Dr Pfeil, u is 'n prokureur, 'n wetenskaplike en u was 'n deskundige-adviseur vir die Raad van Europa.
Nou het u op 26 Junie vanjaar, 2024, 'n petisie ingedien by die Duitse Parlement saam met 'n
mediese vereniging genaamd "Hippokratiese Eed".
Dit gaan oor die verwerping van die wysigings aan die Internasionale Gesondheidsregulasies, of kortweg IHR.
Wat is die inhoud van hierdie petisie?
Ja, die belangrikste punt – jy het dit pas genoem – is om die wysigings aan die Internasionale
Gesondheidsregulasies wat deur die Wêreldgesondheidsraad op 1 Junie in Genève aangeneem is, te verwerp.
Die IGV is 'n internasionale verdrag wat reeds in werking is.
En ons wil nou voorkom dat die wysigings aan hierdie IGV, wat die situasie nog erger sou maak, in werking tree.
Ons doen daarom 'n beroep op die Bundestag om te eis dat die federale regering hierdie voorstel verwerp.
Die Federale Regering sal binne tien maande ná kennisgewing formeel sy verwerping aan die
Direkteur-Generaal van die WGO moet verklaar, anders sal hierdie IGT-wysigings ná twaalf maande in werking tree.
Wat beteken kennisgewing nou?
Die prosedure is eenvoudig soos volg: dit word deur 'n gewone meerderheid by die Wêreldgesondheidsraad
aangeneem, en daarna moet die Direkteur-Generaal die lidstate formeel in kennis stel dat dit aangeneem is.
Tot dusver het ek aangeneem dat hierdie formele kennisgewing op 1 Junie uitgereik is toe die resolusie aangeneem is, omdat
dit vir almal duidelik was dat Tedros regtig op die gas trap.
Hy is baie haastig om alles deur te druk.
Hy het egter hierdie formele kennisgewing aan die individuele lidstate eers op 19 September uitgereik.
Dit beteken dat hierdie eenjaarperiode vir inwerkingtreding eers op 19 September sal begin, net soos die tienmaandeperiode.
Dit beteken dat ons nog tyd het – tot en met 18 Julie – om die Federale Regering te oortuig om hierdie IGV-wysigings te verwerp.
Jy het nou hierdie petisies aan die Bundestag ingedien en sou verwag het dat hulle in die komende weke op
die Duitse Bundestag se internetplatform gepubliseer sou word. Dit het egter nie gebeur nie.
Wat is die motivering agter die besluit van die Petisiekomitee, want dit beteken dat burgers ook nie
aanlyn kan teken nie, maar weer op papier sal moet teken?
Presies. Om eerlik te wees, het ons dit aanvanklik nie verwag nie.
Dr Sonja Reitz, besturende direkteur van Hippocratic Oath, het ook relatief vinnig – op haar Telegram-kanale op die
tuisblad – aangekondig dat ons hierdie petisie ingedien het.
Omdat ons dit voorsien het: mense, maak julle gereed, julle sal binnekort aanlyn kan teken.
Wat het gebeur? Eers niks.
Toe het Sonja Reitz en ek die Petisiekomitee verskeie kere gebel, en hulle het gesê: Ja,
dit sal 'n rukkie neem, dit sal 'n rukkie neem.
En toe, ná drie maande, het 'n brief uiteindelik aangekom, wat hulle vriendelik vooruit per e-pos aan ons gestuur het – gedateer
12 September, maar eers op 30 September ontvang – waarin vermeld word dat die Bundestag se komitee-diens, wat
verantwoordelik is vir die hersiening van hierdie petisies, nou aanbeveel dat die Petisiekomitee ons petisie nie publiseer nie.
Die amptelike rede wat vir hierdie komitee-diens gegee is, is:
Ons petisie het aannames en bewerings sonder bewyse bevat, en daarom kon geen objektiewe en produktiewe
bespreking op grond van hierdie petisie verwag word nie.
Aanvanklik het dit ons baie verras en ons ook 'n bietjie geskok.
Wat beteken dit nou? Dit beteken nie dat die petisie as geheel verwerp is nie.
Dit beteken eenvoudig – maar dit is natuurlik 'n groot saak – dat die petisie nie op die tuisblad geplaas sal word
nie, nie aanlyn onderteken kan word nie, en dat ons steeds handtekeninge op papier sal moet insamel.
Daar is geen sperdatum hiervoor nie, wat 'n voordeel is.
By Quorum is ons nie seker of ons 30 000 handtekeninge nodig het of nie.
