-un privat amerikan Council on Foreign Relations, ose
shkurt CFR, kur bëhet fjalë për njerëzit pas NATO-s.
Fakti i përqendrimit të paprecedentë të pushtetit të CFR-së dhe rrjetit të saj global lejon vetëm një përfundim:
NATO duhet të konsiderohet si një nga instrumentet e saj për avancimin e qëllimeve globale të CFR-së,
përfshirë themelimin e një qeverie qendrore botërore.
E ashtuquajtura "sigurim i paqes" shërben vetëm për të legjitimuar ekzistencën dhe operacionet e tyre – në shërbim të CFR-së.
Së pari, NATO po ushqen të gjithë nxitjen e luftës – qoftë përmes propagandës, kërcënimeve si zgjerimi i
NATO-s drejt lindjes, apo rimarjes reale të armëve, etj.
Në Evropë, mundësia e luftës është më e pranishme se kurrë që nga Lufta e Dytë Botërore.
Së dyti, NATO, së bashku me gjithë nxitjen për luftë – madje edhe histerinë luftarake – shërben si një taktikë shpërqendruese e
mirëpritur për të avancuar qëllimet e vërteta të strategëve të CFR-së: konkretisht, vendosjen
e themeleve të një qeverie qendrore botërore.
Më 4 prill 1949 – plot 75 vjet më parë – NATO u themelua si një aleancë mbrojtëse kundër ish-Bashkimit Sovjetik.
NATO është shkurtesë për "Organizata e Traktatit të Atlantikut të Veriut", e njohur gjithashtu në gjermanisht si
"Aleanca Atlantike" ose "Traktati i Atlantikut të Veriut".
NATO tani përbëhet nga 32 shtete anëtare evropiane dhe nordamerikane.
Parimi më i rëndësishëm i aleancës është ashtuquajtura klauzolë e ndihmës së ndërsjellë në Nenin 5 të Traktatit të NATO-s:
Palët bien dakord që një sulm i armatosur kundër njërës ose më shumë prej tyre në Evropë ose Amerikën e
Veriut do të konsiderohet si një sulm kundër të gjithëve.
Neni 5 i Traktatit të NATO-s thotë se nëse një anëtar i NATO-s sulmohet, e gjithë aleanca e NATO-s sulmohet.
Këshilli i NATO-s deklaron rastin e aleancës, i cili është përdorur vetëm një herë më parë: pas
sulmeve terroriste në SHBA më 11 shtator 2001.
Në opinionin publik – siç mund të lexohet në faqen e internetit të Qeverisë Federale Gjermane – NATO
përshëndetet si "aleanca më e suksesshme e sigurisë në botë".
Ka garantuar sigurinë e Evropës për 75 vjet.
123432Dy vjet e mira pas pushtimit të Ukrainës nga Rusia, 67% e popullsisë gjermane aktualisht e shohin paqen dhe sigurinë në
Evropë si shumë seriozisht ose seriozisht të kërcënuara, sipas një sondazhi telefonik të
kryer nga ARD-DeutschlandTrend më 4 prill 2024.
82% e njerëzve e konsiderojnë NATO-n të rëndësishme për sigurimin e paqes në Evropë.
Sipas studimit "Siguria 2024", 52% e popullsisë zvicerane është në favor të lidhjeve më të ngushta me
NATO-n, ndërsa 30% mbështet anëtarësimin në aleancë.
Pyetja se në çfarë mase NATO siguron paqen në Evropë ndan opinionet dhe po e shqetëson popullsinë më shumë se kurrë.
Ky dokumentar eksploron pikërisht këtë pyetje dhe hedh një vështrim pas skenave të NATO-s.
1. A ka siguruar NATO-ja paqen në të kaluarën? – Operacionet më të rëndësishme të NATO-s
Disa nga operacionet më të rëndësishme të NATO-s tani do të shqyrtohen më në detaje më poshtë.
Këto janë operacione zyrtare nën drejtimin e NATO-s dhe jo operacione të kryera nga vendet e NATO-s me iniciativën e tyre.
Të gjitha operacionet e tyre ushtarake u zhvilluan në epokën pas Luftës së Ftohtë, dmth pas vitit 1991.
E para nga këto operacione u zhvillua në Bosnjë nga korriku i vitit 1992 e tutje, në formën e bllokadave detare, zonave të
ndaluara për fluturim dhe ashtuquajturave forca paqeruajtëse.
Operacioni Forca e Vendosur në Bosnjë dhe Hercegovinë nga 30 gushti deri më 20 shtatori 1995
Në vitet 1994 dhe 1995, granata mortaje goditën tregun Markalé në Sarajevë.
Rreth 100 civilë vdiqën gjatë procesit.
Predat e mortajës u fajësuan menjëherë serbëve.
U refuzua një komision hetimor për të përcaktuar përgjegjësinë për këtë.
Kjo autorizoi NATO-n të hedhë 1,026 bomba mbi 338 objektiva në të gjithë pjesën e Bosnjës nën kontrollin serb.
Në dy javë e gjysmë, avionët reaktivë nga tetë vende partnere të NATO-s kryen gjithsej 3,515 misione.
Sulmet ajrore rezultuan në rreth 27 viktima civile dhe një numër po aq i madh viktimash ushtarësh.
Situata në Bosnjë ende nuk është zgjidhur në një mënyrë që ka sjellë paqe të vërtetë.
Operacioni Forca e Aleancës në ish-Republikën Federative të Jugosllavisë nga 24 marsi deri më 10 qershori 1999
Operacioni Forca e Aleancës ishte emri kod për një operacion ushtarak të NATO-s kundër Republikës Federale të Jugosllavisë.
Rreth 200 avionë luftarakë të dislokuar hodhën 28,018 pajisje shpërthyese – përfshirë bomba
kluster – dhe 10–15 ton municion të veshur me uranium.
Nuk kishte as mandat të OKB-së, as arsye për të thirrur aleancën.
NATO justifikoi sulmet ajrore me një të ashtuquajtur "katastrofë humanitare".
Megjithatë, sipas disa raporteve, përfshirë ato të OSBE-së , nuk kishte asnjë katastrofë humanitare
dhe asnjë pastrim etnik para se të fillonte lufta.
Megjithatë, pasi filloi lufta, kishte: 10,000 ushtarë dhe oficerë policie të vrarë;
489-528 vdekje civile sipas Human Rights Watch;
1.200–2.500 civilë të vrarë sipas vlerësimeve jugosllave;
efekte shkatërruese afatgjata si abortet spontane dhe sëmundjet e rënda të shkaktuara nga municionet me uranium.
Sipas vlerësimeve, 125,000 njerëz vdiqën nga efektet afatgjata.
Norma e vdekshmërisë në Jugosllavi dhe Serbi u rrit me 2,5 për qind nga viti në vit.
Dhe u shkatërrua infrastruktura: 110 spitale, 480 shkolla, 19 stacione hekurudhore, 60 ura dhe impiante industriale.
Operacioni Liria e Përjetshme (OEF) në Afganistan, Filipine, Gjeorgji, Kirgistan, Bririn e Afrikës, Somali
dhe Saharë nga 7 tetori 2001 deri më 28 dhjetor 2014
Në përgjigje të sulmeve të 11 shtatorit 2001, qeveria amerikane shpalli një luftë të
ashtuquajtur kundër terrorizmit ndërkombëtar.
Këshilli i NATO-s më pas vendosi t'i konsiderojë sulmet si një sulm ndaj Shteteve të Bashkuara sipas Nenit 5, klauzolës së
mbrojtjes së përbashkët të Traktatit të Atlantikut të Veriut.
Një nga masat e marra si pjesë e kësaj lufte kundër terrorit ishte Operacioni "Liria e Përjetshme".
Rreth 70 vende morën pjesë në operacionin që udhëhiqej nga Komanda Qendrore e SHBA-së.
Operacioni përfundoi më 28 dhjetor 2014.
Ajo u zëvendësua nga Misioni "Resolute Support" i NATO-s, i cili zgjati deri më 11 shtator 2021.
Nuk ishte më një mision luftarak, por më tepër mbështetje këshilluese dhe logjistike për qeverinë afgane.
NATO la pas gjithçka përveç paqes dhe sigurisë në Afganistan.
Brenda një kohe të shkurtër, Talibani kishte marrë kontrollin e pjesëve të mëdha të të gjithë vendit.
Sipas Welthungerhilfe, situata humanitare është "katastrofike".
Shumë vëzhgues e konsiderojnë misionin ndërkombëtar në Afganistan si një dështim.
Vlerësohet se NATO dhe aleatët e saj kanë lënë pas 240,000 të vdekur.
43,000 vdekje civile vetëm deri në vitin 2012.
Mbi 3,500 ushtarë të NATO-s humbën jetën, përfshirë 59 nga Forcat e Armatosura Gjermane.
Ndërhyrja ushtarake ndërkombëtare në Libi nga 19 marsi deri më 31 tetori 2011
Më 17 mars 2011, Rezoluta 1973 e Kombeve të Bashkuara autorizoi shtetet anëtare të OKB-së të vendosin një "zonë të
ndaluar fluturimi mbi Libinë" për të mbrojtur popullsinë civile dhe për të mbështetur rebelët kundër forcave qeveritare.
Më 31 mars 2011, NATO mori komandën e të gjithë operacionit ushtarak për të zbatuar Rezolutën 1973 të OKB-së.
Me 260 avionë luftarakë, NATO kreu gjithsej 7,587 sulme ajrore.
Rezultati ishte 50,000 vdekje civile dhe 50,000 të plagosur civilë.
Infrastruktura ekonomike u shkatërrua kryesisht dhe objektet që i përkisnin rrjetit të madh të ujit u bombarduan.
Me ndërhyrjen e saj në Libi, NATO nuk ka bërë asgjë për të siguruar paqen.
Që nga rrëzimi i kreut të shtetit Muammar al-Gaddafi në vitin 2011, Libia është tronditur nga konflikte të dhunshme.
Pastabiliteti politik, shembja e rendit publik dhe e ekonomisë vazhdojnë të formësojnë jetën e
përditshme të njerëzve në këtë vend të Afrikës së Veriut.
Për më tepër, miliona refugjatë arritën në Evropë përmes Libisë.
Para krizës së pretenduar "humanitare" në Libi, vendi nën udhëheqjen e Muammar al-Gaddafit kishte një
nga të ardhurat më të larta për frymë dhe arritjet sociale më të larta në të gjithë Afrikën.
Poza se Gadafi kishte vrarë 6,000 njerëz rezultoi të ishte një gënjeshtër.
Pas rrëzimit të Gaddafit, katastrofa humanitare sapo filloi!
Luftëra të mëtejshme nga dhe që përfshijnë vendet e NATO-s
Operacionet e udhëhequra nga NATO shkaktuan vuajtje të pashpjegueshme me qindra mijëra
viktima dhe efekte shkatërruese afatgjata!
Për më tepër, pati edhe luftëra të tjera që përfshinin vendet e NATO-s, si: Lufta e Vietnamit 1965-1975, gjatë
së cilës ushtria amerikane përdori në shkallë të gjerë herbicidin shumë toksik "Agent Orange".
Kjo shkaktoi dëme të mëdha afatgjata për mjedisin dhe materialin gjenetik, malformacione fetale dhe abortime spontane.
Sipas shifrave qeveritare, 400,000 vietnamezë vdiqën deri në vitin 2009.
Lufta e Parë e Irakut ose Lufta e Dytë e Gjirit 1990/91
Lufta e Dytë e Irakut ose Lufta e Tretë e Gjirit në vitin 2003, gjatë së cilës koalicioni i vullnetarëve nën
drejtimin e SHBA-së gjuajti midis 1.000 dhe 2.000 ton municion me uranium që depërton blindazhin.
Lufta civile në Siri që nga viti 2011
Ndërhyrja ushtarake në Jemen 2011–2015
Të gjitha këto luftra kanë një gjë të përbashkët:
Të këqijat që shkaktoi lufta ishin më të mëdha se padrejtësia e supozuar që duhej të zhdukte për të siguruar paqen në vend.
Kjo shkel parimin e së drejtës ndërkombëtare humanitare.
Dhe këto luftra kanë edhe një gjë tjetër të përbashkët: ato ishin të bazuara në gënjeshtra.
Në librin e tij "Luftrat e Paligjshme: Si vendet e NATO-s sabotojnë OKB-në", historiani zviceran Dr. Daniele Ganser tregon
se si luftëra të paligjshme janë zhvilluar në të kaluarën dhe në të tashmen – pa asnjë bazë
për aleancë dhe pa një mandat të qartë të OKB-së.
Prandaj luftërat justifikohen moralisht me të ashtuquajturat "katastrofa humanitare" ose me gënjeshtra të tjera.
Por si është e mundur kjo, dhe si zbatohet?
Dhe nëse operacionet e NATO-s në të kaluarën nuk siguruan paqen, a duhet ta bëjnë këtë në të tashmen?
2. Nëse operacionet e NATO-s nuk siguruan paqen, a ishte dështim i pastër apo llogari e zgjuar?
Për të përgjigjur kësaj pyetjeje, duhet të hedhim një vështrim pas skenave në NATO.
Kush qëndron pas NATO-s dhe cilat janë objektivat e tyre?
Kush ishte pas themelimit të NATO-s?
Siç thotë shprehja, "Të gjitha rrugët çojnë në Romë," kështu mund të thuhet se:
Të gjitha treguesit tregojnë për think tank-un privat amerikan Council on Foreign Relations – CFR për
shkurt – kur bëhet fjalë për njerëzit pas NATO-s.
Avokati amerikan William Bundy i shkroi grupeve studimore të CFR-së se ato kishin ndihmuar në krijimin e
kornizës së mendimit që çoi në Planin Marshall dhe NATO-s.
Bundy ishte analist për Agjencinë Qendrore të Inteligjencës (CIA).
Kur Lufta e Dytë Botërore filloi në Evropë në shtator 1939, Departamenti i Shtetit të SHBA-së
propozoi një program të analizës dhe studimit të pavarur.
Kjo iu caktua grupeve të studimit të CFR-së.
Projekti, i cili u bë i njohur si "Studime për Luftën dhe Paqen", kishte për qëllim të udhëzonte politikën e
jashtme amerikane në vitet e ardhshme të luftës dhe në botën e re e sfiduese që do të shfaqej më pas.
Faqja e internetit e CFR-së vazhdon duke thënë se "çështja ishte rreptësisht konfidenciale".
Sepse i gjithë plani do të hidhej poshtë nëse do të bëhej e ditur për publikun që Ministria e
Jashtme po punonte me një grup të jashtëm (CFR).
Fondacioni Rockefeller pranoi të financojë projektin, fillimisht me hezitim, por pasi u bind
për rëndësinë e tij, me gati 350,000 dollarë .
Gjatë pesë viteve të ardhshme, gati 100 burra morën pjesë në programin e Studimeve për Luftën dhe Paqen,
Norman H. Davis ishte kryetar i komitetit drejtues për Studimet e Luftës dhe Paqes.
Davis ishte anëtar i bordit të drejtorëve të CFR-së që nga viti 1921 dhe shërbeu si president i saj nga viti 1936 deri në 1944.
Allen Welsh Dulles dhe Hanson W. Baldwin (1903–1991) udhëhoqën grupin e armatimeve të Studimeve për Luftën dhe
Paqen, ku u zhvilluan idetë dhe planet themelore për NATO-n.