Die feit is dat die insameling aan die gang is en dat baie mense reeds geteken het.
Meer as 6 000 handtekeninge is reeds ingesamel vir die "Hippokratiese Eed" sonder dat ons dit wyd geadverteer het.
Sonja Reitz en ek het besluit om 'n langer brief aan die Petisiekomitee te skryf waarin ons verduidelik dat ons
petisie nie op spekulasie en bewerings berus nie, maar dat elke enkele punt wat ons maak ten volle bewys kan word.
Wat nogal bisar is aan hierdie saak, is bloot die feit dat daar 'n streng karaktersbeperking vir petisiebegrotings
is – naamlik slegs 3 000 karakters mag gebruik word – en dat verwysings na internetskakels ook verbode is.
En dit het ons eintlik verhinder om in diepte te gaan, veral aangesien hierdie onderwerp so kompleks is dat as jy dit regtig
omvattend wil verduidelik, jy eers die toepaslike regulasies by die WGO kortliks moet beskryf, sodat die betrokke partye selfs
kan begin begryp wat die betekenis van hierdie veranderinge is.
Dit is nie moontlik met 3 000 karakters nie, dit is heeltemal duidelik.
En ons sal dit nou voorlê, en dan sal hierdie Petisiekomitee ten minste vyf A4-bladsye of meer ontvang, plus 'n lang
lys verwysings, insluitend internetskakels, sodat hulle kan verstaan waarom ons hierdie petisie ingedien het.
En waarom dit in die openbare belang is om dit op die webwerf van die Petisieskomitee op te neem.
U is van mening dat die WGO self reeds bewys het dat dit 'n onbeheersbare, ondoorgrondelike organisasie is wat gekenmerk
word deur belange-konflikte – een wat selfs 'n akute bedreiging vir mense se gesondheid en fundamentele vryhede inhou.
Kan jy die hoofkwessies weer kortliks opsom?
Presies. Ons het dus drie groot gebiede wat reeds 'n groot probleem binne die WGO inhou.
Ons het dit nou almal ervaar in die konteks van die sogenaamde koronaviruspandemie sedert 2020.
Dit is die WGO se massiewe afhanklikheid van skenkings.
Dit is ook 'n skreiende gebrek aan deursigtigheid in die WGO se regulasies.
En derde, daar is die onbeheersbare mag van die WGO-direkteur-generaal.
Wat donorgeweld betref, is ons nou op die punt in die begrotingsjaar 2022/2023 waar meer as 85% van
die begroting afhanklik is van vrywillige skenkings.
Die skenkers sluit regerings in, maar ook private, sogenaamde filantropiese stiftings soos die Gates-stigting of
die GAVI-entstofalliansie – almal is natuurlik nou verbind met die farmaseutiese bedryf. Ons weet dit.
Dit hou 'n beduidende risiko in van eksterne beheer, dat die WGO minimaal deur winsbelange beheer word.
Ons het massiewe belange-konflikte en wat bekendstaan as 'n personeel-merry-go-round', waar byvoorbeeld WGO-werknemers
kortliks terugskakel na Gates, dan na GAVI beweeg, en dan weer terugskakel na die WGO. Dit is deur kenners op die gebied bewys.
Ons het pas die groot skenkerkonferensie gehad, so om te sê, onder die vaandel van ons geagte Minister van
Gesondheid, Lauterbach, waar almal toegejuig het: Wow, nou het ons die probleem opgelos.
Nou is die bedrag van skenkings aan die WGO verhoog.
Die probleem is egter dat ons nou so 'n massiewe verweefdheid tussen state en die farmaseutiese bedryf het, byvoorbeeld deur
hierdie "openbare-private vennootskap", waarin state, die WGO en die farmaseutiese bedryf institusioneel gekoppel is om
die agenda van medisyne, entstowwe, ensovoorts, te bevorder.
Dit is nie genoeg vir ons om net te sê: Ja, ons gaan nou weer regeringsbydraes verhoog nie.
Iets het 'n lewe van sy eie aangeneem, en dit sal met hierdie IGV-veranderings voortgaan – ek sal dit later weer verduidelik.
Dan het ons 'n massiewe gebrek aan deursigtigheid, wat op sy beurt hierdie moontlikheid van eksterne beheer versterk.
Persoonlike belange-konflikte wat WGO-deskundige personeellede betref, hoef nie bekendgemaak te word nie en kan vertroulik bly.
Dan is daar skenkersooreenkomste wat die doel waarvoor die skenking gemaak is, spesifiseer –
die bestemde fondse word nie bekendgemaak nie.
Dan is daar ooreenkomste tussen die WGO en die digitale versoekbedryf.
Ons dink terug aan massiewe sensuur in verband met, byvoorbeeld, kritiek op mRNA-entstowwe.
Op sosiale media?
Presies, massief.
Wat is hieragter? Meer as 40 kontrakte tussen die WGO en die digitale Bitteck-bedryf.
Hierdie kontrakte is ook onder slot en sleutel.
Dan is daar 'n prosedure vir noodgebruiklys.
– Ek dink dit sal vanaf 2022 wees – ek sal dit weer moet nagaan.
Met hierdie "noodgebruiklys" berei die WGO, wat eintlik nie gemagtig is om medisyne en entstowwe goed te keur nie, voor vir
die moontlikheid dat farmaseutiese maatskappye in 'n noodgeval aansoek kan doen om vinnige goedkeuring van hul produkte.
Dit beteken dat hulle reeds hul aansoeke by die WGO indien.
Soveel is reeds voorberei dat, in 'n noodgeval, alles wat oorbly is om die besonderhede af te handel voordat eksperimentele,
grootliks ongetoetste stowwe aan die regulerende owerhede regoor die wêreld voorgelê word, sodat alles so gou moontlik
afgehandel kan word en hierdie stowwe goedgekeur kan word.
En nou kom die addertjie onder die gras, die groot addertjie in hierdie storie:
Deskundiges is betrokke by hierdie "noodgebruiklysingsprosedure".
Volgens hierdie lysprosedure is die resultate van hierdie tegniese ondersoeke egter onder die volle beheer van die WGO.
Dit besluit wat daarmee gedoen moet word. En dit besluit of die kenners se bevindinge gepubliseer moet word, wat beteken
dat – suiwer teoreties, dink ek – 'n paneel kenners kan sê:
Hierdie produk is uiters gevaarlik; ons beveel nie aan om dit te gebruik nie.
Ons beveel nie aan dat die regulerende owerhede regoor die wêreld – in ons geval die EMA – dit goedkeur nie.
Maar die WGO hou dit geheim en sê: Ja, ons mag dit tog aanbeveel.
Dit is 'n absolute absurditeit wat betref gebrek aan deursigtigheid.
En dit is die derde ding wat ons reeds in 2020 ervaar het, soos volg:
Slegs die Direkteur-Generaal besluit of 'n internasionale gesondheidsnoodgeval afgekondig moet word.
Engels, absurd afgekort tot "PHEIC" – "Openbare Gesondheidsnoodgeval van Internasionale Betekenis"
Op papier is daar kriteria wat veronderstel is om onderhandelings te beperk, wat uiters
belangrik vir ons prokureurs, onder andere, sou wees.
As hy nou 'n gesondheidsnoodgeval afkondig, is dit gebaseer op wetenskaplike bewyse?
En wanneer hy in 'n tweede stap op hierdie grondslag aanbevelings doen, en hierdie aanbevelings dan uiteindelik aan die state
gekommunikeer word, lei dit tot massiewe beperkings op vryheid.
Mogulike inentingsvereistes in individuele lande kan hierdeur geïnspireer word, maar hierdie aanbevelings moet noukeurig
ondersoek word vir doeltreffendheid en moontlike skadelikheid.
En niks hiervan kan onafhanklik geverifieer word wanneer mnr. Tedros sê: Ek verklaar 'n PHEIC en
ek gee aanbevelings uit met beperkings op vryheid.
Daar is geen gesag om dit te monitor nie. Sy kundiges kan slegs adviseer.
Die kenners se aanbevelings is nie bindend nie, en daar is andersins geen toesighoudende gesag nie.
En dit is absoluut ongelooflik dat 'n enkele persoon so 'n mag kan hanteer.
Die state kan wel daarna sê: Stop! Ons gaan dit eers weer nagaan vir versoenbaarheid met ons katalogus van grondregte.
Maar ons het almal ervaar dat dit nie gebeur nie.
Vertroue in die WGO bly ongelooflik hoog, selfs al is dit 'n willekeurige gesag wat uiteindelik bloot maatreëls
deurwaai wat uiters skadelik en vyandig teenoor menseregte is.
Ja. So dit is die huidige situasie, die status quo van die WGO, soos jy pas gewys het.
En nou het jy gesê dat dit deur die veranderinge aan die IGV versterk sou word.
Wat is daar – wat anders kom bo-op dit?