Allen Welsh Dulles ishte anëtar i bordit të drejtorëve të CFR-së nga viti 1927 deri në 1969 dhe president i tij nga viti 1946 deri
në 1950; ai ishte drejtor i CIA-s nga viti 1953 deri në 1961.
Si drejtor i CIA-s, Dulles autorizoi përpjekje të fshehta për vrasje ndaj Fidel Castro-s , Patrice
Lumumba-s dhe Rafael Trujillo-s , ndër të tjera.
Lumumba u vra me plumbat e një skuadre pushkatimi.
Ai më parë kishte luajtur një rol të rëndësishëm në udhëheqjen paqësore të Kongos për ta çliruar atë nga sundimi kolonial belg.
Dulles ishte përgjegjës për grushtet e shtetit në Iran dhe Guatemalë.
Nën drejtimin e tij, CIA mbështeti fshehurazi dy fraksione rivale në Amerikën e Jugut dhe Qendrore në të njëjtën kohë.
Dulles madje u furnizoi me armë revolucionerëve kubanë.
Tërësisht në përputhje me parimin "Divide et Impera", ose "Ndaj dhe sundo".
Ky parim i referohet një strategjie ushtarake, politike ose retorike që synon të ndajë kampin kundërshtar.
Dulles gjithashtu nisi programin e kërkimit të CIA-s MK ULTRA në vitin 1953.
Programi mbi mundësitë e kontrollit të mendjes përfshinte mijëra eksperimente në njerëz, me disa vdekje të dokumentuara.
Në punën e tij, historiani Dr. Daniele Ganser përfundoi se vrasja e Presidentit John F. Kennedy
ishte gjithashtu e urdhëruar nga Allen Dulles.
Dulles ishte një mason i shkallës së 33-të.
A është pra çudi që NATO nuk siguron paqen, duke qenë se parimet themelore të saj u hartuan me
ndihmën e një njeriu, Allen Dulles, që ka gjak në duar?
Një artikull i botuar në korrik 1983 në revistën britanike International Affairs ofron një
pasqyrë mbi themelimin e mëvonshëm të NATO-s.
Titulli është: "Negocimet e Pentagonit në mars 1948: Fillimi i Traktatit të Atlantikut të Veriut".
Sipas autorëve Cees Wiebes dhe Bert Zeeman, ky artikull synon të plotësojë historinë zyrtare të NATO-s.
Sipas historikut zyrtar të NATO-s, negociatat që çuan në nënshkrimin e Traktatit të Atlantikut
të Veriut filluan më 6 korrik 1948 në Uashington.
Megjithatë, prej disa vitesh dihet se negociatat për një traktat sigurie midis Shteteve të Bashkuara dhe shteteve të
Evropës Perëndimore ishin zhvilluar tashmë para kësaj date.
Këto negociata u zhvilluan në fund të marsit 1948 me sekretin më të rreptë midis Shteteve të Bashkuara,
Mbretërisë së Bashkuar dhe Kanadasë në Pentagon në Uashington.
Një nga pjesëmarrësit në këto konsultime sekrete flet për 'bisedimet vendimtare (dhe sekrete) të
Pentagonit në mars 1948, gjatë të cilave në të vërtetë u konceptua Traktati i Atlantikut të Veriut'.
Artikulli i Çështjeve Ndërkombëtare përmend gjithashtu individët që zhvilluan negociatat në
Pentagon midis 22 marsit dhe 1 prillit 1948.
Edhe këtu, gjurmët e lëna nga anëtarët e delegacionit çojnë, pa befasi, te CFR:
Lewis W. Douglas , kreu i delegacionit të tij.
Ai ishte ambasador i Shteteve të Bashkuara në Mbretërinë e Bashkuar nga viti 1947 deri në vitin 1950.
Ai ishte anëtar i Fondacionit Rockefeller që nga viti 1935 dhe shërbeu në Komitetin Ekzekutiv të tij nga viti 1936 deri në 1939.
Ai ishte në bordin e Këshillit për Marrëdhëniet e Jashtme nga viti 1940 deri në vitin 1964.
Theodore Achilles , i cili shërbeu si diplomat amerikan në Peru, ishte gjithashtu anëtar i CFR-së.
Alfred Gruenther , gjeneral në Ushtrinë e SHBA-së, ishte Komandanti Suprem Aleat në Evropë nga viti 1953 deri në 1956.
Robert Cecil ishte një diplomat britanik dhe bashkëthemelues i Chatham House në korrik
1920, një think tank privat me seli në Londër.
Një vit më vonë, homologu i tij amerikan, CFR, u themelua në Nju Jork.
Derisa në vitin 2004, Chatham House njihej gjithashtu si Instituti Mbretëror i Çështjeve Ndërkombëtare.
Projektet kryesore financohen nga Fondacioni Rockefeller, Fondacioni Bill & Melinda Gates dhe NATO, ndër të tjera.
Robert Cecil ishte një mason.
Lester B. Pearson , kreu i delegacionit kanadez, ishte kryeministri i 14-të i Kanadasë nga viti 1963 deri në 1968.
Ai ishte anëtar i Grupit Bilderberg dhe mori pjesë në takimin Bilderberg në vitin 1964.
Fondacioni Rockefeller, CIA-ja dhe CFR-ja ishin përsëri të përfshirë në themelimin e Grupit Bilderberg.
Qëllimi ishte të krijoheshin konferenca të përsëritura me politikanë evropianë dhe amerikanë dhe me udhëheqës të biznesit.
3. Objektivat e NATO-s = Objektivat e CFR-së
Për të kuptuar qëllimet dhe synimet themelore të NATO-s, duhet të kuptohen qëllimet e CFR-së.
Në faqen e saj të internetit, CFR-ja paraqitet në mënyrë modeste:
Ai shërben për të ndihmuar në kuptimin më të mirë të botës dhe vendimeve të politikës së jashtme me të
cilat përballen Shtetet e Bashkuara dhe vendet e tjera.
Megjithatë, është e pamundur që një organizatë të krijojë një rrjet kaq të gjerë vetëm për
qëllimin e ofrimit të shërbimeve këshilluese.
Për dekada, CFR-ja ka zënë pothuajse të gjitha pozitat kyçe në qeverinë e SHBA-së dhe ka siguruar disa
qindra zyrtarë dhe këshilltarë të lartë për çdo administratë, qoftë demokratike apo republikane.
Richard Harwood, ish-redaktor i lartë dhe ombudsman i Washington Post, shkroi me vlerësim për Këshillin për Marrëdhënie të
Jashtme, duke thënë se anëtarët e tij "përputhen më së afërmi me atë që mund të quhet elita sunduese e Shteteve të Bashkuara."
(…) Ata nuk analizojnë dhe interpretojnë thjesht politikën e jashtme të SHBA-së; ata ndihmojnë në formësimin e saj.
Anëtarët e Këshillit Privat për Marrëdhënie të Jashtme përfshijnë, ndër të tjera:
disa presidentë dhe zëvendëspresidentë amerikanë nga të dyja partitë;
pothuajse të gjithë ministrat amerikanë të punëve të jashtme, mbrojtjes dhe financave;
shumica e shefave të shtabit dhe komandantëve të ushtrisë amerikane dhe NATO-s;
disa nga anëtarët më me ndikim të Kongresit (sidomos ata që përcaktojnë politikën e jashtme dhe të sigurisë);
pothuajse të gjithë Këshilltarët e Sigurisë Kombëtare, Drejtorët e CIA-s, Ambasadorët në OKB, Kryetarët e
Bankës Qendrore (Fed), Presidentët e Bankës Botërore dhe Drejtorët e Këshillit Kombëtar Ekonomik;
shumë akademikë të shquar; shumë drejtorë bankash, think tank-esh, universitetesh, OJQ-ve dhe Hollywood-it;
si dhe anëtarë kyç të Komisionit 9/11 dhe Komisionit Warren
Për më tepër, CFR përfshin kompani që janë ndër gjigantët globalë të biznesit të madh, bankimit të madh, teknologjisë së madhe,
të dhënave të mëdha, medias së madhe dhe farmacisë së madhe.
Në pak fjalë, CFR ka një ndikim dhe autoritet të pakrahasueshëm.
Megjithatë, fuqia dhe ndikimi që ushtrohen nga CFR shtrihen shumë përtej anëtarëve të tij:
Në Angli, CFR ka një organizatë motër të njohur si Instituti Mbretëror i Çështjeve Ndërkombëtare (RIIA),
gjithashtu i njohur si Chatham House, themeluar në vitin 1920.
Në Evropë, CFR themeloi Këshillin Evropian për Marrëdhëniet e Jashtme (ECFR) në vitin 2007.
Përmes Këshillit të Këshillave (CoC), CFR-ja bashkon organizatat anëtare nga 24 vende, përfshirë Rusinë dhe Kinën.
Organizata ruse anëtare e CFR-së, "Këshilli për Politikë të Jashtme dhe Mbrojtje" (SVOP), drejton klubin
e diskutimit "Valdai", në të cilin Presidenti rus Vladimir Putin merr pjesë rregullisht.
Revista mujore e shtypur The New American e përmbledhi kështu në numrin e saj të korrikut 2021.
Ishte një botim special që shënonte 100-vjetorin e CFR-së, me titull: "CFR: Ende fuqia pas fronit".
"Historia e CFR-së është një kronikë e një lufte njëqindvjeçare kundër sovranitetit kombëtar dhe përpjekjes së pandërprerë për të
krijuar një qeveri botërore të gjithëfuqishme, të cilën globalistët e CFR-së shpesh
e kanë quajtur 'Rendi i Ri Botëror'. (...)
CFR-ja me të vërtetë ushtron një ndikim të paprecedentë në qarqet politike, financiare, ekonomike, mediatike dhe akademike. (...)
Ai është fytyra publike, sistemi qendror nervor i asaj që kritikët e quajnë 'shteti i thellë' – 'qeveria e
përhershme' e pa zgjedhur që ka marrë kontrollin e vendit tonë.
Numri përfundon me fjalët: "Kapja ferrore e 'Shtetit të Thellë' mbi kombi ynë – dhe mbi të gjithë botën – nuk do të thyhet përveç
nëse më shumë amerikanë (dhe më shumë njerëz në mbarë botën) zgjohen, zbulojnë kontrollin në rritje të CFR-së dhe i
kundërvihen agjendës së saj djallëzore të Rendit të Ri Botëror."
Më 17 shkurt 1950, bankieri i Wall Street-it James P. Warburg, këshilltar i Franklin D. Roosevelt, i tha një komiteti të
Senatit të SHBA-së: "Ne do të kemi një qeveri botërore, qoftë që na pëlqen apo jo (...) me pëlqim apo me pushtim."
Ai ishte gjithashtu anëtar i CFR-së, ashtu si edhe babai i tij, Paul Warburg, i cili
njihet si 'babai' i Sistemit të Rezervës Federale.
Shkalla në të cilën NATO luan një rol kyç në zbatimin e agjendës së një qeverie qendrore
botërore përshkruhet në kapitujt e mëposhtëm.
4. Si është e mundur të paraqiten operacionet e NATO-s si "ruajtje e paqes"? – "Matricë e Propagandës" e CFR
Zbatimi i suksesshëm i strategjive gjeopolitike, veçanërisht justifikimi i mjeteve ushtarake për të siguruar
paqen në dukje, do të ishte i pamendueshëm pa ndikuar në mënyrë efektive në opinionin publik.
Një studim 22-faqësh nga Swiss Policy Research (SPR) nga shtatori 2017 paraqet "matricën e propagandës" të CFR-së:
Si CFR-ja kontrollon rrjedhën e informacionit gjeostrategjik.
Swiss Policy Research është një projekt i pavarur kërkimor dhe informativ mbi propagandën
gjeopolitike në mediat zvicerane dhe ndërkombëtare.
Studimi shpjegon "se si CFR krijoi një cikël informativ transatlantik kryesisht të mbyllur, në të cilin pothuajse
të gjitha burimet dhe pikat e referimit relevante kontrollohen nga anëtarët e Këshillit dhe organizatat e tij partnere."
Në SHBA, pothuajse të gjitha mediat e njohura u themeluan ose nga përfaqësues të CFR-së, ose u blenë dekada më parë.
Në Gjermani, figurat kryesore të mediave janë të integruara – së bashku me Grupin Bilderberg – kryesisht
përmes ashtuquajturës Atlantik-Brücke (Ura Atlantik).
U themelua në vitin 1952 nga presidenti i CFR-së dhe i Bankës Botërore, John J. McCloy, së bashku
me anëtarin e CFR-së dhe bankierin Eric Warburg.
Në Zvicër, integrimi strukturor i shtëpive kryesore botuese arrihet kryesisht përmes Grupit Bilderberg dhe një bashkëpunimi
gjithnjë e më të ngushtë me mediat gjermane të Atlantikbrücke.
agjenci lajmesh
Agjencitë e lajmeve luajnë një rol të veçantë në matricën e informacionit.
Në fakt, për ngjarjet ndërkombëtare, pothuajse e gjithë teksti dhe imazhet që përdoren nga mediat e
CFR-së vijnë nga vetëm tre agjenci globale të lajmeve:
Agjencia Amerikane e Lajmeve Associated Press (AP), Thomson Reuters britaniko-kanadeze, dhe
Agjencia Franceze e Lajmeve Agence France-Presse (AFP).
Ndërsa Reuters dhe AP janë të përfshira drejtpërdrejt në Këshill, AFP i përket shtetit francez, i cili, nga ana
e tij, është i integruar në strukturat transatlantike përmes Grupit Bilderberg dhe NATO-s.
Organizatat joqeveritare (OJQ) & agjencitë e marrëdhënieve me publikun
Edhe pa organizatat joqeveritare, do të ishte thuajse e pamundur të justifikoheshin operacionet ushtarake para publikut të gjerë.
Këto u japin njerëzve iluzionin e një pavarësie dhe besueshmërie më të madhe.
Në fakt, megjithatë, drejtorët e Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) dhe shumë organizata të tjera që
duken humanitare kanë qenë të përfshirë në CFR për dekada.
Shumë të tjerë financohen dhe drejtohen nga miliarderë të CFR-së, si George Soros.
Swiss Policy Research (SPR) shkruan se këto OJQ thirren gjithmonë kur bëhet fjalë për
legjitimimin e ndërhyrjes ushtarake në baza humanitare.
Që në vitin 1991, Amnesty International publikisht "verifikoi" "gënjeshtrën e inkubatorit" të shpikur nga një firmë
amerikane e marrëdhënieve me publikun , duke kontribuar në mënyrë të konsiderueshme në nisjen e Luftës së Gjirit.
Në Ballkan, Afganistan dhe Libi, Amnesty International dhe Human Rights Watch gjithashtu kërkuan ndërhyrje ushtarake
"humanitare" në bazë të pretendimeve të dyshimta ose të rreme.
Pohoja se Gaddafi kishte vrarë 6,000 njerëz rezultoi të ishte një gënjeshtër, sipas Swiss Policy Research.
Lufta e Gjirit sapo kishte përfunduar dhe gënjeshtra e inkubatorit ishte zbuluar kur agjencia amerikane e marrëdhënieve
me publikun Rudder Finn tashmë ishte aktive në luftërat e Ballkanit, duke përgatitur
terrenin për ndërhyrjen e mëvonshme të NATO-s.