Ja, "bo-op" is 'n goeie manier om dit te stel; dis eintlik hoe dit is.
So het ons hierdie ongelooflike mag van die WHO-direkteur-generaal om 'n 'PHEIC' af te kondig.
Nou het hulle 'n bykomende, versterkte vorm van hierdie 'PHEIC' in die IHR bedink.
Namlik die sogenaamde "pandemie-noodgeval".
Dit word duidelik gedefinieer as 'n intensiverende vorm.
Dit gaan oor die selfs vinniger verspreiding – oor grense heen – van sekere aansteeklike siektes.
Dit gaan oor die druk op die gesondheidsdiens en ander dinge.
Die kernpunt is egter dat die hoë risiko van hierdie gevaar voldoende is. Dit beteken dat daar dalk niks is nie.
En tog hierdie pandemie-noodgeval, wat aan die woord pandemie gekoppel is, en dus verband hou met die
moontlike toekomstige pandemieverdrag, wat nog onseker is.
Dit is so geformuleer dat state selfs vinniger moet ingryp, selfs vinniger moet optree, en so meer.
Dit beteken dat die pandemie-noodgeval selfs meer druk uitoefen.
En dit impliseer 'n selfs groter risiko van skendinge van fundamentele regte en, kom ons sê, die vrystelling
van ongetoetste eksperimentele stowwe op die mensdom.
Dit is die eerste punt.
Die tweede punt bevestig ook dat ons lankal al verstrengel en medeplichtig geraak het met die WGO en die farmaseutiese lobby.
Die tweede punt stel nou dat relevante gesondheidsprodukte – insluitend entstowwe en medisyne, onder andere
– op 'n groter skaal befonds en vervaardig moet word.
Navorsing en ontwikkeling van hierdie produkte moet verder bevorder word binne die raamwerk van die WGO,
maar wat beteken dit uiteindelik vir ons as burgers?
Dit beteken byvoorbeeld wanneer ons entstowwe oorweeg, wat dan ook die onderwerp van die
Direkteur-Generaal se aanbevelings kan wees.
Dan, tans, is die werklik groot besigheidsmodel die mRNA-inenting, bekend as inenting.
Navorsing oor mRNA-entstowwe behels die kunsmatige wysiging van potensiële patogene in die laboratorium, waardeur hulle
gevaarliker gemaak word sodat 'n entstof gereedlik beskikbaar kan wees om hierdie spesifieke virus te bestry.
Hierdie kunsmatige wysiging in die laboratorium staan ook bekend as "funksiewinstnavorsing" en is in beginsel
verbode as navorsing oor biologiese wapens, maar word nou effektief deur die WGO bevorder.
Daar is ook 'n ooreenstemmende bloudruk wat alles lys, insluitend 'n lys van moontlike
patogene wat in die toekoms pandemies kan veroorsaak.
Navorsing word bevorder, wat kan gebeur?
Dit kan te eniger tyd gebeur dat so 'n gevaarlike virus – een wat kunsmatig gevaarlik gemaak is – die laboratorium verlaat
en die pandemie ontketen wat die WGO beweer te beveg. Punt een.
En punt twee – soos ek reeds verduidelik het – is dat die bevordering van hierdie relevante gesondheidsprodukte duidelik
die risiko inhou dat ongetoetsde stowwe as entstowwe aan die bevolking vrygestel word
terwyl dit nog in die eksperimentele fase is.
Ja, en as gevolg daarvan sal die mensdom uiteindelik ook aan hierdie eksperiment onderwerp
word, met massiewe risiko's vir lewe en ledemate.
En dan het ons 'n derde punt, wat nou in die IGV-wysigings ingesluit is.
Dit is dus veral beangstigend vir ons prokureurs wanneer ons belangstel in menseregte.
Die kwessie van waninligting en desinformasie word nou uitdruklik aangespreek.
Bestry die sogenaamde misleiding en waninligting, waar dit heeltemal onduidelik bly wie dit definieer.
Uiteindelik kan dit net die WGO wees wat bepaal wat waar is en wat vals is, en sodoende 'n monopolie op die waarheid aanvaar.
Gevolglik kan ons in die toekoms selfs strenger sensuur verwag.
Gevolglik is vryheid van mening, inligting en wetenskap, sowel as die media, onder enorme druk
en loop die risiko om heeltemal ondermyn te word.
En daarmee het ons die heel fondamente, insluitend dié van die grondwet, ondermyn.
Natuurlik is dit altyd die geval dat Duitsland uiteindelik kan besluit om nie aan enigiets hiervan deel te neem nie.
Maar die probleem is eintlik hierdie magstruktuur, die WGO, waaraan byna alle lande in die wêreld behoort.
Dit blyk 'n groot fasinasie op die meeste lidstate uit te oefen.
Duitsland speel duidelik 'n baie aktiewe rol in die ondersteuning van die WGO se planne.
Daarom kan ons nie van 'n land soos Duitsland verwag om te sê: "Stop, dit oortree eintlik Artikel
5 van die Grondwet as ons dit net implementeer."
In hierdie noodgeval
Binne? Presies, in hierdie noodgeval.
Maar ook buite noodgevalle. So nou is dit eenvoudig 'n moontlikheid.
Die WGO en sy lidstate bepaal wat reg is en wat verkeerd is.
En tot my groot ontsteltenis het ons nou ook gesien dat 'n Duitse hof beslis het dat 'n saak van internetcensuur geregverdig
was omdat dit in ooreenstemming was met die WGO-riglyne.
Sover ek weet, is iets wat kritiek op entstowings gelewer het op LinkedIn verwyder, en die hof het eenvoudig beslis:
Ja, maar dit was in ooreenstemming met die WGO-riglyne, en hulle is blykbaar so geloofwaardig dat ons dit nie bevraagteken nie.
Dit is die nuwe motto – ons mag nie meer dinge bevraagteken nie.
En die vierde punt, hierdie IHR-wysigings handel ook oor die administratiewe konsolidasie van hierdie
WGO-verpligtinge en hul implementering in die lidstate.
Lande moet hul kernvermoëns op administratiewe vlak versterk sodat WGO-verpligtinge selfs vinniger en doeltreffender
geïmplementeer kan word; en boonop word van elke land nou vereis om 'n nasionale IHR-owerheid in te stel wat
verantwoordelik is om te verseker dat lande hul verpligtinge kragtens die gewysigde IHR behoorlik nakom.
Natuurlik is daar ook die de facto-risiko dat hierdie nasionale IHR-owerhede direkte instruksies van die WGO sal
ontvang, wat 'n staat natuurlik formeel kan verwerp, maar ons weet nooit wat in die praktyk sal gebeur nie.
En so staan ons nou voor die gevaar dat 'n wêreldwye gesondheidsregime met absoluut outoritêre en totalitêre elemente
ingang vind, wat permanent 'n soort volgehoue druk uitoefen, byvoorbeeld op ons grondwet – hoe kan ek dit stel – of waarvan
volgehoue druk op die grondwet en ook op ander liberale grondwette uitgeoefen word; Met ander woorde, ons
staan voor die gevaar van massiewe menseregteskendings, vererger deur die veranderinge aan die IGT.
Ja, dankie dat jy dit gesê het, dat jy dit nader aan ons gebring het.
Wat kan ons nou doen om jou in hierdie petisie te ondersteun? Wat kan Kla.TV-kykers daar doen?
So, in hierdie konteks, eerstens 'n groot dankie dat u ons hierdie geleentheid bied om hierdie petisie
weer eens bekend te maak, ook namens Dr Sonja Reitz van die Hippokratiese Eed Mediese Vereniging.
Jy het reeds ingestem om die petisie onder hierdie video te skakel en, indien moontlik, ook die handtekeninglys daaronder.
Dit sal wonderlik wees as kykers hierdie handtekeninglys eenvoudig kan afdruk, verkieslik as 'n hele bladsy, want ek
glo dat tien handtekeninge per bladsy ingesamel kan word.
Stuur dan elkeen na die "Hippokratiese Eed".
Die adres word ook daar verskaf, hetsy geskandeer per e-pos of faks, en ons sal dan op 'n stadium besluit, wanneer ons genoeg
handtekeninge ingesamel het, om die hele saak in een keer weer in te dien, in die hoop dat die Petisiekomitee nou deur
ons oortuig kan word om die hele saak ook aanlyn aan te bied.
Indien dit die geval sou wees, sal ons jou natuurlik inlig.
Wat natuurlik nog beter sou wees, is as kykers hul parlementslede in hul onderskeie kiesafdelings kontak en hierdie
kwessie persoonlik met hulle bespreek. Dit sou fantasties wees.
Maar op hierdie punt wil ons graag ons opregte dank aan Klagemauer TV uitspreek vir hul ondersteuning.
Ja, baie dankie vir u voorlopige werk aan hierdie petisie, dankie.
Dankie ook.