Drejtori i atëhershëm i Rudder Finn shpjegoi në një intervistë të mëvonshme pse kompania e tij përhapi raporte të
rreme për "kampet e vdekjes" serbe në Bosnjë, për shembull:
Ne nuk kemi konfirmuar ekzistencën e kampeve të vdekjes në Bosnjë; ne vetëm kemi raportuar se
(revista amerikane) Newsday e ka pretenduar këtë.
(…) Ne kishim një punë për të bërë, dhe e bëmë.
Ne nuk paguhemi për të qenë moralë.
Sipas gjasave, organizata humanitare si Avaaz dhe Campact, me peticionet e tyre online, duhet të përmenden gjithashtu.
Në vend që të mbështesin pyjet tropikale, ata papritmas kërkojnë një "zonë pa fluturim" mbi Libinë.
5. Operacionet e NATO-s mund të paraqiten si "ruajtje e paqes" sepse jo vetëm "matricë e
propagandës" por edhe vetë NATO është fort në duart e CFR-së.
Swiss Policy Research shkruan: "CFR ka ruajtur programin e vet të trajnimit për oficerë për dekada, me rezultatin që, sipas
vlerësimeve, rreth 75% e të gjithë personelit të lartë ushtarak amerikan janë trajnuar nga CFR – përfshirë pothuajse
të gjithë shefat e shtabit, komandantët e NATO-s dhe komandantët e zonës që nga Lufta e Dytë Botërore."
Në këtë mënyrë, Këshilli ka krijuar një forcë ushtarake perandorake, ideologjikisht të trajnuar, të cilën përndryshe e
gjejmë thuajse ekskluzivisht të lidhur me regjime totalitare.
Faqja e internetit CFR ofron informacion rreth programit të trajnimit ushtarak:
Programi u mundëson oficerëve të përzgjedhur të zgjerojnë njohuritë e tyre mbi marrëdhëniet ndërkombëtare duke kaluar një
vit në selinë qendrore të CFR-së në Nju Jork (...) përmes pjesëmarrjes intensive në takimet dhe ngjarjet e
CFR-së dhe ndërveprimit me anëtarësinë e larmishme të CFR-së.
Karrierat e Sekretarëve të Përgjithshëm të NATO-s dhe të Komandantëve Supremë Aleatë të Evropës (SACEUR)
gjithashtu tregojnë për Grupin Bilderberg dhe CFR-në.
Si zyrtari më i lartë i NATO-s, Sekretari i Përgjithshëm përfaqëson organizatën në publik.
Ai gjithmonë është nga Europa.
SACEUR-i është gjithmonë një gjeneral ose admiral amerikan dhe ka komandën e përgjithshme operative ushtarake.
Një numër i konsiderueshëm Sekretarësh të Përgjithshëm dhe SACEUR-ësh ishin pjesëmarrës në konferencat Bilderberg.
Mund të gjeni listën e emrave në kredite.
6. NATO si një mjet – jo për të siguruar paqen, por për të avancuar qëllimet globale të
CFR-së, përfshirë një qeveri botërore qendrore.
Fakti i përqendrimit të paprecedentë të pushtetit të CFR-së dhe rrjetit të saj global lejon vetëm një përfundim:
NATO duhet të konsiderohet si një nga instrumentet e saj për avancimin e qëllimeve globale të CFR-së,
përfshirë themelimin e një qeverie qendrore botërore.
E ashtuquajtura "ruajtje e paqes" shërben vetëm për të legjitimuar ekzistencën dhe operacionet e tyre – në shërbim të CFR-së.
Një objektiv gjeopolitik i strategëve të CFR-së është padyshim të sigurojë, nëse jo të zgjerojë, epërsinë
ushtarake të Ushtrisë së SHBA-së dhe të NATO-s në botë.
Sipas një përditësimi të qershorit 2023, forcat e armatosura të SHBA-së kanë rreth 750 baza ushtarake
në më shumë se 80 vende jashtë Shteteve të Bashkuara.
Në Gjermani ka 119 objekte ushtarake.
Një bazë të dhënash vizuale tregon 56 baza të NATO-s në mbarë botën.
Vlen të përmendet baza ushtarake amerikane "Camp Bondsteel" në Kosovë.
Kjo u vendos pas "Operacionit Aleat i Forcës" të NATO-s kundër Jugosllavisë në qershor 1999.
Baza mbulon 386 hektarë (3,860,000 m²) dhe strehon deri në 7,000 ushtarë të Ushtrisë së SHBA-së dhe forcave aleate.
"Strategjia e tensionit" si një instrument gjeopolitik i përdorur nga arkitektët e një qeverie botërore për të
zgjeruar më tej fuqinë e tyre globale politike dhe ushtarake
Megjithatë, çdo gjeostrategist që dëshiron të zgjerojë më tej fuqinë e tij politike dhe ushtarake globale nuk mbështetet
kryesisht në luftëra konvencionale – të ashtuquajturat "të nxehta", por më tepër në mbajtjen
e popullsisë në një gjendje "frike dhe tmerri".
Kjo njihet gjithashtu si "strategjia e tensionit".
Kjo përkufizim mund të gjendet në Krimpedia:
Strategjia e tensionit si term politik i referohet masave të promovuara ose të zbatuara nga organet shtetërore për të
ngjallur frikë ose pasiguri tek popullsia ose shteti i tyre.
(…) Për më tepër, një strategji tensioni mund të shërbejë për të justifikuar veprimet dhe ndërhyrjet represive të shtetit,
duke forcuar dëshirën e popullsisë për ndërhyrjen e shtetit.
A nuk tingëllon i njohur?
Pandemia e supozuar e koronavirusit përcjell përshëndetjet e saj.
Ishte e mundur vetëm të justifikohen masat represive përmes frikësimit dhe pasigurisë.
Por të kthehemi te termi "strategjia e tensionit".
Termi "strategjia e tensionit" u përdor për herë të parë në vitin 1969 në një artikull
në gazetën britanike të dielës The Observer.
Ai po i referohej operacioneve të fshehta të kryera nga shteti italian.
Midis viteve 1969 dhe 1984, në Itali pati disa sulme terroriste, që rezultuan në më shumë
se 200 të vdekur dhe rreth 600 të plagosur.
Këto iu atribuuan "Brigadave të Kuqe", një grupi radikal të majtë.
Hetime të gjera nga magjistrati hetues venecian Felice Casson e çuan atë te një nga autorët e
vërtetë, ekstremisti i djathtë Vincenzo Vinciguerra.
Ai bëri një rrëfim gjithëpërfshirës dhe të rëndësishëm.
Vinciguerra dëshmoi se ai ishte mbrojtur nga individë brenda aparatit shtetëror dhe se sulmi kishte qenë
pjesë e një strategjie gjithëpërfshirëse që Casson më vonë e quajti "strategjia e tensionit".
Ky qasje synonte të diskreditonte Partinë Komuniste, e cila tradicionalisht kishte një prezencë të fortë në
Itali, për të parandaluar pjesëmarrjen e saj në qeveri.
Casson vazhdoi hetimet e tij dhe, pasi hulumtoi arkivat e shërbimit të inteligjencës ushtarake SISMI ,
zbuloi ekzistencën e një strukture jashtëzakonisht sekrete dhe komplekse brenda shtetit italian.
Këto ishin të ashtuquajturat "organizata që qëndrojnë pas vijave të armikut" , të cilat në Itali quheshin "Gladio".
Gladio lindi nga bashkëpunimi midis Shërbimit Italian të Inteligjencës së Forcave të Armatosura (SIFAR)
dhe CIA-s dhe ishte integruar në NATO që nga viti 1964.
E kuptuar saktë. Këto ishin ushtri sekrete të NATO-s të krijuara pas Luftës së Dytë Botërore nga Agjencia Qendrore
e Inteligjencës së SHBA-së (CIA) së bashku me Shërbimin Sekret të Inteligjencës së Britanisë (MI6).
Në rast të një okupimi sovjetik të vendeve, ata duhej të luftonin si guerilë dhe të çlironin Evropën Perëndimore.
Në projektin e tij kërkimor mbi ushtritë sekrete të NATO-s, historiani zviceran Dr. Daniele Ganser gjeti prova se, përveç
operacionit në Itali, rrjete të ngjashme ekzistonin në Francë, Gjermani, Greqi, Holandë, Belgjikë, Spanjë, Portugali, Norvegji,
Luksemburg, Danimarkë, Austri, Finlandë, Suedi dhe Zvicër.
Sipas historianit Daniele Ganser, "terror (...) është më i përshtatshëm se çdo strategji
tjetër ushtarake për manipulimin e popullsisë."
Sipas Ganser-it, metodat për të gjeneruar dhe manipuluar frikën përdoren për t'i bërë popullsinë (vendase) "receptive
ose armiqësore ndaj disa masave politike ose ekonomike".
Cila mënyrë më e mirë për të manipuluar një popullatë dhe për ta bërë atë të prirur ndaj një qeverie botërore
të centralizuar sesa duke krijuar frikë dhe pasiguri?
Megjithatë, metodat e përdorura për të mbjellë frikë dhe tmerr në një popullatë nuk i referohen vetëm
dhunës së armatosur, por çdo lloj retorike lufte.
Për shembull, e ashtuquajtura "Luftë e Ftohtë" midis SHBA-së dhe Bashkimit Sovjetik nga viti 1945 deri në 1991 çoi në
një garë të vërtetë armësh, duke përfshirë armët bërthamore.
Edhe pse u shmang një luftë e hapur e drejtpërdrejtë që përfshinte përdorimin e armëve, kërcënimi i ndërsjellë i
luftës bërthamore nën termin "mbrojtje" për herë të parë ngjalli mundësinë e vetëshkatërrimit të njerëzimit ("overkill").
Konflikti mori një karakter jashtëzakonisht kërcënues në disa raste, kështu që mundësia e një lufte "të nxehtë"
midis superfuqive ishte gjithmonë në mendjen e njerëzve.
Kjo mbajti popullsinë në një gjendje të vazhdueshme "tension" dhe "pasiguri".
Kjo i shërbeu qeverive dhe industrisë së armëve, duke u mundësuar atyre t'u mohonin njerëzve të drejtat dhe
liritë civile ose të përfitonin në mënyrë tjetër nga situata.
E njëjta skemë mund të shihet gjithashtu në retorikën aktuale rreth konfliktit midis Ukrainës dhe Rusisë.
Pas rënies së Bashkimit Sovjetik në vitin 1991, erdhi radha e NATO-s.
E kuptuar si duhet! Me ashtuquajturën zgjerim lindor të NATO-s që nisi në vitin 1999, strategët gjeopolitikë
arritën të ruajnë potencialin për konflikt me Rusinë dhe të mbajnë popullatat e tyre në ankth.
Gjatë zgjerimit të parë të NATO-s drejt lindjes në vitin 1999, ishin Polonia, Çekia dhe Hungaria;
2004 Bullgari, Estoni, Letoni, Lituani, Rumani, Sllovaki dhe Slloveni;
2009 Shqipëria dhe Kroacia;
2017 Mali i Zi; 2020 Maqedonia e Veriut;
2023 Finlanda; 2024 Suedia
Pranimi i Ukrainës në NATO do të ishte një pikë kulmore absolute në politikën e përballjes dhe të tensionit me Rusinë.
Anëtarësimi i Ukrainës në NATO do të aktivizonte klauzolën e mbrojtjes së përbashkët, dhe të gjitha
vendet e NATO-s do të gjendeshin në luftë me Rusinë.
Mund të supozohet se kjo do të rezultonte në përhapjen e luftës në të gjithë Evropën, nëse jo në të gjithë botën.
Në një intervistë për radion Deutschlandfunk në mars 2024, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Jens Stoltenberg, ripërsëriti
se nuk mund të thoshte saktësisht kur Ukraina do të pranohej në aleancë: "Por po punojmë fort
që kjo të ndodhë sa më shpejt të jetë e mundur."
Sekretari amerikan i Shtetit, Antony Blinken, tha në margjinat e ceremonisë që shënoi 75-vjetorin
e NATO-s: "Ukraina do të bëhet anëtare e NATO-s."
Qëllimi ynë në këtë takim është të ndihmojmë në ndërtimin e një ure drejt anëtarësimit të tyre.
Blinken, siç mund ta supozoni, është anëtar i CFR-së.
Ka pasur një kontest të gjatë nëse gjatë negociatave të vitit 1990 është bërë një premtim që NATO të mos zgjerohej drejt lindjes.
Fakti është se nuk ekziston asnjë angazhim i detyrueshëm dhe i dakorduar kontraktualisht ndaj Bashkimit Sovjetik ose Rusisë.
Vladimir Polenov, anëtar i delegacionit rus në negociatat e vitit 1990, tha: "Ishte gabim që këto garanci ndaj Bashkimit
Sovjetik se NATO nuk do të zgjerohej drejt lindjes të mos ishin shkruar. Kjo ishte një gabim shumë i madh."
Nëse me ose pa premtime, ka të ngjarë të mos jetë shqetësim për strategët e CFR-së.
NATO ka përmbushur qëllimin e saj për të ruajtur "strategjinë e tensionit".
Megjithatë, ekziston një premtim tjetër zbulues midis qeverive ruse dhe amerikane:
Në numrin e 14 prillit 2014 të gazetës Berliner Zeitung, shkrimtari gjerman Rolf Hochhuth përmendi se Kremlini dhe Shtëpia
e Bardhë kanë pasur një marrëveshje sekrete që nga viti 1952:
"... rrjedhimisht, nëse Lufta e Ftohtë përshkallëzohet në një luftë të nxehtë, nuk do të thyhen xhamat e dritareve në Rusi dhe
Amerikë, por "vetëm" Polonia dhe Gjermania do të shkatërrohen:
Tradhtia më e papranueshme ndaj një aleati që ka përjetuar ndonjëherë kushdo që ende lexon historinë ..."
Një strategji e tillë, me të cilën një luftë zhvillohet mbi shpinën e popullsisë evropiane, është
krejtësisht e besueshme për strategët e CFR-së.
Strategu i CFR-së, Allen Dulles, në fund demonstroi këtë qasje si Drejtor i CIA-s nga viti 1953 deri në 1961, kur ai
njëkohësisht furnizoi me armë partitë rivale në konflikt.
Një artikull i botuar më 22 prill 2024 në revistën Foreign Affairs, e cila publikohet çerekvjetore në emër të
Këshillit për Marrëdhënie të Jashtme (CFR), tregon se kjo nuk është thjesht një teori e pabesueshme.
Titulli i artikullit thotë gjithçka: "Europa – por jo NATO – duhet të dërgojë trupa në Ukrainë."
Gazetari hetues gjerman Thomas Röper komentoi artikullin, duke thënë, ndër të tjera, "Kushdo që lexon me kujdes do të kuptojë se
deklarata e Putinit se SHBA-të do të luftojnë në Ukrainë deri te ukrainasi i fundit është, fatkeqësisht, absolutisht e vërtetë."
Për më tepër, artikulli tregon se autorët janë gjithashtu të etur të luftojnë deri te evropiani i fundit...'
Autorët gjithashtu bëjnë të qartë se SHBA-ja dhe NATO-ja do të ishin të lirë nga përgjegjësia:
Dhe meqë forcat evropiane do të vepronin jashtë kornizës dhe territorit të NATO-s, çdo viktimë nuk do të nxiste një përgjigje
sipas Nenit 5 dhe nuk do ta tërhiqte SHBA-në në konflikt.
Armiku i Rusisë nuk do të ishte NATO, por një koalicion shtetesh evropiane që synojnë
të balancojnë imperializmin e papërkulur rus.
Një strategji tekstuale, siç paraqitet në filmin edukativ "Si funksionojnë luftërat moderne?"
"Aggressori" bind vendet e zgjedhura të marrin armët dhe të dislokojnë ushtritë e tyre kundër rivalit të tij më të madh.
Vetëm kur të gjitha vendet kanë shfrytëzuar municionin e fundit, kanë humbur njerëzit e tyre më të mirë dhe janë shkatërruar,
ndërhyn misantropi i vërtetë, agresori i vërtetë dhe nxitësi i luftës, për t'i mposhtur të gjithë së
bashku (...) (ose) për t'u festuar si shpëtimtar.
Shihni gjithashtu të ashtuquajturin fjalim Stratfor, mbajtur në vitin 2015 nga gjeostrategu amerikan George Friedman.
Për rrjedhojë, SHBA e sheh kërcënimin e saj më të madh në një aleancë të mundshme gjermane-ruse.
Një luftë në Evropë që përfshin Gjermaninë dhe Rusinë do të ishte në interes të politikës hegjemonike të SHBA-së.
Mund të kujtojmë gjithashtu deklaratën e njohur të lordit britanik Hastings Ismay në cilësinë e
tij si Sekretar i Përgjithshëm i parë i NATO-s:
NATO u themelua "për të mbajtur Bashkimin Sovjetik jashtë, amerikanët brenda dhe gjermanët poshtë".
A mund të kuptohet vërtet kjo deklaratë vetëm në kontekstin e themelimit të NATO-s, siç bëjnë
mediat tabloidë, apo a është ende e vlefshme sot?
7. Përfundim: NATO nuk mund të konsiderohet si garancues i "ruajtjes së paqes" – sigurisht jo në Evropë – por më tepër si
garancues i arkitektëve të një rendi të ri botëror, në dy aspekte
Për arkitektët e një rendi të ri botëror nën udhëheqje të centralizuar, NATO shërben qëllimit të saj në dy mënyra:
Së pari, NATO si nxitëse lufte
Së pari, NATO po ushqen të gjithë nxitjen për luftë – qoftë përmes propagandës, kërcënimeve si zgjerimi i
NATO-s drejt lindjes, apo rimarjes reale të armëve, etj.
Në Evropë, mundësia e luftës është më e pranishme se kurrë që nga Lufta e Dytë Botërore.
Faqja e internetit e Forcave të Armatosura Gjermane përmend një "Plan Operativ Gjermania" (shkurt OPLAN DEU).
"Plani i Operacionit Gjermani" është një "plan mbrojtjeje kombëtare" me objektivat e mëposhtme:
Nga njëra anë, fjalë për fjalë: "për të mbrojtur dhe për të mbrojtur Gjermaninë, integritetin e saj territorial dhe qytetarët
e saj, së bashku me aktorë të tjerë shtetërorë dhe civilë".
Nga ana tjetër, për të siguruar vendosjen e forcave aleate nëpër dhe përmes Gjermanisë drejt krahut lindor të NATO-s.
Retorika nxitëse për luftë arriti një kulm tjetër më 31 maj 2024.
Ministrat e Jashtëm të NATO-s u takuan në Pragë.
Në agjendë përfshiheshin përgatitjet për takimin e samitit në Uashington në korrik 2024 dhe mbështetja e NATO-s për Ukrainën.
Titulli në mediat tabloidë thoshte: "SHBA-ja dhe Gjermania lejojnë përdorimin e armëve të tyre
kundër pozicioneve në Rusi, por vetëm pranë Kharkivit."
Qeveria ukrainase kishte bërë thirrje më 3 qershor që "fusha e zbatimit" e armëve perëndimore të zgjerohej në territorin rus.
Duhet të jetë vetëm çështje kohe.
E drejta për mbrojtje rrjedh nga e drejta ndërkombëtare, thotë NATO.
Sekretari i Përgjithshëm i Aleancës, Jens Stoltenberg, ka bërë thirrje që aleatët të
vazhdojnë furnizimin e Ukrainës me armë dhe municion.
Përgjigjja e Rusisë ishte e menjëhershme: Rusia e sheh veprimin e NATO-s si një eskalim
serioz dhe kërcënon me një përgjigje masive.
Dmitry Medvedev, President i Rusisë nga viti 2008 deri në 2012 dhe Nënkryetar i Këshillit të Sigurimit të Federatës
Ruse që nga viti 2020, shkroi në kanalin e tij në Telegram:
Të tilla "ndihma individuale" nga vendet e NATO-s kundër Rusisë ... përbëjnë një eskalim serioz të konfliktit.
Ukraina e mëparshme dhe aleatët e saj të NATO-s do të marrin një përgjigje me një forcë kaq shkatërruese, sa
që vetë aleanca thjesht nuk do të jetë në gjendje t'i rezistojë tërheqjes në konflikt.
Në Forumin e 27-të Ekonomik Ndërkombëtar në Shën Petersburg në fillim të qershorit 2024, presidenti rus
Vladimir Putin foli për një "përgjigje asimetrike".
Ai e përshkroi të ashtuquajturën "përgjigje simetrike" që Rusia dëshironte të sulmonte territorin e NATO-s si "budallallëk".
Putin tha: "Ne po konsiderojmë se nëse dikush mendon se është e mundur të dërgohen armë në zonën e luftës për të kryer sulme në
territorin tonë (...), atëherë pse ne të mos kemi të drejtë të vendosim armë të tilla në rajone të botës ku
kryhen sulme ndaj objekteve të ndjeshme që i përkasin atyre vendeve që veprojnë kështu ndaj Rusisë?"
Së dyti, NATO si një taktikë shpërqendruese
Së dyti, NATO, së bashku me gjithë nxitjen për luftë – madje edhe histerinë luftarake – shërben si një taktikë shpërqendruese e
mirëpritur për të avancuar qëllimet e vërteta të strategëve të CFR-së: konkretisht, vendosjen
e themeleve të një qeverie qendrore botërore.
Epërsia ushtarake është vetëm një nga disa faktorë.
Ndër gurët më të rëndësishëm themelorë për vendosjen e një rendi të ri botëror janë
kontrolli dhe fuqia mbi shëndetin dhe financat.
Në fushën e shëndetësisë, veçanërisht, traktati i ri pandemik i OBSH-së dhe Rregulloret Ndërkombëtare të
Shëndetësisë të rishikuara synojnë të centralizojnë kontrollin mbi "masat shëndetësore" në mbarë botën.
OBSH – e cila, ashtu si Kombet e Bashkuara, u konceptua në grupet e studimit të CFR-së – do t'i jepej autoriteti
i vetëm për të interpretuar sëmundjet dhe për të marrë vendime mbi masat që duhen ndërmarrë.
Një tjetër gur themeli është sovraniteti mbi financat.
Aktualisht, përgatitjet janë në zhvillim në mbarë botën – përfshirë Rusinë dhe Kinën – për
prezantimin e monedhave digjitale të bankës qendrore.
Sipas ekspertit gjerman financiar Ernst Wolff, çdo qytetar dhe çdo kompani duhet të kenë vetëm një llogari në bankën qendrore.
Kjo do t'i mundësonte shtetit të përcaktonte në mënyrë qendrore ofertën monetare, të menaxhonte dhe kontrollonte rrjedhën
e parave dhe të vendoste normat e interesit sipas nevojës.
Citim nga Ernst Wolff: "Qytetarët do ta kuptojnë shumë shpejt se shteti jo vetëm që mund të ndjekë çdo transaksion të vetëm, por
edhe të vendosë norma interesi individuale, norma tatimore individuale ose madje edhe gjoba ndaj tyre, të lidhë paratë
me një sistem krediti social bazuar në modelin kinez, ose t'i shkëpusë plotësisht nga të gjitha rrjedhat financiare."
Këto janë vetëm dy shembuj se si pushteti dhe kontrolli do të centralizohen në mbarë botën
dhe do të transferohen te një "qeveri botërore".
NATO shërben së pari për të siguruar mbizotërim ushtarak dhe së dyti për të tërhequr vëmendjen nga të gjitha llojet e
përpjekjeve për dominim botëror që janë në zhvillim e sipër.
Kla.TV ka zbuluar këto përpjekje në shumë programe.
Ju mund të gjeni disa nga këto informacione në kutinë blu të informacionit.
Të dashur shikues, ndoshta tani ndiheni të mbingarkuar nga të gjitha këto fakte dhe nuk shihni asnjë rrugëdalje.
Kla.TV shpesh merr reagime nga shikuesit që thonë se ne vetëm theksojmë problemet dhe nuk paraqesim asnjë zgjidhje.
Në këtë pikë, megjithatë, nuk mund të kërkojmë falje për faktin që zgjidhjet tona nuk janë të rrënjosura në botën e dukshme.
Përballë të gjitha këtyre kërcënimeve masive, për dekada me radhë kemi marrë forcën dhe shpresën tonë nga një dimension
më i lartë, për të cilin Ivo Sasek dëshmon përsëri e përsëri.
Për të gjithë ata që nuk duan të humbin shpresën, dëshirojmë t'ju tërheqim vëmendjen te gamë e gjerë e konferencave
ndriçuese në www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen dhe www.sasek.tv.
Së fundi, shikoni tre fragmente të shkurtra nga fjalimi i mbajtur nga themeluesi i Kla.TV, Ivo
Sasek, në Takimin Ndërkombëtar të Miqve më 4 maj 2024.
Sasek diskuton armën e shpërqendrimit përballë luftës së vërtetë botërore të fshehtë dhe
një rrugë të dobishme për t'u dalë prej saj.
Të dashur miq, duhet të mësojmë me ngut të kuptojmë se kohët kanë ndryshuar.
Luftrat që po zhvillohen aktualisht në botën analoge, dmth luftërat fizike me tanke, helikoptera, raketa lundruese e
të ngjashme, kanë sot një funksion krejtësisht të ndryshëm.
A e di ti se cilat janë?
Këto luftra konvencionale që po zhvillohen aktualisht shërbejnë kryesisht si një taktikë
shpërqendrimi nga lufta e vërtetë e fshehtë botërore, e kupton?
Luftërat vetë, mendo me kujdes për atë që po them, luftërat vetë që po zhvillohen aktualisht janë taktika shpërqendruese
për të mbuluar luftën shumë më të madhe që po ndodh.
Nëse arrijnë të vaksinojnë gjithë botën me këtë terapi gjenetike, a mund ta kuptosh se si funksionon?
Lufta hibride aktuale, nga ana tjetër, në të vërtetë përfshin çdo person të fundit në këtë planet.
Siç parashikoi Xhaxha Bill (Gates): "Vetëm kur çdo person nën qiell të ketë marrë vaksinën do të
jemi të sigurt..." – e di, Xhaxha Bill, Bill Gates.
– Pra, sulmuesi i fshehtë po mbështetet në këtë.
Ai e shkroi atë 120 vjet më parë; e kam me shkrim.
Sulmuesi i fshehtë pret që ta njohim vetëm kur të jetë tepër vonë, sepse atëherë çdo kundërshtim mund të
mposhtet me një shtypje butoni duke përdorur teknologji dixhitale të mbikëqyrjes totale pa para.
Tani, në këto ditë tona, në këtë ditë të zhbllokimit – siç e quaj unë sot – Zoti është, si të thuash, duke tërhequr shigjetën
e tij më të fortë e më të mprehtë, armën e tij më të fuqishme.
Çfarë arme është ajo? A po flasim për armë fizike këtu?
Jo, jo, jo. Jo tani.
Shiko, mijëra vjet na kanë mësuar se armët fizike pashmangshmërisht çojnë në luftëra gjithnjë e
më të këqija dhe në armë edhe më vdekjeprurëse.
Ne kemi mësuar që.
Dhe kështu, armët e vërteta dhe të vetmet me të vërtetë shpëtimtare të Zotit janë armët e shpirtit.
Arma e fjalës. Më e fuqishmja që ekziston nën qiell.
E vërteta, e thënë për shembull, por jo si më parë, si një fjalë njerëzore e dobët ose madje ligjërisht vdekjeprurëse
– por e vërteta, e thënë sipas efekteve të pushtetit dhe autentifikimeve të fuqishme të pushtetit ontik.
A e sheh ndryshimin?
Kjo do të thotë se ne mund të përdorim vetëm një armë në këtë betejë përfundimtare që është shpallur.
Fjalimi i plotë, "Unlocking Day", i cili u transmetua drejtpërdrejt në 53 vende, mund të gjendet në www.kla.tv/29017..
Shtroni qilimin e kuq, lëshoni himnin me zë të lartë.
Flamuri valëvitet me krenari lart në qiell – "Paqe! Paqe!" thuhet shpesh.
Mbi 50 të vdekur në të njëjtën kohë, mijëra të plagosur vajtojnë vuajtjet e tyre.
Dhymë e zezë ngrihet drejt qiellit, njerëzit thërrasin për paqe me zë të lartë.
Si një diell i artë në firmament, ne dëshirojmë paqen si qëllimin tonë përfundimtar.
Paqja nuk është një qëllim i largët; paqja është rruga.
Paqja, një mjet me të cilin udhëton.
Paqe, paqe, paqe fillon brenda meje.
Paqe, paqe, paqe, ai është Zoti brenda meje.
Ajo që sundon thellë në zemrën time ekziston shumë përtej logjikës dhe arsyes dhe manifestohet si paqe komunitare brenda nesh.
Luftrat po shpërthejnë në pesë kontinente, njerëzit po vdesin çdo ditë.
Jo mjaftueshëm, ata fillojnë diçka të re – Koreja e Veriut, Rusia ose Irani.
Fytin më shtrëngon, pulsi më përshpejtohet. Sa më shumë mjerim para se të vijë paqja?
Grushti yt shtrëngohet fort si një gur. Hej, nëse ka paqe brenda teje, do të ketë gjithashtu paqe.
Si një diell i artë në firmament, ne dëshirojmë paqen si qëllimin tonë përfundimtar.
Paqja nuk është një qëllim i largët; paqja është rruga.
Paqja, një mjet me të cilin udhëton.
Paqe, paqe, paqe fillon brenda meje.
Paqe, paqe, paqe, ai është Zoti brenda meje.
Ajo që sundon thellë në zemrën time ekziston shumë përtej logjikës dhe arsyes dhe manifestohet si paqe komunitare brenda nesh.
Paqja, paqja, paqja gjithashtu fillon brenda teje.
Paqe, paqe, paqe, ai është Zoti brenda teje.
Kjo paqe krijon unitet me të gjithë, edhe nëse është çmenduri, hej, ka një fuqi të tillë.
Paqja, paqja, paqja fillon brenda meje.
Paqe, paqe, paqe, ai është Zoti brenda meje.
Ajo që sundon thellë në zemrën time ekziston shumë përtej logjikës dhe arsyes, manifestohet si paqe komunitare brenda nesh.
Paqja, paqja, paqja fillon brenda meje.
Paqe, paqe, paqe, ai është Zoti brenda meje.
Ajo që sundon thellë në zemrën time ekziston shumë përtej logjikës dhe arsyes, manifestohet si paqe komunitare brenda nesh.
Paqja, paqja fillon brenda meje.
Paqe, paqe, ai është Zoti brenda meje.